Opinions

Oliver Stones JFK (1991) was grotendeels gebaseerd op de bevindingen van het tweede onderzoek van de United States House Select Committee On Assassinations (1976-1978). Dat concludeerde dat het oorspronkelijke Warren Commission Report onzorgvuldig, onvolledig en op een aantal punten ronduit onbetrouwbaar was. In 1992 besloot het Amerikaanse Congres de bijbehorende documenten vervroegd beschikbaar te maken voor het publiek. Sindsdien hebben juristen, wetenschappers, maar ook ‘gewone’ burgers bijgedragen aan een grote feitenkennis over de gebeurtenissen voor, op en na de aanslag op president John F Kennedy op 22 november 1963. Een samenzweringstheorie van weleer is nu niet langer meer een theorie, zo maakt een indrukwekkende parade aan onderzoekers duidelijk. Zo nu en dan vervalt deze documentaire op indirect bewijs, maar de overige beweringen worden gestaafd door documenten, bevestigt door meerdere bronnen en voorzien van verwijzingen waarmee de nieuwsgierige kijker de informatie kan controleren. Onthutsend, meeslepend en uitstekend onderbouwd. Dit is true crime op zijn allerbest.

Het eerste uur gebeurt er amper iets interessants, daarna valt er helemaal niks meer te beleven in dit werkelijk slaapverwekkende romantische drama zonder romantiek. Centraal staat de relatie tussen voormalige danseres Qiao en Bin, ook al valt er van enige vorm van liefde gedurende de film vrijwel niks te merken. Er hobbelen wat gangsters rond en de enige actiescène is helaas het enige moment waarop je uit je schoonheidsslaapje wordt geschud. Het moge duidelijk zijn dat die scène het absolute hoogtepunt is, maar de overige 130 minuten kunnen mij gestolen worden.

Tu Wei [Lin Muran] laat zijn vader [Feng Zu] en moeder [Guo Keyu] kennismaken met zijn nieuwe (platonische) vriend Yan Shuo [Sun Xilun]. Tu Wei bekruipt al snel het gevoel dat zijn ouders in Yan Shuo de zoon zien die ze nooit hebben gehad. Is dat omdat de eenkindpolitiek hen verbood om een tweede kind te nemen, of is het een afwijzing van de zoon die ze wél kregen? Een intrigerend uitgangspunt waar Jianjie niet goed mee uit de voeten kan. Het scenario doet denken aan een vrij onschuldig familiedrama, maar Jianjies stijlvolle cameraregie en de nerveuze, elektronisch soundtrack wekken de indruk dat er iets heftigs staat te gebeuren. Was dat maar waar.

Wat zullen scenaristen Pete Goldfinger en Josh Stolberg zich in hun handen gewreven hebben toen ze de 'schokkende' wending op het einde bedachten. Beetje jammer dat ik me toen al zo'n 80 minuten lang dood had geërgerd aan een zeer slecht geconstrueerd verhaal waarin de time-frame totaal niet klopt. De slotwending geeft daar een excuus voor, maar dat excuus maakt het er helaas niet beter op. Meer bordkartonnen karakters die door hun irritante gejammer geen beter lot verdienen, meer cassettebandjes en -recorders, meer van hetzelfde door Tobin Bell uitgesproken cryptische, quasi-filosofische geleuter over de waarde van het leven, maar niets nieuws. De film zondigt tegen het 9e gebod, maar ook tegen het 11e gebod: gij zult andermans tijd niet verspillen.

