Opinions

M. Night Shyamalan was één van de regisseurfenomen van de laatste 10 jaar. Hij werd als 29-jarige wereldberoemd met , het erg overgewaardeerde, The Sixth Sense en de film kreeg een karrenvracht aan prijzen met zelfs een Oscar-nominatie voor beste film, iets wat nog maar 3 films hem voordeed. Na dat succes had hij natuurlijk de acteurs voor het grijpen voor het aardige Unbreakable. Met het zeer goede"Signs" werd hij terecht gebombardeerd tot nieuwe jonge Hitchcock. Vooral die laatste film zette mij ertoe aan zijn nieuwe film te kijken.

Helaas is dit een schoolvoorbeeld van "Schoenmaker, blijf bij je leest". Shyamalan bij films zoals "Signs" en niet bij sprookjes. Nochtans had ik wel een goed voorgevoel bij deze film. Disney wees de film af wat ik jammer vond want als er iets is dat Disney nodig heeft is het nog wel eens een sprookje ipv het flauwe moderne gezever.

De film start al met een erg mooi moment. Aan de hand van kinderfiguurtjes wordt de verbrokkeling tussen de mensenwereld en de sprookjeswereld uitgelegd. "Dit wordt goed", dacht ik. Helaas, het verdere verloop van het verhaal raakt kant noch wal. Om de haverklap verzint Shyamalan weer één of ander wezen dat de "Lady In The Water" ervan weerhoudt om naar haar eigen Blauwe wereld terug te gaan. Wie kon nog volgen bij het oversentimele gedeelte van de gilde, de hoeder en de heler? Shyamalan's kinderen mochten dan wel in de Narfwereld geloven maar ik betwijfel of volwassenen zoals Cleveland en de rest van de inwoners, er meteen klakkeloos in beginnen te geloven. Paul Giamatti (volgend jaar te zien in Shoot'em up ) moet nog niet eens moeite doen om de bewoners te overtuigen. Zelfs de Chinese familie bespeurt geen onraad wanneer Cleve allerlei vragen begint te stellen over dat sprookje. Soms merk je nog eens dat Shyamalan wel weet hoe hij met suspense moet omgaan en weet hij hier en daar nog eens een schrikmoment in te zetten. Ondersteund door nog een erg mooie soundtrack ook.

Maar voor de rest is het een enorme tegenvaller. Dit is een film die erg mooi begint maar alleen maar verder blijft weg zakken tot een oversentimeel einde waarin, zoals Onderhond al zei, Giamatti volledig uit de toon valt.
Komedie of Drama? Geen van beide. Ergens tussenin denk ik.

2*

78 minuten ontzettend genoten! Guinnes en Holloway zijn in topvorm als de 2 doodbrave burgertjes die zich op een bankoverval storten. Wat volgt is een ontzettend absurde stroom aan toevalligheden - het plan stuikt in elkaar op een politie-exhibitie rond de bankoverval- hoe verzinnen ze het? Wie zijn ogen aandachtig openhoudt, kan ook een jonge Audrey Hepburn (later nog te zien met Holloway in My Fair Lady) en Desmond Llewelyn (Q uit de James Bondreeks) spotten in deze verrukkelijke film. 4*

Mooie review Roger Thornhill!

Ontroerend. Meeslepend. Eerlijk. Een perfecte film over blijkbaar een revolutionaire stand-up comedian, die geheel Amerika op stelten zette.

