Opinions

De klassieke musical en film Cabaret was gebaseerd op de geromantiseerde memoires van Christopher Isherwood, de homoseksuele schrijver die zich onderdompelt in het hedonisme van Berlijn vlak voor de Nazi's de macht overnemen. Deze film heeft een meer biografische inslag en richt zich op Isherwoods [Matt Smith] affaire met collega-schrijver W.H. Auden [Pip Carter] en de manier waarop zij zich (te) langzaam realiseren wat de impact van de NSDAP is op het leven in Berlijn en ver daarbuiten. Stones vertolking is wat te gemanierd en het episodische scenario heeft onvoldoende dramatische hoogtepunten, maar Poots verdient lof voor de manier waarop ze gestalte geeft aan prostituee en nachtclubzangeres Jean Ross, die veel minder glamoureus blijkt te zijn dan haar alter-ego Sally Bowles in Cabaret.

Deze recensie betreft de originele, Engels gesproken versie.
De drie scenaristen zijn er wonderwel in geslaagd om dialogen te schrijven die vol zitten met grappige, vaak aandoenlijke woordspelingen die recht doen aan de humor die de geliefde kinderboeken van A.A. Milne zo onsterfelijk maken. Maar de keuze om de karakters uit het 100 Acre Wood naar Londen te laten komen is niet geheel geslaagd. Het fraaie stemwerk van de onvolprezen Jim Cummings (de enige échte Pooh) is een genot, maar komt minder goed tot zijn recht in de hectische scènes in de grote stad. Bovendien blijkt Ewan McGregor niet al te sterk te zijn in slapstickachtige humor, zeker niet in de openingsscènes. Maar de scènes in The 100 Acre Wood zijn uitstekend en zorgen voor enkele magische momenten, bijvoorbeeld wanneer Christopher in het water springt om Eeyore te redden en wanneer hij het opneemt tegen de gevreesde Heffalump.

Nadat hij opnieuw in problemen komt bij een gastgezin, krijgt Christy onderdak bij zijn halfbroer Shane [Diarmuid Noyes] van wie hij is vervreemd sinds de dood van hun moeder. Voor Shane is het een tijdelijke oplossing, ook omdat Christy bijna 18 jaar is. In Cork vindt Christy aansluiting bij een groep jongeren, maar een manipulatieve neef [Lewis Brophy] dreigt hem terug in de problemen te brengen. Volwassenwordingsdrama is qua plot niet opmerkelijk, maar scoort hoge ogen door het natuurlijke spel van de jeugdige cast. Vooral de terloopse interacties tijdens een verjaardagsfeestje en op Bonfire Night geven dit een unieke mate van authenticiteit. Blijf aan het eind even zitten voor een rapvideo waarin vier jonge castleden op spitsvondige wijze hun leven in Cork beschrijven. Ondanks het zware onderwerp laat dit je met een glimlach achter.

In Cannes zijn ze blijkbaar dol op ultra-realisme. Tim Roth speelt een verpleger van ernstig zieke patiënten en in de openingsscène zien we tot in detail hoe hij geduldig en zorgzaam een bijzonder zwakke aids-patiënte wast en uit bed helpt. Zeer realistisch en veelbelovend, want dit blijkt een film die grensverleggend probeert te zijn. Helaas heeft Chronic verder echt helemaal niets te bieden. Roth hobbelt van patiënt naar patiënt, we komen alleen iets over hem te weten omdat anderen ons dat mededelen en daardoor wordt de film al snel zeer langdradig. Roth speelt zijn rol zonder enige emotie, regisseur Franco vond het ook nog nodig om nietszeggende shots toe te voegen van Roth op een loopband in een fitnesscentrum en het einde is de meest schandalige cop-out sinds The Usual Suspects... Pretentieus en vooral bijzonder saai.

Vlakbij het huis waar ze voor een feest zijn uitgenodigd stuiten drie vrienden op een krater waarin zich een mysterieus gesteente bevindt. Kort daarop blijken ze over bijzondere gaven te beschikken die ze aanvankelijk inzetten om studentikoze grappen uit te halen. Al gauw merken ze dat er nauwelijks grenzen zijn aan hun krachten maar Andrew [Dane DeHaan] gebruikt die krachten om af te rekenen met de emotionele schade die hem door de jaren heen is aangedaan. Goed opgebouwd verhaal ontwikkelt zich op geloofwaardige wijze van hilarische komedie tot psychologisch SF-drama dankzij de sterk spelende jonge cast en indrukwekkende special effects.

