Opinions

Na de dood van dirigent Bernard Sparrow [Kris Kristofferson] besluit pastoor Dale [Courtney B. Vance] de leiding van het kerkkoor niet over te dragen aan Berards weduwe G.G. [Dolly Parton], maar aan Vi Rose [Queen Latifah]. Het koor hoopt dit jaar eindelijk eens de landelijke finale te halen van een zangconcours, maar jaloezie en meningsverschillen over de muzikale richting gooien roet in het eten. Dan zijn er ook nog wat romantische perikelen rondom G,G.’s neef [Jeremy Jordan] en Vi Roses dochter Olivia. De rest raadt zich raden in deze volstrekt voorspelbare muzikale komedie. Maar scenarist/regisseur Graff maakt slim gebruik van de persoonlijkheden van Latifah en Parton en deze twee topzangeressen bewijzen waar ze hun reputatie aan verdienen, dus maak je niet te druk om de cliches en geniet van de muziek. En voor de fans is het heerlijk om Parton en Kristofferson in duet te horen.

Om te voldoen aan de financiële eisen die zijn traditionele Pakistaanse familie aan hem stelt, accepteert Haider [Ali Junejo] een baan als Bollywooddanser in een burlesque. Zijn familie denkt dat hij werkt bij een ‘respectabele gelegenheid’ en Haider doet er alles aan om dat zo te houden. Dat wordt extra lastig wanneer hij in de ban raakt van Biba [Alina Khan], de belangrijkste danser in het gezelschap die ook nog eens transgender is. Zet een sfeervol beeld neer van zowel een verstikkend traditioneel huishouden als van het nachtleven in Pakistan en is prima geacteerd door beide hoofdrolspelers. Peerzada maakt eveneens indruk als de geplaagde, ziekelijke vader, ook al zijn er wat teveel subplots die afleiden van de centrale intrige.

Niet al te subtiel melodrama met soapachtige trekjes maar wel schitterend gefilmd, waarbij regisseur Heng Liu volop gebruik maakt van de kleuren die de hoofdrolspelers gebruiken in hun zijdefabriek. Het verhaal betreft Jin Shan [Wei Li], een bejaarde man, die een jonge vrouw genaamd Ju Dou [Li Gong] koopt in de hoop dat zij hem een zoon kan schenken. Jin-Shans neef Tian-Qing [Baotian Li], die hem helpt bij het prepareren van zijde, is gefascineerd door de jonge vrouw. Wanneer hij ontdekt dat zijn oom Ju Dou als een beest behandeld en mishandeld en verkracht, moet hij kiezen tussen de loyaliteit aan zijn familie of zijn rechtvaardigheidsgevoel en toenemende affectie voor Ju Dou.
Het verhaal zou zo uit een soapserie getrokken kunnen zijn, maar de fraaie locaties, de verzorgde fotografie en enkele suspensevolle en ironische scènes (Jin Shans dood en diens begrafenis in het bijzonder) maken dit zeker de moeite waard.

Benito Juarez [Paul Muni], de president van Mexico, is niet bij iedereen geliefd, mede vanwege het feit dat hij geen Spanjaard is. Enkele van zijn vijanden heulen samen met de Franse keizer Napoléon III [Claude Rains] en zorgen ervoor dat de Oostenrijkse Maximilian [Brian Aherne] - de jongere broer van keizer Frans Joseph - samen met zijn vrouw Carlota [Bette Davis] naar Mexico komt. Maximilian is wijs gemaakt dat het volk gekozen heeft voor een republiek met hem aan het hoofd. President Juarez komt daarmee in een lastige positie en moet al zijn politieke intelligentie gebruiken om te voorkomen dat het Mexico dat hij heeft verenigd uiteen valt.

Oorspronkelijk gefilmd als tweeluik en dat verklaart allicht waarom sommige scènes wat langdradig zijn. Er is bovendien vrij weinig actie, maar de film is goed gecast. Aherne geeft perfect gestalte aan de naïeve monarch voor wie plichtsbesef boven alles komt te staan, Davis mag zichzelf uitleven wanneer ze Napoléon III om hulp smeekt en Paul Muni voorziet Juarez van de waardigheid van een zwijgzame, maar wijze president.

