Opinions

De muziek is weliswaar zenuwslopend, maar dat verhoogt meer de irritatie dan de spanning bij deze goedkope, vrij idiote SF-thriller. Het verhaal over de Humanoid Woman met ongewone krachten (waaronder het wijd opensperren van de ogen) is amper na te vertellen, iets waar de extreem goedkope sets, de vage kostuums (die pruiken!) en de idiote make-up (een hangsnorretje uit de wang) debet aan zijn. Uiteraard zijn de buitengewoon onbekwame Richard en Nikolai Viktorov de voornaamste verantwoordelijken voor dit prutswerkje.

Het is 2007 wanneer een jonge junkie met de bijnaam Cherry [Tom Holland] een bankoverval pleegt. En niet voor de eerste keer. In vijf episodes ontdekken we hoe de verlegen student van 2002 ontaarde in een drugsverslaafde serieovervaller. Een sleutelrol is weggelegd voor zijn grote liefde Emily [Ciara Bravo], evenals voor zijn ervaringen in het Medisch Korps van het Amerikaanse leger. Het verhaal bevat elementen uit Platoon, Full Metal Jacket en The Best Years Of Our Lives, maar het scenario van Angela Russo-Otstot en Jessica Goldberg (gebaseerd op de semiautobiografische roman van Nico Walker, een van de uitvoerende producenten) kiest voor een eigenzinnige benadering met een gewaagde, maar geslaagde mix van tragiek, ironie en humor. Kreeg terecht veel lof voor het fantastische camerawerk van Geoffrey Haley en geluidsmontage, maar de Russo’s zorgen ervoor dat de stijl nooit ten koste gaat van de inhoud. Tom Holland is adembenemend goed in een uiterst complexe rol.

Christine [Rachael Blake] en Michael [Tom Butcher] worden in hun huis aan Cherry Tree Lane overvallen door een groep jongeren die een rekening te vereffenen hebben met zoon Sebastian [Tom Kane]. De spanningen lopen hoog op terwijl de jongeren wachten tot Sebastian thuis komt. Het feit dat de groep vooral bestaat uit straattaal spuiende zwarte jongens geeft dit inmiddels een wat onaangename nasmaak, maar regisseur en scenarist Williams weet de spanning nauwelijks vast te houden waardoor dit een tikje gezapig voortkabbelt. Maar ik moet toegeven, de finale is sensationeel.

In de proloog van deze biografie van Joseph Bologne [Kelvin Harrison Jr.], daagt hij niemand minder dan Wolfgang Amadeus Mozart [Joseph Prowen] uit tot een violin-off. Het maakt duidelijk dat deze gemarginaliseerde zwarte musicus niet onderdeed voor Mozart, maar de suggestie dat er sprake was van een bittere rivaliteit tussen Mozart en Bologne toont ook de tekortkoming van het scenario van Stefani Robinson. Dit had het verhaal moeten zijn van een zwarte man die vanwege zijn vakmanschap (ook op het gebied van schermen) zijn huidskleur ontsteeg, totdat het van pas kwam om zijn ‘ras’ tegen hem te gebruiken. Robinson kiest echter voor een banaal verhaaltje over verboden liefde en laat de meest interessante periode uit het leven van deze fascinerende persoon volledig buiten beschouwing: de Franse Revolutie. Deze Chevalier de Saint-Georges verdient een waardiger portret dan dit.

Op het eerste gezicht zou je wellicht denken dat dit een vrije directe links-liberale aanklacht is tegen Front National, gezien de titel en het uiterlijk van partijleider Agnès Dorgelle [Catherine Jacob] die wel heel erg lijkt op Marine LePen. Er is zelfs een equivalent van Jean-Marie in het verhaal verwerkt!

Maar gelukkig heeft Belvaux een film afgeleverd die niet denkt in scherpe contrasten tussen goed en kwaad. Dat zit 'm voor een aanzienlijk deel in de keuze van de hoofdpersoon, de integere, hardwerkende verpleegster Pauline [Émilie Dequenne] die zich aansluit bij Dorgelles partij omdat zij misstanden wil aanpakken en zich daarom kandidaat stelt in haar woonplaats. Ze is zich onvoldoende bewust van de gevolgen van haar keuze: vanwege de kritiek die de partij heeft op immigranten, keren patiënten zich tegen haar en zet ze vriendschappen op het spel. Bovendien blijkt haar kersverse relatie met een jeugdvriendje een probleem, omdat hij - zonder dat zij dat weet - lid was van een militante groepering die niet schroomde om geweld te gebruiken tegen immigranten.

