Opinions

Een feministische western speelt zich af rond 1870. Jane Hammond [Nathalie Portman] besluit zich met hand en tand (en het wapen uit de titel natuurlijk) te verdedigen tegen een bende die haar na lange tijd heeft opgespoord. Directe aanleiding is een schietpartij waarbij Janes echtgenoot Bill [Noah Emmerich] gewond is geraakt. Aangezien Bill nog herstellende is van zijn verwondingen zoekt Jane hulp bij Dan [Joel Edgerton], maar uit een flashback blijkt waarom die daar gemengde gevoelens over heeft. Die te lange en overbodige flashbacks verstoren de dramatische opbouw naar de onvermijdelijke finale die daarom een beetje als een anti-climax voelt.

Fly Too High’ (1979) was de enige grote hit van Janis Ian in Nederland. In de VS maakte ze al naam in 1967 met ‘Society’s Child’, een lied over een interraciale relatie dat de toen 16-jarige songwriter een paar jaar eerder al had geschreven. Deze documentaire noemt Janis Ian in één adem met Bob Dylan en Joan Baez als één van de voornaamste stemmen van een nieuwe generatie. Het verhaal is boeiend, de structuur en de visuele stijl zijn minder gewaagd of avontuurlijk dan Janis Ian.

Berg schetst een boeiend portret van blueszangeres Janis Joplin die in 1970 op 27-jarige leeftijd stierf als gevolg van een overdosis heroïne. Familie, jeugdvrienden en muzikanten (onder anderen van Big Brother Holding Company) halen herinneringen op die het beeld bevestigen dat Joplin schetst in de door Cat Power voorgelezen brieven die ze ook in haar laatste levensfase schreef. Uiteraard komen hoogtepunten als Monterey Pop 1967 en het Woodstock voorbij, maar Berg ziet erop toe dat de muziek nooit het bijzondere, tragische verhaal achter de mythe overschaduwt.

Gezien op ONS waar de film na 60 minuten werd afgepakt tijdens een dansact, dus deze recensie is gebaseerd op het eerste uur.

Een typisch geval van gefilmd toneel en niet alleen vanwege de combinatie van overacting en zeer matig acteren. Ondanks de ruime ervaring van regisseur Jaap Speyer is dit een technisch prutswerkje geworden, met karakters die in en uit beeld lopen, fouten in de continuïteit en slechts sporadisch enige visuele creativiteit. Het bepaald niet memorabele "Orgellied" wordt volledig uitgemolken om de speelduur te rekken en heeft bovendien helemaal niets met het verhaal te maken! Mede dankzij Willy & Willeke Alberti is "Omdat Ik Zoveel Van Je Hou" ondanks de weinig verheffende en kromme tekst ["Wat verdriet mooi ben je niet. Zeker niet als je kijft. Ben geen plaat, schoonheid vergaat. Alleen de lelijkheid die blijft"] een evergreen geworden. Desondanks was dit op het hoogtepunt van de crisisjaren het soort escapisme waar Nederlanders naar snakten en "De Jantjes" was een kassucces. De aanwezigheid van Fien de la Mar, Heintje Davids en Sylvain Poons maakt dit bovendien verplichte kost voor een ieder die zich wil verdiepen in de vaderlandse film- en toneelgeschiedenis. Maar het is een zeer matig werkje.

Na de plotselinge dood van de Koreaanse koning in 1801 wordt Yag jeon Jeong [Sol Kyung-gun] verbannen naar een eiland omdat zijn aanhang van het Katholicisme een gevaar zou zijn voor het Confucianisme dat de basis vormt van het Koreaanse maatschappelijke leven. Daar vindt hij onderdak bij Mrs Gageo [Lee Jeong-eun] en haar ambitieuze zoon Chang Dae [Yo-Han Byun]. Verbittering over zijn lot verandert langzaam in hernieuwde inspiratie naar mate Yag jeon Jeong meer te weten komt over Chang Dae en zich opwerpt als mentor. In prachtig zwart-wit gefilmd relaas van de minder bekende broer van de beroemde Jeon Yak-yong (die naar een andere plaats werd verbannen) is uitstekend geacteerd, geeft inzicht in het leven van en geïsoleerde gemeenschap aan het begin van de 19e eeuw, maar is ook een pleidooi voor religieuze en filosofische tolerantie zonder daar te prekerig over te zijn.

