Opinions

Melige satire waarin de steenrijke Arabische koning Fawz [Peter Ustinov] besluit een American Footballteam op te richten dat moet spelen in zijn eigen stadion... middenin de woestijn! Het helpt dat ex-footballer John

Goldfarb [Richard Crenna], nu een piloot op een geheime missie, een noodlanding heeft moeten maken. De koning doet Goldfarb een voorstel dat hij niet kan weigeren: Fawz zal John niet uitleveren aan de Russen als John het nieuwe team traint en zorgt dat het een prestigieuze wedstrijd wint. Goldfarb krijgt in ieder geval steun van Jenny Ericson [Shirley MacLaine], één van de dames in de harem van de koning.

Het scenario van William Peter Blatty steekt de draak met zowel de Westerse als de Arabische cultuur. Peter Ustinov zet koning Fawz neer als een kleuter die niets liever doet dan spelen met het dure, waanzinnige speelgoed dat hij heeft verzameld. Crenna en MacLaine geven energieke vertolkingen, maar dat leidt wel regelmatig tot scènes die letterlijk schreeuwerig zijn en dat gaat vervelen. Fred Clark steelt de film in de vermakelijke finale als Heinous Overreach, de scheidsrechter die niet geheel onpartijdig is. Zeker geen foutloze film, maar er valt genoeg te genieten om de tekortkomingen te compenseren.

Op papier is dit een botte schoffelfilm waarin Keanu Reeves in de titelrol dodelijk korte metten maakt met zijn talrijke vijanden in deze wraakfilm, waarin dodelijke huurmoordenaar- in ruste John Wick een bloedbad aanricht nadat het zoontje van een maffiabaas zo stom is geweest om niet alleen zijn auto te stelen, maar ook zijn hondje - het laatste levende aandenken aan zijn pas gestorven vrouw - te doden. En ja, dit is ook niets meer en niets minder dan een botte schoffelfilm... maar dan wel ééntje zonder pretenties die op dat gebied ook maximaal scoort, al was een flinke scheut verlichtende humor hier wel welkom geweest. Reeves onderging maandenlange training op het gebied van martial arts, wapengebruik en autostunts en deed zijn stunts zelf. De choreografie is volledig uitgewerkt en speelt in op Reeves' specifieke kwaliteiten, waardoor de makers er alles uithalen wat er in zit. Bovendien doet het mij bijzonder veel deugd dat John Wick dusdanig is gemonteerd, dat de actie overzichtelijk blijft. Dat doet niets af aan de dynamiek van deze razendsnelle actiefilm, maar onderstreept het absolute vakmanschap van Reeves, zijn trainers en alle stuntmannen wiens werk zelden zo goed in beeld werd gebracht.

Heb ik iets gemist in John Wick? Toen ik 'm in 2014 in de bioscoop zag vond ik het niet meer dan een domme B-film met een A-budget. Kortom: bagger! Ter voorbereiding op de sequel las ik wat recensies van John Wick uit betrouwbare bronnen en de toon was erg positief... Daarom toch maar John Wick, Chapter 2 gekeken en in mijn beleving is het een hele andere film. Natuurlijk, het flinterdunne verhaal is niets meer dan een excuus voor Keanu Reeves om er op los te schieten, te schoppen en te meppen... maar hoewel alle acteurs de rol bloedserieus spelen, bevat de dialoog talloze subtiele, ironische one-liners die duidelijk maken dat de makers de film stiekem toch niet al te serieus nemen. Die ironische ondertoon zorgt voor een hele andere beleving, waardoor de actiescènes zowel indrukwekkend als grappig zijn. De 52-jarige Keanu Reeves levert een verbluffende fysieke tour-de-force af door veel van de complexe, loodzware stunts op zich te nemen. Een vuistgevecht nabij een trappenportaal in Rome, alsmede die in de metro behoren tot de beste die ik gezien heb [niveau The Raid] en de shoot-out in een spiegelpaleis roept weliswaar herinneringen op aan The Man With The Golden Gun en/of Chaplins The Circus, maar geeft daar een visueel overweldigende twist aan. Het geweld is extreem, maar de luchtige toon en de scherpe one-liners maken dit tot een popcornfilm in de allerbeste zin van het woord.

