Opinions

Laat ik al meteen beginnen met wat iedereen al heeft geschreven: Heath Ledger's Joker is fantastisch. Verder hoeft men daar niets aan toe te voegen aan zo iets perfect. Dat ik dit 1.5* meer ga geven dan Batman Begins, is (vooral) aan hem te danken. Verder is dit gewoon top-entertainment, die wat slimmer probeert te zijn dan andere doorsnee popcorn-films en daarin ook wel slaagt. De relatie tussen Joker & Batman is vrij intrigerend en houdt deze film bij het topniveau. Dan weet Nolan zich ook te tonen als meester in de actiescénes en wat je dus krijgt is een enorm goede Hollywood-blockbuster. Dan toch nog even toevoegen: de beste van 2008? Hoogstwaarschijnlijk. De beste van het laatste decennia? Zeker bij de betere. De beste ooit? Neen, dat kan alleen maar een grap van de Joker zijn. 4*

Ik wil best geloven dat ik deze film 'absoluut vetcool' had gevonden toen ik 14 was. Vetcool was in 2004 immers nog een woord. Ja, Deadpool is anders dan andere superhelden. Ja, hij is wat stouter. Ja, hij heeft lak aan regels. Als de marketingcampagne er rond dat al niet tot in den treurnis herhaald had de voorbije maanden, was ik misschien nog met enige verbazing de bioscoopzaal binnengestapt. De hele hype bereikte zo'n ridicule hoogte, dat ik wel moest gaan kijken. De geest is gewillig, maar het vlees is zwak, tenslotte.

Goed, om het torenhoge cliché meteen te gebruiken: het kijkt allemaal lekker weg. Wat dat ook moge betekenen. Hier en daar een fijn grapje, maar evengoed slaat de film ook vaak de bal mis. Het moet overigens van 2004 geleden zijn dat ik nog luidop heb moeten lachen wanneer iemand 'vagina' zei. Dat vond ik toen 'vetcool'. U ziet waar ik naartoe wil? Je zoon van 11 jaar oud hiernaar toe nemen, is niet het beste idee op aarde (dat is speculaaspasta), maar het zal hem ook geen psychologische littekens bezorgen. Over het algemeen blijft Deadpool echt wel echt wel braafjes. Ik ga nog 3* geven en geen 2,5* omdat ik niet wil toegeven dat ik al oud en cynisch geworden ben. Het jaar 2004 lijkt al als een vingerafdruk op een bestofte trapleuning...Een vervlogen herinnering.

3*

Als de Academy nu weer Scorcese over het hoofd ziet weet ik het ook niet meer.

Schitterende film!

Leonardo Di Caprio rekent af met zijn tieneridool-ego en levert hier een spetterende, en vooral oscarwaardige, rol af net zoals de rest van de cast. De dialogen zijn scherp, snel en vooral met een heerlijke snee humor erin. 150 minuten lang gewoon m'n nagels eraf gebeten van de spanning.

4.5*

Ma petite ruine!
Indien u dit leest, bent u al te ver. Verdwijn van deze pagina, en kijk de film gewoon zonder ook maar enige info vooraf. Ja, zelfs zonder de niet-spoilers te lezen, zonder de trailer te bekijken, of ook maar enig anders. Dit sterk staaltje Franse cinema overklast mening Hitchcockfilm of Agatha Christie-boek en u zal haast draaierig worden van telkens weer op het verkeerde been gezet te worden. 4*

Is het trouwens niet beter als het laatste zinnetje in de bovenstaande MM-plotomschrijving wordt weggehaald? Voor mij 'start' het verhaal bij de moord en de intentie van de vrouwen om deze verborgen te houden. Het feit dat het lijk uit het zwembad verdwijnt is toch al de eerste grote twist die de kijker beter niet weet?

Toch weeral zo'n prachtige klassieker.

Een complete verrassing deze film. Vanaf de ontroerende beginscene met Mr Frank, die Anne's sjaal vasthoudt, t.e.m de knappe eindscene is dit een prachtige tour-de force van een stel rasacteurs. Ik kende het verhaal van Anne Frank niet zo goed, dus van de foutjes die Hannibal hier opmerkte heb ik niet echt wakker gelegen, maar met deze film wordt toch wel mijn nieuwsgierigheid gewekt. Vooral de cast mag in de bloemetjes gezet worden. Millie Perkins, ik dacht eerst dat het Audrey Hepburn was , zet een voortreffelijke eigenzinnige Anne Frank neer. Joseph Schildkraut is de beste uit de hele rij, die een geweldige prestatie neer zet als de milde Mr Frank. Ed Gwynn was inderdaad eerder een soort van typetje en veruit de meest irritante.

Alhoewel de film zich op één plaats afspeelt, kan George Stevens er toch een behoorlijke spanning in opwekken. En met die prachtige soundtrack, die maar leken te schreeuwen om tranen, wordt het hele drama nog maar eens extra in de verf gezet.

4.5* Jammer dat zo weinig mensen deze film gezien hebben.

Mijn eerste Fellini.