Kaluuya mag dan te oud zijn voor de rol van de 21-jarige Fred Hampton, de charismatische leider van een afdeling van The Black Panther (en de zwarte Messias uit de titel), maar met zijn charismatische, energieke vertolking zet hij wel een waardig portret neer van een tegendraadse leider van een groepering die de gevestigde orde een schop onder de kont wilde geven. Het probleem met dit historische drama is dat het eigenlijk zou moeten draaien om Bill O'Neal [LaKeith Stanfield], de kruimeldief die onder druk FBI-agent Roy Mitchell [de uitstekende Jesse Plemons] informant wordt. Het feit dat zowel Kaluuya als Stanfield genomineerd zijn voor een Oscar als Best Supporting Actor, maakt duidelijk dat King en co-scenarist Will Berson niet konden besluiten wie nu eigenlijk de hoofdpersoon was. Het acteerwerk is prima en het verhaal boeiend, maar de film is dramatisch zeer onevenwichtig.

Deze nostalgische blik op de jaren '90 van de 19e eeuw is gebaseerd op de persoonlijke herinneringen van scenarist Irvin S. Cobb die in een voorwoord aangeeft dat de karakters in deze film 'geesten van het verleden' zijn. Centraal staat Judge Priest [Will Rogers], de rechter in een dorpje in Kentucky, waar de herinneringen aan de (verloren) Amerikaanse Burgeroorlog nog lang niet zijn uitgewist. Veel van de kritiek op deze film richt zich op de rol van Stepin Fetchit, die de rol speelt van Jeff Poindexter, een niet al te snuggere zwarte bewoner van het dorp: een schoolvoorbeeld van een karikatuur. Het onbehaaglijke gevoel wordt wellicht nog wat versterkt door het feit dat de zwarte karakters (Hattie McDaniel, die uitstekend blijkt te kunnen zingen, speelt één van hen) het allemaal geweldig naar hun zin lijken te hebben in de zuidelijke staat. Je kunt daar tegenover stellen dat de bewoners, ongeacht hun huidskleur, over het algemeen respectvol met elkaar om gaan. Bovendien weet John Ford de vaak kleurrijke (sic!) karakters prima tot leven te brengen waardoor er toch genoeg te genieten valt. De keuze om Henry B. Walthal, die de legendarische rol speelde van 'the little general' die de Ku Klux Klan opricht in The Birth of a Nation (1915), de rol te laten spelen van een dominee die een sleutelrol speelt in een rechtszaak, is slim. Het is jammer dat films met Will Rogers moeilijk te vinden zijn, want hij schittert in de titelrol: een even wijze als eigenwijze rechter die niet bang is tegen de stroom in te gaan in de naam van rechtvaardigheid, en zijn keuzes altijd weet te verdedigen met wijze woorden. Maar dit komische drama zal een modern (politiek correct) publiek ongetwijfeld blijven verdelen.

“Innocent people can’t afford me” is het motto van de gehaaide advocaat Hank Palmer [Robert Downey Jr.] die na de dood van zijn moeder voor het eerst in 20 jaar terugkeert naar zijn geboorteplaats Carlinville om oog in oog te komen met zijn vader Joseph [Robert Duvall], die daar al 42 jaar werkt als rechter. Het is een pijnlijk weerzien tussen twee verbitterde mannen en de situatie wordt nog ingewikkelder wanneer Joseph wordt aangeklaagd op wegens moord op Mark Blackwell [Mark Kiely]. Joseph verkiest de onervaren C.P. Kennedy [Dax Shepard] boven zijn eigen zoon om hem te verdedigen. Aangrijpend familiedrama met superieur samenspel van Downey Jr. en Duvall, prachtige bijrollen voor Vincent D’Onfrio en Jeremy Strong als Hanks broers en een gezonde dosis verlichtende humor. Billy Bob Thornton is eveneens uitstekend als de openbare aanklager en Vera Farmiga (als Hanks ex-vriendin) en Emma Tremblay (als Hanks ontwapenende dochtertje) zorgen voor mooie, luchtige momenten tegenover Duvalls realistische portret van een oude, verbitterde man die zijn persoonlijke en fysieke tekortkomingen moet accepteren.