Waar te beginnen met mijn lofuitingen? Wellicht bij de sublieme production design, de art direction en de set decoration van deze oogverblindende actiethriller waarin heden en verleden op fraaie wijze volledig in elkaar opgaan. Lo-tech (de telefoons met draaischijf, de krijtborden met de huurcontracten) afgewisseld met hi-tech (de 'hall of mirrors' waar een groot deel van de finale zich afspeelt), waar duidelijk goed over is nagedacht. Bovendien versterkt het de toch al subtiele humor van deze achtbaanrit. De cinematografie van Dan Laustsen die van de gelegenheid gebruik heeft mogen maken om te verwijzen naar meesterwerken als Casablanca en Lawrence of Arabia en er een eerbetoon aan de cinematografie van maakt. Wat te denken van het scenario dat vol zit met verrassende, intelligente twists, ingenieuze settings voor de actiescènes (inclusief een achtervolging te paard), alle karakters hun gouden moment geeft en de lastige balans tussen bruut geweld en zwartgallige humor opnieuw perfect weet te vinden.

De bijna 55-jarige Keanu Reeves die opnieuw zijn eigen grenzen heeft verlegt om de fysieke ontberingen van zijn karakter te doorstaan, maar vooral het team van choreografen en stuntmannen met wie elke handeling tot in detail is bedacht en tot in den treure is getraind. Natuurlijk, het geweld is extreem maar regisseur Chad Stehelski laat geen enkel moment onbenut om duidelijk te maken dat we hier te maken hebben met een martial arts-ballet waarin Keanu Reeves het equivalent van Fred Astaire blijkt te zijn. Maar als hij Fred Astaire is, dan is Halle Berry in haar rol als Sofia toch zeker wel Ginger Rogers, zoals ze toont in een indrukwekkende open sollicitatie naar een eigen spin-off?!

Sofia's gewelddadige 'dans' met John Wick is mijn favoriete scène uit een actiefilm die simpelweg een aaneenschakeling is van dramatische hoogtepunten en grensverleggende gevechten. Maar dat is bovenal de verdienste van hondentrainer Greg SmithAldridge die erin slaagde om twee herdershonden de meest waanzinnige dierenstunts te doen die je ooit op het scherm hebt gezien. Adembenemend, een lust voor het oog, een meesterlijk staaltje martial arts en zonder twijfel de beste actiefilm van deze eeuw.

John Wick [Keanu Reeves] vermoord iemand die hij niet had mogen vermoorden van The High Table. En aangezien de macht nu volledig in handen is van Marquis [Bill Skarsård], lijkt het slechts een kwestie van tijd voor een van die honderden premiejagers John een kopje kleiner maakt. Dat gaat uiteraard niet zomaar, bovendien ontdekt John een mogelijkheid om Marquis uit te schakelen en een einde te maken aan de klopjacht. Duurt 170 minuten, maar pakweg de eerste 120 minuten doet dit meer denken aan een circusact of een opwarmertje, al laat Reeves wel zien inmiddels aardig overweg te kennen met nunchucks. Het laatste uur is nog steeds volkomen belachelijk, maar daarin gooit iedereen er een schepje bovenop. Tel eens het aantal keer dat John Wick wordt aangereden en van hoeveel trappen hij naar beneden dondert. Zelfs voor een film die je sowieso niet serieus moet nemen gaat dit een stapje te ver. Ziet er prachtig uit, dat dan weer wel.

Goed gemaakt misdaaddrama gaf Tyrone Power de kans te laten zien dat hij meer was dan een mooie jongen. Hij wordt geholpen door een uitstekend spelende cast en een compact scenario zonder zwakke momenten. Power speelt Bob Cain, wiens vader Robert Cain Sr [Edwin Arnold], een vooraanstaand aandelenhandelaar [Edwin Arnold] wordt aangeklaagd wegens fraude. Bob zet alles op alles om een veroordeling te voorkomen en gaat daarvoor in zee met maffiabaas Mickey Dwyer [Lloyd Nolan]. Onvermijdelijk raakt hij al snel betrokken bij diens criminele activiteiten.