Hoewel de zesjarige Branche, geboren in Macedonië, op papier de hoofdpersoon is, gaat deze documentaire vooral over de manier waarop kinderen met elkaar leren samenleven. Centraal staat een klas op een school in Eersel voor leerlingen die de Nederlandse taal nog onvoldoende beheersen. Doel is de kinderen binnen een jaar zo goed Nederlands te laten spreken, dat ze naar een klas kunnen met Nederlandse kinderen. Het is de bedoeling dat de leerlingen altijd Nederlands spreken en dat ze elkaar aanspreken ('geen Arabisch spreken') als iemand dat niet doet. Het is opvallend hoe naturel de kinderen zijn voor de camera, zowel in het klaslokaal als op het schoolplein. Bovendien is het interessant om te zien hoe de juf haar kinderen zelfvertrouwen geeft door ze verantwoordelijkheden te geven: Branche - die op zijn eerste schooldag geen afscheid wil nemen van zijn vader - maakt enkele maanden later een andere nieuwkomer wegwijs in de klas. Het is allemaal goed geobserveerd en gemonteerd en het heeft absoluut een zeker feelgood-factor, maar tot grote nieuwe inzichten leidt het niet echt.

Nietsch spreekt met slachtoffers van stalking die elk een ander perspectief bieden op stalking in het algemeen, maar vooral op de aanvankelijk totaal ontbrekende en nu nog steeds gebrekkige wetgeving rondom stalken. Harry Sacksioni leerde uiteindelijk leven met een stalker die hem 40 jaar lang (tot aan haar dood) achtervolgde, maar ook vrienden en familie van Laura en Humeyra, die beiden door hun stalkers werden vermoord, komen aan het woord in een hartstochtelijk en overtuigend pleidooi voor wetgeving die de slachtoffers veel beter in bescherming neemt.

Jim Carrey liet zich filmen op de set van Man On The Moon, een biopic over de anarchistische komiek Andy Kaufman. Universal verbood het gebruik van de beelden om Carreys imago te beschermen. Die beelden zijn vrijgegeven voor deze documentaire, waarin Carrey terugkijkt op een periode die even bizar als bevrijdend bleek te zijn. De archiefbeelden zijn in gelijke mate bizar, stuitend, ontwapenend en hilarisch. Het is een verademing om Carrey serieus en openhartig te horen spreken over deze periode uit zijn leven en over hoe hij die plaatst in de context van zijn leven en carrière voor en na Man On The Moon. Een van de beste documentaires over het acteervak.

Jim Allison won in 2018 de Nobelprijs voor de medische doorbraak die hij na decennialang onderzoek – gevolgd door een lange strijd om de medische wereld te overtuigen van zijn gelijk – maakte op het gebied van kankeronderzoek. Allisons weigering om op te geven blijkt zeer persoonlijke wortels te hebben en het verhaal is interessant, maar Haney opteerde helaas voor de conventionele, routinematige vorm van pratende hoofden en wetenschappelijke uitleg aan de hand van animaties. Dat is niet oninteressant, maar daardoor komen we over Allison zélf niet zo heel veel te weten. Maar hij speelt verdienstelijke mondharmonica, laat daar geen twijfel over bestaan.

Deze documentaire over de geestelijk vader van The Muppets, poppen die bestuurd kunnen worden als een marionet, profiteert van de medewerking van Jim Hensons familie en belangrijke creatieve compagnons als Frank Oz, Dave Goelz en Carol Spinney. Het eerste deel benadrukt de sleutelrol die Jims eerste echtgenote Jane speelde in zijn beginjaren en de positieve invloed die Frank Oz had op Hensons poppenspel. Hensons experimentele films en zijn eindeloze geleur met het format voor ‘The Muppet Show’ komen aan bod. Goed gemonteerd, kritiekloos portret van een workaholic bevat een aantal momenten die ook al aan bod kwamen in Street Gang: How We Got To Sesame Street, waaronder Kermits onvergetelijke ABC-lied met een fan van koekjesmonster. Als je die (nog) niet gezien hebt, denk ik dat je deze documentaire iets hoger waardeert. Kijk ze allebei, zou ik zeggen.

