Opinions

Voor veel kijkers zal dit derde deel wel van dezelfde kwaliteit zijn als zijn voorgangers, maar dat was bij mij niet het geval. Dit is duidelijk veruit het zwakste deel. Dat ligt grotendeels aan het decor (wilde westen) dat mij niet aanstaat in zulke films, maar ook aan het feit dat ik me bij dit deel meer begon te ergeren aan zaken, waaronder het personage Doc en natuurlijk het voorspelbare verloop.

Nooit gedacht dat ik dit 3uur lang-durende kostuumdrama zo zou kunnen appreciëren.

Ik moet toegeven, ik heb de film in 2 delen gekeken, en maar goed ook denk ik. Anders had ik misschien wel nooit zoveel van dit episch meesterwerkje kunnen genieten en zou ik me teveel met de speelduur bezig gehouden hebben.

Het is een heel rustige film, er komen veel scènes in die erg lang rekken (zoals die waar Barry duelleert tegen Lord Bullingdon, dat toch wel tot 1 van de beste uit de film behoort) en in combinatie met een gave soundtrack die wel constant aanwezig lijkt te zijn, bijna (of juist wel) een hypnotiserende werking hebben.

't Visuele vlak, dat ik de laatste tijd toch veel minder belangrijk vind als voordien heeft hier dan wel weer veel indruk nagelaten. Het is al vaak aangehaald en het is dan ook zo mooi, 3 uur lang lijkt elk shot wel een indrukwekkend schilderij. Ik kan dus wel zeggen dat dit een 'vondst' is voor mij.

Geen absolute topper, daarvoor komt The Basketball Diaries teveel over als een moraalles en zitten er teveel clichés in, al moet ik toegeven dat de moraalles wel werkt. Het werkt zo goed dat ik na afloop Requiem for a Dream uit mijn top 10 heb moeten zetten, omdat TBD gewoonweg op dat vlak evenveel zo niet meer indruk had gemaakt op mij. Verder vond ik de film het eerste uur vooral nog zeer realistisch, up-to-date (net zoals Kids (uit hetzelfde jaar) dat ook is). Misschien daardoor dat het 2de deel van de film zoveel indruk heeft gemaakt.

Kwam vaak over als een B-film, ondanks dat er toch wel twee topacteurs de hoofdrollen vertolken. Verhaal is dan ook niet veel waard, is voorspelbaar en gaat me dan ook niet lang bijblijven. Nee dit heeft totaal geen indruk op me weten maken.

Prachtige slowburner over een jonge schrijver die een boek in elkaar flanst door ambigue gebeurtenissen uit z'n eigen leven te interpreteren tot een romantisch verhaal? Hierbij is het voor de kijker niet duidelijk wat nu precies werkelijk is gebeurd en wat geromantiseerd (een invulling hiervan is dan weer afhankelijk van hoe romantisch de kijker zelf is). Spannend en boeiend is het sowieso, of het nu echt of bedacht is.

Hoogtepunt: dat streepje zon tijdens de seksscène

Eens! Ondergewaardeerde tragikomedie die de volledige speelduur op (hoog) niveau blijft.

Om de één of andere reden doet de setting en toon van The Bikeriders me denken aan het woord "smoelwerk". Dat gezegd zijnde, The Bikeriders heeft geen smoelwerk. Een cringe manifestatie van een rise n fall verhaaltje. Ik trok die vertelstructuur ook maar half, en dat karakter van die vrouw nog niet voor een kwart.

Ik moest er net zoals de meesten veronderstel ik even inkomen, in deze Birdman, want dankzij het knip en plakwerk lijkt het alsof de ganse (een zeer groot gedeelte) film in één shot gefilmd werd. Het kan gezien worden als een vervelende stijl die vooral vermoeiend is en het de film die gaat over de wereld van een beroemdheid wat origineler te brengen omdat het concept nu eenmaal niet zo interessant is, maar zo zou ik het gegeven allerminst opvatten. Het is misschien wel druk, maar wat mij betreft krijg je een volledig andere ervaring hierdoor. Een kick dat op een mix tussen Black Swan en Enter The Void in kleine mate lijkt waarin toch een heleboel droge humor gestopt is.

Het is een intense ervaring geworden, een reis die fascinerend blijft tot het einde met een paar echte glansrollen. Michael Keaton speelt gewoon goed en lijkt wel perfect gecast, Norton speelt echt cool, die man bewijst toch andermaal dat hij een favoriet van me is. Zoveel charisma. En dan is er ook nog Emma Stone. De paar scènes waarin Stone en Norton samen zijn beschouw ik als de knapste, de beste. Het thema sterrendom vind ik sowieso een interessant gegeven en als er dan zoiets origineel en doeltreffend wordt gemaakt, dan kan ik het alleen maar toejuichen. Knap.

Realistisch en oprecht, dat zijn de twee woorden die in me opkomen na het kijken van deze Blackbird, die ook meteen vertellen hoe de film in elkaar zit.