Hedy Lamarr speelt Mickeys liefje Lucky, een nachtclubzangeres die valt voor Bob. Haar vertolking van het prachtige, melancholieke 'This Is The Beginning Of The End' is een hoogtepunt, evenals de mooi gefilmde confrontatie met Cain Sr. De vriendelijk ogende Lloyd Nolan is een ongebruikelijke keuze als de gangsterbaas, maar ook hij blijkt een schot in de roos in deze wat goedkoop ogende, maar pakkende misdaadfilm.

Even leeghoofdig als aanstootgevend, deze mislukte 'komedie' waarin Anthony Michael Hall, bekend als de übernerd uit The Breakfast Club (1985), de puberale brugklasser uit Sixteen Candles (1984) en niet te vergeten de computergeek uit Weird Science (1985), natuurlijk een onbegrijpelijke keuze is voor de hoofdrol. Hij speelt Johnny Walker, de sterspeler van een American Footballteam, die begeerd wordt door verschillende clubs. De clubs proberen hem te verleiden geld, seks en de belofte van meer geld en seks, iets wat zijn vriendinnetje (Uma Thurman in haar filmdebuut) natuurlijk niet zo ziet zitten. Een cheerleader trekt haar slipje uit, bevallige bimbo's paraderen in badpak, Johnny bezoekt een stripclub en een vrouw van middelbare leeftijd wil seks met Johnny op de middenstip. Even smakeloos zijn de 'grappen' over steroïden en Robert Downey Jr geeft een bizarre, onbeheerste vertolking die je nauwelijks komisch kunt noemen. Uiteraard blijkt er op het einde nog iets van een moraal te zijn, maar die moraal is net zo oppervlakkig als de rest van de film.

Lew Ayres, die in de voorafgaande jaren grote populariteit genoot als Dr Kildare, speelt hier... een nobele dokter! Dr Robert Richardson [Ayres] arriveert in een dorpje in Nova Scotia waar hij zich al snel ontfermt over Belinda [Jane Wyman], een doofstomme vrouw. Door haar gebarentaal bij te brengen en haar te leren liplezen, bloeit ze op en wordt ze verliefd op de dokter. Maar aan haar geluk komt een bruut einde wanneer één van de bewoners haar verkracht.

Dit is onvervalst melodrama, voorzien van een heerlijke, passende score van meestercomponist Max Steiner. Ayres straalt warmte en sympathie uit en Wyman geeft een beheerste, ontroerende vertolking als de dove vrouw, een prestatie die haar de Oscar opleverde voor beste vrouwelijke hoofdrol. Absoluut een must-see, ondanks de wel erg melodramatische wendingen in het laatste half uur.

Henry Silva zet een memorabele rol neer als Salvatore Giordano die onder het pseudoniem Johnny Cool afrekent met een aantal bandieten die maffiabaas Johnny Colini [Mark Lawrence] geliquideerd wil hebben. Elizabeth Montgomery overtuigt als de femme fatale en de gangsters zijn ook goed gecast, met onder anderen Telly Savallas en de onvermijdelijke Elisha Cook Jr. Sammy Davis Jr zingt 'The Ballad of Johnny Cool' waarmee de film begint en eindigt en heeft een mooie bijrol als een sluwe gokker. Joey Bishop, ook lid van de Rat Pack, verschijnt als een autoverkoper met gladde praatjes. Let ook op Hank Henry met een memorabel rolletje als een buschauffeur die in alle opzichten sprekend lijkt op... Rodney Dangerfield?!

Deze goed geregisseerde misdaadfilm is een interessante voorloper op Scarface (1983) gezien het gewelddadige, onsympathieke karakter van de 'held'. Zeker een kijkje waard!

