Opinions

Niet moeilijk dat deze film zoveel toegang kreeg van het Vaticaan, gezien het verhaal. Zo zie je maar...

Als geschiedenis-fanaat, en dan zeker nog WOII-fanaat, is dit natuurlijk een must. Peck schittert nog eens en Plummer is sterk als Käppler in wat een eenvoudig, maar spannend kat-en muisspelletje is tussen een priester en een fascistische leider. 3,5*

In de al erg nostalgische openingsscene wist ik dat dit zeker een aangename animatiefilm ging worden. Al de gags en catch-phrases die je regelmatig in de geweldige serie kon terugvinden, zie je hier al terug. Dit blijft de gehele film doorgaan. Zelfs de stemmencast toont vele gelijkenissen uit de originele serie. Qua animatie heeft Warner Bros. zichzelf eens van zijn beste kant laten zien. De achtergronden zijn werkelijk adembenemend. Scooby-Doo waardig! 3*

Hoewel ik al wat gelezen heb over John Wayne (o.a. zijn red-baiting is zeer interessant), was dit toch de eerste keer dat ik de man ook eens echt aan het werk zag. En het is een vrij aangename rit geworden.

De film is niets anders dan een fantasietje van vele lagere schoolkinderen die "cowboy & indiaantje" spelen. Dit hoeft geen punt van kritiek te zijn. Het werkt zelfs eerder nostalgisch. Alle beelden, scènes, elk cliché van het genre komt op een heerlijke wijze aan bod. Zelfs het stereotiepe krijgsgeroep van de indianen irriteert niet. De klassiekerstatus van deze film valt zeker te begrijpen wegens de werkelijke prachtige beelden die John Ford op het beeldscherm brengt. Die andere John doet dan weer wat van hem verwacht wordt: stoer doen en nors kijken. Een andere gelaatsuitdrukking heeft hij niet.

Waar loopt de film dan mis? Zoals vele hier al hebben aangehaald: dat acteerwerk en de excentrieke vorm van humor van John Ford. Dan is toch vooral de briefscene memorabel in de negatieve zin. Ook Mose gaat al snel vervelen en irriteren. Een ander hekelpunt, en dit zal eerder liggen aan mijn Engelse studies, is het gebrek aan grammatica bij de cowboys. Aan zo'n idiote fouten, kan ik me alleen maar doodergeren. Ook bij het veelvuldig gebruik van "mighty" voor een bijvoeglijk naamwoord, verkrampt mijn gezicht. Maar bon...Cowboys met grammatica: het zou hen alleen nog cooler maken. 3*

Zeer verbaasd over de relatieve hoge score hier (en zelfs over de gigantische box-office opbrengst, ik schat het gemiddelde publiek hoger in). Wat een vreselijk stukje hyperuitbundige Illumination-bucht. Zoals Film Pegasus hierboven zei: 'het is Toy Story met huisdieren'. Ik wil er ook nog 'zonder hart' aan toevoegen. Waar je echt om Woody & Buzz gaf, springen de personages hier van pure vijanden naar de beste vrienden in enkele minuten, bijgestaan door een karrevracht aan zij-personages met 1 karaktertrekje. 1.5*

Licht teleurgesteld.

Misschien had ik er wat te veel van verwacht. Maar met een score van 3,43, terwijl de meeste Disney's hier nog niet eens de 3,3 halen, stel je natuurlijk je eisen hoog. Resultaat: NIMH is een aangename film maar niets meer.

Wat betreft de animatie en de muziek mocht ik absoluut niet klagen. Zeer mooie score en de background-artists.leveren minstens even goed pittoresk materiaal af als die van Disney. De animatie van de personages verloopt dan weer wat stroever, vrij houterig soms. De personages zelf kennen dan ook weer hun ups-and downs. De vogel is zeer leuk en de Grote Uil en Nicodemus zijn donker en mysterieus, iets wat je niet zo snel zou verwachten in Disney-films. De bad-guy stelt echter zelf niet veel voor.In die 20 minuten kan je echt geen goede villain maken. Zoals al gezegd, hij mist body. 3*