Zelf ben ik een grote fan van stand-up comedy. Gewoon met een micro voor een zaal staan, en je weet meteen of je publiek je geweldig vindt of niet. Ik zit nog te wachten tot Jordy een stand-up-comedy-Meter creëert. Ik kende een beetje Lenny Bruce's tragische rise and fall- verhaaltje maar verder nog nooit een show van hem gezien. Al verandert dat zeker na deze schitterende biografie van deze komiek maar vooral van een tragisch persoon. Bob Fosse's keuze om de film geheel in het zwart-wit te tonen, is een heerlijke zet. Het beeld waarbij de spot zich draait naar Lenny, en we zijn rug zien met die witte glans erom heen, ziet er fantastisch uit. De gehele film trouwens dankzij de heerlijke acteerprestatie van Dustin Hoffman. Hoeveel klassiekers heeft die nou eigenlijk al op z'n naam staan? Ik kan hier nog een hoop superlatieven gaan opnoemen, maar eigenlijk kun je maar weinig dingen meer zeggen dan "perfect". Zo simpel is het. Hoewel de gehele film natuurlijk om hem draait, verdient ook Valerie Perrine eer.

Het Oscar-genomineerde script, verloor dat jaar van The Godfather Part II, is ook weer van uitzonderlijke kwaliteit. De keuze van de interviews is vrij speciaal, maar geeft de film weer een vreemd sfeertje. Lenny's stand-up comedy is dan weer ontzettend grappig, wat eigenlijk een mix vormt van tragedie en humor. Alleszins voor dit stukje pure cinema (ijzersterk script en acteurs) zijn 5* niet meer dan verdiend.

Best wel fijn filmpje.

De BBC zond een reeks Jacques Tourneur-films uit de voorbije zomermaanden( Leopard man, I walked with a Zombie, Cat People) en dat is me toch aardig bevallen. Toegegeven, horror is niet mijn favoriete genre, maar Tourneur weet er na zeventig jaar(!) toch leuk mee om te springen. Het gaat allemaal wat traag, en het acteerwerk is matig, maar Tourneur weet wel hoe hij zijn publiek aan het schrikken moet krijgen, louter gebruikmakend daarbij van het grollen van de luipaard. 3*

I am John Wilmot, second Earl of Rochester, that is it. Allow me to be frank: you *will* not like me.

Zo begint het.We zijn in het jaar 1665.We zien een bleke kindervriend Depp opduiken in het duister die zich tot het publiek richt en al de meest de schunnige taal al uitslaat in de 1ste minuut van de film.

Dat Johnny Depp een film helemaal naar zich toe kan trekken is geen geheim.Dat laat hij andermaal zien in dit staaltje controversiële en duistere filmkunst.

Geef hem als personage een man met scharen als handen,een regisseur die zich goed voelt in Angora truien,een bange inspecteur,een gedrogeerde journalist,een dronken piraat,een (te) gekke chocoladefabricant:Depp kan alles en dus ook een perverse levensgenieter die graag toneelstukken maakt over dildo's.

Hoe dat Laurence Dunmore aan zoveel geld geraakt is om Depp en Malkovich te strikken is voor mij een raadsel.Vergeet ook niet de prachtige soundtrack(dat einde ) de middeleeuwse kostuums en het prachtige decor.Het resultaat is een geweldig drama!
4*

*Do you like me now? Well,Do you like me now?Do you like me...now? *

Weet u waar ik een hekel aan heb? Religie. Weet u waaraan ik een nog grotere hekel heb? Deze eigentijdse rage om jezelf dan maar een Oosterse religie aan te meten omdat daar op het eerste zicht verbondenheid met de natuur wat meer centraal staat. U kent sowieso wel iemand die in dat rijtje past. Zo iemand die vanaf dat hij je de woorden stress/druk op m'n werk hoort zeggen, meteen komt aandraven bij je met een brochure over de plaatselijke yogales. Daar is absoluut niets verkeerd mee. Ik sta open voor vrijwel alles. Ik waardeer zelfs de sitarcatalogus van de Beatles. Maar wat je tegenwoordig krijgt, is zo'n gekloofde melige versie van hindoeïsme, samengesteld door mensen die een half blad hebben gelezen over de religie en louter dat natuur en rustaspect er van opnemen en zichzelf dan hindoe noemen. Shoppen tussen religies, bah. Natuurgevoel doen we in de kar, dat kastensysteem laten we maar in de rekken liggen. Misschien is dit zeer bekrompen van me, maar ja, je weet wel. Ik heb stress en het is druk op mijn werk.

