Opinions

Rechtbankfilms heb ik altijd fantastisch gevonden en als je dan ziet dat de grote Hitchcock er ééntje heeft gemaakt, dan moet die toch ook wel fantastisch zijn.

Een beetje dan: Het echte rechtbankprocedé start maar na een uur. Die eerste 60 minuten bestaan uit wat romantisch gezwets dat nog maar net aanvaardbaar blijft door het acteren van Gregory Peck en Charles Laughton. De echte rechtbankscenes zijn dan weer enorm goed, dat constant gekibbel tussen Laughton en Peck, waarbij natuurlijk de twist in het einde je weer verrast. Een dikke 3*

Nog aanraders in het rechtbankgenre?

Wat maakte de eerste POTC zo geweldig? Zijn geweldige heropleving van het avonturengenre? Zijn schitterende mix tussen humor (Jack Sparrow x 100) en actie? Zijn opwindende sets en locaties? Alles paste gewoon, op dieptepunt Orlando Bloom na, geweldig goed in het hele exotische sfeertje. Een sequel kon dus niet uitblijven.

Deze sequel is weliswaar nog spannender, nog donkerder en vooral nog grappiger (Jack Sparrow x100) dan zijn voorganger.

Jack Sparrow blijft gewoon nog altijd mijn meest favoriete filmpersonage allertijden. Zijn entree is mogelijk nog hilarischer dan degene in de eerste film. Elke beweging dat Depp maakt is gewoon perfect. Dat loopje, die handgebaren en zijn heerlijke one-liners

Hey fishface! Lose something? Look what I got. Come to negotiate eh, you slimy git?

You cannot let him near the chest, man, trust me on this. You can mistrust me or you can mistrust him. Trust Me.
Krijgt Depp nu eindelijk eens zijn Oscar?

Johnny Depp kan dan wel al de aandacht naar zich toe trekken, de bijrollen mogen er ook best wezen:

In de vorige film nog volslagen onbekend als actrice maar nu al een Oscar-nominatie op zak en zonder twijfel de knapste vrouw op deze aardbol! Keira Knightley is ook in deze film weer erg goed. Haar liefdesperikelen geeft de film nog iets meer emotie. Haar afscheid van Jack Sparrow was prachtig. Ook Jack Sparrow laat zich eens van zijn vriendelijkste kant zien. Het maakt hem alleen nog meer geliefder. Zonder twijfel waren Knightley en Depp de sterksten in deze film.

Bill Nighy kan nog enorm zijn best doen en best een leuke griezelige rol afleveren, Geoffrey Rush als Barbossa overtreft hij niet. Heerlijk moment als Barbossa op het einde de trap afkomt So tell me, what has become of my ship? Ook Jack Davenport (luister eens naar het hilarische audiocommentaar van hem en Keira Knightley op de DVD van de eerste film ) als Norrington is erg goed op dreef.
Helaas blijft Orlando Bloom nog altijd de zwakste schakel in deze avonturenfilm. Van elke zin probeert hij iets heroïsch te maken. En zoals Benicio Del Toro al aangaf is hij niet meer dan een pratende etalagepop.

Maar laat dat het plezier niet bederven. De plot is inderdaad soms wat ingewikkeld, wat me verbaasde voor een Disneyfilm, maar het hele idee rond het kompas van Jack, vond ik erg goed gevonden. Schrijvers Ted Elliot en Terry Rossio( Aladdin) bedachten weer een aantal erg originele gevechtscénes: De scene met het rad is naast ongelooflijk spannend, ook erg grappig.

Het einde, blijkbaar voor velen een minpunt, vond ik gewoon heerlijk. Het raden wat in de volgende film gebeurt kan nu al beginnen
Hoe is Barbossa terug tot leven gekomen? Komt het spokenleger van Barbossa nu ook terug? Voor wie kiest Elizabeth? Waarom moeten ze in hemelsnaam naar het verre oosten gaan om Jack te redden? Hoe haalt Jack het van de Kraken? Wat is er gebeurd met Elizabeth's moeder? Krijgen we de vrouw van Davey Jones nog te zien? Wat gebeurt er nog met de gouverneur? En wat gaat er nog verder gebeuren met die hond?

Het wordt aftellen naar Pirates of The Caribbean: At World's End.

4.5*/5

Ik zou Disney nooit willen beschuldigen van het metaforisch melken van een cashcow, maar dit sloeg werkelijk alles. Een schaamteloze kopie van het plotje van "Cars" (dat al niet van de bovenste Pixarplank was), aangevuld met al even weinig inspirerende animatie. Ik wil er mijn hand voor in het vuur steken dat Disney nu ergens op een kladblaadje al het plot neerpent van Cars meets Planes.1,5*

Met een budget van zo'n 160 miljoen dollar ( zo'n 127 miljoen euro) waagde Wolfgang Petersen zich weer aan een massaproductie. En dat kun je er aanzien. Het luxueuze schip ziet er prachtig uit en wanneer alles er nog eens op zijn kop wordt gezet ziet het er nog veel indrukwekkender uit.

Wanneer de reusachtige roque wave op je afkomt valt gewoon je mond open van verbazing. Erg angstaanjagend hoe de passagiers hun kelen, openzetten als het schip 180° draait. Tot dan gaat het goed. Ook de soundtrack van Klaus Badelt ( Pirates of the Caribbean!) sluit goed aan bij de film.

