Opinions

Dit was alleszins interessanter dan het op blad te zien staan in de Latijnse les.

Malcolm Mcdowell, sinds A Clockwork Orange gedoemd om Het Kwade te verheerlijken, is verdomd goed in zijn rol van twisted keizer Caligula. Jammer dat het eigenlijk met zo'n grootse cast (O'Toole! Mirren !) zo ongelooflijk fout kon lopen. Iedereen weet wel allemaal dat er ongelooflijk foute dingen gebeurde in die keizerlijke paleizen. En die decadentie wordt getoond. De scenes bij Tiberius kwam het zelfs nog indrukwekkend over. Helaas wordt de decadentie opnieuw en opnieuw vertoond en wordt het alleen maar zieklijk, wansmakelijk.

1.5*

Tja, lang gewacht om deze te kijken maar wat is dit toch weer zo'n goude oude !

Prachtig tijdloos verhaal met een brilliant einde en heerlijke dialogen en one-liners. Humphrey Bogart speelt alsof hij al 20 jaar Rick is en de knappe Bergman levert ook wel een erg goede rol af. Eigenlijk levert iedereen een uitstekende rol af, er zijn amper fouten bij de acteurs te ontdekken in deze film.
Voeg daar nog eens dat onsterfelijke nummer As Time Goes By en de knappe cinematografie aan toe en je krijgt de zuurverdiende 4.5* Met natuurlijk kans op verhoging.
Laat ik maar clichématig afsluiten en zeggen I'll play it again


Toch nog een vraagje Waarom hielp Louis op het einde toch nog Rick? Is het omdat Rick Strasser had neergeschoten?

Elke nieuwe Bond-acteur brengt altijd wel een soort van ommezwaai.
Met Lazenby gingen we romantische toer op. Roger Moore's films begonnen alsmaar meer op flauwe zaterdagavondfilms te lijken, met schaamteloze dieptepunten als The Man With the Golden Gun en Moonraker. Timothy Dalton was hard, zei niets, en was zowat het tegengestelde van Connery en Brosnan liet ons weer van de Bondsfeer genieten in het heerlijke Goldeneye. Maar wat dan met Daniel Craig? Hij is blond, en laten we eerlijk zijn, zijn gezicht steekt soms wat verkeerd in elkaar. Do I look like I give a damn?



Man, ik keek even m'n stemlijsten erop na en zag dat er eigenlijk maar vandaag de dag verdomd weinig goede actiefilms worden gemaakt en ik alleen maar tot de hele conclusie komen dat deze film een staande ovatie verdiend. Eindelijk tot inzicht gekomen dat deze film toch een pak beter is dan de Bondfilms van de laatste 40 jaar.


Deze Bond is hard, rauw, nog eens hard, verdomd nagelbijtend spannend, razendsnel, hard en o zo goed.
Geen special effects meer, geen onzichtbare auto, geen schurk die met een kogel in zijn kop nog perfect kan leven.

Daniel Craig past perfect in het plaatje. Heel de tijd met zo'n "het-kan-me-allemaal-niet schelen-kop" rondlopen, kwaad blijven kijken en de ontzettend coole kerel uithangen. Daniel Craig mag gerust (net) niet bovenaan m'n lijstje staan van Bond-acteurs. Het charisma dat Connery teweegbracht heeft hij nou eenmaal niet. De beginscéne toont meteen wat we kunnen verwachten. Bond zal van niemand iets heel laten eens dat hij hen in handen heeft. We worden van het éné spannende schouwspel en exotische locatie naar een andere geleid zonder dat gaat vervelen. Telkens weer brengen de scriptschrijvers er een spannende finishing touch aan. Heerlijke soundtrack ook. Onder dat schouwspel verstaan we natuurlijk ontploffingen, vernielingen, hoogtes en laagtes maar we kunnen toch besluiten dat het spannendste van de film zich toch aan een tafeltje bevind. Le Chiffre, een man die bloed weent!, is zo heerlijk slecht, heerlijk gespeeld door Mads Mikkelsen. De spanning die van die scénes afdruipt zit toch vooral in het acteertalent dat deze film verschaft. Mikkelsen met die heerlijk slechte kop, Craig met zijn coole kop en de beeldschone Eva Green, die in tegenstelling tot andere Bondgirls, wel kan acteren.

