Opinions

De Jurassic—franchise wordt tot op het bot uitgemolken in deze vlotte, maar fantasieloze avonturenfilm waarvoor Spielberg (in de rol van uitvoerend producent) in ieder geval nog een respectabele cast op de been wist te brengen om de boel nog enigszins overeind te houden. Dr. Henry Loomis [Jonathan Bailey] gelooft dat het DNA van drie prehistorische dieren hem zal leiden tot een medische doorbraak. Door klimaatverandering hebben de oerbeestjes zich teruggetrokken in het gebied rondom de evenaar. Met steun van een steenrijke ondernemer [Rupert Friend] huurt Loomis een groep huurlingen in om hem te helpen dat DNA te verkrijgen. Onderweg pikken ze Reuben [Manuel Garcia-Rulfo], zijn dochters [Luna Blaise, Audrina Miranda] en de potentiële niet zo ideale schoonzoon [David Iacono] op nadat hun zeilboot is aangevallen door een prehistorische reus. Zit vol verwijzingen naar de voorgangers (met name Jurassic Park), maar dat herinnert je er alleen maar aan hoe goed die film was en dat Edwards niet kan tippen aan Steven Spielberg van toen.

Voormalig alcoholist Justin Kemp [Nicholas Hoult] wordt op een ongelukkig moment opgeroepen als jurylid in een moordzaak. Het slachtoffer is Kendall Carter [Francesca Eastwood] en de verdachte is haar vriend James Michael Sythe [Gabriel Basso], een temperamentvolle man met een crimineel verleden. Maar wanneer openbare aanklager Faith Killebrew [Toni Collette] en pro Deo advocaat Eric Resnick [Chris Messina] de zaak inleiden, realiseert Justin zich al snel dat hij die avond op de plaats delict een aanrijding had. Hij vraagt juridisch advies aan advocaat en AA-buddy Larry [Kiefer Sutherland], maar die kan hem geen gemakkelijke uitweg bieden. Eastwood maakt een bijna fatale fout door halverwege te onthullen wat er in werkelijkheid is gebeurd. Het scenario van Jonathan A. Abrams bevat meer onvolkomenheden (de jurybespreking is bijvoorbeeld haast een kopie van 12 Angry Men), maar legt wel op pijnlijke wijze de tekortkomingen van het Amerikaanse jurysysteem bloot. Eastwood slaagt er opnieuw in uitstekend spel uit zijn cast te halen, met Hoult en J.K. Simmons (als een jurylid met een opmerkelijke achtergrond) als uitblinkers.

Een fenomenale film, perfect geregisseerd en met monumentale vertolkingen van de drie hoofdpersonen waarvan die van Thomas Giorgia het meest opzienbarend is. Deze thriller begint met en hoorzitting waarbij twee advocaten een pleidooi doen voor een ouderschapsregeling voor hun beide kinderen. Hun dochter Joséphine [Mathilde Auneveux] viert binnenkort haar 18e verjaardag, vandaar dat de aandacht zich uitsluitend richt op Julien [Thomas Giorgia]. Moeder Miriam [Léa Drucker] beweert dat vader Antoine [Denis Ménochet] gewelddadig is en haar en de kinderen bedreigt, Antoine beweert dat Miriam geen enkel middel schuwt om hem bij zijn kinderen weg te houden en dat alles een leugen is. De rechter [Saadia Bentaïeb] besluit het al bestaande co-ouderschap te behouden, maar zodra we Julien bij zijn vader zien instappen is het duidelijk dat hij doodsbang is voor zijn vader, die hem bovendien als pion gebruikt om Miriams geheime telefoonnummer en adres te achterhalen.

Xavier Legrands regie sluit perfect aan op het nauwkeurig opgebouwde scenario, waarin de onderhuidse spanning vanaf het begin voelbaar is, de beklemmende sfeer geleidelijk toeneemt en de finale ronduit zenuwslopend is. Legrands timing is perfect, gezien zijn effectieve gebruik van soms ondraaglijke stiltes. Het ononderbroken shot tijdens Joséphines feest is een tour-de-force, maar het zijn de karakters en de perfecte vertolkingen die deze film onvergetelijk maken.

Vijf jongeren besluiten te kamperen op een plek diep in de bossen waarvan ze sinds kort formeel eigenaar zijn. "Nature can't read" waarschuwt boswachter Roy McLean [George Kennedy] het vijftal nog, maar die waarschuwing is aan dovemansoren gericht. Zelfs wanneer ze een verwarde man tegen komen die waarschuwt dat er een moordenaar rondloopt laten de jongeren zich niet bang maken. En dat blijkt uiteraard fatale consequenties te hebben.

Regisseur en co-scenarist Jeff Lieberman kiest wijselijk meer voor suspense dan voor bloederige executies en bloedvergieten. Deze horrorfilm doet daarom meer denken aan Deliverance (1972) en The Texas Chain Saw Massacre (1974) dan aan de pulphorror die de videomarkt in 1980 teisterde. De sfeervolle score van Brad Fiedel, het acceptabele acteerwerk en een aantal verrassende (alsmede bizarre) wendingen maken dit tot een bescheiden klassieker.

