Opinions

Toen ik de overvolle zaal binnenstapte, kon ik het niet nalaten om even snel naar de mensen te kijken. Toen ik zag dat sommige een exemplaar van A La Recherche du Temps Perdu van Marcel Proust en Als op Een Winternacht een Reiziger van Italo Calvino onder hun armen hadden steken, wist ik dat ik in goed gezelschap was. In deze zaal, vol met mensen waar je urenlang een goed gesprek mee zou kunnen voeren, stond iets magisch te gebeuren: filmmagie

In deze serene, hoogst schrijnende aanklacht tegen onze kapitalistische maatschappij, maken we kennis met onze hoofdfiguren. Stuk voor stuk randgevallen, de archetypes van het proletariaat die achtervolgd worden door problemen en door hun kapitalistische werkgevers. Wanneer ze de deur worden gewezen, begint hun prachtig verhaal waar ze zichzelf en elkaar beter leren kennen. Het script toont met een stel prachtige zinswendingen hoe de personages, ondanks hun uitzichtloze wereld, zich toch nog open stellen voor datgene waar elke mens zich aan kan optrekken: de lach, alsook het vrouwelijk geslachtsorgaan, maar dat even terzijde.

Een favoriete scene kiezen is haast kiezen tussen je eigen kinderen. Toch eentje die ik hoogst schrijnend vond is waarbij één van die onderdrukten opmerkt dat er schijt op de televisie is, waarna de camera zich naar de plaats richt waar voorheen het televisietoestel stond en toont dat er inderdaad werkelijk schijt aan de muur hangt. Hoe die stront daar is gekomen weten we niet, als kijker tast je hierbij in het duister en dus ook letterlijk in de stront. Wat het allemaal moge betekenen en of er enige link bestaat tussen de bruine smurrie en een soort aanklacht tegenover onze massamedia maatschappij, laat ik aan die mensen over die zich bezig houden met filmnarratologie en andere culturele studies. Toch toont het maar weer eens dat de makers geen controverse schuwen. Want vergis u niet, deze scene zal nog veel inkt doen vloeien.

Wat wel jammer is, is dat de acteurs nogal bekakt Algemeen Nederlands praten. Dit kwam niet echt naturel over.

Toch kan je hier over niets anders spreken dan een meesterwerk, het meesterwerk dat we nodig hadden om ons uit deze economische crisis te redden. De It's a Wonderful Life voor het nieuwe decennium. Dat deze film in de bioscoopzalen komt, juist in de periode dat de Academy Awards nominaties bekendgemaakt zullen worden, lijkt me geen toeval. Een film om nooit te vergeten!

Zeer stijlvolle whodunnit met een uitgebreide sterrencast. Peter O'Toole als de bizarre Generaal Tanz steekt er met kop en schouders bovenuit. De film duurt weliswaar een tikkeltje te lang, maar is erg origineel in zijn mix van genres. 3,5* Overigens: wie een beetje bekend is met het leven van Vincent van Gogh weet waarom Tanz zo in trance raakt bij Van Goghs zelfportret..

Een film waar ik veel van verwachtte, maar die de verwachtingen helaas maar gedeeltelijk kan inlossen.

Heel jammer, want alleen al om die glansrol van Mitchum ben ik geneigd 5* te geven. Elke scene zonder hem voelt gewoon als een gemis. Dat liedje dat hij altijd zingt, gaf me de rillingen. Het feit dat hij simpelweg in het been geschoten wordt, vind ik een beetje ontgoochelend voor zo'n memorabele schurk. Wat natuurlijk bijdraagt aan de kille sfeer omtrent Harry Powell is de manier waarop hij in beeld wordt gebracht. Charles Laughton mag dan vooral bekend staan als acteur, de man wist verdomd goed waar hij zijn camera moest neerzetten. Elke persoon die ooit een poging zou wagen om deze film in te kleuren, zou bij wet gearresteerd mogen worden. Alleen al het beeld waar hij bovenaan een heuveltje tevoorschijn komt bij de achtervolging aan de rivier, is een reden om de dvd te kopen.