Mijn tweede Keaton-film en weer een erg leuk filmpje. De film start weliswaar traag maar Keaton weet daarna aan een verschroeiend hard tempo zovele stunts en visuele grappen op te voeren, dat die eerste 20 minuten niet meer uitmaken. De emotionele band met de personages zoals bij Chaplin is er niet, maar Keaton wist zeker hoe hij mensen aan het lachen moest brengen, ook 85 jaar later. 3,5*

Laten we de film beoordelen waarvoor hij gemaakt is: entertainment. Tuurlijk is er geen diepzinnige moraal of geven de acteurs geen Oscarwaardige prestaties en is het plot een tikkeltje vergezocht maar...was Indiana Jones dat ook niet? We hebben de strak geregisseerde actiescenes, kibbelende en komische personages en een fantastische soundtrack. Als Holmesfan en Anglofiel, heb ik me dan ook geen moment verveeld en dat was zonder twijfel het doel van de film. 4,5*

Oh, komaan jongens; tuurlijk is deze film ongeloofwaardig en het verhaal is natuurlijk aan de magere kant maar was dit niet veel leuker dan een actiefilm die zich wel serieus neemt ? Kijk eens naar die titel ! Die oh zo flauwe (=leuke) one-liners ! Een film waarin wortels de hoofdrol spelen ga je toch niet serieus nemen? "Shoot 'em Up" is, dankzij zijn pretentieloze houding, een geweldige film !

4*

Leuke romantische komedie met (weeral) een heerlijke Stewart. Een pak beter dan de remake "You've got mail", wegens het erg fijne acteerwerk van de hele cast, de charmante humor en het romantische verhaaltje.

3.5*

Wat een hilarische Chaplin toch weer. Zelfs voor een film die nu bijna een eeuw oud is, weet Chaplin hier nu toch ook weer een aantal grappige scenes in te stoppen. Chaplin hanteert alles zo goed en neemt WOI hier flink op de korrel met een aantal afschuwelijke taferelen in de loopgraven. Jammer dat Chaplin 20 jaar later nog maar eens zijn boodschap ivm met oorlog moest herhalen. Toch bewijst dit maar weer hoe tijdloos Chaplin's films zijn. Bekijk ze over 100 jaar nog maar eens. Boodschappen zoals Smile! werken dan ook nog

Dikke 4*

Ik verbaas me een beetje over die slechte reviews. Was er nou zoveel verschil qua humor? Neen, dacht ik:

Sprookjesfiguren worden nog altijd geparodieërd, Shrek blijft vuile manieren hebben, Puss in Boots blijft schattig en Donkey is weer hyperactief. Dit stond (weer) garant voor anderhalf uur plezier. De vele grappen volgen mekaar in een sneltempo op, in de soundtrack werd één van m'n favoriete nummers Live And Let Die, muziek bij de begrafenis, verwerkt en John Cleese (Harold's dood was zonder twijfel de grappigste scene van de hele film) en zijn ex-collega Eric Idle tonen hun komische talent. Kinderen gaat Monty Python zien !
Op basis van humor en de (weer) oogstrelende animatie verdiende de film zeker evenveel als zijn voorgangers. De 0.5* minder dan de andere 2 zal dan toch vooral liggen aan Justin Timberlake. Weer zo één van die-zangers-die-acteren-en-zingen-willen-combineren...Zijn personage Artie kan gewoonweg niet grappig zijn en het hele drama rond het personage wordt gewoonweg zwak en oversentimenteel verteld. Boodschappen vindt je altijd wel in kinderfilms maar hier werd het zo nadrukkelijk, met bijbehorende moraliserende speech, nog eens weergegeven tot het onvermijdelijke moment waarin de slechteriken gaan beseffen dat ze eigenlijk aan de goeie kant moeten staan.

3.5*

De eerste Sin City zal altijd een speciaal plaatsje krijgen. De enige film die ik zowat 3 keer ben gaan kijken in de bioscoop. Nu nog kan ik de trailer volledig in m'n hoofd afspelen (met die knoeiharde elektrische gitaar), ik herinner me nog de recensie in m'n favoriete weekblad die het omschreef als een 'in gitzwart bloed geboren klassieker', de naam Dwight doet mij niet denken aan die ene van The Office of die Amerikaanse president, maar aan enorme coolerd Clive Owen in zwartleren jas als beschermer van de hoertjes in Old Town. En ja, in het ouderlijk huis hangt nog steeds Jessica Alba's Nancy Callahan boven mijn puberbed te pronken. Geen verder commentaar hierover.

