Opinions

Erg povere thriller, met een wel zeer dunne verhaallijn. Merkwaardig dat er zoveel bekende koppen rondlopen in dit snel te vergeten verhaal.

Hopkins(tevens producer) heeft nog altijd presence, maar maakt de laatste jaren weinig gedenkwaardige films, zo ook deze. Leuk dat Stiles eindelijk weer een hoofdrol heeft. Ze is na al die jaren nauwelijks veranderd, maar haar altijd wat agressieve bitchy acteerstijl past niet zo bij het slachtofferpersonage wat ze speelt. En Liotta speelt hier voor de 10.000ste keer een slecht mens, wat geen gelukkige keuze is. Zijn Blackway is namelijk het centrale personage, die nadat hij in het eerste uur als een welhaast diabolisch wezen word aangekondigd, in het laatst half uur een vlakke indruk geeft, wat uiteindelijk toch wezenlijk bijdraagt aan de teleurstelling rondom deze film.

Niet echt de moeite waard. Duidelijk dat dit iets heftigs wil vertellen over ontgroening, maar verder dan af en toe een rauwe scène komt het niet, iedereen die ook maar een beetje bekend is met het studentenleven zal nergens verrast worden. De korte openingsscène van Soldaat van Oranje aangaande dit thema had voor mij meer impact dan de hele anderhalf uur van Goat bij elkaar.

Kon mijn aandacht er dan ook maar net bij houden, maar overwegend zo traag dat ik dacht: vooruit met de geit. Oogt wat besluiteloos en doelloos, regisseur Neel moet duidelijk nog echt leren dat je bij het maken van een film niet de kool en de geit moet gaan sparen. Leuk dat de immer geëngageerde James Franco dit type independent films steunt en hierin een paar minuutjes rondloopt in een bijrol die duidelijk geschreven is om hem eens lekker uit te laten pakken. Dat laatste lukt ook, en is dan ook een van de weinige geslaagde moves in deze snel te vergeten Goat.

Brokeback Mountain op zijn Engels zullen we maar zeggen, een erg overgewaardeerde film als ik de scores zie. Matig gedoe, lijkt er op dat als er een film over herenliefde wordt gelanceerd we dit bijna automatisch goed of baanbrekend willen vinden, maar ik had, en kreeg er tijdens het kijken ook, helemaal niets mee. De twee hoofdpersonen zijn zo introvert en vlak dat het je nauwelijks kan boeien hoe hun affaire verloopt, de vader en moeder zijn zo stereotype als maar zijn kan, subtiliteit is aan deze Lee in ieder geval niet besteed. Mooie beelden van het platteland, dat zeker, maar een film die vooral op zoek is naar te makkelijk effectbejag. En dan doel ik, meer nog dan de uitvoerig in beeld gebrachte en uitsluitend op lust gebaseerde vrijpartijen, ook op een aantal nutteloze beelden aangaande het slachten en mishandelen van dieren. Ben geen lid van de partij van mevrouw Thieme maar dit ging echt te ver. Foei.

Heel matig. Wat als een donkere schaduw over Gods of Egypt heenhangt is natuurlijk dat de special effects waanzinnig slecht zijn. Wist niet dat het anno 2016 nog mogelijk was dat bij zo een ogenschijnlijk peperdure productie de CGI zo slecht is verzorgd.

En dan verdwijnt het gegeven dat dit best een goed fantasy verhaal had kunnen worden al snel naar de achtergrond. Ook de bekende acteurs gaan dan op kansloze wijze met de billen bloot. Butler als goddelijke schurk met schots accent......tja. Rush is onbegrijpelijk miscast en ook Sewell hebben we wel eens gemotiveerder aan het werk gezien.

Misschien toch een aanrader voor iedereen die met eigen ogen wil zien hoe je een in potentie veelbelovende film toch hopeloos kunt laten mislukken.

