Opinions

Dit is typisch zo'n film die je niet op de keper moet beschouwen. Je moet je niet afvragen of alle elementen naadloos op elkaar aansluiten en tezamen een harmonisch geheel vormen. Je moet het doen met een handvol scenes an sich. Bevrijd jezelf van een al te analytische blik en laat zonder te oordelen de absurditeiten op je inwerken. Een vermakelijke avond gegarandeerd, want dit is zuivere pulp.

Bovendien toont Friedkin zijn gave zijn acteurs te kunnen sturen en vorm te geven op de manier zoals hij dat graag wilt (althans ik neem gemakshalve even aan dat je dat op zijn conto kunt schrijven). Want bij de combinatie van white trash. zuidelijke staten en Matthew McConaughey verwacht je dat deze zich, a la zijn rol in Dallas Buyer Club, de vertrouwde parmantige pose van een doorsnee Texas Ranger aanmeet. Niets is minder waar, want in de eerste scenes van de film springt nu juist zijn ingetogenheid in het oog. We zien geen ongegeneerde schreeuwlelijk, maar juist iemand die weet te intrigeren door zijn goede manieren te midden van het zooitje boerenkinkels waarin hij zich omgeeft (die eerste scene tussen Killer Joe en Dottie!). Dit gegeven is natuurlijk erg bedrieglijk, want de sinistere kanten van deze flegmatieke verschijning komen al spoedig aan het oppervlak, maar ook dan vervalt McConaughey niet in het karikaturale. Ik heb Matthew nergens beter gezien, chapeau.

De rol van Thomas Haden Church mag dan misschien wel overtrokken zijn, maar hij kan het maken doordat hij argeloos een bonte partij aforismen aflevert. I'm never aware (!). De dijbenen van Friedkin moeten bont en blauw zijn en dit is in zijn geheel niet wederrechtelijk. Enige minpunt betreffende het acteursgilde is Emile Hirsch. Hij speelt verhaaltechnisch een belangrijke rol, maar is inwisselbaar voor eenieder wie. Het redelijke aantal scenes waarin we enkel zijn sores op de voet volgen, zijn dan ook middelmatig. Ik had ervoor gekozen om me meer te focussen op de gangen van de vrouw des huizes, want ook zij is uitzonderlijk boeiend.

Op zich is er weinig mis met het concept; een filosofische parabel waarmee we de sub-bewuste toestand van een hoofdpersonage volgen, gespeend van echte dialogen. Maar dan moet je wel begrijpen dat je hoog inzet, en er qua inhoud iets interessant tegenover zetten. Dat gebeurt niet. Nergens heb ik een slagzin weten te ontdekken die vernieuwend, verrassend of intrigerend was. Daarmee verwordt het toch nog tot een vrij basale film.

Cinematografisch en visueel toont Malick zich daarentegen wel een meester, waardoor het uitzitten van de rit geen kwelling wordt. Af en toe dwaal je af, maar dat deert niet, aangezien je in deze film feitelijk op ieder moment had kunnen instappen, zonder de essentie te missen. Dat de personages zich niet rechtstreeks tot elkaar wenden, maar slechts in het voorbijgaan zinnetjes uitstoten die nauwelijks intermenselijk kunnen worden genoemd, onderstreept m.i. de onderliggende gedachte van de film. Dat is in principe gewoon goed gedaan. Kortom, dit werkje is conceptueel interessant, maar inhoudelijk blase.