Na 9/11 is de onthoofding van de Amerikaanse journalist James Foley door strijders van ISIS op 19 augustus 2014 het meest beruchte moment uit de Amerikaanse geschiedenis van de 21e eeuw. Foley overleefde een gijzeling in Libië in 2011, maar dat weerhield hem er niet van zijn werk voort te zetten in Syrië. In deze documentaire spreken ouders, broers en zus over hun bewondering voor, maar ook hun twijfels bij, het levensgevaarlijke werk dat James Foley deed. Er zijn ook even fascinerende als onthullende gesprekken met de collega's die samen met Foley vast zaten en wél vrij kwamen. Een uiterst intiem portret van een man die zichzelf nooit als held zag, maar die diepe indruk heeft gemaakt op de mensen met wie hij de meest duistere momenten uit hun leven deelde.

Reconstructie van het leven van Jimi Hendrix aan de hand van zijn eigen woorden in de vorm van brieffragmenten, prachtig voorgedragen door de legendarische Bootsy Collins, onthult de persoon achter de mythe meer dan welke film of documentaire dan ook. Simpel qua opzet, maar vol nieuwe, fascinerende inzichten over één van de meest invloedrijke muzikanten van zijn generatie.

Bronsgeest bekee de visuele stijl van Dario Argento en Michael Mann en dacht blijkbaar (en volkomen ten onrechte) dat hij daarmee wel even een gedenkwaardige horrorfilm in elkaar kon flansen. Jammer dat hij koos voor een warrig en uiteindelijk ronduit bespottelijk verhaal koos en dat hij niet door had dat het belabberde script van Tim Koomen hem opzadelde met onsympathieke, soms ronduit afstotelijke personages. Alleen de scène bij de afwasmachine komt in de buurt van de zwartkomische toon waarmee Bronsgeest dit onding nog enigszins had kunnen redden. Helaas neemt hij het smakeloze verhaal veel te serieus en doen vooral Thijs Boermans en Isa Hoes hun best om zo slecht mogelijk te acteren. Jimmy [Rick Paul van Mulligen] is een jonge man met een verstandelijke beperking die onterecht vast zou zitten wegens moord en wraak neemt via een true crime podcast. Als dat al idioot vindt, wacht dan maar tot je de film hebt gezien!

De verkiezing van Jimmy Carter tot 39e president van de VS was een bijzondere prestatie. Deze documentaire pakt Carters bijzondere relatie met de muziekwereld als uitgangspunt om duidelijk te maken hoe belangrijk de steun van muzikale grootheden als Willie Nelson en The Allman Brothers was voor zijn campagne, zowel vanwege hun benefietconcerten voor Carters campagne als de geloofwaardigheid die Carter daardoor kreeg onder hun vele fans. Wharton spreekt uitgebreid met Carter (die inmiddels de 90 was gepasseerd) en met bevriende muzikanten waaronder Bob Dylan en Bono, die elk hun bewondering en respect uitspreken voor Carter. Hoewel hij maar één termijn volmaakte heeft Carter een indrukwekkende staat van dienst. Het schrille contrast met Donald Trump (niet geheel toevallig verscheen deze film in de aanloop naar de Presidentsverkiezingen) kan niet groter zijn. Jammer genoeg is dit een wel erg eenzijdige lofuiting.

Na tien jaar ballingschap wegens zijn Communistische denkbeelden keert Jimmy [Barry Ward] in 1932 terug naar zijn geboortestrek Leitrim in Ierland waar hij hartelijk wordt ontvangen en intrekt bij zijn moeder [Aileen Henry]. Onder zijn leiding renoveert de plaatselijke gemeenschap een leegstaand pand waar de bewoners samen kunnen komen om te leren, te praten, te feesten en vooral de dagelijkse sleur even te vergeten. Maar de plaatselijke landheren zijn daar niet blij mee en zij krijgen steun van Father Sheridan [Jim Norton] die geen enkel middel schuwt om het “heidense gedrag” en de “Communistische invloeden” van Jimmy in te perken. Loach houdt zijn reputatie als het Britse antwoord Frank Capra levend met deze combinatie van scherpe maatschappijkritiek en geloof in het diepgewortelde fatsoen van de arbeidersklasse met een voortreffelijke cast en een authentiek verbeelding van landelijk Ierland in de jaren 30 van de vorige eeuw.

