Opinions

And he bloody well is...

Nogmaals: de Britten kennen hun geschiedenis en ze weten ze goed naar het grote scherm te brengen. In deze biografische film over Winston Churchill aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog is Albert Finney weergaloos als de grote Britse held. De film toont niet alleen zijn retorisch talent, maar ook Churchill's romantische kantjes. De relatie tussen Churchill en zijn vrouw (Vanessa Redgrave in goede doen) is bijzonder vertederend. Jammer dat deze film zo onbekend is gebleven. 4*

The Ghost Writer zal in de filmgeschiedenisboeken alleen terug te vinden zijn als voetnoot in de Polanksi-zaak want verder dan een doorsnee thriller, met hier en daar eens een klasseflits, reikt dit helaas niet.

Het verhaal neemt een ongelooflijke trage start, waarbij je na één uur niet echt iets gemist hebt. Ewan Mcgregor doet het aardig en is eigenlijk nooit echt slecht, maar het is toch vooral Pierce Brosnan die bewijst dat hij nog iets anders kan spelen dan charismatische Britse spionnen. Heerlijk als hij het éne scheldwoord na het andere uitspuugt. Zelfs een Sex and The City-actrice, Kim Catrall, speelt haar rol overtuigend. 3*

Die lage score zal dan toch voornamelijk komen van anti-McCartney's zeker? Want naar mijn, Beatles-fan, mening verdient deze film zeker wat meer waardering. Paul McCartney kan prachtige liedjes schrijven, maar scenario's duidelijk niet. Dialogen zijn vaak nietszeggend en de "verloren tape" blijkt uiteindelijk gevonden te worden op de meest belachelijke wijze. Toch haalt Paul wel zijn meest geliefde songs boven (Here, There and Everywhere, Eleanor Rigby) afgewisselt met een aantal uit zijn solo-carriere, waaronder het catchy Ballroom Dancing. Deze film was duidelijk een excuus om Sir Paul nog eens flink in de spotlights te zetten en dat is hiermee duidelijk gelukt. Flauw script, maar wel geweldige nummers. 3*

Well, remember me sometimes. I shall always remember you...

1939 zie je wel eens opduiken als een van de beste jaren in de geschiedenis van Hollywood. Hoe kan het ook anders? The Wizard of Oz veroverde de kinderharten, Mr. Smith Goes To Washington bracht met James Stewart een filmlegende naar voor, en John Ford had zijn eeuwige maatje gevonden in John Wayne voor Stagecoach. Oh ja, en er was ook nog Gone With The Wind.

Tussen al dat boxoffice-geweld, raakte Goodbye, Mr. Chips door de jaren heen wat ondergesneeuwd en dat is jammer. Vergeet niet dat Robert Donat met deze rol toch maar even Laurence Olivier, Clark Gable en James Stewart (terecht) versloeg in de strijd om de Oscar voor Beste Acteur. Het woord 'sentimenteel' viel hier al, en dat klopt ook wel. Alles wordt mierzoet verteld, op bijzonder simplistische wijze. Soms voelde ik een vleugje Charles Dickens voorbijwaaien in het sneeuwachtige landschap van Brookfield School. En toch, en toch betrapte ik me er zelf op dat ik niet kon wegkijken. Doe uzelf een plezier en geniet mee van Chips carrière, want deze klassieker verdient meer aandacht. 4*

Weer een geweldig staaltje van Britse filmkunst.Wat iedereen hier zo saai aan vind,begrijp ik niet.Ik heb die 137 minuten met plezier uitgekeken.Altman bracht werkelijk een topcast samen waarvoor Maggie Smith ZEKER de oscar had verdiend.Wat een klasse heeft ze toch.Altman schept een dramatisch beeld van de rijke snobs die opscheppen over hun rijkdom en hun bedienden het moeilijk maken.Terwijl één verdieping lager de bedienden zelf de naden uit zich werken zodat alles piekfijn in orde is voor hun "master"/"Ladyship".Clive Owen speelt alweer een geweldige rol als de wat mysterieuze zwijgzame Robert Parks.Spijtig dat zijn rol niet zo uitgebreid is.Maar als hij dan weer eens in beeld komt zie je meteen wat voor klasse die man heeft.Altman heeft de personages goed uitgewerkt waardoor vele tegengestelde karakters met mekaar eens op het feest botsen.Wat Altman wel had vergeten is de personages op een tragere manier voorstellen.Je hoort de bedienden namen uitspreken en je weet niet eens over wie ze het hebben.Natuurlijk betert het naarmate de film.De moord is eigenlijk bijzaak,wat geen probleem voor mij is,de film houdt je aan je scherm gekluisterd.