De folterscéne die zich, net zoals in Goldfinger, richt op Bond's kroonjuwelen is zo beangstigend en tegelijkertijd brengt Craig er zo'n heerlijke one-liners tussen en ik kan hier nog een tijd doorgaan met lof af te steken.

Mijn besluit is dat dit gewoon één van de beste Bondfilms is en ook één van de beste actefilms ooit en dat Craig, ondanks alle kritiek die hij tijdens de opnames heeft gekregen, een heerlijke prestatie aflevert!

Ik verliet de zaal en ik en de rest van het publiek wist het, Bond is back!

Een erg dikke 4* met kans op verhoging.

Now you can tell all your friends that you died scratching my balls.

Zoals velen hier al zeiden: dit is een zeer vermakelijk filmpje. De muzikale intermezzo's van Nat King Cole vormen het luchtige toontje van Cat Ballou. Jane Fonda doet wat gevraagd wordt en dat is mooi wezen. Het plotje gaat niet verder dan het gemiddelde Jommekesalbum, maar ik merkte wel op dat ik mij nooit echt verveeld heb of geïrriteerd heb tijdens de film. Bij de oscar van Lee Marvin, of de waardering van het AFI, stel ik me wel vragen, zeker als je ziet dat Laurence Olivier ook genomineerd was dat jaar. 3*

Every idiot who goes about with 'Merry Christmas' on his lips should be boiled in his own pudding!

Zie daar, één van de bekendste citaten uit de Engelse literatuur en wat mij betreft mag het er ook één worden uit de filmgeschiedenis. Er is hier zowaar een geweldige motion-capture film geboren. Eigenlijk had ik geen al te hoge verwachtingen van deze film. De vorige Zemeckis-films bleken half-geslaagd en ik betwijfelde of deze film ook maar "Mickey's Christmas Carol" zou kunnen overtreffen...Beter dan die laatste was hij niet, maar dit mag best uitgroeien tot een kerstklassieker. Jim Carrey is de ultieme Scrooge, die als smal, frêle oud mannetje eenzaam de straten afloopt. Hoewel Carrey altijd zal herinnerd worden als de gekke bekkentrekker, blijkt de man nu weer, cf. The Truman Show, een grote emotionele kwaliteit in zijn personage(s) te leggen.

Al zal dat ook wel aan het fantastische script te danken zijn. Een slechte Christmas Carol-verfilming maken, lijkt mij uitgesloten met het prachtige Dickens-verhaal dat nog altijd niets aan kracht heeft ingeboet. Zo zal ik bij elke verfilming wel geraakt worden door de verloren liefde van Scrooge en de dood van Tiny Tim. Want laat jullie niet misleiden door het Disney-label. Waar de vorige Disney-adaptaties allemaal vrij merry waren, richt Zemeckis zich op de donkere kanten van het verhaal. En zo hoort het ook als je trouw wilt blijven aan het Dickens-verhaal. Voor zover ik mij kan herinneren blijft men zeer trouw aan het boek (zelfs de cockney-accenten zijn er!) Hier en daar vind je wel een aantal bedenkelijke loopjes met het verhaal, zoals de piepende Scrooge, die dan ook nog eens vaak dienen om het 3D-effect extra in de verf te zetten, maar over het algemeen, heeft Zemeckis een toon gevonden die bij het verhaal past. Het heeft me ontroerd, het heeft me geraakt...het heeft eigenlijk alles gedaan wat deze film hoorde te doen. Wel verdiende 4* Humbug!