De grootste verdienste van deze film is het scenario van Abby Mann, die zijn eigen toneelstuk bewerkte. Het geeft een brede, verbazingwekkend objectieve kijk op het Nazi-regime en dwingt een ieder die denkt het morele gelijk hebben zijn mening te herzien. Met welk recht kan een land dat duizenden Duitsers en Japanners doodde met gruwelijke bombardementen hier een oordeel vellen? Zijn rechters uitvoerders van de wet of zijn ze juist het morele kompas van het volk? Kan de Duitse bevolking zich verschuilen achter het excuus dat ze niet wisten ‘dat het zo erg was’?

De topcast geeft hier steeds vanuit een ander perspectief antwoord en krijgt elk de kans om te schitteren in indrukwekkende, soms hartverscheurende monologen. Richard Widmark en de flamboyante, Oscarwinnende Maximilian Schell zijn voortreffelijk als respectievelijk aanklager en verdediger. Marlène Dietrich – die haar land ontvluchtte en met gevaar voor eigen leven optrad voor de Geallieerde troepen aan het Europese front – is de ideale keus om de stem van het volk te vertegenwoordigen en de woorden ‘Wir haben es nicht gewusst’ uit te spreken, vooral voor veel Duitse kijkers een emotioneel hoogte punt in de film.

Montgomery Clift, die al geruime tijd worstelde met zijn eigen demonen, geeft een briljante tour-de-force weg als een minderbegaafde getuige. Het moment waarop hij de foto van zijn moeder laat zien aan de rechtbank is werkelijk hartverscheurend. Wie wil weten waarom Montgomery Clift nog steeds gezien wordt als één van de grootste acteurs aller tijden, doet er goed aan zijn getuigenis in deze film te zien.

Judy Garland, die ook de nodige persoonlijke problemen had, toont hier opnieuw aan meer te zijn dan een schattig muzikalsterretje, in een subtiele vertolking als een jonge Duitse vrouw die veroordeeld werd wegens een vermeende affaire met een oudere Joodse man. Haar scène leidt tot de dramatische monoloog van Burt Lancaster als beklaagde Nazi-rechter, die tot dan toe volstrekt wezenloos voor zich uit heeft zitten staren. Zijn monoloog leidt het slot van het proces in, waarna de ultieme rechtschapen Amerikaan, de briljante Spencer Tracy in een genuanceerde, geloofwaardige vertolking zoals alleen hij die kon geven, komt tot de slotsummatie.

Dit alles is op schitterende wijze geregisseerd en gefilmd: elk shot een zorgvuldig uitgedachte compositie, waarin de positie van ieder voorwerp, ieder gezicht perfect is uitgedacht. Daarmee is dit ook visueel een fantastische film na te kijken, ook al door de effectieve camerabewegingen waardoor de film nooit vervalt in gefilmd toneel. De manier waarop Kramer door middel van een camerabeweging Maximilian Schell [die een Duitse advocaat speelt] naadloos over laat gaan naar het spreken van Amerikaans is een topstaaltje cinematografie.

Judgment At Nuremberg is een film die je uitdaagt om paradigma’s over de Tweede Wereldoorlog uit de vriezer te halen en ze te plaatsen in het perspectief van een wereldorde waarin machtsmisbruik, corruptie en een onwelwillendheid om genocide te veroordelen en aan te pakken nog steeds aan de orde van de dag te zijn. Maar door het scherpzinnige script, de schitterende cameravoering en de sublieme vertolkingen vliegen de 175 minuten speelduur van deze film voorbij.

Zellwegers vertolking als Judy Garland doet in erg veel opzichten denken aan die van Michelle Williams met een Emmy bekroonde rol als Gwen Verdon in Fosse/Verdon. Zellweger van een afstandje precies op Judy Garland in een bravoure-vertolking waarin ze alle liedjes zelf zong. Zellweger klinkt niet als de Garland die wij kennen, maar deze biografische film betreft haar laatste levensjaren waarin haar stem, als gevolg van haar enorme onzekerheden en de door MGM-studio's veroorzaakte verslaving aan pillen, behoorlijk is verzwakt. Zellweger compenseert haar tekortkoming als zangeres met dezelfde passie en emotie die Garland zo legendarisch maakte.