Geen verhaal deze keer, maar een excuus. En een vaag excuus bovendien. Iets met gedownloade bestanden met onthullende informatie over de rol van Jasons vader in het Treadstone-project. Zo weet de FBI Bourne weer op het spoort komen, wat leidt tot een aantal even voorspelbare als dwaze achtervolgingen, te beginnen in Athene en eindigend in Las Vegas. Hoe het kan dat Bourne zo gemakkelijk de globetrotter uit kan hangen is mij nog steeds een raadsel, maar het grootste raadsel is waarom deze franchise opnieuw leven is ingeblazen. In de introductie bij de voorpremière zegt Matt Damon iets over hoe 'actueel' Jason Bourne vooral nu is. Dit opmerkingen zou je nog kunnen verklaren door de verspilling van acteertalent [de normaal gesproken imposante Vincent Cassell heeft een ondankbare rol als de man die Bourne moet uitschakelen] en de nimmer aflatende barrage van onbestrafte vernielingen van grote steden, die inderdaad erg actueel zijn omdat het een inmiddels slaapverwekkende trend in actiefilms is geworden. Ik vrees echter dat Damons opmerking geen greintje ironie bevatte... en deze film, helaas, evenmin.

Visueel verbluffend westernachtig Deens drama met Viggo Mortensen (die een Deense vader had) als een man die op zoek gaat naar zijn dochter [Viilbjørk Malling Agger] nadat die spoorloos is verdwenen. Daarbij krijgt hij hulp van soldaat Angel Milkibar [Esteban Bigliardi]. Veel langdurige shots in een bizarre natuurachtergrond. Aan het begin van de films zien Angel masturberen in een poel terwijl Gunnar daarachter doelloos loopt rond te slenteren. Vervreemdend en afstotelijk met één van de vaagste (of meest belachelijke) ontknopingen ooit. Voor wie eens iets héél anders wil...

De 16-jarige Austyn Tester hoopt zijn schijnbaar uitzichtloze bestaan in het saaie stadje Kingsport in Tennessee te kunnen verruilen voor een leven als beroemdheid door dagelijks uit te zenden op de streamingsite YouNow. Zijn droom lijkt uit te komen wanneer manager Michael Weist hem uitnodigt voor een tour met succesvolle leeftijdsgenoten als Mikey Barone en tweelingbroers Jovan en Julia Jara. Mandelup volgt Tester tijdens zijn contacten met de adorerende tienermeisjes. Mandelup weet op treffende wijze de complexe psychologische implicaties van Internetroem bloot te leggen zonder daar een oordeel over te vellen. Het meest opvallend is de eerlijkheid van Michael Weist die er geen enkel geheim van maakt wat hij wil bereiken. Een absolute aanrader voor ieder gezin met een kind dat het hoopt te maken als Social Media influencer.

De zestigjarige filmster Jay Kelly [George Clooney] heeft tot nu toe zijn carrière altijd op de eerste plaats gesteld. Dat kostte hem meerdere huwelijken en bemoeilijkt ook de relatie met zijn kinderen. In afwachting van zijn volgende film besluit hij onverwacht in te gaan op een uitnodiging van een filmfestival in Toscane, waar hij een oeuvreprijs in ontvangst kan nemen. Een mooi excuus om zijn jongste dochter [Grace Edwards] te volgen tijdens haar reis door Frankrijk, maar een probleem voor zijn manager [Adam Sandler], die ook worstelt met de balans tussen werk en privéleven. “Niets is zo moeilijk als jezelf spelen”, zegt Jay op zeker moment. Toch speelt Clooney zijn rol op een manier die dicht bij zijn publieke imago staat, zonder ironie of verlegenheid. Sandler is minstens zo goed als de manager die zichzelf beschouwt als Jays beste vriend en hunkert naar erkenning. Baumbach verspilt geen frame in deze intelligente, vermakelijke dissectie van het leven van een filmster. Er zijn bijrollen voor o.a. coscenarist Emily Mortimer, Laura Dern, Jim Broadbent, Patrick Wilson en Greta Gerwig.

