Opinions

Wie me op het forum al wat in het oog heeft gehouden zal alvast gemerkt hebben dat ik nogal een zwak heb voor Disney. Ik kan me op een filmavond verheugen op Scarface, A Clockwork Orange of Sin City maar tegen Cinderella of Snow White zal ik ook zeker geen nee zeggen. Disney zal toch altijd die speciale plaats bewaren. Wie een aantal pagina's terugbladert, zal lezen dat ik toch nogal sceptisch stond tegenover Disney's vijftigste De trailer deed alles in de richting wijzen van een oh zo makkelijke Dreamworksproductie, zo'n dertien-in-een-dozijn productje. Mijn kritiek lag destijds bij de zelfingenomen humor, de spottende toespelingen op de sprookjeswereld, etc. Disney heeft dat soort humor nooit gebruikt en laat die ook beter achterwege.

Groot was mijn verrassing, dat ik toch van de film kon genieten. Die zelfingenomen humor bleef beperkt (en waren idd de zwakste momenten uit de film). Het waren vooral figuren zoals Maximum & Pascale die de aandacht naar zich toe trokken en die ik ook nog eens oprecht grappig vond. De tekenaars wisten ook inventief om te gaan met Rapunzels lange haren. Die haren zijn natuurlijk op animatievlak, oogstrelend. Hoewel traditionele animatie nog altijd oneindig vaak mooier is (noem me maar een oude zaag), zitten er in Tangled toch een aantal prachtige plaatjes. Zo kan de toren qua concept best staan naast andere beroemde Disneylocaties. En je moet toch echt al een hart van steen hebben om niet weg te smelten bij die lampionnenscene? De grote voorraad aan humor (iets wat The Princess and The Frog een beetje miste), en de aangename stijl, maakt veel goed, heel veel zelfs.

Want, we hoeven het niet onder stoelen of banken te steken, het is geen traditioneel sprookje. Nogmaals, noem me maar oerconservatief, maar ik wil mijn prinsessen passief en zonder zo'n typisch Amerikaans prom queen zangstemmetje zoals die van Mandy Moore. De deuntjes die teveel aanleunen bij het popgenre, mogen ook best achterwege gelaten worden. De schurk, normaal zoveel interessanter dan de protagonisten, kwam wel zeer zwak naar voor. Waar dan ook al die plotse overdonderende lof vandaan komt (3,73?) is me een raadsel. Deze film blijft nog altijd mijlenver achter de traditionele Disneyclassics. Toch zie ik na tien jaar slabakken bij Disney (Atlantis, Lilo & Stitch), toch een zeker lichtpunt in de evolutie. Zowel The Princess & The Frog als Tangled bevatten zekere echo's van glorietijden van weleer. Is het de volgende keer eens volledig raak?

Ghibli kan het dus toch.

Ik ben altijd bijzonder teleurgesteld geweest door die Japanse animatiefilms. Welke door vele werden omschreven als meesterwerken, Spirited Away, Grave of The Fireflies, vond ik maar bijzonder matig. Bij Laputa verwachtte ik niet veel beter. Toch ben ik aangenaam verrast.

Toegegeven, aan de Japanse animatiestijl zal ik wel nooit wennen. Ik ben nu éénmaal opgegroeid met die vloeiende Disneystijl. Dat neemt niet weg dat de Ghibli-tekenaars zonder talent zitten. Dan heb ik het niet zozeer over tekentalent, eerder over een soort van talent om enorm vernuftige dingen te scheppen. Laputa, met al zijn gangetjes, bruggetjes of de Goliath, zijn zeer prachtige figuren op zich. Het verhaaltje is ook bijzonder leuk, dat wel eens ongemeen spannende scenes kunnen bevatten. Zo had de treinscene recht uit een Indiana Jonesfilm kunnen komen. Ook tussen de actie en de spanning door is er zelfs plaats voor romantiek en ontroering (de dood van de robot). Toch heb ik ook het gevoel dat de film toch wel te lang duurt. Twee uur voor een kinderfilm? Jammer, want hier had zeker een 4* ingezeten; misschien bij herziening.