Belvaux neemt geen politiek standpunt in, maar lijkt er juist alles aan gedaan te hebben om niemand teveel tegen het hoofd te stoten. Dat valt hem in deze politiek onrustige tijden niet heel erg kwalijk te nemen, maar het levert wel een film op die dramatisch niet zo heel sterk is, ook al omdat ik moeite had te geloven dat Pauline zich zo makkelijk voor het karretje van een controversiële partij liet spannen. Niet alleen omdat je zo'n beslissing sowieso niet snel neemt, maar ook omdat het mij totaal niet duidelijk is wat precies haar politieke en ideologische ideeën zijn. Ze komt niet verder dan 'ik wil de wereld veranderen' en het is daarom moeilijk om je met haar te identificeren. Daardoor mist de film spanning en kabbelt het zonder hoogtepunten naar het einde.

Om te ontsnappen aan de doodsbedreigingen van een schuldeiser [Kahul Sharma] besluiten Hemant [Saurabh Goyal] en zijn hoogzwangere vrouw Sakshi [Nushrratt Bharuccha] op advies van Kajla [Rajesh Sais] onder te duiken in een afgelegen plattelandsdorpje waar Kajla’s zus Bhanno David [Mita Vashisht] een oogje in het zeil zal houden. Zoals de proloog al heeft aangetoond is het onder deze omstandigheden niet de meest geschikte plaats om onder te duiken. Gabaseerd op lapachhapi (2017) is dit het type horrorfilm dat te lang uitsluitend leunt op irritante nep-schrikeffecten en tevergeefs probeert een gevoel van naderend onheil te zetten door te pas en te onpas met enge muzikale cues te komen. Met een speelduur van ruim 2 uur is het zeker 30 minuten te lang. Het tweede uur is weliswaar beter en kaart relevante thema’s met betrekking tot het verschil in sociale status tussen jongens en meisjes, maar opzienbarend valt dit niet te noemen.

Wegens een gokschuld slaat Alan [Terence Hill] op de vlucht voor gangsters. Met alleen een schatkaart op zak verschuilt hij zich in de boot van Charlie [Bud Spencer], die als publiciteitsstunt op het punt staat een zeilreis rond de wereld te maken. Na een hoop gedoe belanden Alan en Charlie op het eiland Bongo-Bongo in de Stille Oceaan, waar ze te maken krijgen met bijgelovige inboorlingen, schaars geklede jonge meiden en een Japanse soldaat [John Fujioka] die denkt dat de Tweede Wereldoorlog nog steeds aan de gang is. Zelf voor De Vier Vuisten is het plot deze keer wel heel erg vergezocht. Verbazingwekkend seksistisch en racistisch en vooral daardoor nauwelijks aan te zien.

Een niet te categoriseren film waarin Spike Lee zijn sociale betrokkenheid combineert met een vlijmscherp gevoel voor humor, zonder daarbij ooit de bloedserieuze onderliggende boodschap uit het oog te verliezen. waarin de Atheense Lysistrata alle vrouwen weet te mobiliseren om over te gaan tot een seksstaking, in de hoop dat ze zo hun mannen kunnen overhalen om een zinloze strijd te staken. Voor deze bewerking van het klassieke Griekse toneelstuk Lysistrata van Aristophanes, verplaatsen Lee en co-scenarist Kevin Willmott de actie naar Englewood, Chicago waar de dood van een meisje bij een schietpartij tussen twee bendes aanleiding is voor Lysistrata [Teyonah Parris], de vriendin van bendeleider Chi-Raq [Nick Cannon], om de vriendinnen van de bende van aartsvijand Cyclops [Wesley Snipes] over te halen om over te gaan tot een seksstaking. Het motto: "No Peace, No Pussy!" Lee schakelt met gemak van satire naar drama, van musical naar komedie en uiteindelijk naar een sociaal-politiek drama dat tot het beste werk behoort dat deze grootmeester heeft voortgebracht. De rijmende dialoog is briljant geschreven Samuel L Jackson steelt de films als een verteller die zich het best laat omschrijven als Rudy Ray Moore (alias Dolemite) met Shakespeariaanse trekjes. Een film vol passie, humor en bevlogenheid zonder ooit nadrukkelijk prekerig te worden. Zelfs in de preek die een dominee [John Cusack] geeft!