Een verdiende 4.5*

Clive Owen

Ik had voorafgezien maar weinig hoop op deze film. Ik had net het gelijkaardige sterrenvehikel "Dinner at Eight" achter de rug, en die was me maar slecht bevallen. Maar soit, heb het toch maar een kans gegeven in de geest van weer-een-BesteFilmOscar-die-ik-kan-wegvinken. Nu ik eraan denk, ik zag ook "Dinner At Eight" om een lijstje af te werken (AFI 100 Laughs). Waar ben ik toch mee bezig?

Nou, dit viel reuze mee. Wat een stijl, wat een klasse heeft deze film toch. Het glorierijke hotel in de jaren '30 verwelkomt een aantal gasten, en zoals de kamenier zegt "Nothing ever Happens", of toch zo lijkt het. We maken kennis met een aantal gasten, die elk hun eigen verhaal hebben, maar wiens levens weldra mooi elkaar zullen kruisen. Mijn voorkeur ging toch uit naar de Barrymore-familie. John Barrymore (Walt Disney look-alike) draagt de gehele glamour van de film.Sigaartje, smoking, potloodsnorretje! Die andere Barrymore, Lionel, mag dan weer een tragedierijk personage spelen. Zonder twijfel de interessantste verhaallijn. Dat extra tragisch sfeertje dat rond het hotel hangt, heeft dan weer te maken met de geschiedkundige achtergrond. Wanneer een film zich afspeelt rond 1932 in Duitsland, kan je niet anders dan even denken aan het opkomende fascisme, ook al wordt er geen woord over gezegd. Even wegmijmeren hoe het met filmpersonages zou verdergaan tussen 1933-1945, dat kan ook deugd doen.

Minpuntjes helaas, zijn de niet altijd even sterke verhaallijnen of het acteerwerk van de anderen. Ik weet niet wat Greta Garbo aan het doen was maar acteren was het niet. Slecht acteren overigens ook niet. Ik weet het gewoon werkelijk niet.

3,5* Een verhoging in de toekomst sluit ik niet uit. Ik zou overigens ook kunnen leven met een remake van deze film.

De Disney-muizenfilms blijven nog altijd de meest ondergewaardeerde in het hele Disney-oeuvre. Ze werden schandelijk genegeerd bij de Platinum-selectie. The Rescuers & The Great Mouse Detective werden, ondanks het ontbreken van het Disney-moraaltje, financiële successen. The Great Mouse Detective verdiende, naast een hogere score, ook een SE.

The Great Mouse Detective is gewoonweg pure fun die het vooral moet hebben van zijn snelheid, de heerlijke persiflage op Sherlock Holmes en de knappe animatie. Na de financiële flop van The Black Cauldron had Disney nochtans weinig middelen om nog zo'n topper te realiseren. De keuze om de hele film 's nachts te laten afspelen was nochtans een heel groot risico, gezien de negatieve reacties op het donkere aspect van The Black Cauldron. Maar de hele film weet zo'n frivool, aangenaam sfeertje te houden door zijn fijnzinnige humor. Zo wordt het ondergrondse criminele wereldje van Professor Ratigan (Glen Keane ) een musicaldecor voor één van de fijnste Disney-nummers in jaren (Oh Ratigan!).

Ik verhoog naar 4*

Geloof de hype! (een beetje)

Zelden zo'n verfrissende superheldenfilm gezien. Goed, het bereikt nergens ook maar het label 'meesterwerk' en je zit wat met een bordkartonnenschurk en een al even doorbakken Macguffin (bol waarmee je de wereld kan veroveren bla bla), maar de personages, de soundtrack en de humor houden deze film mooi recht. 3,5*

Er zijn maar weinig films die zo'n ontzettend jongensachtige charme weten te creëren en die de bromance zo hoog in het vaandel dragen. Bij het zien van de film, moest ik meteen denken aan die andere fantastische avonturenfilm: The Man Who Would Be King. Niet geheel toevallig uiteraard, aangezien die ook een Kiplingverhaal als inspiratie gebruikte. Het blijft de vraag of deze films vandaag nog gemaakt zouden kunnen worden. In beide films schofferen de Britten de Indiërs als een stel domkoppen, en een deelname aan het Britse Rijk waarin de zon nooit ondergaat is het hoogste doel.

Goed, politieke correctheid is ver te zoeken in Gunga Din, maar oh wat heb ik ervan genoten. Een sergeant loopt zijn manschappen tegemoet na een heuse veldslag te hebben voltooid en begroet hen met Nice work, chaps. Very well done!, alsof ze even boodschappen zijn gaan halen. Wanneer onze 3 helden geconfronteerd worden met bloeddorstige voodoo-achtige moordenaars, kijken ze naar elkaar alsof het weer een zoveelste dronken avontuur is. Ergens voelt het allemaal zo simpel aan. Zo simpel, maar o zo leuk en spannend. 4*