Opinions

Op het randje van amateuristisch,

op het randje van belachelijk,

op het randje van geniaal.

Met een goede, aanstekelijke soundtrack van The Scabs.

Fijn project dit

al heb ik me, vooral in het begin, geërgerd aan het prutserig camerawerk, de slechte montage en de acteerprestaties die niet konden overtuigen. En ik weet niet of het later beter werd, maar ik ben na een halfuurtje (?) 'vergeten' dat het er nogal amateuristisch uitzag. Het stoorde me helemaal niet meer en dat is denk ik te wijten aan het duistere sfeertje in de film dat op zijn beurt werd gecreëerd door een goed werkende soundtrack.

Weinig horror wel in de film, dus deze zou beter ingedeeld worden in het genre mysterie/thriller, zodat mensen niet de verkeerde verwachtingen zouden krijgen.

Had stukken beter kunnen zijn

Het is simpel voor mij. Het probleem zit em in het drama rond de tweeling die sterft aan een overdosis, wat me weinig of niet kon boeien en waar dan ook veel te veel tijd aan wordt besteed. Verder is het een hard, maar sterk en vooral realistisch drama.

Het (statisch) camerawerk kon soms niet overtuigen, maar is over het algemeen wel oké (geeft geen meerwaarde en stoort ook niet) en de acteerprestaties waren meer als middelmatig, vooral Ezra Miller dan, die wél een meerwaarde aan de film kon geven.

Prachtige film die me duidelijk heeft geraakt. De chemie tussen Pitt en Cotillard spat van het scherm af en vrijwaart de film van enig vals sentiment. Inleven in de wereld van hoofdpersonage Vatan is makkelijk, wat veel (wisselende) emoties teweegbrengt en u ook in een ware mindfuck brengt. Allied is uitermate romantisch, snijdt diep en is ook filmtechnisch heel goed.

Net terug van een weekend in Parijs, dus leek het me een goed idee om deze Les Amants du Pont-Neuf van Leos Carax te bekijken. Leos Carax had me overigens met het vreemde Holy Motors en vooral met het slechte Merde nog totaal niet kunnen overtuigen. Gelukkig is dit een heel ander genre dat Carax aangaat, die op het eerste zicht ook in de stijl van zijn 2 eerste films ligt.

Les Amants brengt de negatieve sfeer die er in Parijs hangt, die niet expliciet zichtbaar is maar wel voelbaar is, naar boven en laat je je daar volledig in meeleven. Gevoelens van de hoofdpersonages worden afwisselend surrealistisch en realistisch maar altijd op prachtige wijze gebracht. Het ultieme voorbeeld daarvan is hun vreugdedans op de nationale feestdag terwijl er waanzinnig veel vuurwerk wordt afgeschoten. Het lijkt op dat moment wel of ze zich nooit beter hebben gevoeld als op dat moment dat ze dronken waren. Later begint de ellende terug en pakt Carax het weer op een, ik bedoel de andere manier aan. En zo gaat en komt het.

Naar het einde toe wordt het misschien allemaal wat teveel, het lijkt alsof de film nooit gaat eindigen, maar uiteindelijk is het gevoel dat je krijgt bij het kijken, enkele scènes en de meesterlijke aanpak van Leos Carax uniek en iets dat mij in ieder geval wel voor een zeer lange tijd gaat bijblijven en waar ik zeker nog van ga kunnen genieten.

Begon best redelijk, maar werd naarmate de tijd vorderde alsmaar amateuristischer. Het plot is wel zeer matig, voorspelbaar en is totaal niet origineel/fris gebracht. Niet te vaak, maar soms heb ik wel zin om eens een actiefilm te zien, zoals vandaag, maar uiteindelijk is het dus niet meer als een toch wel kleurloze B-film met als enige pluspunt de aanwezigheid van 2 bekende gezichten.

Heel mooi dat moment dat de anders snedige replieken van de tegenpartij aan kracht verliezen. Een prachtige monoloog in lipsyncvorm neemt urenlange twijfel weg bij de fictieve jury en de kijker. Het maakt plaats voor verraderlijk enthousiasme en nog meer diepgang in het verhaal.

Effectief ook de manier waarop er met het gegeven van de gesproken taal (het Frans, het Engels, het uitblijven van het Duits) wordt omgegaan. Subtiel, intelligent en krachtig. Net als de rest van de film.

De recentste winnaar van de Gouden Palm heeft mij doen genieten, en de handvol andere toeschouwers in de zaal waren -denk ik- eveneens gekluisterd. Dus wie zin heeft in een beklijvend rechtbankdrama met dat tikkeltje meer, go go!

Te fragmentarisch om mij echt mee te voeren naar hogere sferen, zoals Solyaris dat nog niet zo lang geleden deed. Nog een halfje erbij om de laatste minuten.

Dat stottermoment met Darth Vader was lachen, voor de rest tamelijk verschrikkelijk. Veel sentimenteel geleuter, een irritante Kunis en slechte sfeeropslurpende flashbacks. RIP Robin

Vincent Gallo's impersonaties van North by Northwest en The Godfather 2, geniaal. Die rakker is meteen ook de reden van m'n kijkbeurt, de verdiende punten en het gegeven hartje.

't is nog maar m'n 2e Kusturica, maar zijn werk ligt me niet. Ik absorbeer de gecreëerde schoonheid niet. Arizona Dream sleept enorm, net als Time of the Gypsies. De romances (bijna het volledige plot dus) boeien niet. Om nog maar over de praatgrage voice-over van Johnny te zwijgen.