Opinions

Moodysson maakt terug een zelfde soort film als zijn eerste 3 (maar vooral 2) en ook al moet ik toegeven dat ik nog niks heb gezien van zijn 'zijspoor' als ik het zo mag noemen, ik ben blij dat hij opnieuw bezig is geweest met een project als dit.

Het resultaat is een heel sterke coming of age-film die nooit ineenzakt en opmerkelijk luchtig blijft. Veel momenten die zeer realistisch zijn, zoals de infantiele ruzie bijvoorbeeld, maar nergens grijpt de film je echt naar uw keel zoals in Fucking Amal. Goede film dus.

Fascinerend om te volgen en waarschijnlijk ook een heel realistisch portret van een groep jongeren in Frankrijk. Het is er aan te zien dat de personages elkaar goed kenden, de chemie is zeker aanwezig. Wat wel jammer is, is dat er niet meer stiltes inkwamen, dan zou deze een topper geweest kunnen zijn, want het concept staat me zeker wel aan.

Volmaakt naar mijn zin 

Een film dat alles wat ik graag zie in films in zich heeft en waarvan ik telkens wanneer ik hem zie weer vol van kan genieten. Het doet me iets om telkens weer op te gaan in het verhaal en iedere keer het dromerige sfeertje te beleven/ondergaan.

Het verhaal, dat zich afspeelt op een vanuit mijn oogpunt geweldige setting - In een rustig en conservatief stadje in het Amerika van de jaren '70 -, is dan ook een verhaal waarvan ik vooraf zou zeggen dat het potentieel heeft om een magnifieke film te worden.. het is mysterieus en op een manier ook uniek.

De cast is ook heel ferm, met een Kirsten Dunst (die ik altijd wel graag zie spelen en ik ook een héél mooie actrice vind) die hier na een paar scènes wel perfect gecast blijkt te zijn. -Merkwaardig dat ook op sommige covers de naam van Danny DeVito te vinden is, was waarschijnlijk een commerciële keuze.-

Een ander (groot) pluspunt aan de film is de soundtrack, die denk ik letterlijk vanaf de eerste seconde werkt. Nadien passeren er nog talrijke songs die één voor één op zichzelf smaakvol(!) zijn en die één voor één veel meegeven aan de (o zo ge-wel-di-ge) sfeer. The Hollies , 10cc , Air , en meer.

Tel daar de leuke, typische details die bij de setting passen + de quotes, en je krijgt een veel meer dan geslaagde debuutfilm van Sofia Coppola .

Ik had hier al een tijdje naar uit gekeken.

De eerste 45 (?) minuten overdondert de film mij dan ook helemaal. Het is heel intiem, intrigerend en vooral op visueel vlak is het allemaal wondermooi. Het mysterie is ook een leuk gegeven, want ik voelde me op een paar momenten betrokken in het verhaal.

Daarna wordt het geheel wat minder. Visueel blijft het wel subliem met een paar scènes die er uitspringen, maar het mysterie wordt snel duidelijk en wordt ingeruild voor een romantisch deel. Op zich ook wel goed, maar ik kon er minder goed in meeleven. De personages waren te afstandelijk, waardoor ik me minder voor het verdere verloop ging interesseren.

Overigens een soundtrack die wat mij betreft geen meerwaarde geeft, maar wel oké is.

Gaspar Noé verrast weer met een stijl die zowel gedurfd als verfrissend als effectief is. Slow cinema met een constante splitscreen; situaties krijgen zo extra dimensies, let en fig. Mocht wel iets korter zijn (en meer van de zoon nog misschien).

En hij (Argento) is niet degene met dementie, maar zijn boek over "cinema en dromen" moet wel het vaagste boek ooit zijn. Dat gezegd zijnde, ik zou ook doodgaan als ik in zo'n godverlaten franse stad leefde.

4.25*