Een vrachtwagen vol ellende passeert de revue in dit pretentieuze psychologische drama over Lidia [Imogen Poots], die kortstondig ontsnapt aan haar ellendige leven (met een vadertje-niet-zo-lief [Michael Epp] en een onverschillige moeder [Susannah Flood]) door te zwemmen. Deprimerend portret van een uitzichtloos bestaan, geeft Stewart een excuus om in navolging van Terrence Malick allerlei visuele hoogstandjes af te vuren terwijl een voice-over vertelt wat de hoofdpersoon denkt. De enige verlichting in vermoeiende stijloefening komt van Belushi als auteur Ken Kesey (‘One Flew Over The Cuckoo’s Nest’, ‘Sometimes A Great Notion’), bij wie Lidia een schrijverscursus volgt.

De Fuchun Rivier stroomt door de provincie Zhejian in het zuidoosten van China en vervult een centrale rol in dit weinig enerverende familiedrama. Xiaogang Gu filmt regelmatig vanaf een rustig jdobberend bootje op de rivier, waardoor we zowel letterlijk als figuurlijk ver van de personages en dat wat met doorgaan voor ‘actie’ verwijderd blijven. Zo is daar een scène waarin één van de hoofdrolspeler in hoog tempo een flink stuk in de rivier zwemt en een alledaags (lees: oninteressant) gesprek voert met een vriendin. Ondertussen zien we de ene na de andere zwemmen in noodgang voorbijkomen, alsof alle Chinese zwemmers topatleten zijn. Net als het water van de rivier liet het mij koud. Het scenario is een serie matig uitgewerkte anekdotes rond een 70-jarige moeder [Hongjun Du] en de vraag hoe de kinderen de zorg voor haar op zich gaan nemen. Duur ruim 2½ uur en eindigt met de weinig welkome mededeling dat dit pas het eerste deel is.

Brian Cox is subliem als Winston Churchill in dit historische drama dat zich volledig focust op de laatste dagen voor aanvang van D-Day. Geplaagd door onzekerheden die vooral voortkomen uit zijn ervaring met de hopeloos mislukte slag om Gallipoli tijdens WO, probeert zich te bemoeien met het strijdplan en de militaire leiders Montgomery en vooral Eisenhower over te halen D-Day af te blazen uit angst voor mislukking en zinloze slachtoffers. Het scenario van Alex von Tunzelmann ontdoet Winston Churchill van alle opsmuk en historische verafgoding, maar bouwt ruimte in voor verschillende personen wiens rol cruciaal blijkt voor Churchills politieke carrière. Natuurlijk is daar Clemmie Churchill [Miranda Richardson in een relatief kleine, maar indrukwekkende rol] en John Slattery [als Eisenhower] en Julian Wadham [als Montgomery] maken indruk, maar er is ook een bijzonder fraai gespeelde ontmoeting tussen Churchill en Koning George VI [James Purefoy]. Interessant is ook aandacht voor Churchills vriendschap met Jan Smuts [Richard Durden], een Zuid-Afrikaanse generaal die hij had leren kennen tijdens de Boer War. Brian Cox domineert de film in een bijzonder fraaie, intelligente vertolking maar het is Ella Purnell als Churchills veelgeplaagde secretaresse Helen Garrett die de film naar het emotionele hoogtepunt brengt in de sterkste scène uit de film die je leidt naar naar Churchills inspirerende speech op 6 juni 1944. En zoals het deze film betaamt, eindigt de film niet met een emotioneel crescendo, maar met een droogkomische kwinkslag van de man die veel Britten beschouwen als De Grootste Brit Aller Tijden. Zou Gary Oldman dit kunnen overtreffen? Het lijkt me zeer sterk...

De familie Amato speelt zichzelf in dit relaas van een criminele, racistische zigeunerfamilie in Zuid-Italië. Centraal staat Pio, een tiener, die zijn mannelijkheid wil bewijzen en daarom graag met z'n vader op pad wil om door middel van diefstal en heling zijn familie van een inkomen te voorzien. Wanneer hij Ayiva [Koudous Seihon], een immigrant uit Burkina Faso, leert kennen, ontdekt Pio dat de wereld buiten zijn eigen kamp niet zo vijandig of uitzichtloos is als zijn familie hem heeft doen geloven.

De eerste helft van de film bestaat vooral uit ogenschijnlijk geïmproviseerde scènes zonder ontwikkeling in karakter of verhaal, waarbij de camera constant in beweging is en de karakters uitsluitend in close-up filmt. Het oogt amateuristisch, het is vermoeiend, heeft geen enkele filmische waarde en eerlijk gezegd was voelde dat uur als een eeuwigheid. De film verbetert aanzienlijk - al wil dat niet veel zeggen - wanneer de film zich richt op Pio's vriendschap met Ayiva. Seihons vertolking is - samen met een korte fantasiesequentie met een paard - het beste element van deze film, die veel teveel tijd nodig heeft om te komen tot een einde dat bij lange niet de uitwerking heeft die het had kunnen en moeten hebben. Een langdradig werkje dat lang niet zo veelzeggend is als het zelf denkt te zijn.