Mijn interesse is alleszins gewekt. BInnenkort toch maar eens Howl's Moving Castle en Ponyo bekijken.

Enorm jammer. Had erg grote verwachtingen gehad van deze film en toch bleek ik na de film met een leeg gevoel zitten.

"The Third Man" stelt, vind ik, als verhaal niet veel voor. De romance tussen Joseph Cotten en Valli is daarvoor te onnauwkeurig uitgewerkt. Geen greintje chemistry vond ik tussen die 2. De soundtrack was nu eens magistraal, dan weer komisch, en beter passend bij een Laurel & Hardy-film.

Wat die film toch de hoogte in doet rijzen is het prachtige werk van de gehele crew die aan deze film heeft gewerkt. De sets zijn prachtig belicht en als er gebruik kan gemaakt worden van een schaduw doen ze het op een al even briljante wijze (Welles die over de brokstukken naar het café kijkt!). En dus natuurlijk, die charmante Orson Welles, die vanaf vandaag voor mij niet meer alleen (Citizen) Kane zal zijn maar ook Harry Lime De scene waarin we hem voor de eerste keer zien is zo geweldig dat ik hem meteen nog is wil terug zien, al is het maar om die heerlijke glimlach nog eens te zien als het kamerlicht op Welles' gezicht valt. En die overbekende scene-riool kan al in de gallerij van mooiste scenes ooit. Zo spannend, zo geweldig belicht, zo heerlijk gewoon...

Jammer dat het daar dan ook bij blijft. Goede film-noir maar ik had meer willen zien. Meer Welles dan vooral!

3.5*

Flinke tegenvaller. Ik ben een enorme fan van rechtbankfilms zoals Anatomy of a Murder, Witness for The Prosecution, A Few Good Men. Gewoonweg steengoede films, die puur staan op hun script en hun acteerprestaties. Als deze dan op nr 1. staat bij AFI's Top 10 Courtroom Drama's verwacht je de rechtszaal wel net iets meer te zien dan dat halfuurtje. De film heeft ook helaas te maken met een flink stukje melige moraliteit en wat bordkartonnen personages (die Ewell!). Tijdens de eindspeech van Finch tegenover de jury ontbrak gewoon de Star Spangled Banner op de soundtrack. De film stijgt nog net boven het gemiddelde uit door de heerlijke charismatische rol van Peck. 3*

We got double A's...

Omdat het niet lang meer kan duren vooraleer ik me aan deel drie zal wagen, heb ik deze maar weer eens bekeken. Ik ga deze kijkbeurt niet vermommen met de reden dat ik me terug het plot, de personages, etc wou herrinneren, want dat bleek helemaal niet nodig. Gehele scénes, dialogen klonken nog in mijn achterhoofd. Net zoals de meeste MM'ers hier, ben ik namelijk ook opgegroeid in die fantastische jaren '90. Wij konden destijds niet alleen nieuwe animatieklassiekers bewonderen zoals Aladdin, Beauty and The Beast en The Lion King. Ook werd de volledige Disney-catalogus opnieuw uitgebracht zodat we ook konden genieten van de oude klassiekers zoals Snow White en Pinocchio. En dan had je nog Toy Story...

Toy Story kan terecht al een mijlpaal genoemd worden. Het is het startschot geweest voor het spervuur van computeranimatiefilms die tegenwoordig de bioscoopzalen beheerst, net zoals Snow White dat deed voor de klassieke animatiefilms. En ik laat de vergelijking meteen doorlopen: Disney heeft nooit meer Snow White overtroffen, net zoals Pixar nooit Toy Story heeft overtroffen. Straffe uitspraak? Is het toeval? Is het dat sausje van "dit-is-vernieuwend" dat het geheel dat tikkeltje extra geeft?