Zelfs Liza Minnelli waagde zich nooit aan een vertolking van 'Somewhere Over The Rainbow', dus het is niet zo vreemd dat Zellwegers interpretatie van Garlands signature tune al geruime tijd onderwerp van discussie is. Mijn inziens raakt Zellweger de essentie van het lied, maar legt ze ook de getormenteerde ziel van de tragische held Judy Garland bloot. Zellwegers spel oogt soms wat mechanisch, maar ook dat lijkt te passen bij de rol van een diva die krampachtig probeert nog iets van haar sterrenstatus levend te houden. Scenarist Tom Edge blinkt uit in de compacte, maar effectieve flashbacks naar 1938 en maakt daarin op pijnlijke wijze duidelijk hoe Garland slachtoffer werd van een studio-systeem dat enorm hoge eisen stelde. Richard Cordery imponeert als Louis B Mayer, een meester-manipulator die op meedogenloze wijze inspeelde op Garlands onzekerheden, maar haar ook het gevoel gaf bijzonder te zijn. Zijn scènes met Darci Shaw als de jonge Judy zijn onvergetelijk. Een wat deprimerende film, maar het goede spel maakt veel goed, evenals het ondersteunende werk van Phil Dunster en Andy Nyman in een hartverscheurende scène die duidelijk maakt waarom Judy zo geliefd is in de LGBT-gemeenschap.

In Macao ontmoet Amerikaanse branieschopper Connor [Johnny Knoxville] Samantha [Bingbing Fan] in het casino van gangster Victor Wong [Winston Chao]. Wanneer Connor het casino voor 1 miljoen dollar oplicht, krijgt Samantha de verantwoordelijkheid in haar schoenen geschoven. Zij moet Connor en het geld terug zien te krijgen en daarvoor roept ze de hulp in van haar oom Bennie Wong [Jackie Chan]. Wanneer die Connor weet op te sporen, blijkt ook hij verzandt te zijn in een complot met als spil de geheimzinnige ‘The Matador’. Chan is goed op dreef in de actiescènes in wat een prima komische actiethriller had zijn als de vervelende en vermoeid ogende Knoxville letterlijk en figuurlijk buiten beeld was gebleven. Chan solo is vermakelijk, in het gezelschap van Knoxville lijkt ook hij zich behoorlijk te vervelen.

Na een ongelukkige val in de klas wordt de geliefde juffrouw Romy [Bibi Speek] vervangen door Juffrouw Pots [Tygo Gernandt]. Die is zo onvriendelijk en vaak ronduit gemeen dat Kaya [Juliëtte Van De Weerdt] en Simon [Pepijn Bouwens] zich beklagen bij schoolhoofd De Vries [Tim Haars]. Die houdt juffrouw Pots de hand boven het hoofd. Waarom? Kaya en Simon doen hun best het geheim achter Juffrouw Pots te ontdekken. Het acteerwerk van de kinderen (vooral Bouwens) laat regelmatig te wensen over, maar Gernandt is een giller in een rol waar hij zichtbaar van geniet. Anniek Pheifer en Huub Smit leveren fijn ondersteunend werk af als Kaya’s strenge moeder (een politieagent!) en de vader die erg doet denken aan een Nederlandse televisiepersoonlijkheid uit de jaren 80. Verfilming van het gelijknamige boek van Tosca Menten is prima voer voor de jeugd.

Een wat mager verhaal met een uitgangspunt dat veel belooft, maar die belofte – ondanks een stevige scheut bloedvergieten – niet waar weet te maken. Het speelt zich af in een geïsoleerde gemeenschap dat om de zoveel tijd een bloedoffer brengt aan een put die daardoor een geneeskrachtige werking blijkt te hebben. Het slachtoffer wordt bepaald door de creatie van een pot in de vorm van een gezicht (de Jug Face uit de titel) gemaakt door een pottenmaker met bijzonder krachten. Wanneer Ada [Lauren Ashley Carter] vroegtijdig ontdekt dat zij het volgende offer zal zijn, verzint ze een list om in leven te blijven. Maar dat heeft uiteraard onaangename gevolgen. Goed spel van Carter en een regelmatig beklemmende sfeer compenseren de tekortkomingen ten dele.