Misschien is dit allemaal een enorm narcistische keuze aangezien de film zijn première kreeg op 15 februari, mijn verjaardag, en omdat er een "Pieter" in zit. Ach, Cinderella biedt natuurlijk zoveel meer en verdient eigenlijk ook meer aandacht en lof, want ik heb het gevoel dat deze classic wat te vaak vergeten wordt. Wat me vooral opviel aan deze film, is hoe de eerste twintig minuten niets elementairs aan het verhaal wordt toegevoegd. In tegenstelling tot andere Disneyfilms, waarbij je meteen in het verhaal gegooid wordt, houdt Walt Disney hier twintig minuten lang een soort kennismakingsronde. Maar het effect dat hij ermee zal bereiken is des te groter. Laat me dit even illustreren: we zien haar heel de tijd werken voor haar stiefzusters en haar stiefmoeder. Ze blijft volharden en doet alles met de glimlach. Ze verliest nergens haar geduld, die wij als gewone mensen al lang zouden hebben verloren, waardoor onze sympathie meteen gewekt is. Wanneer de koning de uitnodigingen voor het bal verzendt, begint het echte verhaal pas. Maar door deze proloog, kent het publiek Cinderellar beter - iets wat ik een beetje miste bij Sneeuwwitje, Doornroosje en Belle. Als we merken waar dat meisje voor staat, wat haar dromen zijn, komt het des te harder aan als de stiefzusters haar jurk stukscheuren. Schitterende zet van de scenaristen. Bij Peter Pan bejubelde ik Frank Thomas voor zijn animatie van Kapitein Haak, en ook deze keer gaat hij met alle lof lopen voor het ontwerp van de stiefmoeder. Ze heeft geen zwaard, slangenstaf of magische krachten nodig. Die éne omhooggaande wenkbrauw, wanneer ze op een duivels plan broedt, spreekt boekdelen. Qua ontwerp een zeer eenvoudige villain, maar o zo beklijvend.

Maar het zijn hier vooral de achtergrond-artiesten die al hun mooiste ontwerpen op tafel gooien. Hun kunnen komt vooral tot uiting in een een scene/lied die/dat me nauw aan het hart ligt. Dit is werkelijk één van de meest romantische stukjes uit de Disney-geschiedenis: "So this is love", een nummer dat onterecht vaak vergeten wordt. Je hebt een prachtige melodie, met dat zeer catchy geneurie dat Cinderella achter elk refrein plaatst. De background-artists vormen hier een aantal schilderachtige taferelen. Cinderella en de prins dansen alleen, niemand kijkt hen na en ze hebben alleen oog voor elkaar. "So this is what makes life worthwile" zegt ze. Wie smelt hier niet bij?

Het paleis heeft een ontzagwekkende hoogte, de tuin een ongeziene oppervlakte en er raast één of andere magische stof door de lucht. Het heeft allemaal meer weg van een droom en laat dat nou zijn waar deze film allemaal om draait. Het woord droom of een aantal psychedelische of droomachtige beelden blijven terugkeren. We vinden het tijdens dit liedje terug. We vinden het natuurlijk in een liedje zoals "A dream is a wish your heart makes" terug. We zien het terug in het kasteel met zijn haast groteske balzalen en deuren (let op de deur waardoor de koning vrolijk wegdanst). We vinden het wederom terug in de hallucinant hoge trap in het huis van Assepoester. We krijgen een Fantasia-achtige scene met de zeepbellen. Let ook op hoe de achtergronden Cinderella's wereld in een nachtmerrie doen veranderen wanneer de zussen haar jurk kapotmaken. Het lijkt misschien een pessimistische en vergezochte gedachte maar wat als dit gewoon allemaal een droom was van Cinderella, waaruit ze de volgende ochtend zal ontwaken? Ach ja, "A dream is a wish your heart makes"...een gedachte die, zonder twijfel, Walts motto zal zijn geweest als je het productieproces van deze film bestudeert.