Johnny English [Rowan Atkinson] heeft zich teruggetrokken in een Tibetaans klooster sinds een rampzalige missie in Mozambique. Het hoofd van MI7 [Gillian Anderson] roept hem terug wanneer een voormalige CIA-agent in Hong Kong [Richard Schiff] alleen hem wil spreken in verband met een gevaarlijke missie. Johnny reist af met college Tucker [een doorbraakrol voor Daniel Kaluuya] en ontdekt onder anderen dat iemand in MI7 een spion is. Vervolg op de 007 parodie Johnny English uit 2003 heeft een slimme persiflage op de standaardachtervolging, een grappige sequentie met een rolstoel en een amusante bijrol van de legendarische martial arts-ster Pik Sen Lim als de steeds opnieuw opduikende huurmoordenaar

Verrassend geslaagde komedie profiteert vooral van een verhaal dat inspeelt op actuele ontwikkelingen - het betreft een jonge Social Media-ondernemer die de EU aan zich wil onderwerpen - en het uitstekende werk van Emma Thompson als de Britse Minister President die gedwongen voelt terug te vallen op Aardrijkskundeleraar en voormalig geheim agent Johnny English om te achterhalen wie verantwoordelijk is voor de cyberaanvallen waardoor de identiteit van alle Britse geheime agenten is onthuld. William Davies levert tevens een sterk scenario af dat consequent vasthoudt aan het principe dat Johnny English geen domoor is, maar een stuntelaar. Er is een sterke scène in een Frans restaurant waar English - en zijn trouwe kompaan Bough [Ben Miller] - zich voordoet als ober, inclusief een belachelijk accent. De grappen rondom een harnas leveren ook minimaal een flinke glimlach op. Maar het absolute hoogtepunt is de inventief geschreven en geregisseerde sequentie waarin Johnny English zich in een VR-wereld waant en daar zijn virtuele vijanden één voor één uitschakelt. Niet allr grappen zijn zo geslaagd, maar er valt aanzienlijk meer te lachen dan in de twee voorgangers.

In zijn eerste hoofdrol, gemaakt kort na het succes van Thelma & Louise, toont Brad Pitt al zijn acteertalent. Hij speelt Johnny Suede, een gitarist met een pompadour die net zo groot is als zijn liefde voor Ricky Nelson en zijn droom om ooit in diens voetsporen te treden. Maar het leven waar hij van droomt staat in schril contrast met de werkelijkheid en de vermenging van fantasie en realiteit maken het voor zijn naaste omgeving, waaronder potentiële love interest Yvonne [Catherine Keener], niet gemakkelijk om met hem te leven.

Pitt is fantastisch in de titelrol. De droomsequenties zijn prachtig gefilmd en geven de film een stijlvolle look. Catherine Keener maakt een verdienstelijk filmdebuut en de scènes met Keener en Pitt zijn de dramatische hoogtepunten van de film. Samuel L Jackson is te zien in één van de vele kleine rolletjes die hij begin jaren '90 kreeg, maar dit is boven alles een fantastische showcase voor een filmster in wording die meer dan 25 jaar later nog steeds tot de allergrootsten behoort.

Nadat Johnny Tremain zijn roeping als zilversmid moet opgeven als gevolg van een ernstig ongeluk waardoor hij zijn niet meer kan gebruiken, zoekt hij naar een nieuw doel in zijn leven. Hij raakt betrokken bij de groep die het begin van de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog zal inluiden.

De studiosets overtuigen niet en aangezien dit een product is van Disney-studio, zijn de scherpe kantjes afgehaald van de bloederige strijd om de Britten te verdrijven. Maar door het verhaal van de revolutie te vertellen vanuit een idealistische jongeman die vorm zullen geven aan de onafhankelijkheid, schept deze film wel een interessant licht op dit boeiende onderwerp. Zeker niet slecht, maar wie op zoek is naar historische diepgang vist hier achter het net.