Of beter: Peter Pan's Toy Story of the Chitty-Chitty Sound of Hugo's Frozen Fair Lady Mary Poppins' Christmas Carol Scenarist/regisseur plundert ideeën uit (veel betere) Disney-musicals en afgezien van een cultureel diverse cast is hier geen enkel origineel idee te vinden. Het helpt ook niet dat hoofdpersoon Journey [gespeeld door de hevig overacterende Madalen Mills] veel te wijs is voor haar leeftijd en dat de pogingen tot humor vaak tenenkrommend is. Heet gaat om een eenzame uitvinder [Forest Whitaker] en de impact die de onverwachte komst van zijn kleindochter [Mills] op hem heeft. De rest laat zich raden. Whitaker levert goed werk af, evenals Phylicia Rashad als de verteller en de sets en de kostuums zijn uitstekend verzorgd. De soundtrack bevat een paar goede liedjes, maar door het totale gebrek aan originaliteit duurt het allemaal veel te lang.

Hoewel deze film qua spektakel niet kan tippen aan het epische meesterwerk Gandhi, is dit absoluut een fraai, goed gemaakt historisch drama met Christopher Lee perfect in de titelrol. Hij speelt de rol van Muhammed Ali Jinnah, de man die geschiedenis inging als Quaid-e-Azam ('de grote leider') vanwege zijn sleutelrol in de onafhankelijkheid van India en de gelijktijdige stichting van Pakistan. Gemaakt 50 jaar nadat Jinnah overleed aan de gevolgen van TBC, vertelt dit het verhaal van de onderhandelingen over de onafhankelijkheid van India. Uiteraard speelt Gandhi [Sam Dastor] ook een belangrijke rol, maar het scenario van Akbar Ahmed en Jamil Dehlavi probeert gelukkig niet de epische historische scènes uit Gandhi te kopiëren. In plaats daarvan kiezen ze voor een verhaalstructuur waarin de geest van Jinnah onder begeleiding van een engelachtig figuur zijn keuzes probeert te verklaren. Het is een gewaagde keuze die goed uitpakt, omdat je als kijker meer inzicht in Jinnahs motieven. De historische context roept bovendien vergelijkingen op met de stichting van Israël en de slepende problematiek tussen Christenen en Moslims aldaar. Er is ook veel aandacht voor de (schriftelijke?) affaire tussen Lady Mountbatten [Maria Aitken] en Nehru [Robert Ashby] en ook de rol van politiek activiste Fatima, Jinnahs zus. Qua productiewaarden kan dit niet tippen aan Gandhi, maar dit is een integer gemaakte, waardevolle aanvulling met een uitstekende cast. Christopher Lee beschouwde dit als veruit zijn beste rol. Gezien zijn enorme filmografie is dat veelzeggend en ik kan me hier aardig in vinden.

Het huwelijk van Gail [Carina de Vroome] en Bart [Joep Paddenburg] wordt gevierd bij Gails grootvader [Aus Greidanus]. Ieder familielid ziet zich geconfronteerd met kleine en grote drama’s die zich op een onderhoudende, realistische manier voltrekken zonder overdadig sentiment. Het hart van de film is Jaap Peter [Wesley van Klink] (bijgenaamd Jippie!) die zich verheugt op een optreden waar zijn vader [Guido Pollemans] zijn vraagtekens bij zet. Een puike familiefilm.