Ted Morgan [Seann William Scott] is 41, werkt in een dierenzaak en heeft geen vrouw of kinderen. In zijn ogen is zijn leven een mislukking en daarom besluit hij er een einde aan te maken, maar niet voordat hij de mensen die hij verantwoordelijk houdt voor zijn eigen falen eens flink de waarheid te zeggen. Daarom keert hij terug naar zijn geboorteplaats. Het scenario van David Flebotte zit vol goed uitgewerkte karakters en is een complexe mix van emoties. Met haar eerste speelfilm als regisseur maakt Cox grote indruk door de zelfverzekerde manier waarop ze de juiste balans tussen drama en humor bewaakt en daardoor sterk spel uit de voltallige cast weet te halen. Scott is voortreffelijk in de hoofdrol.

Duke Diver [Morgan Freeman] heeft het als bedrijfsleider van Villa Capri in het zonnige Palm Springs prima naar zijn zin. Alles loopt op rolletjes, de vrouwen staan voor hem in de rij en hij houdt meer dan genoeg tijd om met zijn vrienden te pokeren. De status quo wordt doorbroken door de komst van Leo McKay [Tommy Lee Jones] die Dukes positie als Alfaman bedreigt. De onderlinge rivaliteit wordt versterkt door de komst van regiomanager Suzie Quinze [Rene Russo]. Bovendien is er iemand op uit om Duke (definitief) uit de weg te ruimen. Freeman gooit alle komische remmen los in deze vrolijke, dwaze komedie met een aantrekkelijke cast van veteranen. Hoogtepunt: het limbodansen.

Twintig jaar geleden ontdekte Danny [Adam Sandler] vlak voor zijn bruiloft dat zijn verloofde [Jackie Sander] hem had bedrogen. Sindsdien gaat hij als vrijgezel door het leven met zijn huwelijksring als effectief lokmiddel voor onenightstands. Nu ontmoet hij de beeldschone en veel jongere Palmer [Brooklyn Decker], maar die knapt juist af op het feit dat Danny getrouwd is. Om zijn leugen te verbergen beweert Danny dat hij op het punt staat te scheiden. Daarom vraagt hij Katherine [Jennifer Aniston] om zich voor te doen als echtgenote met wie hij in scheiding ligt. Inferieure remake van Cactusflower met dat Sandlersausje waar alleen zijn grootste fans om kunnen lachen. Sander en Aniston zijn erg goed op elkaar ingespeeld, maar door een overdosis complicaties wordt dit al snel te absurd om nog te amuseren. De rest van de cast (waaronder de hevig overacterende Nick Swardson als “Dolph Lundgren”, Bailee Madison als “dochter” Maggie en Nicole Kidman als Katherines studievriendin) maakt het er niet beter op.

Roberts tekent voor scenario, regie en de hoofdrol in deze stijlvol gefilmde zwarte komedie die echter qua timing de plank behoorlijk misslaat. Jim [Craig Roberts] is het sufferdje van zijn klas, totdat Dean [Emile Hirsch] in zijn leven verschijnt. Die geeft hem het vertrouwen om een poging te doen de populaire Michelle [Sai Bennett] voor zich te winnen, maar dat is uiteraard gemakkelijker gezegd dan gedaan. Prachtig camerawerk van Richard Stoddard dat doet denken aan het werk van Wes Anderson, maar Roberts slaagt er niet in om Andersons stijl van komedie met een uitgestreken gezicht te benaderen, hoezeer hij zijn best ook doet. Grappen zijn er genoeg, maar ze slaan te vaak dood.

Gemaakt een jaar voor Chaplins eerste lange speelfilm The Kid, met wie het duidelijk overeenkomsten vertoont. John Ford regisseerde dit luchtige komische drama over Bim [Buck Jones], de nietsnut van het dorp die om die reden bepaald niet geliefd is. Wanneer hij stuit op Bill [George Stone]. een tienjarige zwerver, herkent hij zoveel van hemzelf in de jongen dat hij besluit zich over hem te ontfermen. Mary Bruce [Helen Ferguson], de plaatselijke schooljuffrouw op wie Bim een oogje heeft, staat erop dat Bill naar school gaat en na een moeizame start klikt het al gauw tussen Mary en haar nieuwe pupil. Wanneer zij door toedoen van haar vriend [William Buckley] betrokken raakt bij een schandaal, is Bim er alles aan gelegen haar naam te zuiveren. Samen met Bill probeert hij orde op zaken te stellen, maar zijn reputatie als aartsluiaard staat hem daarbij in de weg.

George Stone was één van de populairste kindersterren en hier is duidelijk te zien waarom. Hij is even ontwapenend als overtuigend als het schoffie dat zich moet aanpassen aan schoolregels en omgangsvormen. De chemie tussen hem en Buck Jones maakt deze film tot een aangenaam tijdverdrijf, ook al is de film hier en daar slecht gemonteerd.