Een absolute must voor liefhebbers van Jazz, want enkele van de grootste jazz-artiesten zijn hier te zien op het top van hun kunnen. De meeste aandacht gaat uit naar Louis Armstrong en afsluiter Mahalia Jackson, maar vooral Anita O'Day maakt indruk met een geniale interpretatie van "Sweet Georgia Brown" en het onnavolgbare "Tea For Two" dat ze afsluit met een scat-duet met haar band. Gerry Mulligan (die nog steeds actief is!) blinkt uit met zijn saxsolo en Dinah Washington heeft veel plezier in een xylofoonduel.

Deze concertfilm is duidelijk op zijn best wanneer de camera gericht is op de artiesten, die met evenveel finesse als plezier hun muziek ten gehore brengen. Opvallend is hoe geïntegreerd de jazzscene is: blank en zwart treden als vanzelfsprekend met elkaar op. De beelden van het publiek zijn jammer genoeg slecht gemonteerd, want meestal is duidelijk te zien dat ze niet synchroon lopen met de muziek. Een storend element dat echter niet afdoet aan de muzikale kwaliteit van de vertolkingen.

Rommelig gestructureerd portret van Nederlands beste voetballer ooit, “De Kroonprins van Pélé” en “De Verlosser van Barcelona”, geeft een interessant tijdsbeeld. Cruyff spreekt met journalisten in de bus en staat een eenzame reporter rustig te woord wanneer die hem voor de deur van zijn rijtjeswoning vraagt of hij Ajax gaat verlaten. Andere tijden waren het zeker. Aangezien we te maken hebben met een relatief korte periode is de niet-chronologische structuur verwarrend. Kleijwegt neemt ook wat veel hooi op zijn vork voor een documentaire van amper 60 minuten. Maar Cruyffs charisma, zelfverzekerdheid en voetbaltechnische inzicht (op en naast het veld) is hier voor heel de wereld te zien.

Van 1972 tot 1984 reisde Claude Lanzmann de wereld af voor beeldmateriaal voor Shoah, het ultieme document van de vernietiging van de Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Veertig jaar na de première van dat 10-uur durende monumentale meesterwerk, gebruikt Ribot ongebruikt beeldmateriaal en fragmenten uit Lanzmanns biografie om het pijnlijke, moeizame en diep persoonlijke maken van Shoah te reconstrueren. Zo verklaart hij de radicale visuele en inhoudelijke vorm van Shoah, maar ook welke trucs en misleidingen Lanzmann moest gebruiken, onder anderen om Simon Srebnik, Abraham Bomba en Franz Suchomel zover te krijgen dat ze hun verhaal met hem deelden. Wellicht ten overvloede: eerst Shoah kijken, daarna deze meeslepende ‘making-of’.

Ondanks de matige beeld- en geluidkwaliteit van een aantal interviews is dit een waardevolle documentaire over het leven van kunstenaars Jean-Michel Basquiat, die zijn ambitie om de grootste kunstenaar van zijn tijd te worden nooit onder stoelen of banken stak. Zoals de documentaire in de inleiding duidelijk maakt: hij maakte snel faam als kunstenaar, was daarna beroemd vanwege zijn beroemdheid. Zijn worsteling met de balans tussen ambities, leefstijl en de kwaliteit van zijn werk komt uitgebreid aan bod, maar deze film maakt vooral duidelijk hoe bijzonder Basquiats kunstwerken waren en wat hij betekende voor de kunstwerk in de breedste zin van het woord. Regisseur Davis was bevriend met Basquiat en gebruikt tot nog toe ongebruikte fragmenten uit een interview dat ze zelf met Basquiat voerde tijdens diens hoogtijdagen als ankerpunt. Dat verleent extra geloofwaardigheid aan dit portret van een intrigerende, maar invloedrijke kunstenaar.