De Republikeinse en Democratische conventies van 1968 in Chicago waren de aanleiding voor één van de meest controversiële demonstraties uit de Amerikaanse geschiedenis. Dat kwam enerzijds door de aard van de demonstratie, gericht tegen de oorlog en Vietnam en met als doel verdere oorlogen wereldwijd te voorkomen en georganiseerd door twee radicale groeperingen met intelligente leiders, anderzijds door de halsstarrige weigering van de burgemeester van Chicago om ook maar enige medewerking te verlenen aan een vreedzame demonstratie en een daarop volgende rechtszaak tegen 10 demonstranten (de Chicago 10 uit de titel) die ontaardde in een circus, geleid door een uiterst conservatieve, bejaarde rechter.

Deze documentaire gebruikt uitsluitend archiefbeelden om het verhaal rond de gebeurtenissen voor en tijdens de beide conventies te vertellen, dus er zijn geen 'pratende hoofden' van nu te bekennen. Regisseur Morgen gebruikte de verbatim-stukken van het proces tegen de Chicago 10 en reconstrueert die rechtszaak in de vorm van animatie, met de stemmen van o.a. Hank Azaria, Nick Nolte, Mark Ruffalo en Jeffrey Wright. Een keuze die niet alleen visueel interessant is, maar ook de waanzin van dat hele proces onderstreept. Een indrukwekkende, belangwekkende terugblik op een sleutelmoment uit de Amerikaanse geschiedenis, vol lessen voor de toekomst aan alle zijden van het spectrum.

Scott Chambers is indrukwekkend als de 15-jarige Richard, een jongen met ernstige leerproblemen die zich mede daardoor vastklampt aan zijn broer [Morgan Watkins] met wie hij in een aftandse caravan woont waar hij zorgt voor de kip uit de titel. De problemen stapelen zich op wanneer het land waarop ze staan wordt verkocht en ze zonder basisvoorzieningen komen te zitten. Stephenson neemt de tijd om de karakters en hun complexe relatie neer te zetten, maar het verhaal wordt extreem melodramatisch en wat smakeloos in de tweede helft.

Wie Best in Show heeft gezien zal regelmatig moeten gniffelen bij het zien van deze documentaire, ook al gaat het hier niet om honden maar om kippen. Lucas Haimes volgt gedurende een jaar een aantal fokkers van kippen die zich voorbereiden op deelname aan de 2015 Knoxville Dixie Classic, één van de meest prestigieuze vogelshows in de VS, waar ze hopen dat één van hun kippen aan de haal gaat met de titel - u raadt het al - Best In Show. De deelnemers spreken openlijk over de liefde voor hun uit de hand gelopen hobby, de manieren waarop ze proberen te komen tot de 'perfecte kip', en wat deze hobby betekent voor hun persoonlijke leven. In feite hebben we het allemaal al eens eerder gezien, maar dit is niet geacteerd en dus lang niet zo ingenieus als faux-documentaire van Christopher Guest. Maar onderhoudend is het wel.

Ben Malloy [Aaron Eckart] is geheim agent voor de CIA in de Balkan, zijn echtgenote Farrah [Laëtitia Eïdo] is geheim agent voor de FBI. Uit voorzorg vertellen ze elkaar niet waar ze mee bezig zijn, dus wanneer Farrah omkomt bij een aanslag neemt accepteert Ben de officiële verklaring. Maar wanneer hij informatie krijgt die erop wijst dat Farrahs dood te wijten is aan interne corruptie, zint Ben op wraak en daarom vraagt hij zijn voormalige partner John Branca om hulp. Maar Bens verdenkingen worden snel opgemerkt en dat brengt zijn zoon [Chris Petrovski] in gevaar. Kurylenko speelt een agent die betrokken raakt bij het onderzoek. In Hongarije opgenomen formulematige wraakthriller met een internationale cast is net zo vervelend als Eckhart zich lijkt te voelen en heeft niets origineels te bieden.

De Sovjet Unie probeert het bestaan van een kindermoordenaar te onder het tapijt te vegen om het beld van de perfecte staat hoog te houden. Wanneer de toch al weinig geliefde voormalige Russische agent Leo Demidov [Tom Hardy] besluit de moordenaar op eigen houtje te ontmaskeren, stuit hij op een muur van verzet waarmee hij zijn reputatie, zijn leven en dat van zijn echtgenote [Rapace] in gevaar brengt.