Alleen het goede spel van Scarlett Johansson en Thomasin McKenzie voorkomt dat deze jammerlijke puinhoop van een film, dat bestaat uit een wirwar van slecht uitgewerkte en veelal gejatte ideeën, de allerlaagst mogelijke score krijgt. Hoewel het erop lijkt dat regisseur/scenarist Taika Waititi in ieder geval gekeken heeft naar onder anderen The Great Dictator, All Quiet On The Western Front en Die Blechtrommel, heeft dit meer weg van een naar de verkeerde kant doorgeslagen lange aflevering van 'Allo 'Allo met Sam Rockwell als Captain Gruber, Rebel Wilson als Helga, Stephen Merchant als Herr Flick en Thomasin McKenzie als één van de 'Brottish Earmen'. Waititi speelt zelf de rol van Adolf Hitler als een inferieure komische variant zoals Roger DeBris in het roemruchte toneelstuk 'Springtime For Hitler'. Hoewel het duidelijk is dat we Nazi-Duitsland te zien krijgen door de ogen van een kind, is dat geen verklaring voor alle inconsistenties in het scenario. Maar het ergste is dat er niets te lachen valt, tenzij je rollend over grond van het lachen gaat wanneer Jojo vrolijk 'Heil Hitler' zingt terwijl hij over straat drentelt Controversieel is dit zeker niet, eerder puberaal en het enige aanstootgevende moment is de smakeloze verwijzing naar het legendarische slot van 'All Quiet On The Western Front' (de vlinder). En het is tevens een raadsel waarom Waititi in het laatste kwart een serieuze draai probeert te geven aan alle onzin waarop hij ons heeft getrakteerd.

Joke van Leeuwen won in 1978 het Camarettenfestival met een optreden waarin ze haar eigen vernuftige teksten onder muzikale begeleiding bracht. Hoewel ze nog steeds met enige regelmaat optreedt, besteedt Van Leeuwen veel van haar tijd met illustreren van kinderboeken. Heddy Honigmann probeert in deze documentaire hoe Van Leeuwen haar gedachten omzet in poëtische teksten illustraties. Van Leeuwen is duidelijk het meest op gemak tijdens haar optredens en de bijbehorende beelden zijn dan ook interessanter dan de scenes waarin we haar thuis aan het werk zien. Van Leeuwen is een creatieve geest, maar deze documentaire biedt weinig onthullingen.

Het is 1981 en Gotham City doet sterk denken aan het New York van begin jaren '70 dat we kennen uit Death Wish (1974) en The Exorcist (1973) (de trap!). Het verhaal van de geestelijk labiele, door tegenslagen radeloos geworden Arthur Fleck [Joaquin Phoenix], is geïnspireerd door een aantal filmklassiekers, waaronder Taxi Driver (1976). De finale is jammer genoeg iets te nadrukkelijk gejat uit Network (1976). Joaquin Phoenix is echter ronduit fenomenaal in de titelrol en toont eens temeer tot de beste karakteracteurs van zijn generatie te horen. Het is jammer dat Todd Phillips in het eerste uur regelmatig in de herhaling valt waardoor het verhaal traag op gang komt en het probleem met de langdurige opbouw naar de 'slotwist' is dat die niet zo heel verrassend is. Maar de uitstekende score van Hildur Guðnadóttir en vooral Phoenix' sensationele vertolking maken dit tot een absolute must-see. Dit is sowieso een film die uitnodigt tot langdurig napraten over de achterliggende boodschap. De meningen zullen verdeeld zijn, maar dat garandeert waarschijnlijk de tijdloosheid van Joker omdat elk tijdperk er een andere interpretatie aan zal kunnen geven.

Twee jaar na de gebeurtenissen uit Joker is Arthur Fleck [Joaquin Phoenix] eindelijk geschikt bevonden om terecht te staan voor de vijf moorden die hij pleegde. Zijn advocaat [Catherine Keener] wil pleiten voor ontoerekeningsvatbaarheid en bewijzen dat Arthur en Joker twee gespleten persoonlijkheden zijn en dat Arthurs schizofrenie het gevolg is van een traumatische kindertijd. Kort voor de rechtszaak begint maakt Arthur kennis met psychiatrische patiënt Lee [Lady Gaga] die met hem droomt van een gelukkige, gezamenlijke toekomst, uitgebeeld in een serie muzikale intermezzo’s met gouwe ouwe uit The American Songbook als ‘That’s Life’, Judy Garlands ‘Get Happy’ en ‘That’s Entertainment’. Is Arthur werkelijk schizofreen? En is Lee werkelijk geïnteresseerd in Arthur of in The Joker die ze kent van de televisie? Belangrijker nog: zijn de antwoorden op deze vragen überhaupt interessant? Phoenix stort zich opnieuw met overgave op deze rol en Lady Gaga geeft goed tegenspel, maar de overdaad aan stijl kan niet verhullen dat er nauwelijks sprake is van een verhaal en dat het scenario bepaald niet waterdicht is. Het beste moment is Arthurs confrontatie met Gary Puddles [Leigh Gill], Arthurs voormalige collega. Verder is dit niet meer dan een hoop gebakken lucht.