Waarom dan zo lang gewacht met Sin City 2? Die knagende twijfel hé, het kon toch onmogelijk zo goed zijn als deel één? Clive Owen, Brittany Murphy en Benicio del Toro zouden immers niet meer verschijnen. De sequel mocht toch geen lelijke wrat worden op het goddelijke lichaam van dat eerste deel? Dan toch maar gisterenavond eens bekeken, zonder al te veel psychologische bijstand.

Welnu, het is niet zo goed als deel één. De cast is minder, en waar deel één nog de drie verhalen mooi spreidde over haar speelduur, lijkt het hier toch vooral Dwights verhaal te zijn dat het grote deel van de film inneemt met Levitts en Alba's verhalen als cursiefjes. De nadruk komt meer en meer op de actie te liggen, Bruce Willis komt zijn paycheck nog snel even halen, en het geeft mij niet meer dat gelukzalige gevoel van deel één. Toch ben ik verbaasd over de lage score? De fans van de eerste film moeten hier toch genoeg goeds inzien? De stijl blijft heerlijk, en Eva Green als the lady in blue doet menig hart sneller slaan. Als fan van film noir, kan je toch je hart ophalen in deze stad van de zonde, waar de verhalen, geschreven in rode lippenstift, dat pulpachtige blijven bewaren, en de eenzaten elkaar kruisen in de donkere steegjes. 3.5*

Dat krijg je dus als je aan een film begint met verwachtingen die beneden alle peil zijn. Het is allemaal zo mierzoet, en de toevalligheden in het verhaal zijn haast miraculeus en truien waren in de jaren '90 enkel in XL te verkrijgen, en toch! Toch past het allemaal als een puzzel zo goed in elkaar. Elke beat van een klassiek filmscript wordt naarstig afgevinkt, en stalking is maar een klein misdrijf als je er heerlijke 1950s crooner- muziek onderzet. Uiteindelijk kan je niet anders dan een brede glimlach krijgen als Tom Hanks en Meg Ryan elkaar tussen de wolken aankijken. 4*

Als je mijn top 10 bekijkt, zie je dat Snow White voor mij niet zomaar de zoveelste Disney live action remake uit het rijtje is. De originele animatiefilm is hét meesterwerk voor me. Ook al zag ik de film als kind niet zo vaak (te eng), doorheen de jaren groeide mijn bewondering voor de film. Nee, Snow White remaken is even erg als The Godfather of Citizen Kane in een nieuw jasje steken. Niets is echter nog heilig voor Disney, zo blijkt.

Laten we het dan maar meteen over het gedoe hebben. Het interesseert me geen hol welke kleur Zegler heeft of wat Gadots' standpunt is over de oorlog in Gaza. Dat Zegler de originele film bekritiseerde als oubollig is uiteraard haar goed recht (ook al was dat onhandig en verkeerd). Er zijn ergere dingen in de wereld. Waar het mij uiteraard tot genot stemt dat er klaarblijkelijk zoveel uitbundige fans van de originele animatiefilm zijn, de haatcampagne tegen een 24-jarige actrice was giftig, lelijk en overdreven.

Dat alles gezegd zijnde, de film is verschrikkelijk. Alsof je aan ChatGPT gevraagd hebt om snel de originele film eens door de 2025-filter te halen, met het meest doffe, kleurloze, volgens-het-boekje resultaat. Waar de animatiefilm balanceerde tussen kinderlijke blijdschap, sentimentele romantiek en pure gotische horror, levert deze remake een kleurloze brij van voorspelbaar empowerment-proza en visuele oppervlakkigheid. In de animatiefilm draait het conflict om de koningin en haar obsessie met schoonheid. Haar jaloezie is persoonlijk en (tot op zekere hoogte) herkenbaar, met de wrange ironie dat ze zichzelf in een lelijke oude vrouw verandert. De remake verruilt dat voor een generiek machtsspel, waarbij de koningin simpelweg de baas wil zijn over het boerenvolkje. Tot het vreselijke 'I am Spartacus'-momentje als dieptepunt.