Hardy en Rapace zijn prima en er is goed ondersteunend werk van Gary Oldman en Paddy Considine, maar deze onevenwichtige mix van politieke thriller en moordmysterie komt desondanks nooit op stoom. Dat ligt vooral aan de grote hoeveelheid dialoog en Espinosa's weinig dynamische regie.

Child's Play zonder Brad Dourif is als NIghtmare on Elm Street zonder Robert Englund. De remake van Elm Street bleek een mislukking dus je moet je afvragen hoe men op het idee kwam om Chucky nieuw leven in te blazen, temeer daar die serie van Cult of Chucky (2017) nog steeds springlevend leek te zijn! Tyler Burton Smith schreef echter een scenario met een hele andere, maar zeer interessante invalshoek die dit verhaal bovendien stevig in de 21e eeuw plaatste. De oorspronkelijke Chucky was het resultaat van een voodoo-ritueel uitgevoerd door een serie-moordenaar, dus het was een moordenaar in een poppenlijf. in dit geval is de dodelijk Buddi het gevolg van een programmeerfout, bewust gemaakt door een uitgebuite arbeider die zonder pardon op straat is gezet. De Buddi in kwestie is zelflerend, maar beschikt niet over de juiste codering die de pop ervan moet weerhouden gewelddadig te worden. Chucky is derhalve een robot zonder moreel besef en is zich dus letterlijk van geen kwaad bewust! Mark Hamill (als Luke Skywalker de ultieme held voor zeker twee generaties filmliefhebbers) is een briljante keuze voor de stem van Chucky en speelt de rol zonder ironie, maar met precies de juiste mix van volmaakte onschuld en subtiele ironie. Dat alles is niet genoeg om deze slasher te bombarderen tot meesterwerk, maar dit is een bewonderenswaardige reboot van een serie die in zijn oorspronkelijke vorm waarschijnlijk geen kant meer op kon. En wat is het fijn om weer eens horrorfilm te zien die me oprecht doet uitkijken naar de sequel!

Emma Thompson geeft een monumentale vertolking in een geweldig geschreven rol. Ze speelt Fiona Maye, een rechter die zich al jarenlang volledig stort op haar loodzware werk en regelmatig uitspraak moet doen in complexe ethische kwesties. Maar doordat ze zich zo op haar werk stort is de relatie met haar echtgenoot Jack [Stanley Tucci] onder druk komen te staan. Wanneer Jack aankondigt dat hij een affaire wil beginnen, probeert de geschokte Fiona op de voor haar zo gewone rationele manier te besluiten hoe ze nu verder moet, maar wanneer ze kort daarna een ethische zaak rondom de 17-jarige zoon [Fionn Whitehad] van Jehovah-getuigen een uiterste onconventionele wending geeft, blijkt langzaam maar zeker dat Fiona niet langer meer haar emoties volledig kan uitschakelen. Niet als echtgenote, maar ook niet als rechter.

Richard Eyre bewerkte zijn roman tot een scenario dat een treffend beeld van de Britse rechtspraak en het uiterst complexe en veeleisende werk van rechters. Een ander groot pluspunt is de ongebruikelijke, maar zeer volwassen benadering van de barsten in het huwelijk tussen Jack en Fiona. Jason Watkins zorgt voor een welkome luchtige noot als Fiona's geduldige assistent, maar Emma Thompson domineert deze film waarin haar karakter een emotioneel complexe, maar zeer geleidelijke ontwikkeling doormaakt. Ronduit schitterend!

Deze documentaire tracht de medewerkers van Task Force Argos in Queensland Australia neer te zetten als helden, maar die laten er geen twijfel over bestaan dat zij slechts dweilen met de kraan open. Deze Task Force tracht netwerken van pedofielen en verspreiders van kinderporno te ontmantelen door het te infiltreren. Daartoe moeten ze het gruwelijk spel meespelen en dat is mentaal loodzwaar werk. Nasht en Dev verhogen het sensatiegehalte met een stortvloed aan vervaagde beelden van kinderporno, terwijl ze beter in hadden kunnen gaan over de concrete gevolgen die dit werk heeft op het persoonlijke leven van deze mensen, alsmede over de vraag waarom er niet veel meer wordt gedaan om pedofiele en kinderpornografie op het Internet te bestrijden.