Julia Child is bij kookliefhebbers bekend als één van de drie schrijvers van het revolutionaire kookboek “Mastering the Art of French Cooking” en als de aartsmoeder van alle TV-chefs die ooit de revue gepasseerd hebben. Maar het verhaal van het leven en de carrière van Julie Child is om veel meer redenen baanbrekend. Deze documentaire schetst een levendig beeld van een gewone ongewone vrouw die door een samenloop van omstandigheden, gekoppeld aan een ijzeren wil, één van de cultuuriconen van de 20e eeuw werd. Het maakt dus niet uit of je ooit gehoord heb van Julia Child: deze documentaire heeft voor ieder wat wils. Vanzelfsprekend bij uitstek geschikt in combinatie met een verse warme maaltijd.

Fleur [Nina Meurisse] en Julian [Laurence Roothooft] ontmoeten elkaar in 2017 in Parijs en het is liefde op het eerste gezicht. Twee jaar later komt Fleur op het idee om samen te reizen naar de 22 landen waar het huwelijk voor mensen van hetzelfde geslacht is toegestaan en in elk van die landen opnieuw te trouwen. Een groots romantisch gebaar dat door een tragische wending een extra emotionele lading krijgt. Meurisse en Roothooft zijn authentiek als het verliefde stel en Kusters heeft zonder meer gevoel voor visuele stijl, maar het verhaal is mager en snel verteld. De tweede helft voegt weinig toe, omdat dan al duidelijk is hoe dit gaat aflopen. Gebaseerd op het gelijknamige autobiografische boek van Fleur Pierets.

Julie [Tessa van den Broeck] maakt dankzij de begeleiding van tenniscoach Jeremy [Laurent Caron] een goede kans om door te breken bij de jeugd. Nadat clubgenoot Aline [Tamara Tricot] een einde aan haar leven heeft gemaakt, trekt Jeremy zich “in overleg met de club” terug als trainer. Iedereen weet dat Jeremy iets heeft gedaan wat niet door de beugel kan, maar Julie zwijgt. Het overgrote deel van dit psychologisch drama bestaat uit beelden van Julie op de tennisbaan, afgewisseld met mensen die haar constant vragen: “Ça va?”. De ontknoping staat aan het begin al vast en het is een raadsel waarom Van Dijl meer dan 15 minuten nodig meende te hebben om daar naartoe te werken. Pierre Gervais is goed als de geduldige vervanger van Jeremy. Van den Broeck kan beter tennissen dan acteren.

Goed uitgediepte karakters en effectief gebruik van locaties maken deze verder weinig verrassende, maar bijzonder onderhoudende romantische komedie tot een aangenaam tijdverdrijf. Ethan Hawke geeft één van zijn beste vertolkingen als de ex-rocker die zijn onstuimige verleden - en zijn slechte relatie met zijn oudere kinderen - onder ogen moet zien, maar zichzelf ook een nieuwe kans wil geven met zijn jongste zoon Jack [prima gespeeld door Azhy Robertso]. Tuckers telefonische gesprek met Grace, de dochter die hij maar één keer in zijn leven heeft gezien, is bijzonder fraai geacteerd. O'Dowd is in zijn element in een soort reprise van Roy Trenneman, zijn karakter uit The IT Crowd. Wat is het prettig dat een pretentieloze film niet formulematig hoeft te zijn!

Julieta [Emma Suárez] heeft al twaalf jaar geen contact meer met haar dochter Antia wanneer ze bij toeval Antia’s jeugdvriendin Beatriz [Michelle Jenner] tegen het lijf loopt. Die laat weten dat Antia is geëmigreerd en eigen gezin heeft. Dat doet Julieta besluiten haar memoires in briefvorm op papier te zetten in de hoop dat ze haar diepe schuldgevoel kan verwerken. Uitstekende bewerking van drie korte verhalen van Alice Munro waarmee Almodóvar opnieuw bewijst een meester te zijn in het regisseren van vrouwen en het vertellen van verhalen over vrouwen. Suárez schittert als de oudere Julieta.

