Opinions

The Holdovers met het gevoel van Meet Joe Black.

Leonardo DiCaprio, die ook in de running was om de rol van idealistische schooljongen te spelen, had het potentieel om de kolonel als wingman te hebben vast beter benut.

- ik was geëmotioneerd tijdens de tango

- ik vond de climax op school flauwtjes

- ik ben benieuwd naar het origineel uit 1974 dat ik op dvd heb liggen en maar zo'n 100 minuten duurt

Te plotgedreven om volledig te overtuigen binnen het aangesneden thema (existentialisme). Seconds had meer mogen ademen.

Erg leuke film van en met Ben Stiller

Vooral de eerste 45(?) minuten waren heel erg sterk, met heel fijne dagdromen ( het 'gevecht' tussen Stiller en Scott ) en grappen die constant werkten. De film bereikt zijn hoogtepunt bij de prachtige scène met de muziek van Bowie

Hierna zakt de film wat in ; er zijn weinig scènes die nog echt indruk kunnen maken en op een moment wordt het zelfs een beetje saai en vooral te voorspelbaar.

Ondanks dat blijft zijn geheim leven (gans het avontuur is een dagdroom?) een leuk avontuur.

Weinig vernieuwende romantische komedie met wel een leuk concept (het lot) en 2 hoofdrolspelers die konden overtuigen, maar die gebukt gaat onder de slechte regie. Het wordt nergens betoverend maar eerder voorspelbaar en flauwtjes, op het randje van irritant.

Mijn allereerste Cassavetes en meteen ook mijn eerste ervaring met de cinéma vérité.

Shadows is me goed bevallen, ondanks dat de film wat rommelig is maken de uiterst realistische karakters en dialogen én de soundtrack (die me bij momenten aan Taxi Driver doet denken trouwens) er iets speciaals van waardoor het toch de moeite waard is om te kijken. Opmerkelijk ook dat deze film werd gemaakt in dezelfde periode dan toen de Nouvelle Vague opkwam in Frankrijk met het heerlijke A Bout de Souffle. Ietwat vergelijkbaar met deze Shadows, al gaat mijn voorkeur uit naar Godards. Die maakt er meer iets ongrijpbaars van met personages die onvergetelijk zijn.

Leuk om tussendoor eens te bekijken. Slackistan probeert wel op een aantal manieren tevergeefs erg hip uit de hoek te komen, maar hetgene dat dit Pakistaanse product zo leuk maakt is de momenthumor en de leuke personages. Nergens diepgaand, maar dus toch een aantal keren mee kunnen lachen.

Ja ik kan ook nogal doorgaan over The Graduate en The Beatles, maar dit is niet direct de vibe die ik probeer uit te stralen. Opvallend bij Sleeping with Other People (de titel deed me kijken, dus goeie titel) is dat er heel erg mooie stukjes romantiek in vervat zitten: de nodige chemie is er ruimschoots, maar dat deze letterlijk worden weggebabbeld met pakskes "gewaagde" blablabla. A little less conversation, a little more comedy was op z'n plaats geweest.

Zonde zonde zonde

Ik zie dat Kelly films kan maken die ik heel top kan vinden, net zoals Donnie Darko waarvan ik na een paar herzieningen nog altijd niet genoeg van kan krijgen. Deze Southland Tales had ook zo'n status kunnen krijgen, althans.. de muziek en een paar knappe scènes zouden daarin mee kunnen maar de rest valt serieus door de mand.

Het verhaal is zo vaag, je moet zoveel moeite doen om het wat door te hebben, maar eigenlijk is dat hele verhaal bleek en plat. Neen, 'dom' is het juiste woord naar mijn mening,evenals de karakters. ik weet dat dat de bedoeling was, maar eerlijk gezegd denk ik niet dat ze beter zouden kunnen.

Bovendien wat soort film is dit? Komedie, mystery, SF, drama? De film heeft het allemaal en slaagt tegelijkertijd ook in niks. Het kan zijn dat ik deze in de toekomst nog meer ga appreciëren (wat ik ook wel hoop), maar momenteel vond ik het vooral flauw en een lange zit.