Sylvie [Sara Vertongen] leidt samen met haar moeder een bordeel doet haar best haar dochtertje Eline [Esra Vandenbussche] te beschermen tegen de duistere kanten van haar werk. Maar wanneer Eline op haar zesde verjaardag onverwacht en ongemerkt het bordeel binnen loopt, stuit ze op een mannelijke cliënt en verdwijnt ze enige tijd spoorloos. Haar ‘oom’ Dirk [Wim Willaert], in werkelijkheid haar vader, vindt haar terug in een verlaten auto. De politie besluit de zaak te onderzoeken, maar is openlijk kritisch over Sylvies werk. Ondertussen probeert Dirk te achterhalen wie er achter Elines kortstondige verdwijning zit. Grimmig, psychologisch drama met sterke vertolkingen is niet aan te raden voor ouders die van plan zijn om hun kind ooit nog eens in persoonlijk contact probeert te brengen met Sinterklaas. Vaak moeilijk om naar te kijken, maar zeer de moeite waard.

Hsiao-Hsien Hou won de Gouden Palm voor de regie van dit oogstrelende historische drama dat zich afspeelt in China in de 9e eeuw. De Tang-dynastie is in verval en de ogen zijn gericht op Tien Ji‘an [Chang Chen] die over het aanzien en de middelen beschikt om de macht over te nemen. Nie Yin Niang [Shu Qi], de dochter van een generaal die in het geheim is opgeleid tot een huurmoordenaar gespecialiseerd in martial arts, krijgt opdracht om Tien Ji’an te vermoorden. En dat is haar neef met wie ze voorbestemd was te trouwen! De cinematografie en de aandacht voor detail in kleding en make-up maken dit een lust voor het oog en ook de actiescènes zijn verbluffen. Een beetje minder conversatie, een beetje meer actie was wel prettig geweest.

Peperdure productie, al lijkt het grootste deel van het budget te zijn uitgegeven aan de indrukwekkende 'Oklahoma landrush' waarmee de film begint. Het is het ook meteen het enige moment van spektakel in deze zogenaamde 'western' die veel meer weg heeft van een historisch melodrama. De film begint in 1889 en behandelt een periode uit de Amerikaanse geschiedenis die sindsdien zelden is belicht. Er is een pleidooi voor gelijke rechten voor indianen, maar ook een tenenkrommende bijdrage van Eugene Jackson als Isaiah, het slaafse negroïde hulpje van de familie Cravat. Ondanks het spektakel en de erkenning die de Academy gaf (Oscars voor Beste Film, Beste Scenario en Beste Art-Direction]) leed RKO flink verlies met deze film. Het acteerwerk is wisselvallig en het geheel is nu wel erg gedateerd.

Superieure bewerking van het bekende sprookje met Lily James simpelweg perfect in de titelrol en een ietwat kleurloze Madden als de prins. Branagh vindt precies de juiste mix van komedie en romantiek en profiteert van een oogstrelende productie met schitterende kostuums van drievoudig Oscarwinnaar Sandy Powell die voor haar bijdrage haar elfde nominatie verkreeg. Blanchett is eveneens voortreffelijk als de stiefmoeder die schrijvers Chris Weitz en Charles Perrault voorzien is van een achtergrondverhaal dat haar personage een stuk interessanter maakt. Helena Bonham Carter schittert eveneens (ook letterlijk) als de goede fee in deze hartveroverende familiefilm.

Suikerzoete versie van ‘Assepoester’ opent met Janet Jacksons ‘Rhythm Nation’ en toont aan de hand van de diversiteit onder de dansers dat deze vertelling nadrukkelijk is gemoderniseerd. Het verhaal laat de duistere kanten achterwege en gaat voor uitbundigheid, gekoppeld aan een oproep tot zelfstandigheid voor (vooral) mannen en het volgen van je droom. Dat klinkt misschien niet zo origineel, maar de manier waarop Kay Cannon het oorspronkelijke verhaal is bijgeschaafd is ingenieus. Met Pierce Brosnan en Minnie Driver als de koning en koningin en de ongenaakbare Billy Porter de ideale keuze voor de “Fabulous” Godmother, zit het met de ondersteunende cast ook wel goed. Een enthousiaste cast, enorm geholpen door de prachtige kostuums van Ellen Mirojnick, is de kers op deze luchtige, onderhoudende sprookjestaart.

