Opinions

Alles wat Michael Bay mist in zijn films, lijkt McG goed te maken met dit tweede deel van Charlie's Angels. Drie superchicks in de hoofdrol, die grandioos openen door het onmogelijke voor elkaar te krijgen in het begin: van een dam afrijden in een truck, al vallende in de helikopter klimmen die op de truck stond, wachten tot iedereen binnenboord is en ten slotte de heli starten en net op tijd wegvliegen voor het hele zooitje ontploft.
Nimmer zo gelachen tijdens een openingsscène. Hilarisch en geweldig tegelijk.

Verder neemt Charlie's Angels zich gelukkig niet zó heel serieus, zonder per sé het genre op de hak te nemen. Uiteraard heeft het verhaaltje weinig om zijn lijf, maar visueel gezien kom je niets. En dat de drie chicks zo nu en dan superhelden lijken, als ze weer zonder schrammetje uit een gevecht op leven en dood komen, neem je bij een film als deze wel voor lief.

Ik kijk enorm uit naar de nieuwe Terminator. McG heeft me met deze film in ieder geval overtuigd.

Net herzien en dat had ik beter niet kunnen doen, want hij viel me helaas wat tegen. Het viel me nu vooral op hoe slecht deze film gedraait en gesneden is. Jammer, aangezien er inhoudelijk niet zo heel veel mis is. En die scène met Adams in de regen blijft schitterend.

3*

Dat was een teleurstelling, een behoorlijk grote teleurstelling wel te verstaan. Had grotendeels het idee dat ik naar een documentaire aan het kijken was. Oeverloos en onnodig veel gepraat, waarvan zeker de helft geschrapt had kunnen worden, waarna het ook nog wel duidelijk zou zijn geweest.

Daarnaast is het grote probleem dat je nauwelijks iets te weten komt over de beweegredenen van Che om te strijden tegen onderdrukking. En `ja, maar hij was een idealist´ is mij wat simpel.

Jammer. Hopen dat het tweede deel wat meer uitkomst zal bieden, maar ik vrees met grote vrezen...

2*

Op enkele leuke momenten na is het een rommeltje. Lelijk gedraaid, slechte dialogen en enorm slechte regie.

1*

Veelbesproken? Ja. Uniek? Mwah. Saai? Best wel eigenlijk. Allemaal erg knap gedaan natuurlijk, maar wat gebeurd er nu eigenlijk. En wat wordt er nu helemaal vertelt? Bar weinig...

Een positieve verrassing. Een fijne cast, en ondanks wat haperingen hier en daar lekker vlot verteld. Prettig te merken dat Oliehoek met een wat rustiger en meer uitgebalanceerd script zelf ook wat meer in z'n element lijkt.

3*

Zag d'r leuk uit, maar na een half uur wisten we al wel dat Kitano een klootzak was. Wel enorm lachwekkende en uber-lompe gevechten overgens (op eentje na dan).

Naast serieuze Spaghetti Westerns kan Corbucci ook het tegenovergestelde. Uitermate lollige kolder met Spencer en Hill.

Zowel de knokpartijen alswel de uber nichterige pakjes van de schurken zijn goud waard...

3,5*

Na het fantastische Moulin Rouge was ik toch erg benieuwd naar deze film. Maar ik moet zeggen dat hij me vies is tegengevallen. Het acteerwerk vond ik vreselijk theatraal, de liedjes door het verhaal heen kwamen er niet zo swingend uit zoal had gemoeten en ook de decors zagen er imho niet uit. Mede door het redelijk vermaakzame verhaaltje heb ik m'n tijd uitgezeten, maar meer dan 2,5* kan, zal en ga ik er ook niet voor geven.

Erg grappige en mooi gemaakte film met leuke verwijzingen naar andere films (The Great Escape). 4*

Geweldig. In tijden niet meer zo onder de indruk geweest van een film. Een film die je bij je kloten pakt en pas na 110 minuten weer los laat.

Bam! 5*

Ik zag deze film in de videotheek staan en ik had er vaag al eens van gehoord. Toen Johnny Depp en Juliette Bonoche op de voorkant stonden werd het al stukken interessanter. Toen ik ook nog zag dat de film door Lasse Hallström geregiseerd was kon m'n dag niet meer stuk. Je raad het natuurlijk al: ik heb de film gehuurd!