Gelbs portret van sushimeester Jiro Ono en zijn zoons is een ode aan de toewijding die nodig is om de absolute top in welk gebied dan ook te bereiken. Restaurant Jiro heeft al vele jaren 3 Michelinsterren, biedt ruimte aan slechts 10 bezoekers die soms maanden van tevoren moet reserveren en zolang de gasten hem kunnen verdragen zal Jiro blijven werken. Gelb spreekt niet alleen met Jiro en zijn zoons – waarvan de oudste hem ooit op zal volgen – maar volgt hun ook tijdens hun zoektocht naar de juiste ingrediënten en stuit op een aantal even eigenzinnige figuren die een sleutelrol spelen bij het verzorgen van de hoofdstaande culinaire gerechten. Een fascinerend kijkje achter de schermen bij het beste sushi-restaurant ter wereld, aangevuld met een kritische noot over de gevolgen van overbevissing.

Een komeet die iedere zes jaar de Aarde passeert, opent de poort in een Boeddhistische tempel in Birma voor een Krijger des Doods. Wat die precies te zoeken heeft, is me even ontgaan, maar dat doet er weinig toe. Het is tenslotte niet meer dan een excuus voor een hoop vechtpartijen. Die gevechten zijn uitgevoerd als demonstraties, waarbij de acteurs zich zichtbaar inhouden en het meer doet denken aan een dansvoorstelling dan aan een gevecht. De choreografie is prima en Logothetis gebruikt wisselende visuele trucs en stijlen waardoor de gevechten niet eentonig worden. Het verhaal is echter totaal niet interessant en vooral (maar niet alleen) Moussi heeft weinig kaas gegeten van het acteervak. Eddie Steeples is strontvervelend als de komische noot.

Vlak voor hij zichzelf onsterfelijk maakte met zijn rol in Casablanca (1942), maakte de charismatische Franse acteur Paul Henreid samen met Michèle Morgan zijn Amerikaanse debuut in deze prachtig gefilmde en goed geregisseerde oorlogsthriller. Henreid speelt Paul Lavallier, een Franse piloot die door de Vichy-regering bij verstek ter dood is veroordeeld omdat hij zich aangesloten heeft bij de RAF. Wanneer zijn volledige squadron wordt neergehaald in de buurt van Parijs moet Paul contact zien te leggen met het Franse verzet in de persoon van Father Antoine [Thomas Mitchell]. De Britse piloten, waarvan er ééntje ernstig gewond is, houden zich schuil. Zodra Gestapo-baas Herr Funk [Laird Cregar] een klopjacht begint naar de 5 piloten en Father Antoine extra in de gaten houdt, raakt Joan, een Franse serveerster met een voorliefde voor Jeanne D'Arc, bij toeval betrokken bij het Franse verzet.

Morgan spreekt accentloos Engels en is uitstekend gecast en Paul Henreid lijkt hier auditie te doen voor zijn rol in Casablanca, waarin hij een soortgelijk personage speelt. Het verhaal kent niet veel verrassingen, maar door het sterke acteerwerk - zeker ook van de betrouwbare Mitchell en de sublieme, aalgladde Cregar - doet dat vergeten. Het camerawerk van Russell Metty in de finale is schitterend.

Het opmerkelijke leven van Steve Jobs [Ashton Kutcher] vanaf zijn studietijd in 1974 aan Reed College tot aan de lancering van de iPod in 2001. Alle sleutelfiguren komen netjes voorbij en we ontdekken al snel dat Steve een opportunist was die misbruik maakte van het vertrouwen en de technische kennis van studievrienden ter meerdere eer en glorie van Steve Jobs. Zijn gedrevenheid komt ook voort uit idealisme, maar Jobs komt vooral over als een narcist met een marketingstrategie. Erg florissant is dat beeld niet en hoewel Kutcher overtuigt in de titelrol is dit een teleurstellende karakterstudie die meer geïnteresseerd is in het puntsgewijs afvinken van alle belangrijke voetnoten dan in een analyse van Jobs’ complexe persoonlijkheid.