Vicky [Sally Dramé] ziet met lede ogen toen hoe de relatie tussen haar moeder Joanne [Adèle Exarchopoulos], een zweminstructeur en voormalige schoonheidskoningin, en haar vader Jimmy [Moustapha Mbengue] na 10 jaar huwelijk op haar einde lijkt te komen. De spanningen lopen op bij de komst van Julia [Swala Emati], Jimmy’s zus die er net een gevangenisstraf op heeft zitten. Mysius’ keuze om Vicky te laten verschijnen in flashbacks uit een tijd dat ze nog niet geboren was is aanvankelijk verwarrend, maar dat is precies de bedoeling. De combinatie met het niet chronologisch vertelde verhaal houden je aandacht vast en Exarchopoulos is geweldig, des te jammerder is het dat het uiteindelijk om een soapachtige melodrama gaat en dat veel losse ideetjes (waaronder Vicky’s sterke reukvermogen) niet meer zijn dan bliksemafleiders.

Tientallen mensen bevinden zich om ook voor hun onduidelijke redenen in een cirkelvormige ruimte. Ze staan zelf op een cirkel die ze niet kunnen verlaten en mogen elkaar niet aanraken. Wanneer de eerste doden vallen lijkt het erop dat iedereen betrokken is bij een dodelijk spel waarvan niemand de regels kent. Het is aan de groepsleden om te achterhalen hoe het spel werkt, alsmede wanneer er een einde komt aan de liquidaties. Een gewaagd concept vanwege het gebrek aan een aanwijsbare hoofdrolspeler, waardoor je nooit weet wie het volgende slachtoffer is, en vanwege het volstrekt statische basisgegeven. Niet alle acteurs zijn even overtuigend en het had wel wat korter gekund, maar Hann en Miscione hebben de psychologische aspecten van groepsdynamiek op intelligente wijze (afgezien van de onbevredigende ontknoping verwerkt in deze interessante thriller. Van de makers van de webserie The Vault (2011-2014).

Een interessant uitgangspunt waarin onze obsessie met het 24-uur verbonden-zijn leidt tot duistere praktijken. Het eerste half uur van de film, waarin Mae tot haar grote vreugde een baan krijgt bij "The Circle" is dan ook het meest interessant, maar vanaf het moment dat twee collega's haar uitnodigen voor een "social meeting" raakt de film de weg kwijt. De keuze van regisseur James Ponsoldt om acteurs Smith Cho en Patton Oswalt in deze scène hun rollen als karikatuur neer te zetten, maakt het voor je als kijker onbegrijpelijk dat Mae [Emily Watson] niet meteen haar biezen pakt en ontneemt de film veel van zijn geloofwaardigheid. Het scenario neemt ook een ronduit bizarre wending wanneer Mae - in nog zo'n onbegrijpelijke wending - besluit om 'volledig live' te gaan. Vanaf dat moment is de film niet meer te redden valt er bar weinig te genieten. Tom Hanks als de Steve Jobs-achtige eigenaar van 'The Circle" lijkt een meesterzet, maar blijkbaar was er toch iemand bang om Tom Hanks als een slechterik neer te zetten. Wat overblijft is een kleurloze slechterik en gezien Hanks onmiskenbare acteeertalent is dat - net als de hele film eigenlijk - een schandalige gemiste kans.

Voormalig junkie Mehran [Rez Sixo Safai] keert terug bij zijn liberale familie met een uiterst fundamentalistische visie van de islam. Vooral zijn moeder [Nasrin Pakkho] neemt het allemaal voor lief, maar zijn zusje Atafeh [Nikohl Boosheri] heeft haar eerste lesbische relatie met Shireen [Sarah Kazemy]. De situatie wordt nog nijpender wanneer Mehran zich door een recruiter [Amir Barhashi] laat overhalen om als informant te werken voor de Iraanse zedenpolitie. De thema’s zijn interessant en actueel en Keshavarz benadrukt de liberale kant van de Iraanse samenleving die buiten eigen land nauwelijks bekend is, maar het oppervlakkige scenario en de rommelige structuur zorgen soms voor verwarring en verpesten iedere kans op spanningsopbouw of empathie voor de hoofdpersonen.