Aangezien het in veel opzichten zetten herhaalt uit de herstart van de Jumanji-franchise, haalt deze sequel het niet bij z'n voorganger, al is het resultaat helemaal zo slecht nog niet. Vooral over de actiescènes hangt een gevoel van déjà vu, bovendien hebben de gamekarakters geen verrassingen meer voor ons in petto. De toevoeging van Danny DeVito en Danny Glover blijkt gelukkig een sterke zet geweest te zijn: Kevin Hart doet een uitstekende imitatie van Glover en Awkwafina is regelmatig hilarisch als DeVito's gamekarakter Ming. Het beste element is echter de ontwikkeling van de gebroken vriendschap tussen Eddie [DeVito] en Milo [Glover], twee bejaarde mannen die elkaar niet meer hebben gesproken sinds ze 15 jaar geleden hun restaurant, dat ze 35 jaar samen hadden gerund, verkochten. Dat levert in ieder geval een ontroerend slot op van wat een veel slechter vervolg had kunnen zijn.

Het magere verhaal doet bijzonder veel denken aan 'The Breakfast Club', want ook hier moet een groepje tieners nablijven en 'zichzelf ontdekken'. Dat er op hun school een stoffige ruimte is met een hoop rommel is al twijfelachtig, dat ze daar een oude spelcomputer vinden waarop ze Jumanji kunnen spelen bijzonder vergezocht. Maar zodra Dwayne Johnson, Kevin Hart, Jack Black en Karen Gillan verschijnen als de personages in het spel, begint de pret. Die komt voor een groot deel voort uit het talent van en de chemie tussen Johnson, Hart en Black, drie van de beste komische acteurs van dit moment. Gillan schiet op dat gebied wat tekort, maar weet zich toch redelijk staande te houden. De acteurs brengen de melige humor met maximaal effect en het scenario speelt ook goed in op de kwaliteiten van de acteurs. De special effects zijn nét niet overtuigend en dat past perfect bij de game-wereld die regisseur Jake Kasdan wil neerzetten. Vermakelijk is ook de beeldregie van en het acteerwerk in de zogenaamde 'cut-scenes': overdreven zwierige camerabeelden, houterige vertolkingen en vooral extreem over-the-top. Alle schurken in de game zijn ééndimensionaal en kleurloos. Zo weet Kasdan perfect de tekortkomingen van games te gebruiken om zijn film naar een hoog plan te tillen. Vrolijk vermaak met een relevante, doch luchtige boodschap en een epiloog die op aangename wijze alle losse eindjes met elkaar verbindt. Een uitstekende familiefilm!

Sinds 1950 is Chiang Kai-shek verbannen uit China en heerst hij als president van het eiland Taiwan dat continu op gespannen voet staat met China. In 1969 wordt Lo Pao-Tai [Ethan Juan] nabij Quemoy (ook bekend als Kinmen) getraind om Taiwan te verdedigen. Hij raakt goed bevriend met zijn leidinggevende Majoor Chang [Jianbin Chen] die hem weet over te halen om een bezoek te brengen aan een bordeel dat bekend staat als 841 of Paradise. Het is niet alleen een plaats voor seks, maar ook voor emotionele ondersteuning. Lo Pao-Tai valt voor de lieflijke Nini [Regina Wan] en Chang voor de opportunistische Jiao [Ivy Chen]. Potentieel interessant verhaal valt in de tweede helft ten prooi aan een overdosis sentiment en met een speelduur van 132 minuten duurt dit zeker een half uur te lang.

Overbodige remake van de gelijknamige geliefde animatiefilm waarin Bill Murray (als Baloo) en Neel Sethi (als Mowgli) bovendien zo onverstandig zijn om het klassieke ‘The Bare Necessities’ te verminken? Oogt meer als een computergame dan als een film, maar goede stemvertolkingen van Kingsley (als Bagheera) en Idris Elba (als Shere Khan) en het nog altijd onderhoudende verhaal zijn net genoeg om je wakker te houden.