Moet ik nog zeggen dat die 5* blijven staan?

Een remake van één van m'n all-time favorieten? Uiteraard stond ik daar sceptisch tegenover. Maar net zoals bij Maleficent, is deze moderne versie een zeer aangenamde ode aan één van Disneys bekendste klassiekes. Zoals gezegd wil Branagh niet al te veel nieuws toevoegen aan het originele verhaal: Cinderella wordt ietsje mondiger en de prins ietsje meer zichtbaar, maar verder blijft het allemaal hetzelfde. De kostuums en de sets zijn piekfijn in orde, en de kitschkraan wordt volledig opengedraaid. Indien u geen azijnpissende zwartkijker bent, kan u niet anders dan hierbij even wegdromen. 3,5*

Oh, nee, nee, nee.
Zo hoort het niet. Disneysequels blijven een pest onder de fans. Ze blijven een soort lelijke moedervlek op de originele films, waar we alleen maar van hopen dat ze stilgezwegen zullen worden en vergeten. Ook dit vervolg op de originele Disneyklassieker (één van m'n favoriete films tout court) is een blaam van jewelste. Erg goedkope animatie gecombineerd met totale karakterwissels tegenover de classic. Hoezo? Anastasia is al bij al best aardig?

De gehandicapte zoon, die uiteraard de wereld om zich heen niet begrijpt en daarom het gelukkigst lijkt in deze modderige ellende, spande de kroon in dit absoluut dolkomisch theatraal verhaaltje. Zelden zo vaak bij alle onverklaarbare zaken (de verkrachting! het oneindig inzoomen op een hoop worstjes!) met een brede glimlach om me heen zitten kijken en me afgevraagd of we dit nou allemaal moesten slikken omdat het zo'n artistiek aura rond zich heen heeft? La Cinquième Saison vervalt in een bombastisch werkje dat veel grote thema's aanhaalt, en erin slaagt om geen enkele daarvan degelijk uit te werken, waardoor de film een wandeling is langs een jaar-durende misère waarin personages ernaar verlangen om in slow-motion uit beeld te vallen. Oh ja, de tienerprostituee met een bronchitis krijgt u er gratis bij.

2* En die gaan dan vooral naar dat briljante eindshot. Wie de film al heeft gezien, weet dat hij zich gelukkig prees dat de film op dat moment niet in 3D was...

Sublieme film! Wat een meesterlijke mengeling van het hoogdravende establishment en pure decadentie. Michael Gambon is waarschijnlijk de arrogantste, vreselijkste, meest pompeuze, racistische klootzak die de wereld op het witte doek ooit heeft mogen aanschouwen. En ik vind hem heerlijk! Werkelijk een glansrol die je doet beseffen dat Gambon toch één van de beste (Britse) acteurs is.

Mirren, Roth en Bohringer zijn uitstekend, ook al worden ze in elke scene weggespeeld door Gambon. De muziek van Nyman, met steeds dat terugkerende thema, draagt bij aan de ietwat dromerige, mysterieuze sfeer van de film. 4,5*

Dat praalgraf op het einde is inderdaad wel vreemd. Ik heb toch altijd gedacht dat Cromwell, gezien zijn antipathie tegenover de monarchie, toch niet de meest geliefde figuur is in historisch Engeland.

Verder is dit wel een aardige Britse geschiedenisfilm, die helaas niet het niveau haalt van andere soortgelijke films zoals Becket of A Man For All Seasons. Het is helaas niet de hoofdacteur die het geheel interessant maakt, maar de acteerprestatie van Alec Guinness als Charles I. De gelijkenis is, zoals ags50 aangaf, treffend. Richard Harris probeert naar mijn mening iets te veel te hengelen naar een Oscar. Elke speech wordt met net te veel pathos gebracht.

Toch vraag ik mij af de film niet interessanter was geweest als men The Protectorate in beeld had gebracht?3*