Karo [Luna Wijnands] is het geruzie tussen haar moeder [Rosa Reuten] en vader [Steye van Dam] zat. Wanneer ze hoort dat haar ouders willen scheiden besluit ze van huis weg te lopen en reist ze als verstekeling mee met Circus Noël, waar haar vrienden Tonie [Tommy van Lent] en Victor [Samuel Beau Reurekas] bij werken. Karo verzint een smoes voor haar aanwezigheid en reist met het circusgezelschap naar het festival Cultura Nova Heerlen, waarmee Tonies vader (en circuseigenaar) Pedro [Rein Hofman] hoopt de hoofdprijs te winnen en zo faillissement te voorkomen. Kinderen zullen zich minder storen aan het bepaald niet waterdichte plot en de manier waarop complexe problemen als sneeuw voor de zon verdwijnen in de zoetsappige finale. De jeugdige acteurs zijn gelukkig goed in hun rollen en de repetities voor De Elastico’s behoren tot de geestige momenten. En drie keer raden wie de scepticus is in de driekoppige jury van Cultura Nova!

In de uitstekende DVD-box ‘The Chaplin Collection’ vind je niet alleen prachtig gerestaureerde versies van Chaplins films met zijn eigen muzikale score, maar ook boeiende documentaires die duidelijk maken waarom Chaplins zwijgende films meer dan 80 jaar later nog steeds zoveel indruk maken. Dat geldt ook voor The Circus, een film die Chaplin in zijn biografie overigens geen enkele keer noemt. Chaplin had weliswaar volledige zeggenschap over zijn film, maar tijdens de productie brandde de studio af. Veel traumatischer was de beëindiging van zijn huwelijk met zijn 2e vrouw, Lillita McMurray, die erop uit was Chaplins reputatie onherstelbaar te beschadigen en hem bovendien financieel probeerde uit te kleden. Deze privé-problemen legden grote druk op de productie en het is te begrijpen dat Chaplin weinig goede herinneringen overhield aan deze periode. Het duurde uiteindelijk 2 jaar om de film te maken en toen leek het er voor velen op dat Chaplins dagen als een zwijgende komiek geteld waren: The Jazz Singer, de eerste ‘geluidsfilm’, had de filmwereld op zijn kop gezet. De melancholie die dat besef met zich mee moet hebben gebracht is zichtbaar en voelbaar in de film.

Maar Chaplin levert ondanks de persoonlijke en zakelijke problemen een film af die, meer dan zijn andere speelfilms, zich werkelijk een komedie mag noemen. Chaplins zwervertje is de zondebok van een zakkenroller die betrapt wordt door zijn slachtoffer, maar arrestatie weet te voorkomen door het geld stiekem in de broekzak van de nietsvermoedende Charlie te stoppen. Maar die ontdekt de portemonnee voor de zakkenroller het terug kan stelen en besluit– na enige aarzeling – het er flink van te nemen bij een hotdogkraam. Wanneer de eigenaar van de portemonnee hem ziet, vlucht Charlie van de politie. Het resultaat is een briljante – en onder andere in The Man With The Golden Gun geïmiteerde – scène in een spiegelpaleis. Uiteindelijk vlucht hij een circustent in waar net een voorstelling bezig is. Het publiek, tot dan toe ontevreden over wat ze hebben gezien, denkt dat het allemaal onderdeel van de show is en bombardeert Charlie tot de ster van de show. Nadat hij de politie heeft weten af te schudden, krijgt hij prompt een baan bij het rondtrekkende circus. Hij valt voor de dochter van de eigenaar en doet er alles aan om haar hart voor hem te winnen.

Chaplin baseerde het verhaal eigenlijk op één idee: de scène waarin hij als koorddanser allerlei belemmeringen en obstakels moet overwinnen is dan ook de grote finale van de film. Chaplin oefende wekenlang om dit zo goed mogelijk onder de knie te krijgen en het resultaat is absoluut indrukwekkend. De kracht van The Circus zit ‘m echter in de vele andere ideeën. Eén van de bekendste scènes is die waarin hij uitleg krijgt over de William Tell-routine, een beroemde, maar ook al erg oude act. Terwijl de clown het voordoet buldert Charlie van het lachen, terwijl de circusdirecteur somber voor zich uit kijkt. Het versterkt het beeld dat de oude humor, die van de vaudeville, waarin Chaplin opgroeide en die hem zoveel succes bracht, zijn beste tijd had gehad. Datzelfde gevoel keert ook terug in het prachtige einde, waarin Charlie een melancholische blik in zijn ogen heeft die we nooit eerder zagen en die we ook niet meer zouden zien. De tranen stromen over mijn wangen bij deze scène, ook wanneer Charlie zijn iconische exit maakt. Een film waarin je enorm veel kunt lachen, maar die eindigt met de onvermijdelijke, maar heerlijke traan.

