Opinions

Wel weer een sterke Van Warmerdam, maar het kent een beetje het Adaptation probleem. Leuk concept - een verhaal dat wordt geschreven binnen een verhaal - maar dit zorgt er wel weer voor dat sommige stukken gewoon niet goed geschreven zijn en ik ze gewoonweg niet geloofde.

3*

en wellicht later meer; nog even later bezinken...

BIj vlagen interessant en mooi gedraaid, maar de geforceerde plotwendingen aan het einde doen de film uiteindelijk de das om.

2,5*

Het bekende recept: enkele grandioze scenes maakt ook deze Castellari de moeite waard. Ook de opzwepende score van Morricone valt op. Maar Enzo heeft betere films gemaakt.

Qua vehaalconstructie te vergelijken met Amorres Peros en Magnolia, maar qua themthiek en diepgang te vergelijken met Magnolia. Wellicht dat de makers deze twee films dan ook wel gezien hebben, maar dat deert niet zo heel erg veel. Drie verhaallijnen die op zich redelijk gewoontjes zijn, maar door de combinatie met elkaar was het geheel heel aardig om naar te kijken... 3*

Leuk om ook eens gezien te hebben, al moet wel meteen gesteld worden dat het origineel toch een tikkeltje beter is. Vooral het tergend trage begin speelt deze film parten. Waar de introductie in de remake vlot en kernachtig gebeurd ben je hier zo'n drie kwartier aan het luisteren naar oeverloze dialoog die je prima missen kan.

Ook was de kraak zelf wat aan de trage kant, maar toch best inventief. Geestiger einde ook dan het origineel...

3*

goeie regiseur (heb traffic & erin brockovich ook gezien) en een goeie cast

vond het ook een goeie film alleen duurde de voorbereiding van de kraak iets te lang (het was pauze toen de kraak dus de film pas eingelijk pas echt begon) maar al bij al is het een hele goeie film met een verrassend einde ondanks de lange voorbereiding 4,5 sterren

Tig keer leuker dan Twelve, maar het niveau van Eleven wordt helaas bij lange na niet gehaald. Vooral Pitt en Clooney zijn erg leuk, heerlijke chemie tijdens de scènes met z'n tweën, waar ze elkaar uithoren over hun beide vrouwen (de Oprah scène met een huilende Clooney was wel het hoogtepunt).

Helaas probeert Thirteen iets te veel hetzelfde trucje uit te halen als Eleven (kan overgens weinig anders bedenken, wat echt werkt verder)l wat dus ook een beetje tegen de film werkt.

Maar in ieder geval is Thirteen een verademing ten opzichte van het zeer matige Twelve.

3,5*

Haalt het niveau van het eerste deel niet, maar zo dramatisch als ik het in hier in berichten lees viel ook nog wel mee. Het was hier en daar wat rommelig, gebruikte, net als in deel één het we-zijn-weer-een-boef-te-slim-af-trucje, maar toch was het wel vrij vermakelijk.

3*

Leuk. Meer dan redelijk scripts (alhoewel de Jong wel beter kan) en uitstekend spel van vooral Koole (die nimmer teleurstelt). 3,5*

Minder boeiend dan ik gedacht had. Troosteloze verhalen over het troosteloze leven in Oost-Europa hebben we al vaker én beter gezien. Vond dit erg onsamenhangend (zal wellicht ook met de drie verschillende regisseurs te maken hebben). Had als drie korte filmpjes beter gewerkt dan één lange...

2*

Weeber was beter in Van God Los, Schuurman is altijd leuk om naar te kijken, maar die heeft ook beter rollen gespeelt en ook het al eerder genoemde script kent nogal wat (storende) gaten. Toch is het geen vervelende kijkervaring, mede dus door Katja en het vlot lopende verhaal....

Heb genoten. Decleir als eenzame zonderling, waar de triestheid gewoon vanaf druipt en ook is het natuurlijk leuk om eindelijk Krabbé weer eens te zien (maar hij wordt imho weggespeelt door Decleir overgens).
Vooral zo sterk aan het script vond ik, dat het beide kanten uit kan. Enerzijds is het mogelijk dat het meeste zich in het hoofd van John afspeelt, maar anderzijds is het ook mogelijk dat John en Wesselinck elkaar wel degelijk kenden. Ik neig toch meer naar het laatste, omdat als je puur voor 'het speelt zich allemaal in het hoofd van John af" verhaal gaat, kent het verhaal imho toch te veel hiaten om te blijven kloppen. Maar helemaal het laatste verhaal lijkt dan ook weer ietwat vreemd, omdat de gesprekken tussen John en Wesselinck op mij ietwat bizar overkwamen.