In 2022 door de BFI verkozen tot de beste film aller tijden, maar bij de première op het Cannes Filmfestival liepen de critici massaal weg. Drie uur lang zien we het titelpersonage [Delphine Seyrig] in minutenlange, statische takes niets interessants doen. Ze maakt het bed op, vouwt kleren op, neemt een bad, maakt de badkuip schoon, kookt voor haarzelf en haar zoon [Jan Decorte], bereidt een maaltijd, dekt de tafel, eet haar maaltijd, ruimt de tafel af, etcetera. De dagelijkse routine vastgelegd in drie blokken van een uur waarin werkelijk niets interessants gebeurd. Op het einde is er een twist die je nog meer doet afvragen waarom je je drie uur hebt zitten vervelen. Het is als een mop met een drie uur durende, nietszeggende inleiding, waarbij je niet kunt wachten op een punchline waarvan je na een paar minuten al weet dat die de moeite niet waard is. Blijkbaar door veel critici bestempeld als ‘radicaal’ en ‘vernieuwend’ vanwege de vorm, maar Andy Warhol was haar 10 jaar geleden al voor met het ruim 5 uur durende Sleep. Na een uur ben ik zelf maar wat huishoudelijke klusjes gaan doen. Een verschrikkelijk saaie film en vanzelfsprekend een van de meest overschatte films aller tijden.

Jeanne du Barry [Maïwenn] ontsnapt aan een armoedig bestaan door met rijke mannen naar bed te gaan. Dat brengt haar uiteindelijk zelfs bij de machtigste man in Frankrijk: Lodewijk XV [Johnny Depp], die blij is met het gezelschap van iemand die wars is van formaliteit en holle tradities. Wanneer Lodewijks echtgenote overlijdt, keren Lodewijks dochters zich tegen Jeanne en gebruiken ze Marie-Antoinette [Pauline Pollmann], de kersverse verloofde van de Dauphin [Diego Le Fur] (die Lodewijk na zijn dood zal opvolgen) in en poging Jeanne buiten te werken. Depps grote comeback getuigt van slechte smaak en lijkt bedoeld om Amber Heard (nog) een klap in het gezicht te geven. De film dreigt ten onder te gaan aan het feit dat zowel Depp als Maïwenn ongeschikt zijn voor hun rollen en de opzichtige verwijzingen naar Barry Lyndon (inclusief muziek van Händel). Gelukkig is er goed ondersteunend werk, vooral van Benjamin Lavernhe, die ronduit subliem is als Lodewijks vertrouweling La Borde.

Fans van The Misfits moeten wachten tot na de aftiteling, maar de kans is klein dat de liefhebbers van de tekenfilmserie uit de gelijknamige tekenfilm uit de jaren ’80 waar dit op is gebaseerd het zo lang vol weten te houden. Het volstrekt ongeloofwaardige verhaal betreft vier muzikale pleegzusjes die een wereldwijde sensatie worden nadat ze een clipje op YouTube hebben geplaatst. Net zo gemakkelijk! Al snel meldt de aalgladde promotor Erica Raymond [Juliette Lewis] en simsalabim, binnen de korste keren spelen de vier zusjes onder hun alter ego’s Jem & The Holograms iedere zaal plat. Synergy is hier een schattige robot (R2D2 met een vleugje Robin uit Bassie & Adriaan) die de zusjes op een speurtocht zoekt die iets te maken schijnt te hebben met de vader van Jerrica/Jem [Aubrey Peeples]. De dames kunnen goed zingen en er zijn enkele aardige liedjes, maar zodra ze op het podium staan (met instrumenten) vallen ze volledig door de mand, ook al omdat Chu geen enkele poging doet om iets van een live-ambiance neer te zetten. Dat was overduidelijk niet het enige waarvoor onvoldoende budget was. Eén van de meest zonderlinge remakes aller tijden.