Een prima soundtrack met vooral liedjes van Kris Kristofferson die zelf de titelrol speelt. Cisco Pike is een rockmuzikant wiens carrière is mislukt en die al twee keer is opgepakt wegens drugshandel. Gene Hackman (altijd goed) is de corrupte politieagent die Cisco dwingt een flinke hoeveelheid Cannabis te verkopen. Kristofferson is prima en Karen Black maakt het beste van haar ietwat ondankbare rol. De film is wel behoorlijk gedateerd met z'n hippie-speak en het verhaal is vrij dun, maar de sfeer en de vertolkingen van de hoofdrolspelers houden dit desondanks interessant.

Gefilmd op mistroostige locaties in Glasgow en Dublin die bijdragen aan de onheilspellende sfeer die deze psychologische thriller aanvankelijk goed weet vast te houden. Maar het verhaal van een vader die zijn baby probeert beschermen tegen dezelfde hoody-dragende, zombie-achtige kinderen (denk David Cronenbergs 'The Brood', maar dan een jaar of 10 ouder) die eerder zijn hoogzwangere vrouw vermoordden is niet al te best uitgewerkt, waardoor de film in de tweede helft langzaam afglijdt naar een weinig bevredigende finale.

Laura Poitras stond sinds haar kritische documentaire My Country My Country (2006) op een ‘watch list’ bij de Amerikaanse overheid en verhuisde zelfs naar Berlijn om zo weinig mogelijk last van intimidatie te hebben. Precies om die reden besloot klokkenluider Edward Snowden, een IT-er die in dienst van de overheid programma’s schreef die tot doel hadden om ongemerkt op gigantische schaal privédata van nietsvermoedende, onschuldige burgers te verzamelen, haar hulp te vragen bij de publicatie van de gevoelige informatie en de bewijsstukken die hij daarvoor had vergaard. Poitras filmde de gesprekken die Snowden met The Guardian-journalist Glenn Greenwald waarin de strategie wordt bepaald waarmee de informatie naar buiten komt. Het gegeven mag dan statisch zijn en niet iedereen zal de technische details helemaal begrijpen, maar wie een idee wil krijgen van wie Edward Snowden was en is mag dit niet missen. En het is bij vlagen bijzonder spannend.

Vrij goed misdaadverhaal werkt minder goed als drama in dit verhaal van een agent uit New York (DeNiro) die betrokken raakt bij een moordzaak in zijn oude woonplaats Long Beach. Wanneer blijkt dat zijn vervreemde, verslaafde zoon (Franco) hoofdverdachte is, moet DeNiro bepalen waar zijn grootste loyaliteit ligt. Een sterke ondersteunde cast (Frances McDormand, Eliza Dushku en William Forsythe) compenseren ruim voor de tekortkomingen van het script.

Elia Kazan is te zien als een jeugdvriend van Cagney die drie jaar vast heeft gezeten en een nog vrij onbekende Anthony Quinn heeft een belangrijke bijrol als de arrogante danspartner van Cagneys liefje Ann Sheridan. Frank Craven trekt meteen de aandacht in een proloog die duidelijk maakt dat het verhaal van de New Yorkse bokser Danny Kenny [Cagney], die het veel belangrijker dat zijn vriendin Peggy [Ann Sheridan] en zijn broer Eddie [Arthur Kennedy], een onzekere, maar ambitieuze componist, een succesvolle carrière tegemoet gaan. Wanneer Peggy eindelijk succes vindt als danspartner van de veeleisende Murray Burns [Quinn] en Danny met de hulp van Scotty [Donald Crisp] zijn bokscarrière nieuw leven inblaast, groeien hij en Peggy uit elkaar.
Cagney is eigenlijk altijd goed, maar in deze film presteert de gehele cast prima. Het is allemaal behoorlijk melodramatisch, maar Danny's slotgevecht is opmerkelijk goed gefilmd en de finale - met een uitvoering van een duidelijk door Gershwins 'Rhapsody In Blue' geïnspireerd muziekstuk - is een waardig slot van een niet al te bekend maar bovengemiddelde Cagney-vehikel.

In meer dan vier uur zien we wat er zich afspeelt in en rond het stadhuis van Boston en welke rol Marty Walsh, de eerste burgemeester van Boston met een immigratieachtergrond. In navolging van Claude Lanzmann besluit Wiseman niet te knippen in vergaderingen, speeches en bijeenkomsten. Een film waarin mensen praten en luister lijkt op het eerste gezicht erg saai, maar dat is hier ook de bedoeling. Bdeze ij vergaderingen overheerst de inhoud en niet de emotie en zo hoort het ook te zijn. We zijn verder o.a. getuige van een onbegaafde, soms wat warrige vertellende oorlogsveteraan die zijn persoonlijke verhaal doet. Maar juist het feit dat ook minder charismatische sprekers hun platform krijgen en gehoord worden (en zich gehoord voelen) is de kracht van zowel het beleid van Walshals van deze documentaire. In een tijd van ernstige polarisatie is het inspirerend en geruststellend om te zien dat het mogelijk is om verbinding en respect af te dwingen en dat het in alle opzichten een positief effect heeft op de stad. Een documentaire die toont waarvoor een stad- of gemeentehuis zou moeten dienen en je doet afvragen: doen ze dat in mijn gemeentehuis ook? Lang, maar geduld is in dit geval absoluut een schone zaak.