Mijn tweede van Noah Baumbach

Net zoals in Greenberg (2010) werkt de film niet echt ergens naartoe, al is deze stukken beter. Met name dat het allemaal boeiend blijft en op komisch vlak de film goed werkt.. heb bij momenten echt moeten lachen met een wat soortgelijke humor als in Happiness uit 1998.

Eisenberg heeft andermaal bewezen dat ik hem echt heel graag zie spelen, hij is naar mijn mening één van de betere acteurs op dit moment: Is grappig wanneer het goed uitkomt en heeft een geniale look. Hey You van Pink Floyd geeft enigszins een meerwaarde aan de film, maar The Squid and the Whale is gelijkertijd niet de perfecte film om dat nummer in te draaien. Ik zie/hoor het liever in een dromerige context.

Niet te vergeten dat ook het drama binnen de film mooi is vormgegeven. Goed

Een subgenre dat me aanstaat!

Mooi, klein filmpje met Brian Gleeson (overduidelijk de zoon van) in de hoofdrol. Samen met de knappe Jessica Paré vormt hij een leuk koppel. Een chemie dat vooral in het eerste tot verrassend veel leuke en soms grappige scènes zorgt. Naar het einde toe wordt het me allemaal te clichématig op een storende manier en vooral te gewoontjes. Niet van het kaliber In Search of a Midnight Kiss of Before Sunrise (qua plot iets meer vergelijkbaar), maar toch geslaagd.

I know one song

De film deed ook mij soms een beetje aan Adaptation. denken, waarschijnlijk vanwege het verhaal.

Maar dat is niet de film waar je deze mee moet vergelijken, Stranger than Fiction is meer een feelgoodfilm.

Het is een feelgoodfilm met een paar heel mooie scènes en geniale momenten. De cast is goed gekozen ; zowat iedereen zet een goede rol neer. Het einde van de film is 1 groot cliché, maar dit keer vond ik het vreemd genoeg niet zo storend als in andere films.

Aanrader!

Wel een fijne Deense komedie!

De film voelt zeer luchtig aan en het was dan ook gedaan voordat ik het wist. Wel zitten er in de film, zoals de andere users ook al zeggen, een aantal clichés in de film die je zeker en vast kunnen storen. Voor mij vormde dat geen probleem en stoorde het me niet echt, dus dat is wel positief.

Wat ik nog ervoer en niet zo positief was, was jammer genoeg Paprika Steen. In de films waar ik haar tot nu toe in heb gezien zette ze een sterke rol neer en het is dan ook een goede actrice, maar hier kwam ze nogal onverschillig over.

Klein maar fijn

Het goede aan deze film is dat je erg goed kan meeleven met het hoofdpersonage, Carter. Wanneer Carter zich goed voelt, ben jij ook blij & dat geld ook voor verdriet, angst,... Dat vond ik erg goed gedaan.

Het minpunt, waar ik voorop al voor vreesde, is dat de film niet boeiend blijft. Het is te eentonig, er gebeurt niet zo heel veel om maar 1 verhaallijn te hebben.

Bij maten goed, niet echt uit kunnen blinken.

Intrigerende prent met een mooie soundtrack (in de lijn van Rosemary's Baby; het wekt ietwat dezelfde bevreemdende sfeer op, handelend over een ander thema). De clou in deze The Swimmer zie je van ver aankomen, maar net dat maakt het verhaal zo innemend. Al meelevend met het hoofdpersonage voelen de events aan als een helse, pijnlijke tocht in het zonovergoten land van wat had kunnen zijn.

Sterke film en blijkbaar de eerste film van Ozon dat ik zie, die het waardig is om onder het genre mystery ingedeeld te worden. De sfeer die wordt gecreëerd en het gevoel dat je krijgt tijdens het kijken is speciaal en is moeilijk zo niet onmogelijk voor mij om te verwoorden. Ik denk dat het sinds Eyes Wide Shut geleden is dat een film erin is gelukt om daarin te slagen, al gaat die nog iets verder op dat vlak. Moesten er personen zijn die me begrijpen en nog titels in dit straatje kennen, mogen ze die zeker doorgeven!

Verder een mooie rol van Ludivine Sagnier, de vertoning van Charles Dance vond ik maar niks en vreemd genoeg stoorde ik me aan het verhaal dat mij minder aanstond en geforceerd aanvoelde.