Opinions

Pas met de introductie van Nicholson en diens krachttoer die daarop volgt, komt de film echt op gang. Tot dan toe is de leegte overheersend en moeten de garen aan elkaar gewoven door maar weer eens idiosyncratische sixties muziek in te zetten. Niet dat met die nummers an sich veel mis is, maar helaas wordt de impact hiervan goeddeels gefnuikt omdat het als stoplap dient.

Qua dialogen komt het geheel ook al niet op gang; daarvoor zijn de personages van Fonda en Hopper niet interessant genoeg. Pas wanneer Venusiaanse ufo's erbij gehaald worden, krijgen de mondhoeken een summiere krulling. De Mordi Grass-sequentie en de trip die erop volgt, is weliswaar behoorlijk fascinerend om naar te kijken, evenwel bekruipt simultaan het gevoel dat eender welke regisseur dit ook had gekund, en misschien wel beter.

Als hommage aan een Idee en een Tijdperk als belichaming van dat Idee is het al met al interessant genoeg en een must see al is het maar vanwege zijn plaats in de filmhistorie, maar met een andere stuurman aan het roer had dat Idee wellicht meer inhoud gekregen.

Conventioneel, en toch Lynch, deze prent. 8 Oscarnominaties, maar daarvoor geen corrumperende knievallen hoeven te maken. Dat is een gegeven dat erg knap is. Daarom is het ook jammer dat die surrealistische droomsequenties erin zijn gepropt. Geeft een beetje de onzekerheid van een regisseur aan, die koste wat het kost aan het publiek wil laten zien dat hij een oorspronkelijk handelsmerk heeft. Die bokkensprongen trekken het geheel een beetje uit balans, en dat is doodzonde.

Simpele emoties tonen, voorspelbaar maar daardoor nog niet minder overtuigend, is wat deze film zo sterk maakt. Lynch had het daarbij moeten houden. De camera die inzoomt op de tronie van Anthony Hopkins als hij het gewraakte wezen voor de eerste maal mag aanschouwen. Poëzie. Voorts is het tijdsbeeld verrekte goed weer gegeven. De stoom die uit de straten opstijgt laat het industriële tijdperk op onnavolgbare wijze zien, alsmede dat typische achtergrondgeluid dat aldoor aanwezig is. Dat maakt deze film, die qua plotelementen zeer modaal is, boven grauwe middelmaat van Hollywoods alledag uitstijgen, neen, uittorenen.

Edoch, de combinatie van de tijdsfeer, het conventioneel narratief, en de abrupte surreële scenes, maken het geen goed omsluitend, holistisch geheel en geven het een lichte zweem van rommeligheid. Vandaar dat ik het achterwege laat het predicaat Absoluut Meesterwerk op deze film te plakken. Desondanks een dikke 8.

Tja, moet je nou op de regie of het onderwerp van de documentaire beoordelen. Ik heb toch veeleer het eerste gedaan, want je zou zelfs kunnen stellen dat er helemaal geen regie aanwezig is. Met een handycam (mocht dit niet zo zijn, vermoed ik dat de cameraman last van chronische zeeziekte heeft) worden Macron en zijn gevolg op de voet gevolgd, maar verder ontbreekt het aan enige visie of zelfs maar de lichtste accentuering van de regisseur. Dat rammelende deuntje eronder doet het geheel ook weinig goed. Toch nog bij vlagen geamuseerd geraakt, zeker wanneer Macron op zijn felst was.

Van deze knaap gaan we nog heel wat vernemen, vermoed ik. Hij heeft, vanwege zijn ongeremde karakter alsmede het tijdsbeeld waarin we leven, de potentie de geschiedenis in te gaan als een president die verschil kan maken. Zeker zijn manoeuvres m.b.t. de Europese Unie ga ik de komende jaren aandachtig volgen. Met het bezoek van Poetin aan Versailles, en de niet-bange stellingname die hij tijdens dat gesprek nam, heeft de nieuwbakken president in ieder geval reeds een veelbelovend spits afgebeten.