Opinions

Net zoals zijn voorgangers een film waarbij je je verstand op nul moet zetten en daarna kunt beginnen genieten van de stoerheid van Liam Neeson en de spanning die het verhaaltje met zich meebrengt.

Dankzij MeMoTV op Canvas gezien.

Interessant om eens gezien te hebben, er komen veel bekende namen voorbij zoals Sien Eggers, Herbert Flack, Peter Rouffaer en Loes van den Heuvel met een paar woordjes. Daarnaast is het ook nog eens rustgevend en met de overdreven ouderwetse dialogen soms heb ik wat kunnen glimlachen.

Een hoogst realistisch aanvoelende blik in het leven van een dirigente met een ruggengraat. Goed neergezet, maar is alles wat je ziet ook werkelijk zo realistisch als dat het doet uitschijnen? Dat is goed mogelijk. Of het is niet het geval en dan wordt het wat vreemde fictie. Het is zoeken naar een duidelijk standpunt bij de filmmaker, maar hoe dan ook creëert deze genoeg stof om over na te denken. Zijn de consequenties voor het hoofdpersonages buiten proportie? Is ze een goed persoon tout court? Is men doorgeslagen wat betreft de cancelcultuur? Het handelt zelfs af en toe over de schoonheid en de kracht van muziek. Interessant, maar daar blijft het wat in hangen vond ik. Er is zo wat die droge, afstandelijke stijl uit Hanekes films zonder dat typisch shockerende/fascinerende dat die stijl net effectief maakt. Te weinig cinema. Dan veel liever Death in Venice nog eens opzetten, waar je Mahler voélt en waar er buiten het praten over schoonheid ook schoonheid te zien is.

Team Spirit is zo'n film die ik nog nooit volledig had gezien, tot vandaag.

Duidelijk is dat deze het moet hebben van de cast. Geert Hunaerts (en in iets mindere maten Michael Pas) beschouw ik als (één van) mijn favoriete Vlaamse acteur en verder komen er nog een heleboel namen in die ik wel kan smaken. Een film over voetbal, of toch niet. En toch ontsnapt ie niet aan die dialogen over de combinatie 'vrouwen en buitenspel', serieus vervelend. Maar soit, ik blijf het zeggen. De bekende cast maakt het waard om deze Team Spirit te bekijken, want ik kan me inbeelden (en hoogstwaarschijnlijk is dit ook zo) dat voor mensen die niet bekend zijn met deze acteurs het een zéér waardeloze film vinden.

Heb nu toch al wel (redelijk) wat animatiefilms gezien en ik moet zeggen dat deze qua animatie en details zeker tot de beteren behoort. Bij momenten visueel zeer fraai, tel daar de soundtrack bij die iets extra geeft en je komt tot voor mij perfecte (actie)-scènes.

Naar het einde toe wordt de animatie nóg wat indrukwekkender, echt prachtig om aan te zien. Alleen vond ik het verhaal stilaan een warboel worden, waar ik toch minder voor warm loop. Spijtig, net zoals een paar personages (niet Black of White!) die ik minder knap vond en op de koop toe ook nog niet zo interessant waren.

Apart

het is geen film die je moet kijken om een goede, sterke film te zien. dit is eerder iets dat je moet kijken om eens iets anders te kunnen beleven.

De film zit wel op een goede manier in mekaar zodat het altijd boeiend blijft. Het is gewoon heerlijk om het hoofdpersonage geleidelijk aan te zien transformeren in een robot.

De soundtrack zorgt dan weer voor het machtige gevoel, dat vooral in de Drilboor-Scène veel succes heeft geoogst.

Een film die voor een klein publiek meesterlijk is.

Toch wel een mindere opvolger van het geweldige Tetsuo uit 1989.

Te beginnen met het visuele aspect waarbij veel wordt geëxperimenteerd en vooral in het eerste grote gedeelte van de film lelijk uitkomt. En ook het camerawerk liet bij momenten echt de wensen over. Soms was het echt niet om aan te zien.

De soundtrack, die in het eerste deel een grote meerwaarde gaf aan de film is hier in deel twee nogal wisselvallig. Af en toe héél goed, soms ook kitsch.

Naar het einde toe wordt het dan weer wél geweldig, het concept wordt wat mij betreft gaaf uitgewerkt en op audiovisueel vlak krijg ik wat ik wou.