Vraag mij wat de beste filmscène aller tijden is en zonder enige twijfel zal ik zeggen dat het voor mij de slotscène is van City Lights. Chaplin beschouwde het zelf ook als het emotionele hoogtepunt uit zijn oeuvre en mede daardoor beschouwen veel filmkenners deze film als het hoogtepunt uit zijn zeer indrukwekkende oeuvre. Je kunt die slotscène op YouTube vinden, maar doe dat alsjeblieft niet. Het is de bekroning van een eenvoudig, maar intelligent geconstrueerd verhaal.
Charlie ontmoet een vriendelijke bloemenverkoopster [Virginia Cherrill] en laat al zijn charmes op haar los wanneer hij met zin laatste centen een bloemetje van haar koopt. Het meisje blijkt blind te zijn en door een misverstand denkt ze dat Charlie een miljonair is. ’s Nachts, wanneer hij een bankje aan het water zoekt om te overnachten, ontmoet hij een stomdronken miljonair die zichzelf wil verdrinken. Charlie weet hem te stoppen en uit dank neemt de miljonair hem in huis en geeft hem een smak geld. De volgende dag zoekt Charlie het bloemenverkoopstertje op en koopt een gigantische bos bloemen, waardoor er een vriendschap ontstaat tussen de twee. Maar wanneer hij terugkeert bij het huis van de miljonair, is die man weer nuchter, kan hij zich Charlie totaal niet herinneren en gooit hij hem op straat! Wanneer Charlie leest over een wonderoperatie waardoor het blinde meisje haar gezichtsvermogen terug kan krijgen, belooft hij de operatie te zullen betalen en neemt hij allerlei klusjes aan in een poging het geld bij elkaar te krijgen, ook al betekent dit dat hij haar dan zal moeten verlaten om haar niet te laten merken dat hij niet is wij zij denkt dat hij is.

Net als in “Modern Times” dient het verhaal deels als een framework voor losse sketches, die Chaplin tot in de perfectie uitwerkte. In 1931 was de filmindustrie volledig overgegaan op geluid en ook Chaplin heeft deze mogelijkheid of overwogen, maar uiteindelijk kwam hij tot de conclusie dat het zwervertje niet zou kunnen spreken, omdat daarmee de universele aantrekkingskracht van het karakter verloren zou zijn gegaan. Chaplin neemt de geluidsfilm in de openingsscène op briljante wijze op de hak. Hierin onthullen drie hoogwaardigheidsbekleders, die elk kort iets zeggen tegen het aanwezige publiek, een standbeeld waarop Charlie blijkt te slapen. De woorden van deze mensen zijn vervangen door een geluidseffect. Wat ze zeggen is immers totaal niet van belang voor de film, dus dialoog is volstrekt overbodig. En even later trekt Chaplin zelf letterlijk een lange neus naar de filmindustrie! De film zit vol gedenkwaardige momenten, of het nou gaat om Charlies vergeefse pogingen om als straatveger grote dieren te vermijden, de scène waarin hij zijn handen wast en een collega zijn zeep aanziet voor iets anders, of zijn etentje met de miljonair [die hem in beschonken toestand behandelt als zijn beste vriend] waarin hij probeert een sigaar te roken en spaghetti te eten. Maar het komische hoogtepunt van de film is die waarin Chaplin een deal sluit met een bokser: ze geven een show weg en delen vervolgens het prijzengeld. Het loopt echter mis wanneer Charlies handlanger er voor de wedstrijd tussenuit knijpt en de organisator een andere tegenstander aanwijst. Het daarop volgende gevecht doet denken aan The Champion, die hij in 1915 maakte, maar toont aan hoeveel Chaplin sindsdien had geleerd. Het is een geniale combinatie van slapstick en ballet waarbij je je lachen niet in kunt houden. Aan het eind van de scène doet Chaplin iets wat typisch is voor deze film: hij eindigt de scène met een totaal onverwachte wending die juist daardoor bijzonder effectief is. Chaplin houdt de emoties van de kijker op meesterlijke wijze in de hand en laat City Lights moeiteloos overgaan van komedie naar drama en weer terug.
Chaplin kon eigenlijk altijd goed overweg met zijn vrouwelijke tegenspelers, maar tussen Cherrill en Chaplin wilde het niet boteren. Toen Cherrill het in haar hoofd haalde om te melden dat ze de set eerder moest verlaten wegens een kappersafspraak, besloot Chaplin haar zelfs te ontslaan! Hij deed een screentest met Gloria Hale, met wie hij The Gold Rush had gemaakt, maar moest toch terug komen op dat besluit omdat het simpelweg teveel tijd en geld zou kosten om scènes opnieuw te filmen met Hale. Op de DVD uit de Chaplin Box staat die screentest, waarin Hale de beroemde slotscène speelt. Het is fascinerend om te zien hoe haar spel zich ontwikkelt, maar het versterkt toch de overtuiging dat de kracht van die scène heel veel te danken heeft aan het volstrekt natuurlijke spel van de onervaren Virginina Cherill. Dus houdt de zakdoeken maar bij de hand voor dat legendarische einde waarvoor ik geen superlatieven kan bedenken die recht doen aan de kracht van die scène.