Boudellah en Van de Rest zijn het Nederlandse antwoord op Jason Friedberg en Aaron Seltzer: ze maken formulematige films waar veel mensen naar kijken, maar die vrijwel niemand leuk vindt! Hun modderstroom van romantische komedies begon met dit misbaksel vol met seksistische en racistische stereotypes, smakeloze humor en erbarmelijk acteerwerk. Lotte [Yolanthe Cabau] is het meisje dat haar prins op het witte paard (letterlijk) denkt te hebben gevonden in collega Alex [Juvat Westendorp]. Ze heeft het mis. En dan verschijnt Jim Bakkum ten tonele. Noortje Herlaar is zowaar nog slechter dan Cabau als diens ijdele, bitchy, mannenverslindende zus, maar de hoofdprijs gaat naar Huub Smit als Fritz, Lottes leidinggevende. Maar als je dit leuk vond, kijk dan zeker ook Liefde Zonder Grenzen, F*ck De Liefde (1 en 2) en Oei, Ik Groei.

De 36-jarige fysiotherapeut Leslie Wright [Queen Latifah] is het blind daten beu. Maar wanneer ze bij een benzinestation Scott McKnight [Common], de sterspeler van de New York Nets tegen het lijf loopt, is er meteen een klik. Maar Leslies zusje Morgan [Paula Patton] gooit roet in het eten. Wanneer Scott tijdens een wedstrijd zwaar geblesseerd raakt, springt Leslie op verzoek van haar zus bij om Scott te helpen bij zijn revalidatie. Je weet hoe dit gaat eindigen, maar onderweg zijn er meer dan voldoende verrassende wending. De twee hoofdpersonen vermijden de clichés van het genre en mede dankzij de prettige chemie tussen Latifah en Common gun je ze het allerbeste.

Schrijver Louis [Gaspard Ulliel] gaat voor het eerst in zeer lange tijd op bezoek bij zijn moeder [Nathalie Baye] om te vertellen dat hij niet lang meer te leven heeft. Zijn broer [Vincent Cassel], zusje [Léa Seydoux] en schoonzus [Marion Cotillard] zijn ook uitgenodigd en Louis’ terugkeer zorgt voor een ontlading van emoties dat het steeds moeilijker wordt om datgene te doen waarvoor hij is gekomen. Erg goed geacteerde verfilming van een toneelstuk ontsnapt niet aan de statische setting. Wekt lange tijd de indruk een slowburner te zijn, maar de explosieve climax blijft uit. Dolans gebrek aan stilistische variatie (de dialogen zijn vanaf het begin bijna uitsluitend gefilmd in close-ups) helpt ook niet om de spanning op te bouwen. Vooral interessant voor fans van de indrukwekkende cast.

De wereld dreigt te vergaan, de Justice League voorkomt dat. Typisch IMAX-3D-escapisme met een hoop explosies en aanverwant lawaai, veel visuele effecten die ook lawaai maken en een schurk genaamd Steppenwolf voor wie het credo 'Born To Be Wild' in ieder geval op één manier van toepassing is. Desondanks is deze film heel aardig te pruimen, onder anderen door de aanwezigheid van enige geslaagde humor in de persoon van Ezra Miller als Barry Allen. Gal Gadot komt hier ook beter tot haar recht dan in het campy 'Wonder Woman' en Ciarán Hinds' bijdrage als de stem van Steppenwolf is ook welkom. Jeremy Irons, JK Simmons, Amy Adams en Diane Lane komen ook opdraven voor een paar minuten schermtijd in een film die het maximale haalt uit een uitgekauwde formule. Beter dan verwacht dus, maar is het einde van het actieheldengenre nu nóg niet in zicht?

Documentaire over de razendsnelle opkomst van Justin Bieber die in één jaar de overstap maakte van een simplistisch YouTube-filmpje naar een uitverkocht Madison Square Garden. Een combinatie van verzorgde, strak gemonteerde concertfragmenten, gesprekken met Biebers entourage en homevideo's voorzien van commentaar door Biebers ouders. We zien de uitzinnige reacties van veelal jonge meisjes wanneer zij een gratis ticket krijgen voor de voorste rijen bij een Bieber-concert, maar ook het effect van Biebers traditionele serenade (met bloemen) bij One Less Lonely Girl en er zijn gastoptredens van Boyz II Men, Miley Cyrus, Jaden Smith en Biebers mentor en grote idool Usher. Bieber blijkt een begenadigde zanger, een redelijke liedjesschrijver en danser maar - zo blijkt in de laatste dagen voor zijn tour - uiteindelijk ook maar een mens. Het lijkt misschien te goed om waar te zijn, maar Biebers kwajongensgedrag achter de schermen, zijn omgang met zijn jeugdvrienden en zijn respect voor de fans komen volstrekt spontaan en oprecht over. Fans zullen hier niet genoeg van krijgen en 'haters are gonna hate', dat blijkt wel uit de extreem lage waardering die deze vermakelijke documentaire op verschillende platforms krijgt.