Prettig filmpje om te zien, met name als je fan bent van de drie iconen. Als je kritisch kijkt valt er best het een en ander op aan te merken, want het script is niet altijd even sterk en is duidelijk ondergeschikt gemaakt aan de aanwezigheid van de oudjes. Film straalt ook een soort realistisch positivisme uit aangaande vriendschap en ouder worden, en waarom ook niet? Naast de drie hoofdrolspelers zien we in bijrollen ook bijna vergeten sterren als Christopher Lloyd, Ann Margret en Matt Dillon opduiken, en ook dat maakt dat Going in Style, meer een feest der herkenning is dan een geloofwaardige misdaadkomedie. Maar de continue aanwezige "wij houden van het leven" sfeer maakt dit toch een leuke, zij het niet onvergetelijke, kijkervaring.

Ondanks een grote mate van voorspelbaarheid toch een enerverende, vermakelijke film. Had met een betere hoofdrolspeler misschien zelfs een top film kunnen zijn, nu komt het een beetje in de buurt maar ook niet meer dan dat. Ik ken de echte Wells niet, dus kan niet beoordelen of McConaughey hem goed nadoet, maar zijn rol kom in elk geval niet goed over. Hij steekt er zichtbaar veel energie in, maar zijn personage lijkt nogal gekunsteld, ook al door die opzichtig dikke buik en half kale kop een nauwelijks geloofwaardig iemand. Wat dat betreft doen de krachtige Ramírez en de wulpse Howard het een stuk beter. In vergelijking met de aan chronische overacting lijdende Wells, zijn ze met hun ingetogen vertolking een verademing.
Naast een maar half geslaagde acteursfilm is het echter vooral een degelijke, amusante vertelling, die weliswaar wat open deuren intrapt(alhoewel de twist dat de sympathiek ogende Acosta een duivelse bad guy is een echte verrassing voor mij was), maar door het prettige verteltempo en het gegeven dat deze opzienbarende gebeurtenis daadwerkelijk echt heeft plaatsgevonden toch een positieve indruk achterlaat.

Absoluut één van de beste, zo niet de beste, der bondfilms. Fröbe past geweldig in de schurkenrol, Blackman idem dito als de al geëmancipeerd ogende Bondgirl, om maar te zwijgen over de legendarische Oddjobb en de classic titelsong van Bassey. Sterk rechtdoorzee verhaal, wat ook nog enigszins geloofwaardig oogt, in vergelijking ten minste met de tegenwoordige, vergezochte plots in Bondfilms. Wat zou een mens nog meer willen?

Niet het allerbeste boek van King, en derhalve ook geen overtuigende bewerking. Riekt naar niveau B film. Met betere acteurs en strakkere, zelfbewustere regie had dit best iets kunnen zijn, maar wat nu overblijft is een film die duidelijk niet te veel geld en moeite mocht kosten. A Good Marriage word nog enigszins gered door enkele goede scènes met name als Bob zijn bekentenis doet aan Darcy en tegen het einde als er plotseling een oplettende ex cop ten tonele verschijnt, maar zelfs die momenten hadden nog beter kunnen zijn. Allen en Lang zijn redelijk maar meer geschikt voor bijrollen, Lapaglia is echt een acteur uit de mindere klasse, zie je vooral in de low budget sector en kan ook de dreiging die zijn personage vereist niet brengen. Zonde, alleen geschikt voor de niet al te kritische kijker.

Nietszeggende titel voor een toch wel pakkend misdaaddrama, films waar je vooraf weinig van verwacht blijken vaak toch de grootste meevallers. Door die dicht op de huid camera, en een werkelijk onvoorspelbaar verhaal heftig en intens, zo zie ik ze graag. Een visitekaartje om u tegen te zeggen, dit project van de broers Safdie die zo slim waren om voor hun rauwe independent film de verdienstelijk spelende ster Pattinson de hoofdrol te geven. Met Jennifer Jason Leigh is trouwens nog een naam van faam aan boord maar zij heeft een teleurstellend kort rolletje. Jammer ook van de conventionele, teleurstellende finale, maar dat mocht de pret van de anderhalf uur daarvoor bij deze eigenzinnige variant op After Hours voor mij niet drukken. Aanradertje.

Toch wel een mooi filmpje. Is in den beginne even wennen aan het trage verteltempo, maar kijk je daar doorheen dan zie een fijn, subtiel portret van een ontluikende vader-zoon relatie. Erg mooi gespeeld door een innemende Gleeson en zijn filmzoon Moon, die zowel individueel als samen sterk, geloofwaardig spel laten zien. Robbie, wellicht de bekendste naam uit de cast, speelt hier als de wispelturige vrouw des huizes zeker niet slecht, maar blijft nadrukkelijk op de achtergrond in deze ingetogen maar geslaagde vertelling.