Men heeft flink de schaar gezet in deze western met paranormale elementen die gebaseerd is op één van de minder bekende DC-Comics. In het begin is er nog wel een geanimeerde sequentie waarin Jonah Hex [Josh Brolin] vertelt wat er met zijn familie is gebeurd, alsmede de rol van Quentin Turnbull [John Malkovich]. Verder is dit echter een puinhoop, feitelijk weinig meer dan een opeenstapeling van slecht gemonteerde schietpartijen, voorzien van een saaie metalscore. Van karakterisering is geen sprake in deze flop, die mogelijk in een director's cut nog wel wat opgeleukt zou kunnen worden. Ik heb echter een donkerbruin vermoeden dat ik daar niet warm voor ga lopen.

Hardlopers Sieger [Gijs Blom] en Stef [Stijn Taverne] zijn dolblij als hun coach [Ferdi Stofmeel] ze selecteert voor het estafetteteam bij het Junioren Kampioenschap. Wanneer ze beginnen te trainen met hun teammaten Marc [Ko Zandvliet] en Tom [Myron Wouts], is er een klik tussen Sieger en Mark die verder gaat dan vriendschap. Goed, Siegers oudere broer [Jonas Smulders] gebruikt ‘homo’ een keer als scheldwoord, maar verder is er geen reden waarom Sieger zo moeilijk doet over zijn gevoelens. Dat, en het feit dat Blom bepaald geen begenadigd acteur is, verklaren waarom dit een exercitie in futiliteit is.

Geertjan Lassche volgde de bouwvakkers die vanaf juni 2017 tijdens de bouw van een woontoren aan de Bananenstraat in Amsterdam die in april 2019 opgeleverd moet worden. Begint met een indrukwekkende drone-shot waarin we enkele bouwvakkers op grote hoogte zien klauteren op een hijskraan. Ziet er gevaarlijk, maar ook wel avontuurlijk uit. Maar dit is geen romantische lofzang op het bouwvakkersleven. Integendeel: er heerst een machocultuur waarin seksisme, homofobie en discriminatie haast vanzelfsprekend zijn. Geen wonder dat er bij de buitenlandse werknemers geen lachje af kan en dat er geen nieuwe aanwas is! Ook is er aandacht voor de fysieke en psychologische gevolgen die het soms slopende werk onder tijdsdruk heeft. Een buitengewoon openhartig portret van een gesloten cultuur dat in alle opzichten dringend aan verandering toe is.

Portret van jongens die vaak al jaren jeugdzorg nodig hebben en nu deelnemen aan ‘Wonen Met Kansen’, een kleinschalig project waarmee ze stap voor stap worden voorbereid op een zelfstandig leven. Mok en Uslu kiezen niet voor een fly-on-the-wall benadering waardoor we vooral af moeten gaan op de verhalen die de jongens vertellen. Ze vinden het veelal moeilijk om over hun verleden te praten, ook omdat ze niet altijd de juiste woorden weten te vinden. Over concrete hulpverlening komen we ook weinig te weten: we zien een whiteboard om klusjes op af te vinken, er is een gesprekje over gewenst gedrag bij sollicitaties, maar verder gaat het er ogenschijnlijk nogal vrij aan toe. Een oppervlakkige documentaire die nauwelijks interessante, of opzienbarende inzichten oplevert.

