Opinions

Derde keer op korte tijd dat ik deze Palo Alto zie en ik weet 1 ding: dit is cinema naar m'n hart.

Een dromerig sfeertje doorgaans de ganse film, zo goed als geniale scènes die prachtig worden vormgegeven met net zo'n dromerige muziek (héérlijk) en eveneens sterk sounddesign.

Naast dat gegeven bewijst de film ook dat het allesbehalve dan een lege film is, het is zelfs een zeer sterk drama over een (sub)cultuur die zelden (Kids, Fucking Amal en dan heb je het gehad denk ik) zo realistisch gebracht is geweest.

Magnifieke film die barst van talent, met een paar erg charismatische personages waardoor ik hoop dat Gia Coppola nog (meer van deze) films gaat regisseren.

Fijn slot. Goed idee ook voor een docu, maar stroeve uitwerking... moeilijk doorheen te komen. Voice-over kon krachtiger en ook de montage steeg niet boven zichzelf uit.

Weinig nieuws in dit 4de deel.

Het verhaaltje dat er werd verzonnen voor deze film is simpel en klopt blijkbaar niet, maar dat maakt me niks uit, de PA-reeks kijk ik voornamelijk voor goede schrikmomenten en die paar gave momentjes die er altijd wel inzitten. Die waren er opnieuw, spijtig genoeg zijn die momenten schaars en waren er wederom (zoals in het vermoeiende 2de deel) te veel saaie momenten.

Essentiële documentatie over een bijzondere tijd die nu al even achter de rug is. In en over Leuven, een stad die me nauw aan het hart ligt.

Vrij compleet, maar eveneens moeilijk doorheen te komen. Ik keek hem dan ook in zo'n 5 etappes.

Een van de beste 'zomerfilms' wat mij betreft. Liefdesperikelen van een aantal vrij goed uitgewerkte personages worden beïnvloed door elkaar; samen met mooie locaties, mooie mensen, rake filosofieën en sterke regie de ingrediënten voor simpelheid die doet wegdromen en je bijna meeneemt tot op het strand. Elke persoon is een mens van vlees en bloed, het script vangt het soms matige acteerwerk met gemak op.

Dit zorgt voor leuke, luchtige, bespeelbare cinema.

Goede documentaire over een uiterst interessant onderwerp. Fijn dat er naast getuigenissen over de gebeurtenis zelf ook veel tijd wordt genomen om de verschillende mogelijke motieven die er voor Pekka waren te bespreken (ook vaak vanuit getuigenissen). Een raar, maar confronterend moment is er wanneer hetgene dat de ouders en de medestudenten over 'het pesten van Pekka' vertellen totaal niet overeenkomt.

Dit vormt volgens mij de kern van waarom Pekka voor dit bloedbad verantwoordelijk is. Een jongen die wat autistisch is en geen vrienden kan maken, wordt al snel een beetje gepest. Als vervolgens dit uit de hand begon te lopen, zocht hij een uitweg. Deze vond hij online, bij een vriendin die hij op het internet heeft leren kennen en het bestuderen van/interesseren voor verschillende ideologieën. Wanneer ook die relatie met zijn internetvriendin niet meer zeker is, wordt hij wanhopig en gaat ie een ideologie extreem naleven.

Net zoals in Manhatten en vooral in Annie Hall neemt W. Allen (screenplay), een personage dat moeite heeft in relaties met vrouwen en doet dat op uiterst komisch geslaagde manier.

Opvallend: net zoals in deze en de 2 die ik noemde zijn er vreemd genoeg (of juist niet) redelijk veel gelijkenissen te vinden met mijn soms ietwat miserabel liefdesleven en dat maakt de films eens te beter, ze krijgen mijn volledige aandacht en ga volledig op in de film.

Stukken beter als veel romcoms deze dagen, al moet ik toegeven dat er een paar verouderde grappen tussen de andere hilarische te vinden zijn.

Toch geen slecht deel van Police Academy (?), in ieder geval een stuk grappiger als het saaie 2de deel. Ja, dit is het 3de deel uit de reeks dat ik volledig heb gezien (naast de eerste 2 delen) en hiermee heb ik terug de 'hoop' gevonden om alle delen te bekijken.

Een iets minder leuk deel van Police Academy, komt soms wat te onsamenhangend over en ook een paar personages uit de vorige delen (met Hightower als grootste gemis,..) zitten niet in film, al heb ik wel een paar keren goed kunnen lachen. Lachen met flauwigheden, altijd fijn als je er in de mood voor bent en er momenten zijn die die absolute flauwigheden in zich hebben, dus waarom niet.

Heb recent een box gekocht met Woody Allen-films en van deze Purple Rose of Cairo verwachtte ik het meest. Was trouwens ook één van de redenen van de aankoop. Op papier lijkt het dan ook wel ja, de perfecte film. Het plot leent er zich toe om het tot een magische 82 minuten te schoppen.

De intro begint dan wel nog zo fabelachtig, maar daarna haalt de film nergens nog het niveau dat ik verwachtte. Te veel zaken zijn te gewoontjes; met de dialogen op kop. Maar bij enkele momenten raakt het je en meestal is het gewoonweg slap. De humor die erin werd gestopt kon ik ook niet appreciëren (ja behalve 1 of 2 momenten misschien).

Wel een dikke pluim voor Mia Farrow, die Purple Rose naar een hoger niveau tilt. Echt een knappe prestatie van haar. Goede film, maar maakt mijn (te hoge) verwachtingen helaas niet waar..