Savannah Knoop [Kristen Stewart] komt via haar broer Geoff [Jim Sturgess] in contact met Laura Albert [Laura Dern]. Laura blijkt onder de naam Jeremiah Taylor LeRoy een bestseller te hebben geschreven maar durft het niet aan om zelf in te gaan op verzoeken voor interviews. Savannah laat zich overhalen om zich voor te doen als een mysterieuze, verlegen jonge man (!) en zich zo voor te doen als JT LeRoy. Laura en Savannah beleven veel plezier aan de voorbereiding op de publiciteit, maar merken al gauw hoe lastig het is om de illusie in stand te houden. De combinatie van Stewart en Dern klinkt als een ‘match made in heaven’, maar het basisgegeven is teleurstellende mager uitgewerkt en blijft steken in een herhaling van zetten waardoor de vaart er na een veelbelovend begin al snel uit gaat. Kelly slaagt er vanaf dan niet meer in om interesse opnieuw op te wekken. Gebaseerd op Knoops autobiografie “Girl Boy Girl: How I Became JT LeRoy”.

Twee tieners, een cellist en een balletdanseres, worden verliefd, beginnen een (seksuele) relatie en dan loopt het door onvoorziene omstandigheden toch spaak. Aanvankelijk nog best een aardige film, realistisch geschreven en acceptabel gespeeld... maar de seksscène is een absolute draak en de film zakt op dat moment volledig door het ijs. Het afgrijselijke 'The Hourglass Song', gezongen door Robby Benson, is vals gezongen en, net als de rest van de film, onuitstaanbaar. Maar wacht! Glynnis O'Connor mag ook nog het even tenenkrommende 'Jeremy' zingen. Winnaar van een Gouden Palm voor beste debuut, wat het hele filmfestival van Cannes met terugwerkende kracht volstrekt ongeloofwaardig maakt!

Jerry [Bryan Cranston] en Marge Salbee [Annette] zijn al 45 jaar getrouwd en hebben een aanzienlijke vriendenkring opgebouwd in het dorpje Evart in Michigan. Wanneer Jerry na 41 te hebben gewerkt bij Kellogg’s hoopt Marge eindelijk dat ze eens de bloemetjes buiten kunnen zetten. Maar Jerry, een man met een enorm wiskundig inzicht, besluit op eigen houtje een deel van hun spaargeld op te nemen wanneer hij ontdekt dat er een fout zit in een loterij waardoor hij een systeem ontdekt waarmee hij gegarandeerd kan winnen! Na een succesvol eerste experiment haalt hij vrienden en buurtgenoten over om hun geld in te zetten en daardoor wordt iedereen beter. Totdat een Harvardstudent dezelfde ontdekking doet en probeert de Salbees buitenspel te zetten. Luchtig komisch drama heeft weinig om het lijf, maar het enthousiasme van veteranen Cranston en Bening is onweerstaanbaar.

Het verhaal van Frankie Castellucio [John Lloyd Young], Tommy DeVito [Vincent Piazza], Nick DeVito [Johnny Cannizaro] en Nick Massi [Michael Lomenda] die als ‘The Four Seasons’ groot succes hadden in de jaren 60 met hits als ‘Sherry’, ‘Working My Way Back To You’ en ‘Big Girls Don’t Cry’. Standaardbiografie is een aaneenschakeling van losse momenten zonder dramatische hoogtepunten en moet het vooral hebben van de aanstekelijke muziek. Het verhaal wordt (ook letterlijke) verteld vanuit verschillende perspectieven, maar epiloog tijdens aftiteling doet je afvragen waarom Eastwood niet vaker zo avontuurlijk was. Desondanks competent gemaakt en geacteerd.

Bij een auto-ongeluk verliest Jessie Laurent [Sarah Snook] haar vriend [Brian Hallisay], haar ongeboren kind en tijdelijk haar loopvermogen waardoor ze noodgedwongen door haar vader [David Andrews] wordt opgevangen in haar ouderlijk huis in een moerasgebied. Op een manier die alleen in slecht geschreven horrorfilms voorkomt, vindt ze onder haar bed (!) een videoband uit 1988 die haar moeder [Joelle Carter] vlak voor haar dood voor Jesse maakte. Een tarotlezingen en vele willekeurige jumpscares later komt er ook nog voodoo om de hoek kijken in deze dwaze bovennatuurlijke horror. Als joe niets zo geniaal vindt als iemand te laten schrikken door keihard “boe” te roepen, is dit misschien iets voor joe. Ik acht die kans erg klein.