Schrijver Joost Zwagerman was 51 jaar oud toen hij op 8 september 2015 een einde aan zijn leven maakte. Vanwege zijn welbespraaktheid en buitengewone kennis op het gebied van literatuur en poëzie was hij een vast gezicht op de Nederlandse televisie. Collega’s en vrienden kijken terug op hun tijd met Zwagerman volgens het devies “over de doden (bijna) niets dan goeds.” Verbraak vult de gesprekken goed aan met televisiebeelden van Zwagerman, maar had het onderwerp wel iets kritischer mogen benaderen.

Tiener Valentin ]David Marsais] bezoekt zijn stervende grootvader Serge [Gérard Hernandez] en ontdekt daar een paar schetsen van de Catalaanse schilder Josep Bartoli en vraag Serge hoe die schetsen in zijn bezit zijn gekomen. Serges verhaal begint in februari 1939 in een Frans concentratiekamp voor mensen die de Spaanse burgeroorlog en het regime van Franco zijn ontvlucht. Eén van de gedetineerden is Josep Bartoli [Sergie López] die vele schetsen maakt van de erbarmelijke omstandigheden en de respectloze manier waarop de Franse gendarmes hem en zijn lotgenoten behandelen. Een beginnende gendarme [Bruno Solo] helpt Josep vast te houden aan zijn menselijke waardigheid. Het is een onderbelicht, schokkend verhaal maar door een animatiestijl te gebruiken die gebaseerd is op het werk van Josep (en een aantal van zijn illustraties verwerkt) voorkomt Froment dat de omstandigheden de karakters en de bijzondere persoonlijke relatie tussen de twee hoofdpersonen overschaduwen. Een waardig en zeer eerbiedig eerbetoon aan Bartoli met een ontroerende ontknoping.

Interessante documentaire over ‘de eerste zwarte ster’ die in de jaren ’20 faam een ster werd in Parijs met haar exotische, sensuele dans en zich later inzette als spion voor de Fransen en de enige vrouw was die sprak tijdens de legendarische March on Washington for Jobs and Freedom. Er is veel archiefmateriaal en Sara Martins levert goed werk af als de zangstem van Josephine Baker, maar dat onderstreept de grote tekortkoming van deze documentaire: Baker zelf komt nooit aan het woord en ook de mensen die de in 1975 overleden ster persoonlijk kenden schitteren door afwezigheid.

Goed geregisseerd psychologisch drama waarin de teruggetrokken Hank [Dylan McDermott], een man die worstelt met demonen uit zijn verleden, voorzichtig uit zijn schulp krijgt wanneer de 21-jarige Josie [Sophie Turner] haar intrek neemt in hetzelfde motel. Er ontstaat een vriendschap die echter onder druk komt te staan wanneer Marcus [Jack Kilmer], een klasgenoot van Josie die Hank regelmatig het leven zuur maakt, Josie voor zich probeert te winnen.

Begint als een romantisch drama, maar mede dankzij de even spaarzame als effectieve muzikale score van Raney Shockne, voel je dat er een duistere wending aan zit te komen. Ondanks het prima spel van met McDermott en Turner is de slotwending weliswaar verrassend en zelfs schokkend, maar niet overtuigend omdat het teveel logische vragen onbeantwoord laat. Daarmee doet die finale de film meer kwaad dan goed, want tot dat moment is dit uiterst intrigerend en boeiend.

87 jaar na de klassieke versie van James Whale heeft dit pacifistische oorlogsdrama veel minder impact omdat de verschrikkingen van WOI al veelvuldig onderwerp zijn geweest van uitstekende films. Wie minder bekend is met het onderwerp zal het relaas van een jonge, naïeve soldaat en zijn eerste dagen aan het front meer kunnen waarderen. Het acteerwerk is uitstekend en ook het camerawerk van Laurie Rose verdient een compliment, maar vernieuwend is dit niet.