Toch kent de film ook zijn zwakke momenten. De film komt soms hopeloos gedateerd over. Dan heb ik het vooral over de betuttelende, te melancholische eindspeech. Subtiliteit kende blijkbaar Charles Laughton niet. Het knullig struikelen van Mitchum zijn toch ook fouten die destijds te vermijden waren. Pearl weet blijkbaar ook niet meer dat Harry Powell zopas nog een mes op de keel van John heeft gezet, ze loopt er gewoon naar toe. En waarom probeert John Harry Powell te verdedigen, wanneer Harry opgepakt wordt? 3,5*

Behoorlijk ondersteboven van deze parel. We kennen nu wel allemaal James Camerons versie van Titanic (een versie die ik overigens zeer waardeer), dus ik was ook eerst weinig enthousiast om een oudere versie van hetzelfde bootje-zinkt-verhaal te kijken.

Mooi niet, dus. Waar Camerons versie Céline Dion moest inroepen en denderende special effects, gooit de Britse versie alle pathetiek overboord (pun intended). De documentaire-achtige stijl, het ontbreken van een echt hoofdpersonage (al is Kenneth More fantastisch in zijn rol als Lightoller), geeft een originele draai aan deze rampenfilm. Met elke minuut die voorbijgaat zie je de paniek langzaamaan opbouwen. Door de mozaiek-benadering, wordt om de 5 minuten een klein mini-drama voltrokken, waarna weer de focus schuift naar een andere passagier, tot het tragische einde. Wie kreeg er niet de daver op het lijf van de stampende voeten en het geschreeuw? Het geheel kan rommelig overkomen, maar voor mij werkte het.

Laten we ook allemaal even stilstaan bij de innemende rol van dat voedselkarretje. 4*

Enkele geweldige behind the scenes foto's vind je trouwens hier.

Ik moet toch echt eens stoppen met altijd zo'n wrang gevoel te hebben wanneer ik een film ga kijken uit de oude doos. Nochtans krijg ik (bijna) elke keer weer een prachtfilm te zien. En ook deze keer (weer) uit de handen van Hitchcock.

Ik kan niet geloven dat Hitchcock hier eigenlijk zoveel kan uithalen. Het plot is niet al te bijster, in die tijd zal het vast en zeker wel revolutionair zijn geweest, maar het stoort allemaal niet door een aantal overheerlijke scenes en vooral acteurs.

Eerst en vooral de grootste troefkaart van deze film is toch wel Cary Grant. Hoe hij telkens weer de leukste one-liners afsteekt en sarcasme hanteert is geweldig. Eén van de grappigste rollen, zeker in het actie-genre. De stralende Eva Marie Saint, die zelfs als 82-jarige er nog vrij jong uitziet, is naast Grace Kelly al mijn favoriete Hitchcock-blondine.

Hitchcock stuurt ons op avontuur, houdt het spannend tot het einde, en levert ons uitstekende, soms hilarische zoals de veiling, en spannende scenes in een geweldige film af.

4.5*

Misschien kan het liggen aan de versie die ik gezien heb (de italiaanse, die exact 1 uur duurt), maar ik heb maar weinig kunnen genieten van die Max Schreck. Hij was weliswaar de attractie van deze film, jammer genoeg zie je hem in totaal 5 minuutjes. Verder ziet het er voor die tijd allemaal wel mooi uit maar wat wel enorm irritant was: die soundtrack! Zoals Onderhond al zei, zoiets verwachtte ik eerder ook bij een Chaplin-film. Geef mij maar de Herzog-versie.

Dan was het huren van die Herzog - Kinski box dan toch geen weggesmeten geld. Geen afvaren van rivieren, boten over land trekken of een andere grootse productie. Zelfs het theatrale acteren van Woyczeck of Cobra Verde blijft uit. Gewoon een eerbetoon aan de expressionistische Duitse film op een heerlijke manier. Kinski, ook in die andere films gewoonweg de ster, is fenomenaal als Dracula, een personage dat hier balanceert ergens tussen moordenaar en slachtoffer. Herzog levert een sterk staaltje regiewerk af, waardoor de film meer wegheeft van een horroropera.(wondermooi wanneer Adjani door de ratten gevulde straten dwaalt!. 4.5*