Het schip zit geladen met panische angst, grote chaos, een hoop geschreeuw en de zangeres van Black Eyed Peas, die per sé ook op het witte doek haar gezicht wil laten zien. Toch moest de ramp in de film nog gebeuren.

We maken kennis met eenzaat Dylan (Josh Lucas), die natuurlijk bij de marine gezeten heeft, en niet op de redding wil wachten en besluit zelf op eigen houtje zich een weg naar de onderkant van het schip te banen. Bij hem voegen zich ex-burgemeester Robert Ramsey (Kurt Russel), zijn dochter en aanstaande schoonzoon ( kwestie van toch een beetje het Titanic-effect te krijgen), een alleenstaande moeder (zie eenzaat Dylan) met haar 7-jarig zoontje Connor, een vrouw met claustrofobie, Richard Dreyfuss (Matt Hooper uit Jaws) speelt een oude homofiele opa, die samen met Connor het blok aan het been moet vormen.

Vanaf dan is het schip geladen met een hoop clichés, vreselijke Amerikaanse one-liners die worden uitgesproken door een groep B-acteurs. De dialogen bestaan uit wat heroïsche over-sentimentele toespraken en zinnetjes zoals “Pas op!”, “Pak m'n hand!”. Onrealistische gebeurtenissen (Het einde!) en een hoop klungelige onnauwkeurigheden. Connor komt achter een rooster te zitten en antwoordt op de vraag hoe hij daar gekomen is: “I don't know but the water is rising”. Ja zelfs de bemanning blijft rustig op hun stoel als de golf op hen afkomt en wat een geluk dat Dylan en Robert beiden een zaklamp meehadden op oudjaarsavond. Dit is nog maar een kleine greep uit de hoop die het niveau van de film helemaal de diepte in jagen. Dat slecht acteerwerk, de brakke dialogen en het enorm slecht verloop van verhaal maakt “Poseidon” samen met “Date Movie” en “The Wild” al tot één van de slechtste van dit jaar.

1*/5

Wat een prachtige film! De film straalt gewoon in al zijn soberheid. Prachtige Britse locatie's met op de achtergrond een prachtige soundtrack met die mooie piano-muziek. Het verhaal, zonder twijfel een pak sterker dan "Sense and Sensibility", weet je telkens weer te verrassen. Keira Knightley, wie twijfelt er nu nog aan dat acteertalent, verdiende wat mij betreft de Oscar. Dat accent is heerlijk en ze weet haar personage zo geloofwaardig neer te zetten. Echt geweldig

Wat nu iedereen heeft tegen de nieuwe Mr Darcy begrijp ik ook niet. Eveneens een heerlijke rol. Geweldig als hij op het feest een paar keer langs de camera loopt, zijn ogen in de schaduw probeert te houden en wanneer Lizzie weggaat je nog hem tussen de dansende koppels heen ziet kijken naar haar. Zwijgend blijven kijken en de snob uithangen.

Prachtige locatie's, schitterende cast, mooie soundtrack en een sterk verhaal. Wat wil een filmliefhebber nog meer?

Niet de beste maar wel de mooiste film van 2005.

4.5*

When we're human...

Het is eigenlijk enorm ironisch dat uitgerekend John Lasseter, de man die verantwoordelijk is voor de huidige stroom aan computeranimatiefilms, de mensen van Disney terugriep naar hun roots. En je kan er van op aan dat hij gelijk had. Pixar mag dan nu wel de koning zijn in filmland, handgetekende animatie verslaan ze niet. De Disneytekenaars hebben zich weer eens als de meesters getoond. Hoewel de film zich grotendeels maar op één plaats afspeelt, de bayou, is deze wel enorm knap getekend. Al die moerasplanten baden in zo'n mysterieus sfeertje dat de tekenaars zonder twijfel meerdere malen naar The Rescuers hebben gekeken. Niet alleen de background-artists verdienen lof. De character animators mogen gerust de nieuwe Nine Old Men genoemd worden. Vooral de ontwerpen van Dr. Facilier (volgens vele het kind van Cruella De Vil en Kapitein Haak) en de dansende alligator, Louis zijn geweldig.

We hebben prachtige animatie, check. Wat was nu ook weer dat andere waarvoor Disney bekend staat? De liedjes, juist. Lichtjes tegenvallend, vond ik. Het is jammer bv dat een an sich geweldig lied, Dig a Little Deeper, gegeven werd aan Madame Odie, die een afgrijselijke stem en accent heeft. De andere liedjes van o.a Tiana en Dr. Facilier sloegen bij mij niet aan. Het enige liedje dat werkelijk in je hoofd blijft hangen is “When we're human”, gezongen door Louis, Tiana en de geweldige Naveen.

Anderzijds is het jammer dat er (te) weinig aandacht besteed wordt aan Dr. Facilier, ondanks de geweldige schaduw-gimmick. Ook zag ik het nut niet echt in van die drie vissers of zelfs Ray. Het verhaaltje blijft zo wat verder rammelen aan alle kanten. Jammer want Disney heeft met deze film zeker bewezen dat het in staat is om terug die meesterwerken van weleer te maken. Alleen al dat When We're Human-lied gaf me de rillingen. De tekenaars hebben het in zich, nu de scenaristen nog. En nu maar hopen dat deze, over het algemeen, goede Disney-classic, een springplank is naar een meesterwerk. En ik heb er vertrouwen in dat die er zal komen...3,5/5