Documentaire over Noord-Vietnamese Hmong-gemeenschap waarin het traditioneel is dat een jongen een meisje waar hij in geïnteresseerd is ontvoerd, naar zijn eigen huis brengt en dwingt om met hem te trouwen. Deze documentaire richt zich op Di, een 13-jarig meisje dat behoort tot de eerste generatie kinderen dat is opgegroeid met sociale media en zich mede daardoor niet van plan is om niet zonder slag of stoot neerlegt bij de tradities van haar volk. Wanneer Vang interesse aangeeft met haar te willen trouwen moet Di wel heel sterk in haar schoenen staan om haar toekomstdroom (het afronden van een studie) niet in rook te zien opgaan. Een scenarist had dit niet beter kunnen schrijven. Als je soms het gevoel bekruipt dat Le Diem moet ingrijpen, dan tekent dat precies het dilemma waar zowel zij als Di voor staan. Het IDFA beloonde Le Diem met de prijs voor Beste Regie.

Regisseur Edet Belzberg volgt het leven van een aantal kinderen dat overleeft door middel van bedelen, illegale handel en diefstal en de nacht doorbrengt in het metrostation bij Piata Victoriei in Boekarest. Deze zeer directe documentaire toont hoe ze ruziën over drugs (de kinderen snuiven verf) en over slaapplaatsen, waarbij ruzies vaak escaleren in vechtpartijen. Een enkele keer grijpt een winkelier of een voorbijganger in, maar de indruk ontstaat dat deze kinderen in de ogen van de meeste bewoners onderdeel uit maken van het straatbeeld. Belzberg besteedt ook aandacht aan enkele instanties die proberen de kinderen van de straat te halen, maar die veelal stuiten op onwil om te stoppen met drugs of het simpele, schokkende feit dat een aantal van de kinderen het leven op straat simpelweg verkiest boven het leven bij hun ouders, het zij vanwege armoede, het zij vanwege een onhoudbare thuissituatie.

Het beeld is grotendeels deprimerend, zeker wanneer twee van de kinderen hun moeder en stiefvader bezoeken en die van hun 11-jarige dochter eisen dat zij beslist of ze thuis blijft of terug gaat naar Boekarest. Maar de innerlijke kracht waarover de meeste van deze kinderen blijken te beschikken, geeft een sprankje hoop dat er voor deze kinderen toch wat licht gloort aan de horizon. Een integer, fascinerend en in mijn ogen universeel beeld over dakloze kinderen dat terecht voor een Oscar werd genomineerd.

Na het uitzitten van een gevangenisstraf keert Arthur [Josh O’Connor] terug naar het Italiaanse dorpje waar hij deel uitmaakte van een groep clandestiene archeologen. Arthur beschikt over een bijzondere gave: met hulp van een wichelroede vindt hij de precieze locaties van oude graven die gevuld zijn met relikwieën. Maar eigenlijk is Arthur bezig met een spirituele zoektocht naar een schim uit zijn verleden. Rohrwacher heeft maar liefst 90 minuten nodig om de personages en de sfeer neer te zetten. Een aanslag op je geduld, maar wat volgt, is de moeite waard.

Ooooh, wat een schatje! Dat zal de reactie zijn wanneer je de baby-chimpansee ontmoet. Dit is een Disney-documentaire, dus krijgen de apen allemaal een naam. De baby heet Oscar, zijn moeder heet Aïsha. De leider van Oscars groep is Freddy en de leider van een vijandige groep heeft (ook) een onheilspellende naam: Scar! Kinderen kunnen zich daardoor gemakkelijk identificeren met Oscar, die na de dood van zijn moeder wanhopig zoekt naar iemand die voor hem kan en wil zorgen.

Prima gefilmde productie, maar kan niet tippen aan het werk van David Attenborough en de zijnen. Het verhaal van 'Chimpanzee' is werkelijk wonderbaarlijk, maar het luchtig geschreven commentaar (overigens prima ingesproken door Tim Allen) doet daar eigenlijk onvoldoende recht aan. Zeker de moeite van het bekijken waard, maar de BBC heeft dat lat voor natuurfilms zo hoog gelegd dat het moeilijk is om daar mee te concurreren.