Paddy Considine schreef, regisseerde en speelde de hoofdrol in dit drama over Matty Burton [Considine] een bokser aan het eind van zijn carrière, die in zijn laatste gevecht op heroïsche wijze zijn wereldtitel met succes weet te verdedigen. Maar enkele uren na het gevecht stort hij in en blijkt hij ernstig hersenletsel te hebben opgelopen. Aanvankelijk lijkt dat alleen zijn motoriek en een deel van zijn geheugen te hebben aangetast, maar wanneer hij ook z'n gedrag niet in hand de blijkt te hebben, moet zijn vrouw Emma [Jodie Whittaker] een pijnlijke beslissing nemen.
Het scenario biedt niet bijzonder veel nieuws onder de zon. Sterker nog: het is behoorlijk voorspelbaar. De kracht van deze film zit 'm vooral in het uitstekende acteerwerk van beide hoofdrolspelers en sterke karakteriseringen van Matty's vrienden, die - zoals Matty het zelf zegt - hem eerst verlieten en daarna weer terug kwamen. Dat maakt het haast onmogelijk om deze film te zien zonder een brok in je keel te krijgen en wellicht zelfs een paar tranen weg te pinken.

Joy [Samira Maas] groeide op in pleeggezinnen en wil na haar 18e verjaardag weten wie haar biologische moeder is. Maar haar intentie om contact te leggen met de vrouw die haar destijds afstond zorgt niet voor de emotionele stabiliteit of duidelijkheid waar Joy op hoopt. Het zet haar relatie met haar vriend [Dragan Bakema] in een nieuw daglicht. Ondertussen probeert Joy haar hoogzwangere vriendin [Coosje Smid] te helpen omdat diens vriend [Dalorim Wartes] zijn verantwoordelijkheid lijkt te ontlopen. Grimmig portret van een beschadigde jonge vrouw die wanhopig zoekt naar een aanknopingspunt voor haar eigen toekomst. Ondanks de voorzichtig hoopvolle ontknoping is dit een deprimerend sociaal drama dat steunt op sterk spel van Maas en Smid. Genomineerd in zeven categorieën voor een Gouden Kalf en winnaar in de categorieën “Beste Lange Speelfilm”, “Beste Scenario” en Beste Vrouwelijke Bijrol (Smid).

“Inspired by the stories of Brave Women”, waarbij je je meteen afvraagt waarom het verhaal is geschreven en geregisseerd door een man?! Joy [Jennifer Lawrence] is een intelligente, hoogopgeleide jonge vrouw die er mede door toedoen van haar moeder [Virginia Madsen] en haar vader [Robert De Niro] onvoldoende vertrouwen heeft om een succesvolle carrière na te streven. Aangespoord door haar oma [Diana Ladd] en haar beste vriendin [Dascha Planco] besluit ze de touwtjes toch in eigen handen te nemen wanneer ze een zelfwringende zwabber op de markt wil brengen. Eerst vertrouwt ze op de adviezen van haar vaders nieuwe vriendin Trudy [Isabella Rossellini] en weet ze de koning van televisieverkoper Neil Walker [Bradley Cooper] zover te krijgen om haar product te omarmen, maar door schade en schande wordt ze wijzer. Lawrences spel is vrij eendimensionaal waardoor haar persoonlijke ontwikkeling niet helemaal overtuigt. De aantrekkelijke en goed presterende ondersteunende cast maakt veel goed. Datzelfde geldt voor O’Russells scenario dat een prettige en knappe mix is van inspirerend drama en familiekomedie.

Ambitieuze advocaat Audrey [Ashley Park] en de tegendraadse, op seks beluste Lolo [Sherry Colla] zijn ondanks hun tegenstellingen al 25 jaar beste vrienden. Wanneer Audrey opdracht krijgt om een potentiële klant uit China binnen te halen, reist ze met Lolo als tolk af naar Peking. Om vage redenen sluiten de sociaal handige Vannes AKA Deadeye [Sabrina Wu] en Audreys studievriendin Kat [Stephanie Hsu] zich bij hun aan. Het onzinnige basisgegeven is een excuus voor het type smakeloze grappen die rond de eeuwwisseling menige road trip komedie ontsierden. Dat grappen over seks, drank en drugs uit de monden komen van vrouwen maakt dit voor sommigen een aanrader. Seksisme in een notendop, want een slechts scenario is en blijft een slecht scenario. Maar de vier getalenteerde hoofdrolspelers gooien alles in de strijd om er wat van te maken en weten toch nog hier en daar voor een gniffel of een glimlach te zorgen.