Greg Laurie schreef mee aan het scenario voor deze ontstaansgeschiedenis van wat volgens het naschrift ‘de grootste spirituele ontwikkeling in de geschiedenis van de VS’ was. Greg [Joel Courtney] is zelf een jongere die in 1968 zoekt naar verbinding. Die vindt hij in de Cavalry Church wanneer pastoor Chuck Smith tegen de wil van enkele invloedrijke leden van zijn gemeente besluit de deuren letterlijk open te gooien voor hippy’s. Met hulp van de enigmatische Lonnie Frisbee [Jonathan Roumie] en een band die ‘Jesus Music’ speelt, is Chuck een inspiratiebron voor Greg, die mede door zijn liefde voor Chucks dochter Cathe [Anna Grace Barlow] een steeds meer actieve rol speelt. Persiflage en sentiment liggen constant op de loer, maar dankzij het uitstekende acteerwerk is dit nooit karikaturaal of prekerig. Vooral Grammer maakt veel indruk.

Hoewel deze overbodige remake van Perfetti Sconosciuti (2016) erg trouw is aan het origineel, kan het daar absoluut niet aan tippen. Dat zit 'm vooral in de regie van Fred Cavayé waardoor het spel onnatuurlijk overkomt. Het maakt het voor de kijker moeilijk om je te identificeren met de hoofdpersonen, bovendien voelen de stemmingswisselingen geforceerd aan. Het is dan ook niet verrassend dat de paar afwijkingen ten opzichte van het origineel zeker geen verbeteringen zijn. Kijk liever dat origineel!

Tijdens een vakantie vlak voor haar 17e verjaardag wordt Isabelle [Marine Vacth] ontmaagd door Felix [Lucas Prisor]. Veel plezier lijkt ze er niet aan te beleven, maar eenmaal thuis besluit ze tegen betaling haar seksuele diensten aan te bieden aan mannen van middelbare leeftijd waaronder de getrouwde Georges [Johan Leysen] met wie voor het eerst ook iets van een emotionele band aangaat. Psychologisch drama over de complexiteit van de seksuele ontdekkingsreis die iedere tiener door moet maken met een overdaad aan spiegels en een gebrek aan plot of duidelijkheid. Prachtig gefilmd en lange tijd intrigerend, maar wat Ozon hiermee duidelijk wil maken, is mij ontgaan.

De gebroeders Dardenne leveren opnieuw een meesterwerk af in deze sobere vertelling over tiener Ahmed [Idir Ben Addi], een jongen wiens radicale opvattingen over de Islam hem doen besluiten een aanslag te plegen op zijn bijleslerares omdat die leerlingen Arabisch wil bijbrengen door middel van (moderne) kinderliedjes. Het klinkt controversieel, maar het scenario laat in het midden waar de verantwoordelijkheid ligt voor Ahmeds daden. Is het de Imam die Ahmed verwart met dubbelzinnige uitspraken? Is het de verdeeldheid binnen de Moslimgemeenschap over de rol van de Koran in het taalonderwijs van hun kinderen? Is het de neef die - zo lijkt het in ieder geval - zijn familie heeft verruild voor de strijd tegen de ongelovigen? Of is er een strikt persoonlijke reden waarom Ahmed volledig opgaat in zijn geloof en de bijbehorende rituelen? Met een paar simpele regie-aanwijzingen zet Ben Addi zijn karakter neer als iemand die zich volledig heeft afgesloten van zijn omgeving en zijn emoties. Ahmed vermijdt oogcontact en in de hele film zijn er maar twee momenten waarop hij menselijke emoties toont. Het slot is ijzingwekkend spannend en zeer aangrijpend bovendien. Niet te missen!