In ieder geval een erg interessante film met meer stof om over te praten, dan mensen in eerste instantie denken.
Zeker de beste telefilm van dit jaar.

4*

Bovengemiddeld, zoals de laatste paar jaar bij Nechustan het geval is. Had hier en daar wel wat vlotter gekund en Hassouni is helaas niet zo goed als gedacht. Ze zal de Emmy waarschijnlijk ook meer voor haar rol, dan voor haar acteerwerk hebben gekregen.

3,5*

Mijn eerste 'ontmoeting' met Tarkovsky was een half jaar geleden met de film Stalker. Nadat ik die film gezien had heb ik mij meerdere malen op mijn hoofd moeten krabben en mezelf af moeten vragen waar die film nou over ging. De diepere gedachten in die film gingen mij een beetje te diep.

Maar ik gaf de moet niet op, want ik waagde mij een paar dagen geleden aan een tweede film, weer van Tarkovsky, en jullie raden het al: dat was deze film.

Waar Stalker voor mij grotendeels onbegrijpelijk en (sorry Ramon) saai was, kon deze film mij op veel momenten erg diep raken. Ook hier had ik ook nog wel momenten waarbij ik dacht wat de bedoeling hiervan was, maar grotendeels heb ik echt genoten van deze film.

Een paar dingen wat ik graag bij elke film zou willen zien:

- Het sublieme camerawerk door bijv. de hoofdrolspeler in de camera te laten praten terwijl hij eigenlijk met iemand staat te praten waarmee hij met z'n rug naar toe staat.

- De fantastische diepe dialogen van de hoofdrolspeler in het bos

- De scènes waarbij nauwelijks van camerastandpunt gewisseld wordt en wat dus een erg rustige sfeer geeft.

- En natuurlijk de vele fantastische, mooie, maar toch vaak eenvoudige scènes.

Een lust voor het oog deze film die ik, als ik dar de kans voor krijg zeker vaker zal gaan kijken. Ondanks alle mooie dingen in deze film krijgt hij van mij 'maar' 4 sterren, omdat dus zoals ik al zei nog niet alles duidelijk was, maar daar ga ik mij nog wel een keer in verdiepen. Maar zeker de moeite waard om te kijken, als je een keer iets anders wilt als XXX of Jackass!

[edit] Toch 3,5* van gemaakt, omdat het meestei n de film mij toch nog té symbolisch is. [/edit]

Wist niet echt wat ik hier moest verwachten, toen ik de zaal instaptte. Vond Reconstruction erg sterk, omdat het constant de standaard filmconventies tarte.

Ook Offscreen doet dit, alleen op een net wat minder sterke manier dan Reconstruction dit deed. Ik was een beetje bang voor een Dogme-achtige film, maar daar is dit gelukkig net iets te gestileerd voor.

Toch gaat zo nu en dan het camerawerk een beetje op de zenuwen werken (in combinatie met de montage), maar de film kent gelukkig tal van unieke vondsten om telkens weer te blijven verbezen.

Erg sterk. 4*

Mooie kleine film over twee personen die op zich wel gelukkig zijn, maar er stiekum toch van dromen elkaars leven te leven. De één is een flierefluiter en de ander heeft zich enigzins gevestigd samen met zijn vrouw die in verwachting is. Vond de onderlinge chemie tussen de twee hoofdrolspelers sterk. Tijdens de gesprekken die ze hebben merk je toch wel dat ze elk met hun eigen problemen zitten, zonder dat ze die eigenlijk bewoorden. Vooral een erg mooi was één van de laatste scènes waar London in zijn auto zit met radio aan, waar de hele film even in 2 minuten wordt samengevat (vatte het ook op dat op de radio wordt gezegd, wat hij in die auto dacht.)

Zeker de moeite waard om naar te kijken...

3,5*

Fascinerend verhaal. Bakema en Kraakman zijn enigzins aan het improviseren gegaan, iets dat af en toe geweldig, maar zo nu en dan ook net over het randje gaat. Vooral het eerste uur vond ik juist erg sterk, het laatste half uur was iets zwakker, omdat hier nauwelijks meer echt iets wezenlijks gebeurt.

Kraakman blijft wel een erg sterke actrice.