Het oorspronkelijke Snow White kon kleine kinderen de stuipen op het lijf jagen — er is het beroemde verhaal van Walt Disney die brieven kreeg van bioscoophouders over bange kinderen die het in hun broek deden van de angst. Zo'n emotionele impact is hier ver te zoeken. Geen varkenshart in een kist, geen sinistere schaduwen die de kamer overnemen, geen nachtmerrie-achtige transformatie van de koningin.

De film lijkt vooral beschaamd te zijn voor haar voorganger, mikt dan maar op veilig en vlak en vergeet dat een sprookje juist leeft bij zijn extremen. 1.5*

De 1ste Disney. Het was ondertussen, tot m'n grote spijt, toch al zeker 2 jaar geleden dat ik deze gezien had. Nu het laatste jaar blijkt dat ik alle Disney's begin op te waarderen, de ene Disney-biografie na de andere verslindt, etc kan een herziening van Disney's bekendste niet uitblijven. Met succes:

Snow White and The Seven Dwarfs is zo één van die mijlpalen in de geschiedenis van de film waarover men nog over 500 jaar nog zal praten. Mijn grootouders hebben hem gezien met hun ouders, met mijn ouders en op hun beurt hebben ze mij zovele jaren terug die prachtige VHS cadeau gedaan. Jep, zelfs m'n grootouders zijn fans. Je kan het hem moeilijk kwalijk nemen. Sneeuwwitje werd alom geprezen door o.a. Eisenstein, Chaplin en zelfs Hitler als één van de beste films ooit gemaakt. Terecht. Wat Walt hiermee heeft afgeleverd is een tijdloos meesterwerk dat geen seconde verveelt en eigenlijk het voorbeeld is hoe een tekenfilm zou moeten zijn. Eerst en vooral: de tekenstijl. In de latere tekenfilms zelden geëvenaard of overtroffen (Cinderella). Het kasteel, hoe weinig we het ook te zien krijgen, met ondersteuning van een piano die altijd maar een lagere toon aanslaat, is één van Disney's indrukwekkendste taferelen. Kijk eens naar de openingsscene van Citizen Kane, en dan zie je dat ook Orson Welles het kasteel had opgemerkt. Verder heb je natuurlijk die bosscene, het huisje van de dwergen, de reflectie van het water als Sneeuwwitje voorbijloopt of het heerlijke spel met schaduwen in de achtervolging op de heks. Zelfs de spiegel geeft zo'n vreemd effect dat het haast CGI lijkt. Nee hoor, dit is 2D op zijn best. Wetende dat ook Walt 5 dollar gaf voor elke goede grap die werd uitgevonden, verbaast het me niet dat het budget zo'n 1,5 miljoen dollar bedraagde (voor die tijd een enorm bedrag). Ik zou het eens moeten timen maar ik denk dat er zeker om de 10 seconden een zeer leuke gag kan gevonden worden, die nog maar eens de spitsvondigheid bewijst van zowel Walt als zijn Nine Old Men. Dieren die het gedrag van Sneeuwwitje imiteren, een schildpad die uit alle macht probeert de trap op te lopen, Stoetel die z'n mouwen niet verwijdert bij het wassen, etc. Sommige dingen kende ik al maar soms, na al die kijkbeurten, merk je toch weer iets dat je voorheen niet merkte.

De liedjes zijn ondertussen al zo legendarisch geworden dat Heigh Ho nog altijd de meezinger van formaat blijft en de Silly Song een juweel van een voorbeeld is hoe muziek en tekeningen te samen moeten gaan.Vreemd ook dat dit enorm vrolijk liedje net achter één van de akeligste scenes ooit komt. Misschien is het wel deze mix van angstaanjagende scenes en pure schattigheid dat deze film zo sterk maakt. Ik ga de volle 5* geven en een plaats in m'n top 10 en het zal misschien een cliché zijn om te zeggen maar het is Still The Fairest of Them All!