Jochem Myjer was op het podium een brok energie (en ADHD), maar sinds een ingrijpende operatie wegens een tumor in de rug kan hij die energie nauwelijks nog opbrengen. Geholpen door een vertrouwde groep mensen om zich heen en met de steun van zijn echtgenote Marloes, sleept hij zich in 2019 door de laatste voorstellingen van zijn theaterprogramma ‘Adem In, Adem Uit’. Een openhartig kijkje achter de schermen van een man die ontzettend veel wil, vooral voor zijn fans, maar ook ontzettend kritisch op zichzelf is, vooral tijdens zijn allerlaatste shows die in Carré plaatsvinden.

Schoolvoorbeeld van ‘love it or hate it’ is voorbestemd tot een cultstatus. De jockey uit de titel is Remo Manfredini die zijn geheugen verliest na een bizar ongeluk tijdens en race die hij voor zijn baas [Daniel Giménez Cacho] had moeten winnen. Omdat iedereen Remo na het ongeluk uit het oog is verloren, zwerft hij rond op zoek naar aanknopingspunten voor zijn identiteit. Een kapstok voor een serie absurde en of surrealistische scènes waarin van alles gebeurt en waar geen touw aan valt vast te knopen. Een onsamenhangende puinhoop of een stimulerende, intellectuele puzzel? Dat is nadrukkelijk aan de kijker. Regie, camerawerk en montage zijn uitstekend. Benicio Del Toro was één van de uitvoerende producenten.

Na een huwelijk van 14 jaar wil Simin [Leila Hatami] scheiden van Nader [Payman Maadi] om hun 11-jarige dochter Termeh [Sarina Farhadi] betere kansen te bieden. Nader wil echter voor zijn dementerende vader [Ali-Asghar Shahbazi] blijven zorgen en daarom geeft de rechter geen toestemming voor de scheiding. Nader is echter wel gedwongen om een Razieh [Sareh Bayat] in te huren om overdag voor zijn vader te zorgen, ook al kan hij zich dat amper permitteren. De verdwijning van een som geld leidt tot een conflict waarbij beide betrokken families in een conflict geraken. Een voortreffelijke geacteerd familiedrama en aanklacht tegen de sociale en juridische ongelijkheid tussen mannen en vrouwen. De mannen hebben het voor het zeggen, maar in feite zijn zowel Nader als Raziehs echtgenoot [Shahab Hosseini] afhankelijk van hun echtgenotes om te overleven. Terechte winnaar van de Oscar voor Beste Buitenlandse Film.

Een fraaie dwarsdoorsnede van tweevoudig Oscar®-winnaar Jodie Fosters carrière aan de hand van een berg fragmenten uit haar films, archiefbeelden van interviews met de tweetalig geschoolde Foster en gesprekken met enkele filmexperts die Fosters persoonlijke en artistieke keuzes plaatsen in de context van de veranderende maatschappij waar zij deel van uitmaakte. Foster overleefde de overstap van kindster naar volwassen acteur, die van jonge vrouw naar ‘oude’ vrouw, van acteur naar regisseur en persoonlijke aanvallen vanwege haar weigering om zich uit spreken over haar seksualiteit. Een passende titel voor een portret over iemand die een overlever en een filmicoon werd tegen wil en dank.

Na drie controversiële, maar succesvolle films besloot de eigenzinnige Alejandro Jodorowsky te gaan voor zijn meest ambitieuze project: een verfilming van Frank Herberts SF-klassieker Dune. Samen met Michel Seydoux probeerde hij een droomteam van talent bij elkaar te krijgen voor een film die, in de ogen van de mensen die het scenario en de storyboards hebben gezien, waarschijnlijk 2001: A Space Odyssey had overschaduwd! Bijna 40 jaar later spreekt Jodorowsky nog steeds vol passie over zijn project en zijn anekdotes over Douglas Trumbull, Mick Jagger, Orson Welles en vooral Salvador Dali zijn om te smullen. Jodorowsky en Seydoux stuurden alle grote Hollywoodstudio’s een enorm boekwerk waarin de film tot in het kleinste detail was uitgewerkt, maar niemand durfde het aan met Jodorowsky als regisseur en daarom is zijn versie van dit epos nooit van de grond gekomen. Vermakelijk portret van een ware auteur en Pavich maakt aan de hand van de storyboards duidelijk hoe groot de invloed van deze nooit gemaakte film was op latere SF-klassiekers als Star Wars, Alien en Flash Gordon. Een must voor fans van Jodorowsky, Frank Herbert en science-fiction.