Ik vond het een leuk, maar vooral mooi filmpje. Er wordt een soort sprookjesachtige sfeer gecreërd en op sommige momenten komt dit erg mooi uit de verf. Maar zoals met wel meer films had ik het gevoel dat er 'iets' mistte. Iets.....misschien het magische sprookjessfeertje uit Amelie......of het schitterende camerawerk uit What's Eating Gilbert Grape? Kwam het doordat de film in z'n geheel té braaf was of door het voorspelbare zoetsappige (wel zoals het hoort bij zulke films) einde?

Ach ja, zo kunnen we nog wel even doorgaan. Ondanks alles was dit toch een leuke film die je hoort te kijken op een regenachtige zondagmiddag (en wat was het......:D). 3,5*

Wat een ongeloofelijke slechte en belachelijke film is dit zeg. Ik ergerde me dood aan de ontzettend slechte cast en het ontzettende slecht en saaie verhaal wat me helemaal niet deed. 1* voor de moeite.

Indrukwekkende film, maar toch minder dan ik gedacht had. Vond het vooral ook erg interessant, omdat ik een half jaar geleden op de locatie ben geweest waar de hele film zich afspeelt. 3,5*

Ook ik ben begonnen aan de Sturges box, nadat ik een jaartje geleden het geweldige Hail the Conquering Hero zag. Christmas in July kent helaas nog niet de vele spitsvormige dialogen, maar het is duidelijkt te zien dat je ook hier naar een Sturges film kijkt. Tussen Powwel en Drew is er een goeie chemie, maar vooral Raymond Walburn steelt in enkele scènes de show, als opgefokte eigenaar van een koffieketen.

Als volgens Ramon dit tot nu toe de minste is van Sturges, ligt er nog heel veel moois in het verschiet.

3,5* voor Christmas in July

Juist die achtervolging scènes waren fantastisch, omdat dit één van de eerste films is waar ik mensen moe heb zien worden tijdens een achtervolging. Dat ze hierna nauwelijks nog power overhebben om te vechten werkt dan ook uitstekend.

Daarbij is de film enorm fris, heeft het een onconventionele vertelling en ziet het er visueel prima uit. Enorm naar ook dat de meest gestileerde moordscène juist door dat stilisme enorm beklijft. Misschien nog wel meer dan in een hyperrealistische setting.

4*

Ongelofelijke indrukwekkende en schockerende film. Wat vooral opvalt is de uistekende jeugdige cast en de verschrikkelijke snelle editing, wat dan ook perfect het 'rusteloze' leventje in de korttenwijken weergeeft. Deze manier van filmen staat wellicht dan ook als metafoor tegenover het gegeven dat je nu moet leven, want het kan zo over zijn; je kan zo een kogel in je lijf hebben. Ook het einde vond ik erg goed; de criminaliteit zal altijd voortbestaan; als de één ermee stopt, staan de anderen, vaak jongeren, alweer klaar...
Een echte 'slap in the face' film, die nog uren door m'n hoofd bleef spoken. 4,5*

Wat begint als een stel aandoenlijke mensen die van film houden, ontspruit zich langzamerhand in een stel mensen die de dingen niet helemaal meer op een rijtje hebben. Wist niet of ik ze nu heel aandoenlijk, of heel zielig moest vinden.

3,5*

Inderdaad een hele goeie film van dezelfde regisseur van Amelie (pas nog gezien ) en dat was wel te zien ook. Het weirde verhaaltje (hier eingelijk nog meer dan bij Amelie) de mooie camera beelden en erg weirde karakters. Acteerwerk vond ik ook erg goed (vooral van dat kleine meisje in de hoofdrol) dus ik heb me zeer vermaakt. Deze film krijgt van mij nu 4* maar dit vraagt om meer! !

Braaf en moraliserend filmpje, die enigszins gered wordt door Assante. Springer moet zich maar houden bij z'n tv-show; acteren kan ie niet (alhoewel z'n show wel 1 grote act is natuurlijk...)

2*

En ook ik dank Wouter. Geweldige film, mede door Bronson zelf, Morricone's muziek en zoals Wouter ook al meldde het geweldige einde. Ben zeer benieuwd naar meer werk van deze Sollima. 4*

Hier en daar ietwat traag aan het begin, maar visueel bij vlagen briljant. Tien keer leuker dan Death Wish ook...

