Opinions

Withnail & I & Uncle Bernie

De prent die Roman Polanski in 1969 in het regenachtige Engeland hield en hem verhinderde op de plaats des onheils te zijn—alleen daarom al het kijken waard (voor mij).

Fascinerende film over het leven achter de schermen in het Hollywood van de jaren dertig. Aan elk personage zit iets tragisch dat doorheen de hele film voelbaar is en naar het einde toe (jammer genoeg buitenproportioneel) meer op de voorgrond komt. Hulde aan een geniale Karen Black.

Gisteren herzien en deze keer nog meer kunnen appreciëren en genieten dan bij de eerste kijkbeurt. De film heeft me zelfs zover gekregen dat ik meteen Badlands heb gekocht en zin heb om nog een derde keer te kijken naar dit meesterwerkje.

De aftiteling met muziek gecomponeerd door Saint-Saens die meermaals terugkomt brengt u al snel in de juiste stemming (een wat dromerige, magische) die tot het einde van de film en daarna nog aanhoudt. Gere speelt zoals in Breathless toch wel met flair, ik zie hem wel graag spelen. Maar degene die hier echt de show steelt en de film nog meer kleur geeft is toch wel Linda Manz. Zeer overtuigend met natuurlijk ook de voice-over die een meerwaarde geeft.

Het plot kun je wel in een paar zinnen vertellen, is eenvoudig/simpel maar laat nu juist dat zijn wat mij zo aanspreekt. Het voelt allemaal zo realistisch aan zodat dat neerstrijken van het circus ergens in het midden van de film zonder aanleiding en ook met geen verdere gevolgen een prima en best geniale vondst is.

Ben echt heel enthousiast over dit en over Malick die vandaag toevallig ook jarig is, nu hopen dat zijn andere films ook meer als de moeite waard zijn.

Ik kan die lovende kritieken zeker begrijpen!

Het goede sound design viel me steeds op en dat is zeker één van de onderdelen waarin deze Japanse Anime zich onderscheidt. Een ander onderdeel is natuurlijk de animatie zelf die door velen de hemel wordt ingeprezen, maar echt niet mijn ding is. Voor mij is het net te vlak, ik zie het liever met meer diepgang. Al waren die kogels, vele explosieven en slow-motion's in combinatie met het gave sound design, bij momenten wel vet! Het 3de is de snelle montage, waar ik niks slechts over kan zeggen en me zeker kon bekoren.

Maar het duurt wat te lang, het kan me niet de volledige film (55 minuten) boeien.. een pauze zal voor sommigen wel wonderen verrichten, ook al zou dat niet mogen. Ook een afknapper wat mij betreft, maar dat is maar een klein puntje van kritiek, is de humor die hier wordt ingegooid die voor mij over het algemeen, op een paar momentjes na, niet werkt.

Een bevestiging van veel meningen: een erg overbodig maar sterk deel.

De hele sfeer is niet meer zo intiem als in deel 1, maar toch nog claustrofobisch genoeg waardoor de schrikmomenten nog steeds goed werken. (hou meestal niet van deze momenten omdat ze vaak niet werken, maar hier dus wel)

Ook de gevechtsscènes vond ik doorgaans gaaf (deels te danken aan de 'crawlers' die er cool uitzien in mijn ogen) . Deze scènes + dat sfeertje doorgaans gans de film = een goede sequel.

Om eerlijk te zijn is enkel Impaled van Larry Clark de moeite, toevallig ook de rede van de aankoop. Balkan Erotic Epic is irritant en helemaal niet grappig, Hoist deed me totaal niks, aan Death Valley maak ik geen woorden vuil, House Call is lelijk en saai doordat het trucje te snel is uitgewerkt, Sync eerder een clip dan een korte film en We Fuck Alone is een fikse tegenvaller die veel en veel te lang duurde.

Zoals gezegd, Impale vond ik interessant en ergens oprecht, al zaten er een paar rare knuppels tussen de 'acteurs'.