Clark Gable! Jean Harlow! Wallace Beery! Rosalind Russell! Lewis Stone! C Aubrey Smith! Robert Benchley! Het verhaal over de lotgevallen van bemanning en passagiers op een schip dat over de Chinese zeeën uit de titel vaart is vergezocht en stelt niet veel voor, maar de dialogen zijn scherp en de vonken spatten er weer heel aardig af. De comic relief van Robert Benchley is er helemaal met de haren bij gesleept, maar dit is vermakelijke onzin gemaakt om voort te borduren op de successen van o.a. Red Dust en Dinner At Eight.

De titel verwijst naar een scenario waarbij een defect in een nucleaire reactor er toe leidt dat de energie door de bodem van de reactor smelt en zich, vanwege de enorme energie, een weg weet te banen door de aarde om er in China weer uit te komen. Hitchcock zou dit een McGuffin noemen, omdat het er feitelijk niet toe doet wat een China Syndrome is. Het gaat er uiteindelijk om dat de eigenaren van een kerncentrale een levensgevaarlijk defect in de doofpot stoppen en daarmee het leven van duizenden burgers in gevaar brengen. The China Syndrome ging op 16 maart 1979 in première, 12 dagen voordat een defect aan kerncentrale Three Mile Island wereldnieuws werd. Het maakte deze zenuwslopende thriller onbedoeld actueel en versterkte de boodschap van deze film, die niet zozeer het concept van kernenergie afwijst, alswel de twijfelachtige motieven van de grootmachten die er groot financieel belang bij hebben dat de kernreactor blijft draaien.

In een volstrekt authentiek aandoende opening, maken we kennis met Kimberley Wells [Jane Fonda], die zich voorbereid op een live-reportage over zingende telegrammen. De chaos achter de schermen en de stress die dat met zich mee kan brengen, weet Fonda perfect over te brengen, almede de professionaliteit wanneer ze uiteindelijk in de uitzending komt: glimlachen, je introductie doen en gaan met die banaan! Na afloop van de reportage krijgt Kimberley te horen dat ze toestemming heeft om een rondleiding door een kerncentrale te filmen. Met haar crew, bestaande uit cameraman Richard [Michael Douglas] en geluidsman Hector [Daniel Valdez], filmt ze de rondleiding die eindigt in een geluidsdichte ruimte vanwaar ze de belangrijkste technici kunnen zien. Hoofd-technicus is Jack Godell [Jack Lemmon], die op dat moment te maken krijgt met een storing in de reactor die aanvankelijk nog onschuldig lijkt, totdat het noodprotocol niet het beoogde effect lijkt te hebben en er paniek ontstaat. Richard weet dit alles stiekem te filmen en Kimberley is ervan overtuigd dat ze hier een groot verhaal te pakken heeft. Onder druk van Don Jacovich [Peter Donat], de eigenaar van de kerncentrale, besluit hoofdredacteur Mac [James Karen] dat Kimberley meer bewijzen moet leveren voordat hij het verhaal publiceert. Kimberley weet contact te leggen met Godell, die zelf grote vraagtekens zet bij de gang van zaken. Maar met zijn bereidheid om te spreken over wat er is gebeurd, zet hij meer op het spel dan zijn baan.

Eerder noemde ik James Stewart mijn favoriete acteur, maar Jack Lemmon is een ijzersterke tweede. Hij was briljant in komedies als Some Like It Hot en The Front Page, excelleerde ook in dramatische films als Irma La Douce en Save The Tiger en wist in Glengarry Glenn Ross acteerkanonnen als Ed Harris, Al Pacino, Alan Arkin, Alec Baldwin en Kevin Spacey volledig van het scherm te spelen. In The China Syndrome zien we Lemmon in optima forma.Jack Godell is de gewone, hardwerkende Amerikaan, die onbedoeld voor een onmogelijk dilemma komt te staan: de klokkenluider zijn, waarmee hij zijn baan, die van zijn collega’s, maar ook zijn leven op het spel zet, of net als de massa er maar op vertrouwen dat het allemaal goed komt en meegaan met de status quo. Lemmon weet zonder woorden perfect te communiceren wat er door het hoofd van zijn karakter gaat en die authenticiteit maakt dat hij volstrekt overtuigend is. Fonda geeft een beheerste vertolking die perfect pas bij het karakter dat ze speelt. Douglas is uitstekend in zijn rol en maakte als producer de slimme beslissing om geen filmmuziek te gebruiken. Tijdens de opening credits horen we weliswaar het aanstekelijke liedje “Somewhere In Between” van Stephen Bishop, maar er is geen noot filmmuziek te horen.

