Opinions

Wat opvalt is dat deze Labor Day een verfilming is van een boek.

Ondanks het feit dat ik op z'n minst gezegd niet voor boeken ben, is dat wel positief; het verhaal (dat op zich mooi is) zit goed in mekaar en ook de dialogen zijn leuk om te volgen.

Het begin van de film is het beste gedeelte. Was best wel intiem, bijna spannend, ik was nieuwsgierig naar wat er nog allemaal ging gebeuren.

Naar het einde toe wordt alles wel snel duidelijk en is het ook allemaal net iets te voorspelbaar met gevolg dat de film een tikje te lang duurt.

Ik had bovendien liever het personage Adele (Winslet) liever als Protagonist gezien ipv haar zoontje Henry. Dat zou de film interessanter hebben gemaakt denk ik.

Nihilistische slapstick, cool.

This is cinema! Om het met de woorden van Abel Ferrara te zeggen: this movie should be played loud. De editing, het tempo, de snoeiharde sound die constant door de woonkamer galmt, Steve McQueen is een god. De realistische race. Dat is uiteindelijk wat je te zien krijgt, maar voor wie het daar eindigt heeft het niet gevoeld en mist het contemplatieve karakter van Le Mans. Steve McQueen heeft geijverd voor een rauwe, romantische droom als dit (met carrière bepalende ruzies tot gevolg), maar was uiteindelijk niet tevreden met het eindresultaat en kreeg zowaar een degout van het autoracen. Voor mij kon dit niet beter zijn, haalde Vincent Gallo hier deels de mosterd voor The Brown Bunny? Het zou een goede double bill opleveren. Ik dacht ook aan de passage van Koen Wauters in Alleen Elvis blijft bestaan, waarin hij zo mooi vertelde over Jacky Ickx (een van de rijders hier) en wat de sport voor een mens kan betekenen. Het is een interessant thema dat subliem werd uitgewerkt op alle vlakken. Fuck iets als het lege Gran Turismo van verleden jaar.

Het regiedebuut van Stany Crets, het heeft iets.

Toegegeven, Lee & Cindy C. slaat meermaals de plank mis. Grapjes en performances zijn bij momenten pijnlijk slecht. Het overdreven spel van een Nathalie Meskens of een Nico Sturm is natuurlijk functioneel, maar soms zodanig overdreven en te repetitief dat het vervelend in de verkeerde definitie van het woord genoemd kan worden .

Daartegenover zijn er ook heel wat kwaliteiten aan de film verbonden. Er zitten een aantal geslaagde komische momenten in ('noem ene bekende drummer'/de twee vrienden die binnen gaan om de kou/...), zo ook geslaagde emotionele momenten. Tijdens het aangaan van de thema's vriendschap en verliefdheid, komen er momenten voorbij die de juiste snaar weten te raken.

Het moet gezegd worden dat Bert Verbeke de ideale man is voor deze rol. Zowel zijn uitgelaten en meer integere karakter komen aan bod, zo ook zijn muzikale kant. Meer dan terecht dat hij de rol heeft gekregen na Stany Crets er bijna gesmeekt om te hebben. Geen topfilm dus, maar het heeft genoeg waar ik van kon genieten.

Nét iets te voorspelbaar allemaal

Verder vond ik het een mooie en rustige film waarin je langzamerhand meer en meer in opgaat, het verhaal geeft je dan ook ruimschoots de tijd om je in te leven. En dat werkt in de meeste gedeeltes van de film, dat ook wel te danken is aan de passende muziek en vooral het goede acteren (wat belangrijk is in dit soort films) van zowat alle personages. Brad Pitt is trouwens echt gemaakt voor zulke rollen.

Wel spijtig is dat bij momenten het verloop van het verhaal wat te vluchtig is, maar dat kon eigenlijk niet anders of de regisseur moest er een mini-serie van maken. Wel meer dan 2 uur van genoten.

Erik van Looy die zegt dat de slechte kritieken over deze Amerikaanse remake van Loft (2008) en de flop wat betreft de box office te wijten zijn aan onder andere de releasedatum, het succes van American Sniper en 'het feit dat Amerika nog niet rijp voor dit was', heeft ongelijk.

Ik weet niet waar het precies aan ligt, of het nu komt door desinteresse in de rollen of iets anders, maar de cast zet echt barslechte acteerprestaties neer die bijna (ja, er zijn enkele lichtpunten) nergens kunnen overtuigen. De naturel is ver te zoeken, wat je voor gans de film kan ondervinden.

Het opzet van The Loft is samen met de soundtrack chaotisch, steeds maar opzoek naar pure tragedie en constante spanning. Er zit dus vrij weinig feeling in, in tegenstelling tot het origineel waar ik tijdens het kijken van deze soms een vorm van heimwee naar kreeg en laat zien dat Van Looy echt wel beter kan dan dit. Hij was dus te veel onder de indruk van het grote Amerika volgens mij, maar volgende keer beter.

Heerlijk filmpje, ik moet duidelijk eens meer van Buscemi gaan zien. Of moet ik zeggen van Casey Affleck? Want die speelt hier echt charismatisch en met de juiste flair de rol van een cynische mislukkeling die terugkeert naar zijn ouders omdat ie in geldnood zat. Dat mislukken in het leven wordt in Lonesome Jim herhaaldelijk aangehaald, iets dat voor veel karakters in het verhaal toegepast kan worden. Jim zelf, zijn broer, zijn moeder, de eigenzinnige oom, ze lijken er allemaal mee te maken te hebben.

Mooi is dan dat het personage van Liv Tyler in het verhaal komt. Ze is opgewekt, enthousiast en positief ingesteld en Jim probeert wat van haar op te steken, hij is graag bij haar, voelt zich 'blij' als ie in haar buurt is. Alleen weet hij dat zelf nog niet. Hij is het leven moe.

En wanneer die achtergrond en bijkomende gevoelens realistisch gebracht worden en de kijker de nodige eensgezindheid heeft met Jim, kan men beginnen genieten van de zalige droogkomische dialogen en de vele grappige momentjes (zoals het -zachter- zetten van het geluid tijdens het kijken van porno, de eerdergenoemde scène wanneer de oom rondjes rijdt op de voorgevel, et cetera).

Sterke cinema van Jessica Hausner! Het kapitalistische Lourdes zit vol verrassingen, mirakels en schoonheid. Of toch niet?

En zelfs als er in Lourdes en omstreken niets dan massatoerisme en afgunst opduikt, dan is er nog altijd J.S. Bach om volledig in te geloven.