Opinions

Zeer leuke Japanse animatiefilm!

Ik heb hem gezien op Nederland 3, waar de stemmen nederlands waren ingesproken. Volkomen begrijpelijk, maar toch jammer. Ik stoorde me daar net iets teveel aan.

Mooi was het in ieder geval, Miyazaki speelt hier in Ponyo on the Cliff by the Sea héél mooi met water. Meer bepaald wanneer de schattige karakters Sosuke en Ponyo met hun boot op de ondergelopen stad varen, zijn de beelden erg fraai!

Minpunt vind ik het verhaal.. opzich wel leuk tot betoverend, maar wat mij betreft net iets té simpel.

Bij momenten best wel fascinerend

Gigante heeft een standaardverhaaltje dat weinig om het lijf heeft, maar tegelijk is het ook een verhaal waarmee je een zeer intieme en sfeervolle film mee kunt maken. Het deed me dan ook denken aan Refn Fear X.

Het verschil met deze en Fear X is echter dat Gigante de romantisch-komische weg opgaat. Dat enigszins wel goed uitpakt met een paar leuke fragmenten al weet je tijdens het kijken van de film niet waar de film naartoe werkt.

Uiteindelijk kom je uit met een bescheiden, maar fijn filmpje.

Een aaneenschakeling van patiënten die hun rare ziektes tonen.

Ik zie de genialiteit erin maar jammer genoeg is dit 6e deel uit de Guinea Pig-reeks (waar ik overigens alleen deze tot nu toe van heb gezien) veel te wisselvallig. Er komen teveel saaie momenten in.

Ik hou wel van dit soort rampenfilms met creaturen in de 'hoofdrol', denk maar aan bijvoorbeeld Cloverfield uit 2007.

Dit kon ook zo'n topper in zijn genre worden, want hij heeft alles om 'de perfecte popcornfilm' genoemd te worden, maar toch ben ik niet zo overtuigd, ik hink op twee gedachten.

Het verhaal is simpel en tegelijkertijd gaaf, op dat vlak zit alles wel goed! De film werkt met dat verhaal duidelijk naar een sublieme climax toe. Op zich was die climax goed, al had ik het gevoel dat er nog meer uit te halen was.

De speciale effecten waren zoals iedereen het mag verwachten prima. De geluidseffecten oké (al was er bijna sprake van lawaai). Op visueel vlak bij momenten sterk, imposant.

Domper op de feestvreugde waren dan weer de zogenaamde boosaardige wezens die niet goed waren vormgegeven naar mijn smaak (in tegenstelling tot Godzilla die er echt heel imponerend uitzag).

Heel erg seventies, en vooral een prent die heel doeltreffend is in wat die tracht te bereiken. De originele muziek (van o.a. Charles Aznavour), een ideale casting van het melancholische hoofdpersonage en voelbare (doch ouderwets gebrachte) gebeurtenissen creëren een unieke sfeer. Doorgedraaide bureaucratie, cynisme, vervreemding en onredelijkheid zijn de regel in Golden Ophelia. Het is geen wonder dat het hoofdpersonage uit het leven wilt stappen... tot hij Ophelia ontmoet waardoor zijn gedachten, en daarbij de sfeer in de film, opklaren. Golden Ophelia heeft een laag tempo (inclusief sterke scènes bestaande uit het observeren van buitenstaanders a la Le Feu Follet en Oslo, 31. August), wat goed uitkomt als je je goed kunt identificeren met het hoofdfiguur. Ik had het niet verwacht aan de start van m'n kijkbeurt, maar dit sfeervol tripje inclusief geniale touch op 't einde kan ik niet anders dan lof toezwaaien. Heerlijk gedateerd en tijdloos tegelijkertijd.

Casey Affleck en Michael Jackson zoeken naar een meisje, maar alles wat ze vinden is oppervlakkige ongeloofwaardigheid.

4de Wes Anderson. Conclusie: hij maakt héél typische films.

De film zit boordevol geniale scènes (de volledige ontsnapping, de slee-achtervolging, enzoverder) en ook het aantal absurde maar effectieve personages is groot. Veel bekende gezichten in de cast dan ook, alleen Owen Wilson vond ik fout gecast. Op visueel vlak is alles piekfijn in orde, Anderson speelt met een paar trucjes, ik kon er wel van genieten.

Waar ik al voor vreesde voor het kijken en nu ook is bevestigd is de manier waarop het ietwat simpele (en tegelijkertijd goede) verhaal wordt gebracht. Het komt ingewikkeld over, op een manier waardoor ik er niet volop van kon genieten. De muziek was zeker passend, zorgt voor de typische sfeer ook. Ik zou het snel afzetten, buiten de film maar het past, dus is het oké.