Leuk concept, maar daar stopt het

Het concept wordt slecht (tot niet) uitgewerkt, hierdoor is er geen spanning doorgaans de film.
Je leeft totaal niet mee met de personages, ook dat gaat ten koste van de spanning en kan dat hele longkankerstuk helemaal niets boeien

De film wordt dan ook saai en langdurig (wat niet zou mogen met een film van 76min) en dat is spijtig.
Geen aanrader, rare exports was veel leuker.

Fijn om het tijdsbeeld in de jaren 60 te zien en te voelen, maar verder niet geheel interessant tenzij je een (absolute) fan bent van de Rolling Stones.

Vond het maar een oppervlakkige en clichématige film.

Heb me dan ook bijna gans de tijd geërgerd aan verschillende zaken. Dat camerawerk kwam te rommelig en knullig over. Je kan het dan nog zo mooi verwoorden door te zeggen dat het overeenkomstig is met het leven van de personages; ik vond er echt geen zak aan, de meerwaarde ervan is echt ver weg.

Over het realisme van de film: ik ken een paar mensen die je hier in grote lijnen wel mee zal kunnen vergelijken, dus dat zit denk ik wel goed. Het probleem is echter dat ik enkel stereotypen zie rondlopen in de film.

Sterke film, heb er echt van genoten!

Veel personages in de film, het is dan ook bijzonder dat Moodysson er in slaagt je stuk voor stuk met iedereen te laten meeleven en dat je precies voelt hoe iedereen zich voelt in komische, pijnlijke, maar vooral geniale en een beetje absurde scènes ( te veel om op te noemen). Alle verhalen deden me dus iets, er was geen enkele verhaallijn die me niet wist te boeien. Het gevolg daarvan was de eindscène, die zo mooi was en ik kippenvel van kreeg.

En ook nu weer ( na Lilja 4-ever (2002) en Fucking Amal (1998)) geeft de muziek een meerwaarde aan de film door deze perfect in sommige scènes te gebruiken. Daar wachtte ik stiekem wel wat op, dus Lukas Moodysson laat voor de derde keer zien dat ie een regisseur naar m'n hart is.

Zo, nu nog even gaan timmeren

Bekeken dankzij de geweldige cast

Had er veel meer van verwacht. Het grote probleem bij deze To Die For is dat hij, hoewel de film goed in elkaar zit, o zo voorspelbaar is. Ik wachtte op de hand van Van Sant, die de film een geniale touch zou geven, maar die kwam niet.

Phoenix is uiteindelijk het grootste pluspunt van de film, hij zet een geweldige rol neer en is dan ook het interessantste personage. Ik zie dit echt als de minste Van Sant, en het begin van een commerciële/mindere periode die hem niet ligt.

Wat Pim1993 zegt is zo juist, dat er weinig aan toe te voegen is. Terrence Malick heeft er wederom iets prachtigs van gemaakt, alleen is hij vergeten het ook interessant te maken. De cinematografie laat je zweven, maar de talloze herhalingen van het prachtige camerawerk gecombineerd met mooie muziek worden op den duur eerder vervelend. Raar om te zeggen, maar het klopt.

Acteerwerk is goed van iedereen, al gaat dat hier meer over uitstraling dan echt acteren. Olga Kurylenko, waar de film zowat rond draait, wil ik wel nog eens écht zien acteren. Ze is alvast bijzonder knap. Met Knight of Cups heeft Terrence Malick opnieuw een paar acteurs in zijn cast zitten die over die nodige uitstraling beschikken. Heb de trailer er nog niet van gezien, ben ik ook niet van plan om te zien, maar hopelijk behoudt hij de schoonheid van To The Wonder en maakt hij er echt iets van.

Ingetogen, menselijk, een tijdsbeeld en een veelbelovend mooi moment tussen oma en kleinzoon op de heuvel. Verder kon het me maar tot op een bescheiden hoogte ontroeren, waardoor het klokkijken nooit ver weg was.

3 niet-Japanse kortfilms die over het nodige absurdisme beschikken

Helaas is die van Leos Carax, waar ik het meeste van verwachtte en de rede waarom ik dit heb bekeken, veruit de slechtste. Het concept van Merde is veelbelovend, maar wordt saai gebracht en is totaal niet grappig of bijzonder. Joon-ho Bong's kortfilm is de beste van de drie, is fris met mooi kleurgebruik en heeft een interessant, rustig verloop.

Geslaagde avontuurfilm die lekker wegkijkt en opmerkelijk luchtig blijft ondanks de redelijk lange speelduur voor een dun verhaaltje. Het wordt ook nooit ergens vervelend, wat ik wel eens voorheb bij avonturenfilms (Red Dog, ook Australisch), want ik werd al snel in de juiste stemming gebracht.