Opinions

Adembenemend en gewaagd. Ik betwijfel of Disney het nu nog zou durven zoiets totaal anders in de cinemazalen te brengen. Heerlijke ervaring, alleszins. Het éne beroemde klassieke meesterwerk na het andere verenigt met Disney's meesterbrein. Eigenlijk start de film nog met de 2 saaiste stukjes: Toccata en Fuga en De Notenkrakerssuite. De animatie hierbij toont wat ouderwets en langdradig, maar ik vergeef het deze film. Na die 1ste betreurenswaardige 20 minuten, krijg je waarschijnlijk de mooiste stukken uit de filmgeschiedenis met meteen het beroemdste stuk uit de gehele film: de Tovenaarsleerling. De come-back van Mickey Mouse destijds, zeg maar. Kan iemand mij vertellen wie voor het ontwerp van die akelige tovenaar heeft gezorgd? Le Sacre Du Printemps toont ook maar weer Disney's heerlijke gevoel voor de compositie van de beelden..Het zou mij niet verbazen als andere dino-films hier hun inspiratie hebben opgedaan. De Intermezzo is helaas saaie opvulling en bij de Pastorale is alleen de eindscene de moeite waard. De Urendans is het meest kindvriendelijke stukje van de gehele hoop. Een absurd stukje ballet tussen nijlpaarden, struisvogels en krokodillen. Nacht op de Kale Berg/Ave Maria is een geweldige afsluiter (Chernabog!) voor deze toch wel opmerkelijke film ervaring.

Dikke 4* Een film die alleen maar beter kan worden bij elke herziening. Op groot scherm bijvoorbeeld.

Jammer, want dat eerste halfuur was werkelijk een van de mooiste dingen uit de filmgeschiedenis. De barokke strijd tussen God en de duivel is misschien wel het enige verhaal waar dat theatraal acteerwerk, dat de stomme film zo kenmerkt, op zijn plaats is. Murnau weet nog, zelfs na tachtig jaar, wonderbaarlijke effecten uit zijn mouw te schudden. Vanaf het verhaal met het meisje op gang komt, verslapt de hele boel. Waar Emil Jannings nog het eerste halfuur griezelig goed acteerde, vervalt zijn acteerwerk helaas in het cartooneske. Met als triest dieptepunt dat spelletje met de tante van het meisje.. Ik geef nog een milde 3*. Met wat snoeiwerk had hier meer in gezeten.

Wel leuk om te zien waar Disney zijn inspiratie haalde voor Chernabog uit Fantasia.

Peter O'Toole heeft weeral een glansrol in deze Shakespeariaanse tragedie over de showbizz als dolgedraaide, vloekende JJ Curtis. Toegegeven, het script gaat soms wel eens te ver qua plottwists maar verder is dit zeker beter dan de doorsnee tv-film. I spent all the orphan's money on a prostitute. She gave me a veneral disease. The cow ! 4*

Hoewel The Fox and The Hound nog altijd één van m'n favoriete Disney Classics is, viel deze midquel best wel mee. De film weet in die 58 minuten, ondanks het cliché thema, toch een redelijke band met de personages te scheppen en ze onder te dompelen in die lieve schattigheid van het origineel. De hondenband, was dit trouwens een verwijzing naar Johnny Cash?, is een goed exuus om weer een aantal aanstekelijke songs te componeren, hoewel eigenlijk de originele Disney Classic het maar met één nummer moest stellen.

De animatie oogt dan weer onrespectvol in vergelijking met het origineel. Disney lijkt d.m.v. de sequels hun kunsten met CGI wat te verleggen en dat ziet er vreselijk uit tegenover die mooie "sketchachtige"-stijl van het origineel.

Gelukkig weet Jim Kammerud al na een uurtje dat hij halt moet houden zodat deze film toch nog een dikke 2.5* krijgt. Met de supervisie van Don Griffith had hier meer in gezeten.

Het grootste plezier was nog te vinden bij de extra's waar de korte animatiefilm Goofy and Wilbur te zien was !

Heerlijke, ontroerende en interessante documentaire over twee van de grootste genieën van de Walt Disney Studio's, die alles vanaf Snow White t.e.m. The Fox and The Hound voor hun rekening namen. Een documentaire dan ook alleen voor de echte Disney-fans. Frank & Ollie vertellen levendig anekdotes over Walt, bepaalde scènes en vervolgens hun vrouwen over hen. Hun vriendschap blijft zelfs zo vertederend mooi dat je ook echt er plezier in hebt als zij hun characters bewegingen en quotes imiteren. Waar de documentaire toch wel een beetje faalt, is de half-lineaire opbouw. Er wordt gesprongen van de hak op de tak en sommige films zoals (The Jungle Book) krijgen werkelijk teveel aandacht in vergelijking met anderen (zo worden hun films na 1967 gewoonweg genegeerd).

4*, al weet ik nu nog altijd niet wie de beste was van de Nine Old Men.

Het zal in die tijd wel enorm griezelig en baanbrekend zijn geweest, maar is nu helaas hopeloos verouderd. Boris Karloff is niet het angstaanjagende monster met gevoel dat het zou moeten zijn en komt 80 jaar later over als een stuntelige sukkel. Jammer, want het boek van Shelley is wel de moeite waard. 2.5*

Aardige Classic alweer. Dit was de 9de Classic en tevens de 4de package-film, die Disney maakte tijdens de woelige jaren van WOII en na flops zoals Bambi en Dumbo. (ja, die flopten !) Weinig geld was er over, dus het werden allemaal kortfilmpjes, verpakt tot één geheel.

Bongo & Mickey and the Beanstalk zijn niet meteen de beste kortfilmpjes maar toch is het weer genieten van de mooie tekenstijl (Brice Mack, RIP). Verder gaat de film dan vooral ten onder aan de vreselijke buikspreker-act. 3*

Ik mag mij naar ik meen, na het raadplegen van een volksjury in mijn nabije omgeving, toch al een decennium het label van 'filmfanaat' opspelden. Toch was dit mijn eerste Fred Astaire-film, zie ik. Ondanks zijn sterrenstatus in Hollywoods gouden jaren, is hij mij altijd ontsnapt blijkbaar. Misschien komt het omdat ik weinig genoten heb van die andere Hollywoodmusicals uit de jaren '40 en '50 (Singin' in The Rain, An American in Paris). Noem me ouderwets en/of kinds, maar ik zie mijn musicals liefst getekend.

Wel, dan viel Funny Face hartstikke goed mee. En dat is dan vooral te danken aan Audrey Hepburn. Reeds lieflijk in My Fair Lady en How to Steal A Million, maar hier gaat haar schattigheidsgehalte met die bambi-ogen zo buitensporig de hoogte in dat bij de film een gezondheidswaarschuwing zou moeten zitten. De francofiel in me kwam ook goed aan z'n trekken door heel het postkaartgehalte van de film (uiteraard stapt Fred Astaire uit de auto aan de Arc de Triomphe), met als hoogtepunt de legendarische Daru-trappen in het Louvre waar Hepburn onvergetelijk de trap afdaalt terwijl ze haar jurk omhoog gooit.

Goed, het verhaaltje is even flinterdun als de postkaart waar ik zonet over sprak, en de dansscenes gaan eindeloos door, maar Funny Face verdient een brede glimlach. 3,5*