Het horrorgenre heeft niet veel om het lijf. Wat bordkartonnen personages die geconfronteerd worden met moordenaars of een buitenaards wezen, dat nog liefst gemuteerd is. Het is aan de regisseur en de scenarist om alles zeer sfeervol in beeld te brengen of op een bijzonder originele manier de personages aan hun einde te laten komen. En daarin zit dan de fun van het genre.

Toen ik de poster zag, was het duidelijk tegen welk onding de personages, in dit geval twee jonge beloftevolle wetenschappers, zouden moeten opboksen. Ze creëren zonder medeweten van hun collega's, een foetusachtig wezen. Waar iedere horrorfan nu hoopte dat dit experiment op hol zou slaan en daarbij systematisch elke wetenschapper een gruwelijke dood zou brengen, tot natuurlijk het koppel dit monster overwint en in elkaars armen vliegt, zoals de regels van het genre het betamen, gebeurde dit niet. Of toch niet meteen...

De eerste negentig minuten, schat ik, krijgen we te zien hoe Elsa en Clive een opvoedkundig lesje geven aan hun Dren. Wat nog hersenloos popcornvermaak had kunnen worden, wordt een zeer bevreemdende filmervaring. Waar waren de scenaristen met hun gedachten? Brody, wiens gezichtsuitdrukking in elke scene ook zijn twijfels bij het scenario verraadt, bereikt een, zoals vermeld, absoluut dieptepunt in zijn carrière met de nu al beruchte seks-scene. Ook het make-up aanbrengen of de sub-plotje rond Elsa's voorgeschiedenis, zijn lachertjes.. Ik weet dat we bij horrorfilms geen al te snugger verhaaltje moesten verwachten, maar dit sloeg echt alles. Het laatste kwartiertje, waarin het monster uiteindelijk doet wat van hem verwacht wordt, kan het hele zaakje niet meer redden. En ik was niet de enige die de zaal met dit gevoel verliet.

1,5* Het medelijden krijgen met een monster is al eens eerder en beter gedaan door Mary Shelley.

Komaan,zo slecht is hij toch niet? Het acteerwerk is wel inderdaad ondermaats met al die griezelige oudjes en Maya van den Broecke. Voor de rest valt het allemaal wel mee. Herbert Flack zit goed in z'n rol als playboy die z'n toevlucht zoekt bij een olifant. Opzich is het wel een origineel idee in het tehuis om WO II na te spelen of een rechtszaak van één van de bejaarden nog eens te reconstrueren. Ook een mooie soundtrack.

Absoluut geen slechte film.

2.5*

Robbe De Hert als buitenwipper

Gemiste kans.

De film startte heerlijk. Een Great Escape-achtige scene waarbij de zoeklichten mooi over het kamp dwalen. Wat volgde was een who dunnit, iets waar ik enorm van hou. Holden is heerlijk als sarcastische Sefton en de zoektocht naar de spion bereikt een zeer mooi einde. Helaas doet de humor enorm veel afbreuk aan het geheel waardoor de film geen 4* krijgt. Animal is een verschrikkelijk figuurtje en toen een Duitse soldaat, tijdens het volleyballen, als één of andere idioot staat mee te springen, kon ik maar niet begrijpen wat Wilder hiermee wou bereiken. Me aan het lachen brengen was het zeker niet. 3,5*

Wel vreemd dat deze film noch in 1001 films you must see before you die-lijst, noch in de They Shoot Pictures, Don't They-lijst staat. Ik dacht altijd dat dit zo'n rotsvaste klassieker was.

Stitch blijft een enorm populair figuurtje. Na de release van "Lilo & Stitch" 6 jaar geleden, heeft Stitch al een eigen televisieserie, 2 spin-offs en een sequel. Typische Disney-uitmelkerij dus.

Stitch blijft ook wel charmeren. Een enorm schattig wezentje met één van de leukste stemgeluiden ooit. Bij deze titel verwachtte ik dan ook vooral hem in actie te zien, en niet die irritante Lilo. Niet dus. 2.5*

Heerlijke film-noir. Peter Lorre is, ondanks zijn korte speelduur, erg angstaanjagend als de stranger. De voice-over paste perfect bij de gehele sfeer. Kortom, maar 8 stemmen voor deze film is te weinig !