Aangezien ik er een waardering op heb geplakt zal ik de eerste wel hebben gezien, maar ik kan er me al niets meer van herinneren. Bij dit vervolg loop ik dat risico niet, want ik heb me dermate liggen ergeren, dat de kans dat ik dit ooit nog vergeet erg klein is. Ben een echte ijshockeyfanaat die vaak in Duitsland en Nederland wedstrijden meepikt en dan is het ontluisterend om te zien dat de snelste teamsport ter wereld wordt gereduceerd tot de gewelddadigste ter wereld. Wat een viezige close ups en slow motions van talrijke gevechten.....bah! Nou weet ik dat er in de USA andere normen gelden dan in Europa bij deze sport, maar het buitensporig geweld wat we in deze film krijgen te zien riekt gewoon naar zeer goedkoop effectbejag. Daarnaast is de humor in deze komedie ook slecht, de grappen die er in zitten zijn niet alleen onleuk, maar ook nog eens verkeerd getimed en geschreven. Geen beste beurt dus voor de (te) jonge regisseur/acteur Baruchel die desalniettemin toch twee sterren voor Spoon 2 krijgt aangezien hij wel af en toe een erg mooie opname van een echte wedstrijdsituatie laat zien. Maar voor het betere ijshockeywerk kijk in de toekomst toch maar weer voor de zoveelste keer naar Miracle of Slap Shot.

Niet bijzonder en zeker een niveau minder dan de versie van ruim twee decennia geleden, die met Armand Assante trouwens een betere hoofdrolspeler had. Travolta doet, net als zijn vrouw Preston en filmzoon Lofranco, zichtbaar zijn best, maar voor alle drie geld dat als er voor hen betere acteurs waren gekozen, het eindresultaat ook wat steviger was geweest. Voor de rest een dertien in een dozijn film met een rommelig verhaal, als kijker krijg je nauwelijks kans binding te krijgen met ook maar één van de personages. De ene schietpartij moet de andere opvolgen lijkt de belangrijkste, geestdodende missie van regisseur Connolly. De schuchtere poging om enige sympathie te kweken voor de gangster Gotti middels een monoloog van hem rechtstreeks naar de kijker aan het begin en eind van de film, doet daarnaast ook belachelijk geforceerd aan. Kreeg overigens wel een beetje kippenvel als het echtpaar in de film een zoon verliest, wetende dat dit hen in real life ook gebeurd is. Beetje luguber eigenlijk wel.. Deze nieuwe Gotti kan uiteindelijk alleen goed werken als dit werkelijk één van de eerste films uit het misdaadgenre is die je ziet. Dit type films heeft dankzij Scorcese en Coppola al enige ultieme hoogtepunten gehad, en je moet van zeer goede huize komen om daar nog iets verfrissends of origineels aan toe te voegen. Connolly is dat hier niet gelukt.

Ideale film om af te doen met drie en een halve ster, en ik kan die score begrijpen en delen. De zwaktes zijn te makkelijk herkenbaar(te lang, matig uitgewerkte verhaallijn) om dit een meesterwerk te vinden, echter door de schitterende weergave van de sportmomenten zelf blijft Grand Prix een film die door iedere cinefiel gezien moet worden. Verplicht kijkvoer ook voor degene die de huidige formule 1 truttig en een jurysport vinden, vroeger was het zeker anders maar niet per se beter. Grand Prix is wellicht een onbedoelde aanklacht tegen de formule 1 old school die beslist gezien mag worden. Al in de eerste minuten vliegt te Monte Carlo een coureur zo in de Middellandse Zee, en dit noodlot wordt bijna drie uur volgehouden met als climax dat in de laatste rit één van de hoofdrolspelers dodelijk verongelukt, terwijl de race onbarmhartig doorgaat en minuten later de winnaar feestelijk gehuldigd wordt: bizar en gruwelijk, voor wie het wil zien. De held van een verhaal is een onverschillige, wat wezenloze man die zijn teammate laat verongelukken en het vervolgens met diens vrouw aanpapt.... Hoe grof wil je het maken?. Formule 1 coureurs waren vroeger welhaast moderne gladiatoren zonder veel moraal lijkt de nimmer subtiele Frankenheimer hier te willen duiden Enige sympathie dient uit te gaan naar hun bloedmooie vrouwen, hoewel er ook bij hen enkele calculerende burgers tussen blijken te zitten. Interessante film en visie, kan niet anders zeggen, wel jammer van die slechte filmposter.