Deze uitstekend geregisseerde film leverde Léonair Seraille de Gouden Camera voor beste debuutfilm op en daar valt niets op af te dingen. Laetitia Dosch stijgt tot grote hoogten als Paula, de 'jeune femme' uit de titel, die probeert te haar leven op de rails te krijgen wanneer ze na de zoveelste slaande ruzie met haar minnaar, de succesvolle fotograaf Joachime Deloche [Grégoire Monsaingeon], op straat komt te staan. In de openingsscène gaat ze volledig door het lint en ontsnapt ze maar net aan gedwongen opname. De toon is gezet: Paula is geen lieverdje, maar heel geleidelijk ontdekken we de reden voor haar emoties en ontwaren we ook de zachtere kant van een jonge vrouw die worstelt om een baan, een inkomen en een dak boven haar hoofd te krijgen. Seraille maakt effectief gebruik van Parijse locaties en de verschillende personen die Paula ontmoet tijdens haar odyssee zijn scherp neergezet. Dit is zeker geen gemakkelijke film, maar de geduldige kijker wordt beloond met één van de meest indrukwekkende karakterstudies van de laatste jaren.

De gebroeders Dardenne kozen vijf tieners zonder ouderschapservaring voor de hoofdrollen en lieten hen zorgen voor verschillende baby’s ter voorbereiding op dit portret van vijf tienermoeders die vanwege een gebrek aan steun of een giftige thuissituatie terecht zijn gekomen in een opvanghuis voor jonge (aanstaande) moeders. De interactie met de baby’s is dan ook volstrekt authentiek en dat geldt ook voor de verschillende situaties waar de meiden mee moeten leren omgaan. Voelt als een documentaire, is over de gehele linie uitstekend geacteerd en hoewel er hoop gloort aan de horizon geven de Dardennes geen gemakzuchtige oplossingen.

Kay Francis schittert in deze scherp geschreven, bijzonder vermakelijke komedie. "With your permission, Mr Hollander, we're here to rob your shop", zo kondigt de ultieme gentleman-robber, gespeeld door de perfect gecaste William Powell, zijn roof van een juwelier aan. Kay Francis speelt de verveelde barones die 'slachtoffer' is van de roof en kort daarna een pion wordt in de poging van de juwelenrover (geen dief, want 'roof heeft meer cachet') uit handen van de politie te blijven. Het scenario bevat vele sterke one-liners en er zijn ook goede momenten in de bijrollen. Spencer Charters is hilarisch als de agent die "niets ontgaat", maar de juwelenrovers helpt de juwelen naar buiten te smokkelen en er is een vermakelijke 'running gag' rondom sigaretten met bijzondere bijwerkingen. De absolute ster van deze komedie is echter Kay Francis, die beschikt over geweldige komische timing, daarbij geholpen door de uitstekende regie van William Dieterle, die het tempo er flink in houdt. Een genot van start tot finish!

Fogel mag dan een Joodse opvoeding hebben genoten, maar er is geen enkele rechtvaardiging voor een romantische komedie die alle negatieve vooroordelen lijkt te willen bevestigen, en niet alleen de Joodse! Ook Italianen, zwarte Amerikanen en niet te vergeten de Zuiderlingen mogen zich met recht tot op het bot beledigd voelen bij het zien van deze verschrikking. De sneue cast probeert met veel bekkentrekkerij en andere bliksemafleiders de boel nog enigszins te redden, maar het is verspilde moeite.

Was Lee Harvey Oswald een zonderlinge einzelgänger die in zijn ééntje in staat was om op 22 november 1963 de toenmalige Amerikaanse president John F. Kennedy tijdens diens bezoek aan Dallas, Texas te vermoorden? Wat je overtuiging ook mag zijn, deze film zet je in ieder geval tot nadenken en leidde er in mijn geval zelfs toe dat ik een paar jaar terug een exemplaar van “The Warren Report” kocht in een poging zelf tot een goed afgewogen oordeel te komen. Ik moet wel toegeven dat het zulke droge kost bleek te zijn, dat ik na enkele tientallen pagina’s de moed opgaf. Maar het zegt wat over de kracht van dit 195 minuten durende spervuur aan informatie, gebracht door een indrukwekkende keur aan sterren, die elk hun moment krijgen om te schitteren. Het is complexe materie, maar de combinatie van een ijzersterk script, briljante regie, onnavolgbaar camerawerk en de perfecte cast, geleid door Kevin Costner als Openbare Aanklager en Stem Van Het Amerikaans Geweten (?!) Jim Garrison, maakt dat de complottheorie goed te volgen is.

