Opinions

Belachelijk slechte koersfragmenten met dubieuze verlopen, getuigende van geen koerskennis. Niet te begrijpen.

Fictief verhaaltje kon ook niet boeien.

Beste Pixar dat ik ooit heb gezien!

Was natuurlijk jeugdsentiment voor mij, ooit wist ik na talloze keren Ratatouille opnieuw te zien op elke seconde na wat er ging gebeuren. Het was iets magisch, de Parijse sfeer, de liefde, de passie, die kus halverwege de film zal ik dan ook nooit vergeten Onlangs was ie nog eens op TV en heb ik het laatste uurtje nog eens meegepikt. Het avontuur blijft prachtig en zeer gezellig, dus chapeau, een familiefilm zoals het hoort.

Dat Mélanie Laurent een uitstekende actrice is, dat wist ik al. Maar dat ze als regisseuse zo'n drama zou regisseren waarvan ik zodanig onder de indruk van zou zijn, had ik niet meteen verwacht.

Respire deed me denken aan Jeune & Jolie uit 2013. Zowel qua stilering als qua locaties vertonen de twee veel gelijkenissen. In beide Franse films draait het verhaal rond een jong, onschuldig meisje dat na een tijd opgezadeld zit met een probleem dat ze zelf ergens heeft uitgelokt. In Respire wordt er echter een probleem aangesneden dat veel meer in mijn leefwereld ligt en me dan ook meer aanspreekt.

Het te intiem worden in een vriendschappelijke relatie dat mettertijd voor spanningen en zelfs rivaliteit als het uitloopt zorgt (een proces dat ik te vaak zie op school), wordt hier op een expliciete maar toch voldoende realistische manier verteld aan de hand van herkenbare gesprekken en gedragingen. Cinema waar ik van geniet, al hou ik er aan de andere kant nog een kleine nasmaak aan over. Het einde waar ik voor vreesde en werkelijkheid werd is me te extreem, gelukkig werd het toch nog op een goede manier gebracht.

Inderdaad, hier word ik ook stil van.

Dit is wat ik zocht om te kijken na het zien van Gummo (ondertussen één van m'n favoriete films). Beetje raar om te zeggen maar ik vind die arme Amerikanen en hun visie op de wereld zeer fascinerend, ik heb dus veel geluk gehad dat ik deze docu ben tegengekomen. Het toont op een prachtige, rustige, sobere maar vooral krachtige manier het leven van 3 jongens zonder veel toekomstperspectieven. Het hele gegeven wordt door toedoen van een sterke regie zeer naturel getoond, de stemmige soundtrack werkt op z'n zachtst gezegd, en ook het camerawerk is sterk.

Totaal wat ik ervan had verwacht. Film steunt op Al Pacino en Robert De Niro, voor de rest valt het door de mand. Zwak script, het geheel is (een beetje) saai omdat het allemaal nogal voorspelbaar is (inclusief de plotwending) en bij momenten visueel echt lelijk.

Het concept van deze remake is in orde, de actie ook, maar het mist de charmes van Patrick Swayzes personage. Die had een diploma in de filosofie!!

Erg oppervlakkig uitgewerkte biopic die de zware thema's alleen via vals sentiment lijkt te kunnen aanpakken. De songs zijn echter creatief geïmplementeerd en de scene in de lucht en die onder water waren leuk.

Na het zien Death Wish tegengekomen bij het avondlijk zappen. Deed me toch goed om opnieuw zo'n pure kop als die van Bronson te zien in een authentieke actieprent.

De discussie over wie de beste voetballer ter wereld is, is vrij overbodig. Messi steekt daar boven de rest uit, boven het rijtje met spelers als Ibrahimovic, Neymar, De Bruyne, Agüero en misschien ook wel Ronaldo ja. Maar dat gegeven terzijde, voelt deze documentaire over Cristiano nogal aan als een propagandafilm. Vrij typisch voor een persoon als Ronaldo. Daarnaast hebben voetballers, hoeveel ik ook van de sport hou, vaak niet veel te vertellen. Ze zijn goed als speler in de jeugd, beter dan anderen. Hierna vertrekken ze naar een grotere club, waarbij ze weleens hun familie moeten achterlaten & wanneer ze het bij deze club waarmaken (na heel hard te hebben gewerkt) , dan zijn ze een profvoetballer en verdienen ze tonnen geld. De fragmenten waarin de tedere relatie met zijn zoontje wordt geschetst zijn dan wel weer mooi om te zien. Dat redt deze docu nog een beetje.

Om te beginnen vind ik deze aanpak veel leuker dan die in Fear and Loathing in Las Vegas. Een beetje On The Road zeg maar, met een vleugje komedie. The Rum Diary is compleet wat ik ervan verwachtte waarbij de alcoholist die in Johnny Depp zit naar boven komt en de sfeer van het tijdsbeeld die wordt neergezet de hoogtepunten zijn van de film vormen en de te lange speelduur om echt ten volle te genieten van heerlijke Gonzo, die bekend werd door Hunter S. Thompson.