Ik vond het nogal een doffe Bondfilm

met een Sean Connery dat enthousiasme mist en die jammer genoeg tegen zijn zin lijkt staan te acteren, is dat nog maar 1 van de minpunten in deze film (die ik het minste vind van de 5 die ik tot nu toe volledig heb gezien).

Een ander (groot) probleem zijn de actiescènes, die noch sterk noch amusant waren om te volgen. Bond krijgt dan ook weinig tegenstand zo te zien, de vijanden zijn te snel uitgeteld.

En dan heb je de speelduur.. die op zich wel te doen is voor zulke actiefilms, maar hier duurt het allemaal toch wel te lang (mede dankzij het rommelige verhaal). Ik ben trouwens bang dat ik daar met meerdere Bondfilms last van ga hebben.

Pluspunten waren voor mij de soundtrack en de verschijning van Jill St. John.

Leuke film van en met Joseph Gordon-Levitt (wat wel opviel)

Met de meer als geslaagde intro wordt al direct de toon gezet die voor het grootste gedeelte van de film wordt gehanteerd. Wel goed, maar spijtig genoeg is er in het verdere verloop van de film nog weinig variatie te vinden; het blijft allemaal wat te eentonig, van mijn part mocht er nog meer aandacht geschonken worden aan het deel met Julianne Moore (toch wel mijn favoriete actrice geworden door de jaren heen, wat hier nog eens bevestigd wordt).

Opmerkelijk ook aan deze Don Jon is dat er vaak grappige momenten zijn die stuk voor stuk werken, heb net zoals een vriend naast me veel moeten lachen. Verder vielen ook de cast op, heel goed gekozen en de soundtrack die simpelweg 'iets heeft'. 91 minuten amusement en misschien ook wel iets meer.

Helemaal anders dan Enemy van Villeneuve

er heerst eenzelfde sfeertje als in Brazil, dat ik verrassend genoeg hier wél kon appreciëren. Komt waarschijnlijk omdat de vervelende drukte die in Brazil van minuut 1 aanwezig is, hier niet te vinden is maar wordt ingeruild door ja wat invloeden van het vreemde Eraserhead van Lynch.

Jesse Eisenberg blijft 1 van mijn favoriete acteurs en zit hier goed in zijn rol. De muziek geeft echt een meerwaarde, wat ik natuurlijk altijd heel fijn vind.

(Ik meende ook ergens dezelfde onheilspellende klanken te horen als er in Gummo ook in zaten <=> Avi Korine als scenarist, leuk detail).

Het voelt aan als een gemiste kans

Vond het een heel sterk verhaal, dat gebaseerd is op ware gebeurtenissen trouwens, dat niet chronologisch wordt verteld.. en het daardoor voor mij nogal rommelig overkomt.

Naast die tegenvaller zijn er zeker nog genoeg pluspunten aan de film die deze tot een sterke film maken. Zoals Rufus Sewell, die hier net zoals in Vinyan (2008) staat te 'schitteren' en er wat mij betreft qua acteerprestatie boven de anderen uitsteekt.

Vervolgens vond ik de soundtrack imposant; lekker rauw en intiem, zoals ik het goed vind.

Zoals ik al zei een gemiste kans..

Groots, wijds, filmtechnisch van een heel hoog niveau. De kanshebbers op Oscars voor het technische deel mogen Dune Part Two dankbaar zijn om pas in 2024 uit te komen. Het plot hier is ook dankbaar : universele, diepe thema's zijn makkelijk te benaderen binnen een eigenzinnig toekomstbeeld.

Alleen... Het wordt nergens echt beklijvend of verrassend. Als Villeneuve zegt dat deel 1 het voorgerecht was en deel 2 het hoofdgerecht, hoop ik dat hij voor het derde deel een dessert (desert) in elkaar flanst waarbij hij ver buiten de lijntjes zal gaan. Maak het maar extra zoet! De maagjes zijn gevuld, nu moet de bloedsuikerspiegel nog omhoog.

Ik hou er hetzelfde gevoel als bij deel 1 van The Human Condition aan over. Dus dat is misschien een aanrader voor al wie hier ten volle van heeft genoten.