Het viel me meteen op hoeveel er veranderd is in die vijftien jaar. Dat Snow White na zeventig jaar zich soms ouderwets gedraagt is niet ondenkbaar Maar dat na vijftien jaar de computeranimatie al zulke reuzenstappen heeft gezet, is opmerkelijk. Het gevoel "ik ben al oud geworden"overviel me. Met de anatomie van de menselijke personages hadden de animators duidelijk problemen, andere zaken zijn dan weer zeer simplistisch getekend vergeleken met de hedendaagse animatiefilms. Maar toch slagen ze erin om dit met zo'n charme teweeg te brengen. Vooral Andy's behangpapier is behoorlijk aandoenlijk. Waar Disney vooral teerde op het traditionele Europese erfgoed (waar niets verkeerd mee is), gaat Pixar met zeer veel verbeeldingskracht te werk. We hebben al monsters gehad die kinderen aan het schrikken maken, een huis met ballonnen, een rat die chef-kok wil worden, maar na al die jaren blijft hun speelgoedwereld hun beste ingeving. Vooral omdat het ook zeer dicht bij het gedachtegoed van kinderen staat. Ik ga niet ontkennen dat ik als kleuter wel eens gecheckt heb of mijn speelgoed (o.a een Woody met pull-string!) niet een half metertje was opgeschoven. Toch kunnen we hier niet zomaar spreken over simpel speelgoed. Pixar heeft met de cowboy Woody een groot risico genomen. Hoewel we hem altijd hebben gezien als de protagonist van de Toy Story-reeks wordt hij in het eerste halfuur voorgesteld als weliswaar een leidersfiguur, maar ook iemand die vreselijk jaloers kan zijn. En het is juist dat, dat hem herkenbaar maakt, zeker bij kinderen. Maar naast dat menselijke aspect, wisten ze in die speelgoedwereld een overvloed aan gags (cf. Snow White) te stoppen. Vele (woord)grapjes die me als kind ontsnapt zijn, krijgen nu pas betekenis. Waar ik vroeger vooral lachte om het kunst-en vliegwerk van de personages, werkte nu vooral Buzz' rol op mijn lachspieren.

Eigenlijk heb ik zelden zo'n komische animatiefilm gezien. Tel daarbij de vertederende liedjes op en de zeer spannende scene op straat en men kan terecht spreken van een klassieker in wording, die met gemak boven de meeste handgetekende animatiefilms kan staan. 4,5* De verwachtingen voor deel 3 zijn hoog, zéér hoog...

Voorlopig de beste Shakespeare-adaptatie vind ik:

Macbeth(The Scottish Play!) is natuurlijk qua verhaal één van Shakespeare's beste met dat heerlijk bloederige thema: hoogmoed komt voor de val.

Jon Finch speelt zijn rol van machtswellustige Macbeth zo goed, dat ik mij afvraag of de Academy deze film wel in 1971 gezien heeft. Hij houdt het theatrale achterwege en zet overtuigend neer. Ook Polanski's regie nam het idee weg dat het allemaal gebaseerd was op een toneelstuk. Een aantal prachtige sets en camerabewegingen zorgden ervoor dat ik niet naar een stuk op een podium aan het zien was.

Dikke 3.5*

Stompzinnig. Ik had al niet al te hoge verwachtingen, maar deze film was werkelijk te saai voor woorden. De special-effects waren prachtig maar zoiets kan mij nooit langer dan 90 minuten boeien, laat staan meer dan 120 minuten. De plot: een hoop oud ijzer dat tegen mekaar moet vechten. Maar dit zijn niet zomaar robots; Neen, ze zijn verborgen onder ons als simpele radio-spelers, gsm's en bovendien hebben ze gevoelens ! De Autobots willen de mensen redden want they deserve to live!. Michael Bay lijkt wel met dat overdreven melancholisch gedoe één of andere filosofische boodschap de wereld in te sturen. Verras ik trouwens iemand als ik zeg dat, Bay-gewijs, de acteurs op niets trekken? 1*