Opinions

Een paar grappige conversaties en een enige luchtigheid maken dat Obvious Child geen totale mislukking wordt. Want nee, Jenny Slate haar aanwezigheid en stem was ik al na zo'n 10 minuten beu. Bovendien zit de film vol met gezever wat opzich gezien wel op z'n plaats zou zijn in dit soort films, maar waar ik me hier wel aan stoorde.

Fascinerend is het juiste woord

omdat dit onderwerp, dat nogal veel (te veel) wordt gehanteerd in de recente horrorfilms op een originele en wel leuke tot gave manier wordt gebracht. Ook de vele overgangen tussen het verleden en heden waren wel geinig.

Maar net zoals pakweg een The Conjuring worden deze films nergens eng (in dit geval werkten de schrikmomenten maar heel zelden en waren ze vooral in het begin sterk geforceerd), in dit geval kon ik me zelfs volledig niet inleven en dat blijf ik spijtig vinden.

Een typische indie-film die er in slaagt om een goed sfeertje neer te zetten dat gans de film blijft hangen ook al waren er maar 2 personages die me echt konden boeien, toevallig (?) neergezet door acteurs die naar mijn smaak bij 'de beteren' horen en dan heb ik het over Amy Seimetz en Scoot McNairy.

Zoals verwacht geen seconde verveeld met deze volwassen, door en door kenmerkende Tarantino. Geen aaneenschakeling van (geniale) (legendarische) fragmenten zoals in Pulp Fiction, maar een dynamisch doorlopend geheel dat werkt op vele niveaus.

Tarantino’s verworven reputatie en grootsheid zorgt ervoor dat hij dit sprookje, wat in essentie een hevig geromantiseerde terugblik op zijn eigen jeugd is, kon maken. Gelukkig. Zijn liefde voor films, het schrijven ervan en de filmmakerij spat van het doek. Hij neemt de kijker meer dan ooit mee in zijn (guilty) pleasures, zijn fantasieën maar geeft wie deze geneugten niet ten volle deelt genoeg om van te genieten.

Had voor mij zelfs nog een paar graden trager gemogen, aangezien ik direct in het verhaal (lees: sfeer) zat. Verschillende technische aspecten zijn van erg hoog niveau, de periode en aankleding fascineren mateloos. Ik hield van de vele referenties naar bestaande personen, films en TV-shows. Steve McQueen en Polanski lijken levensecht. Duizend keer jammer dat Burt Reynolds de film niet heeft gehaald. De soundtrack ligt me volledig, Cliff Booth kon niet lang genoeg rondrijden in zijn bak.

De sociale strata in het Hollywood van de late jaren 60 worden levendig voorgesteld met goed uitgewerkte personages. Heel mooi hoe Tarantino tijd neemt het gewone leven van Cliff Booth, Sharon Tate en Rick Dalton te tonen. Deze hadden wat mij betreft elkaar nog veel meer mogen doorkruisen, naast vooral een individuele tour in hun levens te geven. Momenten tussen bv. Booth en Dalton & Booth en zijn hippiemeisje zorgen nl. voor vuurwerk maar zijn net te beperkt.

Tarantino neemt, naast het scheppen van de periode die hem zo nauw aan het hart ligt, op zijn manier wraak op de Manson Family. Deels door hen bloederig te laten afslachten, maar ook door hen karikaturaal/realistisch af te beelden als hersendode nietsnutten. Het gesprek dat vier leden hebben voor hun aanslag loopt parellel met kritiek die Tarantino wel eens krijgt. Geweld in film resulteert in geweld in real life. Enkel bij deze niet-relativerende misbaksels. Dat het geweld vanwege de twee helden (incl. eerder gebruikte vlammenwerper) hier niet toe gerekend wordt is paradoxaal maar mooi en zet aan tot nadenken.

Het laatste moment uit de film grijpt naar de keel en komt hard aan. Na een bevredigende, gewelddadige finale waarin de leden op heroïsche wijze hun verdiende loon krijgen, zet de tune uit The Life and Times of Judge Roy Bean de kijker opnieuw met beide voeten op de grond. Wat had kunnen zijn, is niet gebeurd. De hoogzwangere, beeldschone Tate is weldegelijk samen met haar vrienden bruut vermoord. Wegdromen in een sprookje is tijdelijk en weegt bijlange niet op tegen de messteken die Tate en haar ongeborene te verduren kregen.

Mooie Nederlandse oorlogsfilm

Er worden dan toch (nog) familiefilms gemaakt die écht sympathie opwekken en waar geen uiterst vervelende typetjes inzitten die gans de film verpesten (gelukkig komt die oma er niet al te vaak in voor). Wat ik fijn vond, is dat het doorgaans heel de tijd realistisch blijft en daardoor oprecht overkomt. Niet zoals een Au Revoir les Enfants, maar genoeg om een goede film te krijgen.

(Het slechte acteerwerk volgens sommigen stoorde me totaal niet.)

Ik heb Jack Black eindelijk eens kunnen waarderen!

Hij zorgt dan ook voor zo goed als ALLE humor in deze film die gaat over een jongen die een plekje op Stanford's universiteit probeert te verwerven maar door toedoen van een paar gebeurtenissen lukt dit maar niet.

Verhaal is oké, maar wat hieruit volgt is allemaal behoorlijk voorspelbaar en ook totaal niet grappig gebracht. Daarom had ik gehoopt op wat absurdere situaties, maar die kwamen er niet echt meer.

Hartverscheurend, telkens weer.

Prachtig hoe er met twee onderwerpen wordt gespeeld: Nostalgie en Weemoed. Het ene gevoel overstijgt het andere voortdurend, wat op zijn beurt weer enkele gevoelens loskrijgt. Een rollercoaster van emoties kun je wel zeggen, gebracht met een realistische en bovendien dromerige toon.

Enkele absolute hoogtepunten voor mij: 1. De scène waar Anders in een café naar de mensen/gesprekken rond hem luistert, meteen ook de meest besproken scène uit Oslo, 31. August. 2. De vergeefse pogingen doorheen de ganse film van Anders om Iselin te bereiken via voicemailberichten. 3. Anders' gesprek met de vriend of ex-vriend (dat weet ik niet meer goed) van Iselin terwijl zijn 'vrienden' van zijn laatste avond op hem staan te wachten. Dat gesprek vond zelfs ik als kijker zo pijnlijk, dat het ook wel een grote invloed op Anders zou hebben gehad.

Maar als ik er zo over nadenk, kunnen die momenten blijven komen.