Dit is een onvergetelijke thriller die relevante vragen stelt over de bewaking van onze veiligheid door corperaties die andere belangen hebben. Een ijzersterk scenario, perfect geacteerd en uitmondend in een indrukwekkende finale en een shot dat doet denken aan dat van Network uit 1976.

Who Framed Roger Rabbit is duidelijk een belangrijke inspiratiebron geweest voor deze combinatie van animatie en live action waarin de sterren van de gelijknamige tekenfilmserie uit begin jaren ’90 zich herenigen om voormalig co-ster Monterey Jack [Eric Bana] te bevrijden uit handen van Sweet Pete [Will Arnett]. Maar Dale [Andy Samberg] en Chip [John Mulaney] zijn destijds niet op goede voet uit elkaar gegaan. Gelukkig kunnen ze rekenen op de hulp van de (menselijke) detective Ellie [KiKi Layne]. Het matige basisverhaal is vooral een kapstok voor een hoop visuele grappen en cameo’s (waaronder die van Roger Rabbit zelf). Dat levert regelmatig geestige momenten op, maar het eindresultaat is vrij onsamenhangend. En iemand van het kaliber Bob Hoskins was zeer welkom geweest!

The Dukes Of Hazzard, The A-Team, Miami Vice en [de leukste van alle tv-serie-remakes tot nu toe] 21 Jump Street. In de wetenschap dat Baywatch er ook nog aan zit te komen, krijgen we nu het verhaal van twee nieuwe agenten van de California Highway Patrol, oftewel CHiPs, voorgeschoteld. Poncharello [Michael Peña] is een undercover FBI-agent die corruptie bij de CHP moet onderzoeken, Zijn kersverse partner is Jon Baker [Don Shepard], een voormalige motorcrosser die eigenlijk alleen vanwege die kwaliteit - en een flirt met de baas - de kans krijgt zich te bewijzen. Uiteraard loopt er wat vrouwelijk schoon rond, evenals Vincent D'Onofrio als een agent die - zo concluderen Poncharello en Baker zelf ook al heel snel - het toonbeeld is van corruptie.

Peña heeft absoluut komisch talent, zoals vooral duidelijk werd in Ant-Man, maar lijkt zich wat ongemakkelijk te voelen nu hij een film echt moet dragen. Zijn vertolking is onevenwichtig en er is nauwelijks iets van chemie tussen hem en Shepard, waardoor de komische situaties waarin ze samen geraken maar niet echt komisch willen worden. Het scenario is ook wat te nadrukkelijk afgekeken van 21 Jump Street [en de nog leukere sequel], maar die film werkt vooral door de chemie tussen beide hoofdrolspelers. Die ontbreekt hier en daardoor is deze komedie slecht bij vlagen best grappig, maar is dit er niet ééntje waar je kaken pijn van gaan doen.

Wladyslaw Stanislaw Reymont won in 1924 de Nobelprijs voor de Literatuur. Dit is een verfilming van zijn beroemdste werk dat hij in vier delen schreef van 1904 tot 1909. Een hopeloos gedateerd en ronduit banaal melodrama (en een rip-off van ‘The Scarlet Letter’ van Nathaniel Hawthorne) over Jagna [Kamila Urzedowska], de dochter van een in diskrediet geraakte moeder [Ewa Kasprzyk] die al haar bezittingen is verloren. Hoewel ze verliefd is op de beresterke, jaloerse Antek [Robert Gulaczyk] trouwt ze met diens vader Maciej [Miroslaw Baka]. Dat weerhoudt Jagna er niet van een affaire met Antek te beginnen en dat leidt tot buitengewoon voorspelbaar gedonder, vooral wanneer de roddeltantes zich met een en andere gaan bemoeien. Tenenkrommend moraliteitsdrama van de makers van Loving Vincent en gemaakt met dezelfde animatietechniek. In Loving Vincent was die keuze effectief en gerechtvaardigd, hier is het slechts een gimmick die de kijker op afstand houdt.

Als je The Notebook leuk vond, dan zit je hier goed. Deze mierzoete, tragische liefdesgeschiedenis is minstens zo onuitstaanbaar als die sentimentele draak. Gabby [Teresa Palmer] is net verhuisd en krijgt het meteen aan de stok met haar cynische buurman Travis [Benjamin Walker]. Totdat ze ontdekt dat die irritante buurman ook de plaatselijke dierenarts is. Maar oeps, Gabby heeft een relatie met een buitengewoon sexy ziekenhuisarts [Tom Welling]. Wie zou ze kiezen? En is dat de enige ‘choice’ waar de titel naar verwijst? Daddario is veroordeeld tot de ondankbare bijrol van Travis’ wijze zus in deze opeenstapelingen van de verschrikkelijkste clichés. Enig pluspunt is het camerawerk van Alar Kivilo (A Simple Plan, The Blind Side).