Ik moet zeggen dat het mij uitstekend bevallen is. Natuurlijk, erg lange speelduur maar deze film was zo voorbij. Fellini weet op een schitterende manier het high-society wereldje te schetsen, met een ferme laag tragedie. Met natuurlijk op kop dat heerlijke personage Marcello, briljante Mastroianni. Van de schitterende openingscene tot één van de mooiste eindshots ooit, was dit puur filmgenot. 4*

Theaterverfilmingen staan vaak garant voor stevig acteerwerk dat rust op een schitterend script (Becket, Who's Afraid of Virginia Woolf?). Ook "Doubt" is geen uitzondering. Met de recente bekentenissen van priesters doorheen heel Europa, is de materie van de film nog eens lekker actueel ook. In dit solide "Did he or Didn't He?"-verhaal volgen we Father Flynn (prachtige monoloog van Hoffman over roddels), een progressieve priester, die al snel de ouderwetse Sister Aloysius (Meryl Streep met een geweldig brilletje!) in het harnas jaagt. Deze twee acteerkanonnen spannen de kroon in dialogen van wel tien minuten lang. Amy Adams doet het best aardig in haar rol als naïeve Sister James. Wat betreft de hoofdvraag van de film: Ik denk persoonlijk dat Flynn het wel gedaan heeft. Hoewel Flynn overkomt als een ontzettend charismatisch figuur, geeft Shanley opmerkelijke aanwijzingen via de jongens en dan met name William Londen. Wie goed kijkt naar zijn reacties op zaken die Flynn doet/zegt, merkt toch dat er met die jongen meer aan de hand is dan alleen maar de rebel uithangen. Op het imdb board kan je hierover een interessante post terugvinden van AMSmith83. 4*

Ontzettend bevreemdende ervaring.

We spreken hier over 1694. De Engelse adel viert hoogtij en nestelt zich in zijn dure country houses, waar ze zich als hoge piefen vermaken aan prachtige feestjes, dure kledij, etc. Maar achter die snobistische façade, onthult Greenaway personages met een kinderlijke onzekerheid over geld, angst voor katholieke jakobieten en uiteraard een flinke hoop seks. Zo is de scene achter de paraplu ontzettend erotisch en humoristisch tegelijk. Mr. Neville wordt gevraagd om 12 tekeningen te maken van het adellijke huis en vraagt in ruil wat "diensten" van zijn opdrachtgeefster. We volgen in de film stelselmatig de voltooiing van de tekeningen en we worden ondertussen vermaakt met Neville's uitbundige gedrag. Erg sympathiek is hij niet, maar hij heeft toch een soort jongensachtige charme. Hij waant zich, als boerenzoon, boven de edelen en toont zich een meester in vlijmscherpe dialogen, die ontzettend vernuftig zijn geschreven. Dikke pluim voor de scenarist!

Hoewel de dvd-cover de film aankondigde als een "moordmysterie", moet je hier geen Hercule Poirot-toestanden verwachten. De moord is louter een zijaspect, in een verhaal dat rond zoveel meer draait. Zoals Wouters al aangaf, speelt Greenaway vooral met de rol van de kunstenaar. Wat betekent het om kunstenaar te zijn? Moet hij tekenen wat hij ziet of wat hij weet? Het is onmogelijk om alles wat deze film voorschotelt in één kijkbeurt te vatten. Voorlopig houd ik het nog op een welverdiende 4*, met grote kans op verhoging. Aanrader!

"Lots of people with big ears are famous!" Een duidelijke knipoog naar Walt zelf en naar 't schijnt was dit ook nog eens Walt's favoriete film.

Ik kan hem best verstaan. Dumbo heeft alles wat een animatiefilm nodig heeft en 't verbaast me dat hij, als enige van de Golden Age, niet eens in AFI's lijst stond. Dumbo is weer één van die vele Disney-parels. De enigste minpunten die ik alleen maar kan bedenken zijn de speelduur en animatie. De speelduur vraagt gewoonweg naar meer. Het eindigt allemaal zeer abrupt waardoor het verhaal meer weg heeft van een lange Silly Symphony. De beruchte Pink Elephants scene is wel een zeer grote ommezwaai in de tekenfilm en was wel een heel gewaagde scene voor zijn tijd, hoe brilliant en spitsvondig ze ook getekend was. Die animatie lijkt zich ook vaak op te splitsen in 2 delen: huzarenstukjes zoals de Pink Elephants of het prachtige binnenkomen van Casey Jr. en de haast kinderachtige tekeningen van het circus zelf.

Dumbo blijft natuurlijk het perfecte voorbeeld van verhaal qua animatie vertellen. Om verder onbekende redenen had ik de videoband vroeger met Engelse ondertitels, toch heeft de film kracht genoeg en heeft de zwijgende Dumbo genoeg charme in huis om ook zonder tekst ieders hart te veroveren. We krijgen de éne prachtige/hartverscheurende scene na de andere. Het overvliegen van de ooievaar waarop Mrs. Jumbo tot haar verdriet geen baby ziet vallen, de postman die Dumbo brengt, het pesten/uitsluiten van Dumbo door de heerlijke Verna Felton en natuurlijk die overbekende droevige scene, die zonder twijfel een pak beter is dan Bambi's of de Lion King's scene: Dumbo die zijn moeder bezoekt. Ik kan er zeker van zijn dat deze scene me altijd zal ontroeren. Het aanraken van mekaars slurfen, het kopje van de droevige (nog altijd zwijgzame) Dumbo waarna men ziet hoe de andere dieren wel bij hun moeder/vader liggen. Zonder twijfel het beste moment uit de animatiegeschiedenis.

Dikke 4*