Joe [Nicholas Cage] is ploegbaas van een groep mensen die illegaal stukken bos vergiftigd, zodat grote bedrijven het gebied kunnen opkopen voor hun eigen winstbejag. Gary [Tye Sheridan] is een tiener die keihard werkt om zijn familie te onderhouden, ook al wordt hij mishandeld door zijn alcoholistische, meedogenloze vader Wade [Gary Poulter].

De film speelt zich werkelijk af in de onderbuik van de Amerikaanse samenleving. De hoofdpersonen leven een uitzichtloos bestaan: Joe heeft een enorm strafblad, onder anderen doordat hij zijn hond regelmatig inzet om andere honden af te maken. Hij brengt zijn nachten door met hoeren die zowaar een nog uitzichtlozer bestaan leiden. Wade is een nietsnut, die zijn verwaarloosde gezin achterlaat in een bouwval van een huis en er werkelijk alles voor over heeft om aan geld te komen... om er drank voor te kopen. Gary is het enige lichtpuntje, hoewel zijn hoop op een beter bestaan gedurende film regelmatig uit hem lijkt te worden geslagen.

Het zal duidelijk zijn dit het type film is dat meestal de Nederlandse bioscopen niet haalt, vanwege de pessimistische ondertoon. Bovendien is dit meer een bedachtzaam vertelde karakterstudie dan een film met een duidelijk plot. Niettemin slaagt regisseur Green erin om de film constant te voorzien van een onderhuidse, bij vlagen ondraagbare spanning, omdat dit onvermijdelijk moet leiden tot een gewelddadige conclusie. Cage toont lef met deze rol en verdient alle lof. Sheridan toont aan waarom hij één van de grootste jonge talenten van dit moment is. Maar het is Poulter die op mij de meest onuitwisbare indruk heeft gemaakt met een zeer genuanceerde, bij vlagen angstaanjagende vertolking.

Een uitdagende film die zeer moeilijk is om naar te kijken, maar wel een onuitwisbare indruk achter laat als je 'm helemaal kijkt.

De weduwe en kinderen van de in 1994 overleden acteur John Candy kijken met collega’s terug op het leven van deze alom geliefde filmster, die worstelde met een negatief zelfbeeld en het vroegtijdige verlies van zijn vader. De titel verwijst naar Candy’s beroemde monoloog uit Plains, Trains & Automobiles, waarin hij (zo blijkt) een deel van zijn ziel blootlegde. Eenzijdige lofzang op een begenadigd acteur die (her)ontdekking verdient.

Als er al sprake is van humor dan is die zo onderkoeld dat je het nauwelijks waarneemt. Het schijnt allemaal iets te maken te hebben met een drug met hallucinerende bijwerkingen, verschillende dimensies en plotseling opduikende vreemde wezens, maar het is voor de kijker amper te volgen. Bloedbaden en verminkingen komen vrijwel uit het niets en later waarschijnlijk zelfs de grootste splatterfans behoorlijk koud. Een niet onaardig idee maar uiterst zwak uitgewerkt. Gebaseerd op een verhaal van Jason Pargin, alias David Wong.

Prekerige misdaadthriller waarin een niet geïdentificeerde moordenaar [Jamie Bamber] onder de naam John Doe verantwoording moet afleggen voor het feit dat hij via een livestream een crimineel vermoordde. Het scenario bestaat uit eindeloze discussies over de vraag of je bloedwraak mag nemen op degenen die je vrouw en kinderen hebben gedood. De cast probeert er nog wat van te maken, maar dit is een prekerige en moreel verwerpelijke flutfilm.