Dat neemt niet weg dat religie een zeer interessant onderwerp kan zijn voor een film (zie Becket, A Man for All Seasons, etc). Ik zou dan ook nooit een film met opzet neersabelen gewoon omdat ze over religie handelt. Noch zou ik een film over atheïsme zomaar de hoogte in prijzen. Maar hoe religie in deze film aangereikt wordt, is echt wel beneden alle peil. Zonder enige nuance, blijft Lee maar vermoeiend op de religieuze boodschap hameren. Alsof het hoofdpersonage zijn verhaal tegen een kind aan het vertellen is. Het had subtieler geweest mocht hij mij gewoon persoonlijk met de Veda-geschriften hebben neergeslagen, roepend "which story is better?!".

En wat is de religieuze boodschap? Immers, this story will make you believe in God. Als je je film zo laat beginnen, dan voel ik me uitgedaagd. Ik wil best m'n "suspension of disbelief"-machine wat meer inschakelen om me te doen verrassen. Maar als je zo'n grote bewering durft maken op zo'n doordrammende wijze, kun je maar beter met zeer straffe bewijzen aankomen. Echter, we zijn nu een dag later en ik zie nog altijd niet in waarom dit verhaal me in God zou moeten doen geloven. Wat zien we immers? Pi vertelt een verhaal dat een leugen is. En mocht het waar zijn, toont het alleen maar aan hoe je op rationale wijze op een boot kan zitten met een tijger (trainen met fluitje, zeeziekte tegengaan, vis vangen, etc).

En als ik deze vaardigheden heb dankzij God, moet ik diezelfde baardmans ook nog bedanken om mij zo te testen. Want God test me immers. Hij neemt me mijn ouders af, mijn broer, etc in een vreselijk bootongeluk. Maar omdat God dat nog maar kattenpis vindt, zal hij me ook nog eens 200 dagen op zee laten ronddobberen. Achteraf zal ik wel een verdomd goed verhaal hebben, waar misschien een roman kan inzitten. Deze zal dan hopelijk mooi gerecenseerd worden in die lifestyle tijdschriften die iets te nadrukkelijk bij eenzame huisvrouwen op de koffietafel liggen. Volgens mij is volwassen Pi dat soort man dat je wel eens op een universiteitscampus verdwaald ziet rondlopen, bewerend dat hij God heeft gezien op een berg of in zijn geroosterd brood.

Maar goed, als je je eenmaal over dat religieuze geneuzel kan zetten (oh wacht, daar zijn de cliché zonnestraaltjes in de storm), dan kan je ook wel van de film genieten. De film bevat een zeer knap arsenaal aan CGI-effecten, met de tijger uiteraard voorop. En hoe verdomd leuk zag die oom van Pi er wel niet uit? Een film over de doldwaze avonturen van Mamji in het zwembad van Parijs lijkt wel op zijn plaats. 2,5*

Tegenvaller.

Het verhaal is flauw en erg voorspelbaar.De humor komt maar langs één kant,De Stitch kant.Dat blijft zo'n ontzettend schattig tegelijk cool personage met gevoel voor humor.Pliekie,Jumba,Nani en Lilo zijn dan weer irritante personages die in de weg moeten lopen.

2*

Een documentaire voor zowel Shakespeare-fans als leken.

Na zopas het originele toneelstuk gelezen te hebben, moest ik dit toch ook eens zien. Zoals vele hier al vermelden, is Pacino's bewondering voor Shakespeare een genot om naar te kijken. Zijn doel om Shakespeare ook naar de gewone man te brengen, wordt op zo'n leuke, frivole manier gebracht dat mijn interesse voor Shakespeare steeds meer en meer aangewakkerd word. Jammer dat de gehele film nooit in de cinemazalen is verschenen. Pacino's vertolking leek me grandioos te worden!