Geslaagd Altman-achtige mozaïekfilm heeft weliswaar minder karakters en verhaallijnen dan Altmans 'Short Cuts' en 'Nashville', maar wat maakt dat eigenlijk uit als elk van die karakters zo goed uit de verf komt als in deze aangename blik op seks en relaties. De verbindende figuur is Nancy [Genevieve Bujold], presentator van een radiotalkshow waarin ze advies geeft op het gebied van liefde en seks die echter moet vaststellen dat ze zelf nooit echt van iemand heeft gehouden! Eve [Lesley Ann Warren] is de een regelmatige beller die in haar eigen café een ontmoeting heeft met Nancy. Pearl [Rae Dawn Chong] is een flirterige, promiscue vaste bezoeker van dat café en getrouwd met de zeer jaloerse Zack [Patrick Bauchau]. Het liefdesleven van elk van hen wordt opgeschud door de komst van even eigenzinnige als geheimzinnige Mickey [Keith Carradine].

Dit is een prettige melange bestaande uit vleugjes romantiek, drama en humor en regisseur Alan Rudolph houdt deze elementen uitstekend in balans, daarbij geholpen door trefzekere vertolkingen van alle hoofdrolspelers waarvan Bujold de grootste indruk achterlaat. Dit is nou een perfect voorbeeld van wat Hitchcock omschreef als 'life, with the dull bits cut out'. Oh, er is ook nog een heerlijke soundtrack!

Er zijn nogal veel dingen te zeggen in deze romantische drama waarin jaloezie leidt tot bedrog dat leidt tot jaloezie en bedrog. Geliefden maken elkaar het leven zuur en in flashbacks ontdekken we op welke manier ze elkaar hebben misleidt. Meer een therapiesessie (inclusief huilbuien) dan een film, al is het mooi in beeld gebracht door Laurent Desmet. Het ongeïnteresseerde, kleurloze spel van Schneider maakt het nog eens extra lastig om dit uit te zitten.

Biografisch drama over de laatste periode uit het leven Christine Chubbuck [Rebecca Hall], de presentatrice bij een tv-station in Florida die in 1974 live op TV zelfmoord pleegde en daardoor één van de belangrijkste inspiratiebronnen werd voor de met Oscars overladen satire Network (1976). Hoewel Chubbuck naar verluidt in 1970 al had geprobeerd een einde aan haar leven te maken is niemand erin geslaagd om met een plausibele verklaring voor haar daad te komen. Hier heeft Christine te kampen met seksisme op de werkvloer, moet ze een ingrijpende medische diagnose verwerken en strijdt ze tevergeefs tegen de toenemende sensatielust een oppervlakkigheid van de nieuwsbulletins die ze moet presenteren. Het scenario van Craig Shilowich lijkt daarmee Chrstine daad te willen verklaren, maar de waarheid is ongetwijfeld veel complexer. Rebecca Hall verleent echter een diepgang en waardigheid aan haar personage waardoor je aan de buis gekluisterd blijft.

Vanwege aanhoudende verliezen bij de filialen van Big Teddy Toy Company, overweegt het bestuur alle winkels te sluiten en volledig over te gaan op online verkoop. Data analist Charlie [Vanessa Lengies] ziet dat een filiaal in Jersey City het als enige uitstekend doet en weet haar baas [Jane Moffat] over te halen om een definitief besluit uit te stellen. Charlie krijgt opdracht om het filiaal te bezoeken en binnen twee weken met een strategie te komen waarmee ook de andere filialen weer winstgevend kunnen worden. In een Hallmark is het bijna vanzelfsprekend dat filiaalmanager Grant [Jesse Hutch] een aantrekkelijke, lieve man is en weet je meteen hoe dit afloop. Maar Lengies en Hutch hebben een prettige chemie en scenaristen Courtney McAllister en Kate Pragnell weten de clichés lange tijd te omzeilen. Tot in het laatste kwart, waarin de suikerstroop met bakken tegelijk over je wordt uitgegoten.