De roemruchte expeditie uit 1559 van Pedro de Ursúa en Lope de Aguirre naar El Dorado is de inspiratie voor een attractie in Disney World waarop deze film is gebaseerd. Hierin gaat Lily Houghton [Emily Blunt] met haar broer MacGregor [Jack Whitehall] op zoek naar een boom met een geneeskrachtige werking in het Amazonegebied. Frank Wolff [Dwayne Johnson] is schipper van een aftands bootje die rondleidingen geeft en een kans ziet zijn schulden af te betalen als hij Lily weet over te halen hem in te huren om haar naar de plaats van bestemming te brengen. Frank, Lily en MacGregor krijgen echter concurrentie van de geobsedeerde Prins Joachim [Jesse Plemons]. Kleurrijke avonturenfilm heeft twee aantrekkelijke hoofdrolspelers met een goede onderlinge chemie en een verhaal dat volop inspiratie put uit Indiana Jones en The African Queen. Maar het scenario leunt teveel op slapstickachtige humor en Collet-Sera schroomt niet om te vervallen in oubollige stereotypes waarvan ik dacht (en hoopte) dat we daar afscheid van hadden genomen – vooral Whitehall werkt op de zenuwen. De papegaai heeft een grappig bijrolletje.

Tiener Sam [George Ferrier] heeft de dood van zijn moeder nog niet verwerkt en dat gaat ten koste van de band met zijn vader Robert [Maron Csokas] en van zijn gedrag op school. Nadat Sam wegens wangedrag van school is gestuurd, stuurt Robert hem naar het landhuis van zijn eigen moeder Ruth [Charlotte Rampling], een veeleisende, verbitterde vrouw die Sam tegen betaling dient te verzorgen nadat ze door een val tijdelijk in een rolstoel zit. Je kunt wel raden hoe het voor zowel Samen Ruth afloopt, maar Rampling verleent een diepgang en een waardigheid aan haar personage dat het afgezaagde scenario ontstijgt en zij alleen maakt dit een kijkje waard.

Hitchcock had veel bewondering voor dit toneelstuk van Sean O'Casey over een armlastige Ierse familie die begin jaren '20 onverwacht een fortuin erft, maar niet kan ontsnappen aan de spanningen die zijn ontstaan sinds de Ierse opstand. Uitstekend gespeeld door de ervaren cast, maar de combinatie van de locatie (het verhaal speelt zich volledig af in één appartement) en de beperkingen van de geluidstechnieken verklaren de statische filmische stijl.

Ke-Xi Wu en Midi Z lieten zich duidelijk inspireren door Mulholland Drive voor dit verhaal van een ambitieuze actrice die worstelt met haar geestelijke gezondheid waardoor realiteit en nachtmerries steeds meer door elkaar gaan lopen. Het feit dat haar dromen overeenkomen met het scenario voor de film waar ze aan werkt maakt het nog ingewikkelder. Prachtig gefilmd en Ke-Xi Wu is fantastisch in de hoofdrol maar heeft teveel momenten die haast gekopieerd zijn uit Mulholland Drive en daardoor (onbedoeld) een sterk gevoel van déjà vu oproepen. Heel erg kan ik dat eerlijk gezegd niet noemen.

Jupiter Jones [Mila Kunis] wordt inzet van een mythologische machtsstrijd tussen Lord Balem Abrasax [Eddie Redmayne] en zijn jongere broer Titus [Douglas Booth] met de heroïsche Caine Wise [Channing Tatum] als pion. De Wachwoski’s laten hun fantasie de vrije loop en dus is er een vage mythologie die (tevergeefs) uitgebreid wordt uitgelegd en wordt onderbroken door zonderlinge actiescènes. Het ziet er spectaculair uit, maar Redmayne is onbedoeld hilarisch, Jupiter is een slappe heldin en de chemie tussen Kunis en Tatum is ver te zoeken. Over gebakken lucht gesproken.