Regisseur Stone opent met Rose Cherami [Sally Kirkland], een 41-jarige drugsverslaafde prostituee die twee dagen voor de moord op JFK wordt opgepakt in Louisiana en beweert dat de president binnenkort vermoord zal worden. Oliver Stone maakt in deze film dat de Warren-commissie vele getuigenissen, zoals die van Rose Cherami, niet of onvoldoende de loep nam vanwege de ongeloofwaardigheid van de getuigen. Openbaar Aanklager Jim Garrison volgt de hoorzittingen van Warren en kornuiten en merkt dat de commissie cruciale vragen niet stelt en dat ze er een puinhoop van maken. Door de feiten voor zichzelf op een rijtje te zetten komt hij tot de conclusie dat Lee Harvey Oswald, zoals hij zelf voor de camera’s zei, de sul was die voor deze misdaad op zou draaien. En zijn redenering is overtuigend, mede door de barrage aan kleurrijke, maar dubieuze figuren als advocaat Dean Andrews [John Candy], de veroordeelde homoseksuele prostituee Reggie O’Keefe [Kevin Bacon] en de sinistire Casto-sympathisant David Ferrie [Joe Pesci] en meer betrouwbare bronnen als Jack Martin [Jack Lemmon] en de sceptische senator Russell B. Long [Walter Matthau]. Het meest indrukwekkend is de sublieme monoloog van Donald Sutherland als Mister X, een informant uit de top van de geheime dienst die erop wijst dat kranten in Nieuw-Zeeland het levensverhaal van Lee Harvey Oswald al op straat verkochten voordat hij überhaupt was gearresteerd! En de hoeveelheid indirect bewijs voor de complottheorie blijft maar doorgaan tot je hoofd ervan begint te tollen. Dan komt er nog de beruchte Abraham Zapruderfilm, op basis waarvan Garrison vaststelt dat het fatale hoofdschot JFK aan de voorkant raakte, waardoor het uitgesloten is dat Oswald het dodelijk schot loste. En nee, ook daar blijft het niet bij!

Dit is een film gemaakt door een man met een missie, die elke cinematische truc in het boek gebruikt om het publiek op zijn minst te overtuigen van de twijfelachtigheid van de aanname dat Oswald de moord in zijn ééntje pleegde. Hij combineert bestaan archiefmateriaal met talloze inserts die hij zelf schoot en die zo authentiek lijken dat je ze niet meer van elkaar kunt onderscheiden. Enerzijds moet je grote vraagtekens zetten bij deze methode, omdat je daarmee hoe dan ook een verdraaid beeld van de waarheid geeft. Stone wil juist duidelijk maken dat de waarheid als is verdraaid en dat de waarheid waar het Amerikaanse volk sinds 1963 op is getrakteerd op zijn minst onvolledig is. Hij probeert de gaten in te vullen, maar daagt vooral zijn kijkers uit om zelf te beoordelen wat de waarheid is. Een waarheid die wellicht in 2038 [75 jaar na de moord op JFK] pas aan het licht komt. Dit is een enerverende, mentaal uitputtende maar uiterst bevredigende filmervaring met waarin Kevin Costner als laatste de show mag stelen in zijn slotsummatie voor de jury die een uitspraak moet doen in de aanklacht van Jim Garrison tegen Clay Shaw, [Tommy Lee Jones] een rechtszaak die – aldus de film – ook al op twijfelachtige wijze de nek werd omgedraaid. Hoe dan ook: dit is een film die met passie gemaakt is, en het is die oprechte passie die je altijd bij zal blijven.