Hopeloos gedateerd filmpje is een opeenstapeling van SF-clichés voorzien van een veel te laag budget. De post-apocalyptische kostuums zijn ronduit hilarisch en ontnemen de hele film van enig recht om serieus te worden genomen. Is er iemand die hier wél een touw aan vast kan knopen, overigens?

'Raqqa Is Begin Slaughtered Silently' is een burgerjournalistiek project gestart door een groep jongeren en docenten om de propaganda die IS sinds 2014 verspreidde over Raqqa, de stad waar de medewerkers vandaan komen, met gevaar voor eigen leven te weerspreken met hun eigen films en foto's. Een paar van hen komen in 2015 naar New York om namens alle direct betrokkenen de International Press Freedom Award in ontvangst te nemen. Regisseur Heineman gebruikt dit als ijkpunt en toont ons hoe de oorlog in Syrië en het verzet van de groep de levens (heeft) beïnvloed(t) van de mannen die ze vertegenwoordigen bij de uitreiking.
Sober gefilmd, zonder visuele fratsen en voorzien van een even sobere, maar effectieve soundtrack, stelt Heineman niet de boodschap, maar de mensen centraal. Dat neemt niet weg dat de film veel archiefbeelden gebruikt, bestaande uit een combinatie van confronterende IS-filmpjes van executies en verminkte lichamen, zelfverheerlijkende IS-propagandafilms en amateurbeelden die burgers zelf maakten en daarmee het door IS geschetste ideaalbeeld sterk ontkrachten. Heineman filmt de journalistieke helden op de meest intieme momenten (één van de meest veelzeggende scènes zit tegen het einde, wanneer Hussam een paniekaanval probeert tegen te gaan met een sigaret) en liet de mannen op hun meest kwetsbare momenten zien. Het beeld dat blijft hangen is het beeld dat Hussam schetst bij zijn ontvangstspeech: dit zijn gewone burgers die uit liefde voor hun stad, hun land en hun volk zich hebben neergelegd bij het feit dat ze op elk moment vermoord kunnen worden. IS heeft tevergeefs geprobeerd ze het zwijgen op te leggen door familie, vrienden en medewerkers te executeren en oproepen te doen tot moord, maar dat versterkt alleen maar het gevoel dat er voor de mensen van 'Raqqa Is Being Slaughtered Silently' geen weg terug meer is. Een integere, pakkende, relevante, onvergetelijke documentaire die je gezien moet hebben en die voor velen een nieuw perspectief toevoegt aan het beeld van het conflict in Syrië.

Jonathan Gold was in 2007 de eerste restaurantcriticus die een Pulitzerprijs, één van de meest prestigieuze journalistieke prijzen ter wereld. Deze documentaire toont Gold terwijl hij in zijn woonplaats Los Angeles op bezoek gaat (en een hapje eet) bij restaurants die de meeste van zijn voorgangers en tijdsgenoten over het hoofd zien. Gabbart spreekt met restauranteigenaren, vrijwel allemaal met een migratieverleden, die het leeuwendeel van hun succes toeschrijven aan het feit dat Gold hun restaurant bezocht en daar in lovende, poëtische bewoordingen over schreef in de LA Times. Een vermakelijk kijkje in het leven van een restaurantcriticus, maar ook een studie naar de manier waarop restaurants culturen bij elkaar kunnen brengen en de invloed die deze eetgelegenheden hebben op het persoonlijke en sociale leven in veelal gemarginaliseerde buurten. Dat is best interessant, maar door de gebrekkige structuur van deze documentaire voelt dit al gauw als een herhaling van zetten. Na een uur is de rek er wel uit, ook al eindigt Gold met een prachtige lezing uit eigen werk.