4*

Had denk ik iets te hoge verwachtingen van deze film, want hij viel me een beetje tegen. Deze film was een aaneenhoping van clichés en hij moest het puur hebben van de goed acterende cast (en dan doel ik met name op Harvey Keitel). Vooral die scéne wanneer hij in zijn motelkamer zit en zit te huilen om zijn vermoorde broertje. Erg mooie scéne was dat. 2,5*

Wat een ongeloofelijke bagger was dit zeg! De gehele cast acteerde gruwelijk slecht en alles was gejat wat er ook maar te jatten viel (misschien een beetje een verkeerde woordkeus bij een film over straatbendes ). Dat iemand nog lol aan deze troep heeft.... 1* voor de moeite.

Niet echt bevredigend. De minste van Smith tot nu toe zelfs. De humor in de film is (opnieuw) de sterke kant van de film; het is de drama kant die zo goed als nergens echt weet te aarden of een statement te maken. Als er nog een film met dezelfde karakters komt, dan graag eentje zoals Clerks, Mallrats of Chasing Amy (waar het drama overigens wel werkte). Niet meer van deze halfbakken films.

Toch nog 2,5, mede voor de meesterlijke uiteenzetting over de Lord of the Rings trilogie.

Ontstijgt op meerdere fronten zijn genrebroeders, mede doordat er -enigszins gedurfd- meer op de drama kant gemikt wordt en door de frisse aanpak van het bekende gegeven.

Van de komediant Sandler ben ik niet zo'n fan; van de drama-acteur des te meer. Helaas is Coraci geen PT Anderson, maar Sandler weet zich grotendeels te redden, mede doordat hij Walken en Beckinsale tegenover zich heeft.

3*

Indrukwekkend tot de laatste minuut. Steekt met kop en schouders uit tussen de andere telefilms van dat jaar.

Prachtige film. Zulke constructivistische scripts werken niet altijd (heb, wanneer dit niet werkt, dan meestal vooral moeite om emotioneel mee te gaan met een film), maar bij Closer werkt dit uitstekend. Wel duidelijk een theateradaptatie, maar de dialogen voelen nergens echt onwerkelijk aan; iets wat deels natuurlijk ook door het fantastisch acterende kartet komt (vooral Roberts viel me zeer positief op; één van de beste rollen die ik van haar zag, zo niet de beste...).

Moet het nog even laten bezinken, zaten nogal intense scènes in, maar voorlopig 4*

Altijd leuk, hypes als deze. Het nadeel is wel dat het vaak tegen kan vallen, maar gelukkig deed Cloverfield dit nauwelijks.

Over de negatieve punten kon ik me gelukkig gauw overheen zetten. De eerste twintig minuten zijn helaas wat suffig, maar uiteraard heb je ze wel nodig om het (karige) verhaal op te starten. Tevens stoorde ik me aan het begin eventjes aan het enorm schokkerige camerawerk, maar gelukkig werd dit vrij snel al stukken minder, waardoor het wel beter ging werken. Ook storend was het opvallende 'fictie-draaien'. Op sommige punten werd er duidelijk fiction-wise gedacht en ook zo gedraaid, waar er echt in zo'n situatie nooit zo gedraaid zou worden. Als laatste schoten er zo nu en dan nog wat praktische dingen door mijn hoofd: waarom kunnen ze zo lang met de accu doen? en een tape van een dv camera is toch nog altijd 1 uur en geen zeven. Wellicht wat flauw, maar toch wel storend.

Dit alles opzij gezet, kan je je opmaken voor de rush van het jaar. Want as Cloverfield eenmaal loopt, loopt ie ook als een trein. Intens camerawerk en heftig en enorm sterk sounddesign zorgen ervoor dat je in je stoel gezogen wordt en je tijdens de aftiteling verbijsterd achterlaat (alhoewel de film wel 5 minuten eerder had mogen stoppen wat mij betreft...)

3,5*, vooral vanwege de indrukwekkende intensiteit, die vrijwel consequent wordt volgehouden gedurende de hele film. Jammer van het karige verhaaltje, maar een stijl als deze vraagt waarschijnlijk ook wel om een verhaal als dit.

13 in dozijn rommel. Eerste tien minuten zijn, op de lelijke expose na, spannend en veelbelovend. Maar al snel ontaardt het geheel in een voorspelbare clichésoep van weinig originele ideeën, plotgaten zo groot als het monster aan het eind en een loslopende arm die for no good reason het plot een handje verder helpt.
1,5*