Niet slecht, maar had op wat meer gehoopt. Een feel good movie waarin het menselijk aspect centraal zou moeten staan, maar het had net wat scherper, charmanter en ook grappiger gekund. Film duurt met bijna twee uur ook wat lang, met enkele verkeerde keuzes in de vertelling, zoals bijvoorbeeld de onnodige toevoeging van de dokters verloofde. We weten toch dat hij aan het einde bij Balaban uitkomt, was beter geweest als men zich wat meer op die relatie had gericht. . Wel enkele sterke komische momenten, zoals de fake cricket game, die camoufleren dat het grote plan van de inwoners eigenlijk, net zoals het geforceerde happy end totaal ongeloofwaardig is. Niet te veel over nadenken dus, maar gewoon ondergaan. Acteerprestaties zijn ok, maar al met al is The Grand Seduction geen film die je je over jaren nog zult herinneren.

Ondeugend, slim filmpje, ik heb genoten. Vaak grappig, licht provocerend en bij momenten letterlijk walgelijk om te zien. Aan het slot blijkt dat dit eigenlijk een griezelkomedie is, maar het word allemaal zo serieus en real life gebracht, dat we er ook nog goedbedoelde nabeschouwingen over gaan maken, briljant toch?. Wat wil regisseur Ducournau met Grave dan precies?.....Volgens mij slechtst, op haar manier, amuseren met een intelligente vertelwijze, zonder hapklare brokken te bieden. Natuurlijk valt de film bij momenten rauw op je dak met de expliciete gore maar wie de afgelopen jaren de talloze zombie series en films aan zich voorbij zag trekken kan toch niet echt ontkennen dat we een en ander al eens eerder hebben gezien(alleen zeldent zo goed en scherp als hier)? Het verschil is verder dat in Grave het verhaal in een zeer herkenbare, levensechte setting is geplaatst en Ducournau ons met een kalme zelfverzekerde stijl welhaast bedrieglijk goed meeneemt in deze absurde wereld, waardoor de goed getimede schokeffecten als een voltreffer aankomen.
Na het zien van dit werk van deze durfal geloof ik weer in de Franse cinema, meer van dit svp. De voor mij onbekende acteurs zijn trouwens ook goed, bijten zich echt vast in hun rol.

Beetje onzinnige kinderfilm die nochtans voor volwassenen bedoeld is. Tsja, als je op zoek bent naar het serieuze filmwerk dan moet je deze overslaan, want de Grote Muur die bedreigd door grote groene wezens(niet de hulk)....wie verzint zoiets, moeten we dan echt elke legende gaan verfilmen?

Resultaat is nog niet eens zo vreselijk slecht, maar echt goed kun je The Great Wall ook niet vinden. CGI word veelvuldig ingezet met helaas wisselend resultaat: vaak goed, soms erg beroerd, en voor zo'n bombastische film dus uiteindelijk onvoldoende. Merkwaardig ook om gearriveerde acteurs als Damon en Lau hierin te vinden(beide ooit vertolker van hetzelfde iconische filmpersonage in twee verschillende films), geld maakt toch gelukkig?

Als je in de juiste stemming bent voor ongecompliceerde actie en de neiging om gaan na te denken kunt onderdrukken dan kan dit best werken, maar ik had er meer van verwacht.