Subliem camerawerk van Marcell Rév en voorzien van een prachtige Jed Kurzel score, start deze film met één van de meest indrukwekkende openingsscènes van deze eeuw. De film volgt het verhaal van de Syrische vluchteling Aryan Dashni [Zsombor Jéger] die met zijn vader vanuit Servië probeert Hongarije binnen te komen, maar daarbij wordt neergeschoten door immigratie-officier Lázló [György Cserhalmi] en in een opvangkamp voor vluchtelingen verzorgd wordt door de corrupte dokter Gabor Stern [Merab Ninidze]. Aryan blijkt over een bijzondere gave te beschikken die Gabor wil exploiteren, maar Lázló verdenkt Aryan van betrokkenheid bij terrorisme.

Het tweede kwart, waarin Gabor Aryans gave exploiteert voor eigen gewin, steekt inhoudelijk en visueel schril af tegen de briljante opening. Pas na een uur pakt regisseur Kornél Mundruczó, die samen met Kata Wéber tevens verantwoordelijk is voor het scenario, de draad weer op spectaculaire wijze op. Maak je op voor misschien wel de beste autoachtervolging van deze eeuw, een bijzonder spannende achtervolging in een metrostation en een schitterend shot in een danszaal alvorens Mundruczó je naar het sterke einde leidt.

Broers Gray [Ty Simpkins] en Zach [Nick Robinson] verblijven een tijdje bij hun tante Claire [Dallas Bryce Howard] die als wetenschapper verbonden is aan Hammond Creation Lab en werkt aan de ontwikkeling van de Indominus Rex voor Jurassic World, de opvolger van Jurassic Park. Eigenaar Masrani [Irrfan Khan] vraagt Owen Grady [Chris Pratt], een ex-marinier die Raptors heeft weten te temmen, om het park te inspecteren en vraagt Claire om hem rond te leiden. Daardoor verliest ze haar neefjes uit het oog en die gebruiken hun VIP-pas om op eigen houtje Jurassic World te verkennen. Uiteraard loopt het mis. Geslaagde doorstart van de franchise is in veel opzichten een remake van Jurassic Park en dat pakt verrassend goed uit. Ondanks dat er behoorlijk is gesleuteld aan het scenario zet het de belangrijkste personages en hun onderlingen relatie in het eerste half uur goed neer en vervolgt het in een hoog tempo met een geslaagde mix van actie en humor;. Het enige wat ontbreekt is de verwondering van Jurassic Park. Gevolgd door Jurassic World: Fallen Kingdom (2018) en Jurassic World Dominion (2022).

Vier jaar na de vernietiging van Isla Nublar leven de dino’s nu in de wildernis en is het de vraag of mensen en dino’s in harmonie kunnen samenleven. De meningen over hoe om te gaan met de dino’s lopen nogal uiteen en Lewis Dodgson [Campbell Scott], de eigenaar van BioSyn Genetics, heeft van de overheid opdracht gekregen om een reservaat te bouwen en daar verder onderzoek te doen. Het plot is een samenraapsel van allerlei losse ideeën, waaronder de terugkeer van Ellie Sattler [Laura Dern], Alan Grant [Sam Neill] en Ian Malcolm [Jeff Goldblum], de hoofdrolspelers uit de oorspronkelijke Jurassic Park. Iemand moet gedacht hebben dat dit een meesterzet was (en toegegeven, dit was een kassucces), maar de film wordt er niet beter van. Trevorrow kopieert zelfs een sleutelscène uit Jurassic Park (één hint: de zonnebril) wat alleen maar onderstreept hoe diep de franchise gezonken is sinds1993.

Het plot van deze vrij stompzinnige 5e film uit de Jurassic Park-franchise is een gatenkaas en de karakters (inclusief een stoere wetenschapper en een angsthaas) zijn wandelende clichés. Met het verstand op nul valt het wellicht allemaal nog wel te overzien en compenseren de vele - en uitstekende gemaakte - actiescènes het prutswerk dat moet doorgaan voor een scenario. Het verhaal betreft een evacuatie van een groot aantal dinosauriërs naar een reservaat van een miljardair [James Cromwell] op het vaste land vanwege een naderende vulkaanuitbarsting. Bryce Dallas Howard en Chris Pratt keren terug als de wetenschappers die alles in goede banen moeten leiden, maar onderdeel blijken te zijn van een duivels complot en Jeff Goldblum mag nog wat ecologische boodschappen aan ons verkopen. Dat zal niet meevallen na twee uur hersenloos vermaak.