Een rustig, maar toch sterk drama dat me van het begin tot het einde boeide. Kwam deels doordat het onderwerp -discriminatie in het algemeen- me interesseert, maar vooral omdat de film erin slaagt om je volledig te laten inleven in het leven van Sean, 'columbine', Tot gevolg dat zowat alle scènes sterk overkomen.

Soort van hedendaagse A Clockwork Orange?!

Een leuk tussendoortje, maar ook niet meer dan dat. Daarvoor mist de film, ondanks de fijne soundtrack die voor de nodige sfeer zorgt, diepgang en vooral de interessante/unieke karakters zoals bijvoorbeeld The Dude.

De film heeft een heel mooi verhaal, dat goed wordt uitgewerkt. Het is best sfeervol (ik bleef geboeid), maar dan toch nét niet genoeg om me echt uitermate te kunnen inleven en om mee te leven. Verder had ik meer rustpunten gewild, het geheel is dat tikkeltje te druk.

2 films voor de prijs van 1 ; eerst een zoektocht naar wie de dader is (de persoon), daarna is het ondervinden wie de dader is (qua persoonlijkheid). Het eerste deel is luchtig maar zouteloos, het tweede precies het omgekeerde.

Verder vond ik de sterrencast goed op dreef, maar de splitscreens maar half werken.

Leuk en interessant concept, maar een tegenvallende en nogal saaie uitwerking.

Veel komt erg geforceerd over (waaronder de verwijzingen, maar ook een paar dialogen dat ik niet verwachtte van Linklater). Daarbij vind ik dat de film niet genoeg een geheel vormt om een grote invloed, de invloed die je wel verwacht van een film met zulke lovende kritieken, op je te hebben. Ik had niet echt een band met het personage Mason, het voelde (vooral in het 2de deel) aan alsof je de écht belangrijke momenten in zijn leven niet meemaakte, maar alleen te zien kreeg hoe het er met hem na die sleutelmomenten aan toe ging.

Het acteerniveau van iedereen is niet mis, is zelfs uitstekend. Hawke speelt zeer naturel zoals altijd, heel belangrijk voor deze rol en dus top gecast. Arquette brengt genoeg en Ellar Coltrane kon ik buiten zijn soms vervelend lachje wel appreciëren. Ik vond het niet te lang duren, maar in de laatste minuten leek het een beetje of de interesse voor het project verdwenen was.

De muziek was wel fijn, zorgde voor een meerwaarde, maar mocht van mij meer aanwezig zijn. Ik klink misschien een beetje te negatief, wat ook te maken heeft met het feit dat ik hier teleurgesteld over ben omdat het nu niet zo speciaal was als ik dacht, maar de film heeft wél zijn gebreken.

In de nasleep van Dogville gekeken, die een diepe indruk op me achterliet.

Wat mij betreft na de acht films die ik zag van hem von Triers minste, op Direktøren for Det Hele na. Daarbij moet gezegd worden dat de film wederom een mooie structuur en uitmuntende acteerprestaties heeft en het gewoon ook een interessante film is. Setting en stemming zijn geweldig neergezet, maar het verloop van het verhaal stond me tegen. Hierdoor werd ik minder meegevoerd in het verhaal. De achterliggende boodschap had hierdoor ook niet het gewenste effect op mij, alhoewel ik nuchter gezien het grotendeels eens ben met von Triers visie over het onderwerp (religie).

Jammer van dat laatste deel van The Brown Bunny. Vincent Gallo kwam daar plots opzetten met een voor mij te zware uitleg (een uitleg tout court) en te expliciete seksscène. Ik was liever nog wat langer, of alleszins tot het einde van de film, gezellig in mijn uiterst sfeervolle cocon gebleven. Een heel gevoelige cocon met een tempo dat niet laag genoeg kon gaan, wondermooie muziek en een gebroken karakter dat op een manier voor mij herkenbaar is. (wie weet kan ik later, of bij een 2de kijkbeurt, de negatieve punten beter plaatsen)

Ik zal nooit begrijpen dat mensen dit als oppervlakkig benoemen. Dit gaat thematisch tot diep in de kern en ik denk dat de acteurs die zo'n kolos kunnen dragen op één hand te tellen zijn. Adrien Brody zit in dat groepke, maar is voor mij ook de enige die 100% aanspraak mag maken op een oscar. Filmisch is dit brutaaltje niet me dat. Ik heb me niet verveeld, maar m'n kaken zijn intact. Geen tandengeknars of jawdropping (heel even wel met de statue of liberty int begin en toen dat al die mensen die berg opwandelden), maar de remmen gaan nooit los.

Overigens, om de werkelijkheid meer te reflecteren voor wie het leest:

Ik heb een half uurtje gekeken en het gebeuren toen afgezet (net als The Lost City). Het liet me volledig koud, ik vond Bullet Train onnodig ingewikkeld en zeurderig, geïnjecteerd met erg flauwe humor.

In de toekomst zal ik het nog wel even verder kijken, maar ik vind 30 minuutjes toch te kort om te stemmen. Ook al weet ik vrij goed dat hij moeilijk boven de 1.5*-2* zal uitstijgen.