4*

Matige "klassieker". Ik geef toe: Billy Wilder weet verdomd goed waar hij zijn camera moet zetten en hoe hij meteen weet de aandacht van het publiek te trekken. Zo is de allereerste scene meteen één van de memorabelste scenes (dat shot van Gillis in het water!). Ook het wandelingetje in de Paramount Studios en het rolletje van De Mille is zeer leuk. Waar liep het dan fout? Ik kreeg een beetje een déja vu-gevoel bij de vertolking van Gloria Swanson, die hier blijkbaar aanbeden wordt.. Ik moest denken aan de tenenkrommende vertolking van Vivien Leigh in A Streetcar Named Desire. Datzelfde theatrale figuurtje van een aftakelende vrouw wordt even theatraal vertolkt. Vaak waren haar reacties gewoonweg lachwekkend en het maakte haar tot een grotesk figuurtje. Ik geloofde het allemaal niet.
3*

Hoewel de animatie op zich wel charmant overkomt, heb ik toch het gevoel dat de makers weer een kans hebben laten liggen om Suske & Wiske het eerbetoon te geven dat ze verdienen.

Natuurlijk is dit een groot stukje Vlaams patrimonium dat behoefte heeft aan wat nieuwe lezers. Gezien de dalende kwaliteit van de laatste jaren en de al even dalende verkoopcijfers, haakt de jeugd stilaan af. Een computer-animatiefilm is de oplossing, dacht men bij Studio Vandersteen. Hoewel de Texas Rakkers één van m'n favoriete strips is, voelde ik hier maar amper de sfeer, die Vandersteen wel in zijn verhalen kon brengen. Zijn verhalen waren snel, humoristisch en vooral: het waren simpele verhaaltjes van 58 paginaatjes. Dit omzetten is een hele opdracht. Waarom ze dan ook nog eens het hele verhaal gaan omgooien van een klassieker zoals de Texas Rakkers, is mij een raadsel. Waar is de Teddy Boys Bende? Het idee van de vallende steen? En wiens idee was het om van Jim Parasijt een ijzeren robot te maken? Nog aan geërgerd: de taal. Ik heb niets tegen een beetje verkavelingsvlaams, maar die platte Antwerpse accenten, horen hier niet thuis...net zoals camions van Colruyt, Humo's of Belgacom-reclame...

Buiten deze punten van kritiek, waren er ook natuurlijk nog pluspunten. Zoals al gezegd is de animatie behoorlijk charmant en voor een Belgische productie natuurlijk iets enorm groot. Zo is de treinscene erg knap. En Lambik staat natuurlijk altijd garant voor humoristische situaties. 2,5*

PS: Heeft iemand zich ook geërgerd aan de uitspraak van Leen Vandersteen in een interview met Humo waar ze de verhalen van Hergé "summier" noemde?

Na een herziening, ga ik deze woorden toch nog eens herhalen. Richard Rich zal vast en zeker nog eens de Disney-sprookjes hebben bekeken voordat hij aan deze film begon.

Qua tekenstijl kun je natuurlijk niet tippen aan zeg maar de tekenstijl van Cinderella of Beauty & The Beast. Desondanks hebben de animators, gezien het beperkt budget/talent, mij toch een aantal keer kunnen verrassen op prachtige beelden (de achtergronden). Verder blijft toch het grootste minpunt de grote houterigheid van de personages of de rare anatomische verwezenlijkingen (Derek's benen!). De stemacteurs bevatten dan weer grote namen zoals Jack Palance en John Cleese, die een Clouseau-achtig accent opzet. Met o.a. John Cleese, nog altijd de komiek van de 20ste eeuw, zijn natuurlijk de grappige side-kicks aanwezig, die het duistere verhaaltje toch wat aangenamer moet maken. Vooral deze zijn een pak sterker en een pak interessanter dan de bordkartonnen figuren van Odette en Derek waar alleen maar romantisch gezwets uitkomt. De muziek is weer erg Disney-achtig, in de zin van buitengewoon goed. "This Is My Idea" is zo één van de hoogtepunten in het muzikale gebeuren van de tekenfilm.

Alleszins één van de niet Disney's die een hogere waardering verdient (< 3?) en eigenlijk ook meer aandacht. (< 100 stemmen?)