Hij is wel tegengevallen, maar het blijft een aanrader!

Neen, dit was het niet. wat een flauwe, bombastische en langdradige bedoening was me dit.

De film probeert om heel losjes te doen, origineel te zijn, maar dat pakt verkeerd uit. Om te beginnen, de humor. Zo'n honderd grappen worden er gemaakt, maar maar enkelen daarvan zijn geinig en dat waren dan de korte momentjes. Niet zoals bijvoorbeeld het afleidingsmanoeuvre van Peter op 't eind, dat ik zie als het dieptepunt van film. Genoeg inspiratie voor extra en vervelende Amerikaanse humor op YouTube, 9Gag, et cetera.

De soundtrack. Op papier (YouTube) is dit echt enorm amusant en goed gewoon. Eentje waarvan je zou zeggen dat het een film, hoe slecht dan ook, kan redden. Guardians of the Galaxy bewijst het tegendeel: de muziek is in de eerste 10seconden met 10cc en later met Blue Swede het effectiefst, daarna werden alle nummers abusief en vooral te kort durend in de film gegooid. Spijtig.

En natuurlijk, explosie na explosie. Zoveel dat de pret en de kracht er na een tijdje wel uit zijn. Als ze dan nog met luchtgevechten gaan beginnen, haak ik volledig af. De clichés zie ik door de vingers, moesten er wel inzitten en vond ik niet zo erg. Er wordt op visueel vlak wel veel met kleuren gewerkt, vond ik wel positief en zorgde voor een paar mooie momenten. Ook op technisch vlak is deze sterk maar dan ook niet genoeg om 2 uur lang boeiend te blijven.

Hij heeft me nog niet teleurgesteld, ook nu opnieuw levert hij een uiterst amusante actiefilm af. Het codewoord is wel 'amusement', met een nonsensverhaal dat vooral voor stoere, gave en bovendien visueel sterke (actie)scènes zorgt maar verder is The Guest natuurlijk niet serieus te nemen.

Buitengewoon

Als ik zo even nadenk over de redenen waarom ik films kijk, dan zou ik één van de absolute hoofdredenen omschrijven als ‘het zien van een verhaal om daar dan een bijzonder, haast uniek gevoel bij te krijgen.’ Van een verhaal is er nu in dit geval wel niet direct sprake (al is wel een thema). Maar belangrijker: Waar een vorm van schaamte een gevoel is bij het kijken van Eyes Wide Shut en waar de verschillende soorten droevige gedachten overheersen omdat je u nu eenmaal zo meeleeft met het hoofdpersonage van Oslo, 31 august die lijkt te mislukken tegenover mensen die zoveel voor hem betekenen, zo is Gummo een waaier met zulke unieke gevoelens. Vanaf de intro tot de aftiteling, iedere scène opnieuw krijg je een buitengewoon gevoel. Er zijn dus een heleboel momenten die mij kunnen raken en dat doen. En dat is denk ik niet direct te wijten aan toeval, Harmony Korine zegt ergens in een interview over Gummo dat een film niet de realiteit weergeeft, maar de kijk van de regisseur op die realiteit. Toont aan dat die man best geniaal is.

Daarnaast zitten er een paar heerlijke nummers in de film. Madonna – Like a Prayer, Buddy Holly – Everyday en vooral Roy Orbison – Crying wordt subliem gebruikt. Wat een prachtige scène levert dat op zeg! Ook niet te vergeten komt het nummer Dragonaut van Sleep voorbij in het begin van de rit. Ik kende het niet, maar ook deze wordt weer zo goed gebruikt. Chapeau.

Harmony Korine bewijst ook opnieuw dat hij een getalenteerd schrijver is. Conversaties en voice-over zijn zo goed, ik heb er niet direct een superlatief voor. Ik kan hier over blijven doorgaan, maar om af te ronden moet ik ook nog eventjes melden dat Gummo prachtig is geschoten, zie net dat Jean-Yves Escoffier daar verantwoordelijk voor is. Dat is weer een naam om te volgen.

Sterke oorlogsfilm!

Net zoals The Bridge on the River Kwai is dit een oorlogsverhaal dat redelijk lang duurt, maar dat je wel meesleept in het verhaal waardoor er constant spanning aanwezig is.

Vele goede rollen in deze film ook, met Gia Scala als uitschieter en Anthony Quinn vond ik het meeste overtuigen. (moet ik overigens nog wat films van gaan zien!).

De minpunten zijn de speciale effecten die gedateerd zijn en VOORAL de Duitsers die nogal heel dom overkomen.