Niet de allerbeste musical die ik ooit gezien heb, maar dit was toch zeer genietbaar. Voor dit genre film geldt vaker dan anders dat je er echt van moet houden, maar los daarvan speelt Gracey redelijk op safe en houd zich keurig aan de regels. De regisseur mis een beetje het virtuoze wat een Baz Luhrmann of een Robert Wise vroeger wel hadden, zodat je nooit het gevoel krijgt naar iets heel bijzonders te kijken. The Greatest Showman blijft dan ook plezierig maar wat oppervlakkig amusement. Jammer dat er bij de liedjes geen echte uitschieters naar boven bijzitten(alhoewel dat eigenlijk perfect past bij het niveau van de gehele film) en er word wat al te veel in de kleine twee uur dat dit duurt gestopt, waardoor bepaalde gebeurtenissen erg snel worden afgerafeld. Voor de rest degelijk werk zonder eeuwigheidswaarde waar niemand zich aan hoeft te storen, leuke film om een keer met de hele familie naar te kijken. Jackman doet het heel goed in de centrale hoofdrol en wordt geholpen door een behoorlijk aantal bijrolacteurs die blijkbaar allen een aardig stukje kunnen zingen. Alleen had een klasse actrice als Williams best wat meer ruimte mogen krijgen om iets van haar rol te maken. Al met al: redelijk.

Voor de tweede keer gezien na al die jaren, en het blijft een behoorlijke oorlogsfilm. Zeker de moeite waard, maar wel minder goed dan vooraf gehoopt. Grote kracht is dat Greengrass ons, net als bij zijn eerder United 93, met zijn dicht op de huid camera echt het verhaal in sleept. Daardoor krijgen vooral de actiescènes een bepaalde meerwaarde, en wordt tegelijkertijd verhuld dat de intrige wat teleurstelt. Immers, al voordat deze oorlog begon was al duidelijk dat er geen massa vernietigingswapens in Irak aanwezig waren, dat deze zogenaamde onthulling dient als kapstok voor dit filmverhaal doet wat merkwaardig en achterhaald aan. Verder zijn de personages die hier aan ons voorbijtrekken nogal cliché en volgens het schijnbaar verplichte boekje, waardoor Green Zone nooit de echte klapper wordt die er met iets meer durf en originaliteit uit had kunnen rollen. De plichtsgetrouwe, oprechte Miller, de geheimzinnige CIA agent, de journaliste schijnbaar op jacht naar de waarheid en als klap op de vuurpijl de onbetrouwbare regeringsambtenaar(vanaf het eerste moment dat Kinnaer in beeld komt weet je dat dit een foute gast is)……..het zijn allemaal ontwikkelingen die je vooraf kunt uittekenen en waardoor deze film minder goed aanvoelt dan mogelijk was geweest. Behoort voor mij niet tot de top vijf van deze regisseur, maar ook een wat mindere Greengrass is nog altijd het aanzien best waard.

De immer eigenzinnige Jordan, meestal uitblinkend als hij zich focust op gruwelijke sprookjes(zelfs zijn prachtige hoogtepunt, The Crying Game, had wel iets van een verzonnen fabel), levert met Greta voor zijn doen een zeer toegankelijke film. Ogenschijnlijk een rechttoe rechtaan thriller, volgepropt met de bekende cliché 's, totdat het ongeveer op de helft zo lekker over the top gaat dat je het nauwelijks nog serieus kan nemen. Jordan probeert een beetje de spot te drijven met het filmgenre op de manier zoals Scream dat ooit deed met de horrorfilm. Greta is enerzijds een heuse thriller, anderzijds ook een persiflage hierop en als je dit tijdig herkent heb je een leuke zit. Huppert geeft hier een variatie op haar glansrol in La Pianiste(een filmische knipoog heet dit dan) aangevuld met een vleugje Elle. Moretz doet het verrassend goed als het onschuldige, weerloze slachtoffer en sidekick Monroe is even mooi als naamgenote Marilyn. Iedere goede film heeft een gedenkwaardige scène, en hoewel Greta zeker niet vlekkeloos is, is daar ook hier sprake van: Het dansje van Huppert als ze detective Rea heeft verslagen is onvergetelijk. Niet Jordans beste film al met al, maar zeker de moeite waard.

Na het briljante Borat heeft Cohen ons vervolgens op een paar matige films getrackteerd maar met deze Grimsby zit hij, ondanks dat de film wat mankementen heeft, weer aan de goede kant van de score.