3,5*

Honigman doet opnieuw wat van hetzelfde, maar ze doet het met verve. Interessant hoe ze de politieke situatie en geschiedenis in Peru bespreekt met mensen die danwel barman, of kleermaker zijn geweest voor de verschillende presidenten. Wel wat lang helaas, maar da's wel vaker een probleem bij documentaires...

3,5*

Filmisch gezien stukken interessanter dan inhoudelijk. Net als bij bijvoorbeeld Triumph des Willens had ik het na een poosje wel gezien. Maar zoals ik al zei, filmisch gezien, zeker voor die tijd, erg imponerend.

Net als bij het eerste deer; filmisch gezien stukken interessanter dan inhoudelijk. Vooral het eerste half uur is weinig interessant. Wel heb ik genoten van het laatste kwartier: het schoonspringen. Schitterende opnamen zijn dat, opgenomen met drie camera's.

Degelijk Libelle drama, met een einde dat je al van mijlenver ziet aankomen en daardoor net niet weet te emotioneren. Niet vervelend, wel uitermate truttig.

Zoals ik al dacht: Schi-te-rend! Geweldig Amerikaans debuut van Hallström. Het einde liet me even stil achter. Ontzettend mooi... 4,5*

Slordige, maar toch vermakelijke afsluiter van de Mariachi trilogie. Rodriquez lijkt zich (en de mariachi) alleen niet zo heel serieus te nemen...

*snurk*

Was in de veronderstelling dat ik een soort Kramer vs. Kramer zou gaan zien. Zoet, maar met een zwart randje dus. Niets van dit al. Zo zoet dat het glazuur van je tanden afspringt, personages waarbij vanaf seconde één al duidelijk is dat ze bij elkaar komen -maar laten we doen alsof ze elkaar helemaal niet mogen...spannend!- en waar is het fucking drama. Gedoe met katten, knikkers in neuzen en weggelopen kinderen die eigenlijk helemaal niet weg zijn. Ontzettend suf gedoe allemaal...

1*

Inderdaad mooie nummers van Waits, maar het verhaal kraakt aan alle kanten, de cast acteert matig tot beroerd (emotieloos en oppervlakkig) en een film waarbij Las Vegas op een erg brakke manier is nagebouwd (de gehele film werd in een studio opgenomen) zie ik niet graag weer terug.

Na de tegenvallende Signs (samen met deze film gehuurd) kon deze film me alleen maar meevallen, aangezien Signs me erg tegenviel. En of hij meeviel, want wat een fantastische film is dit zeg!! Nu snap ik wat Linda in Robin Williams ziet, want deze man zet hier volgens mij zijn beste acteer prestatie ooit neer.

Het schitterende verhaal, de perfect gecaste Williams (nooit gedacht dat hij ooit zo'n psycho rol zou gaan spelen), en het prachtige camerawerk. Ook erg mooi aan de film was de dominerende kleur wit, wat erg veel mooie scène's opleverde.

Nu nog 4,5 sterren, maar ik laat deze prachtige film nog even bij me bezinken en het kan dan best dat ik deze film de volle 5 sterren ga geven.

Bij vlagen geweldig (vooral de beginscene waar Snipes Downey Jr. voor het eerst weer ziet en hem vertelt dat ie z'n zoon naarh em heeft vernoemd), maar helaas in het midden ietwat vertragend.

Na wat gelezen te hebben werden mijn vermoedens versterkt; de film zoals ie nu op dvd staat is een cut van Paramount en niet één van Brando zelf.

De ambivalentie van het personage dat Brando speelt schemert zo nu en dan door, maar komt eigenlijk nooit helemaal tot zijn recht. Ook is het nogal traag en truttig gedraaid; had uiteindelijk toch liever een western van Kubrick gezien; één van de weinige genre's die hij nooit gedraaid heeft...

2,5*

Opnieuw een uitstekende Wilder. Scherpe grappen, een geweldige snelheid en een nog meer geweldige Cagney.

Voorlopig 4*.

Misschien wel Frisch' beste film. Helaas net niet op elk front is de monoloog interessant, maar grote gedeelten raakten me enorm. Sowieso fascinerend dat je veelal naar een zwart scherm aan het kijken bent, waaronder het gesprek tussen de twee te horen is. En het blijft interessant.

Maar een film die zeker niet voor iedereen is weggelegd.

4*

De still hier aangegeven komt trouwens uit het toneelstuk van Frisch en niet uit de film zelf...