Met name het eerste gedeelte is buitengewoon hilarisch, met absurde, zelfs krankzinnige humor( close ups van neukende olifanten). Het laatste half uur word het wat minder, met te veel extreem geweld, zelfs voor een lachfilm idiote handelingen(let even op de motivatie van de baddie voor haar misdaden) en een groots aangekondigde finale die niet zo veel voorsteld. Film duurt dus net iets te lang, maar is in totaliteit toch geslaagd te noemen.

Zelfs het gegeven dat Strong totaal niet geschikt is om in een komedie te spelen(de man praat hopeloos monotoon en kan volgens mij niet lachen, heeft zelfs geen droogkomisch talent) neem je daarbij maar voor lief. Dat de vreselijke Rebel Wilson maar een klein rolletje heeft, getuigd trouwens wel weer van een goed inschattingsvermogen van de makers.

Wat moeilijk te plaatsen film maar toch wel leuk. Voor een misdaadfilm eigenlijk wat te luchtig, had rauwer mogen zijn. Voor de komedie die het ook pretendeert te zijn dan toch wat weinig goede grappen, en die paar gewelddadige scenes verwacht je ook niet in een prent die bedoeld is om te lachen. Verre van perfect dus, maar toch werkt het wel. Het lome verhaal is intelligent geschreven, de verschillende verhaallijntjes komen aan het slot bevredigend bij elkaar. Bijna onmerkbaar goed acteerwerk van de geroutineerde cast, met name Oyelowo zet een prima typetje neer, je zou willen dat dit echt was. Wellicht als ik Gringo over een aantal jaren weer zie, me afvraag hoe ik deze ooit drie en een halve ster heb kunnen geven en er een hele ster van af haal, maar voor nu zeg ik dat dit geen straf was om te kijken. Ik ben een tevreden mens.

Film over veertigers met humor voor pubers. Er zitten niettemin een paar aardige stukken in, grootste deel van de humor is echter veel te platvloers.

Is trouwens meer een verzameling van sketches dan van een samenhangend verhaal, wat we hier krijgen voorgeschoteld, maar who cares? Is immers bovenal een onbeduidend werkje.

Kosten van het levensonderhoud voor de toch wel bekende acteurs zijn blijkbaar hoog, anders valt het niet te verklaren dat zij zich laten overhalen tot een ongeïnspireerde bijdrage aan een dergelijk banale film.

Uitstekend vermaakt. Eigenlijk niet minder dan het eerste deel en dat is knap omdat het originele van de karakters natuurlijk een beetje weg is. Maar dat heeft men goed opgevangen door de personages nog wat meer smoel te geven en er zowaar de juiste dosis emotie in te stoppen zodat je, in combinatie met de bizarre humor, nauwelijks het gevoel wilt krijgen hier na onwezenlijke gebeurtenissen te kijken. Grappig ook om voormalige ijzervreters als Stallone, Russell en Diesel hier bijna atypische rollen te zien spelen. Vooral Diesel is schattig(zou hij erg veel hebben moeten doen voor deze rol?) en wie had gedacht dat David Hasselhoff nog eens zou opduiken in een succesfilm?

Minpuntjes zijn dat de film door enkele geweld scènes niet zo geschikt is voor kinderen(waardoor dit dus een kinderfilm voor volwassenen is geworden)en dat aan het slot, in het kader van groot groter grootst, de special effects de overhand nemen. Maar al met al een van de betere Marvel films van de laatste jaren, de invloed van Disney daarbij is evident en positief. Zou het trouwens een record zijn dat er tijdens de aftiteling maar liefst vier stukjes film zitten die ons warm moeten maken voor het onvermijdelijke derde deel(dus niet te vroeg weglopen)?

Scoort tot dusverre behoorlijk hoog op de diverse sites, voor mij onbegrijpelijk. Kon me nergens pakken. Enige ingenieuze is de bombastische filmtitel, voor de rest te gemaakt, te gelikt, te slijmerig. Op zich niet slecht(of in ieder geval wel slim) in elkaar gezet, dat is routinier Newell natuurlijk ook wel toevertrouwd, maar de feel good factor ligt er(met al die mensen die zelfs ten tijde van oorlog blijkbaar altijd vriendelijk en liefdevol zijn) zo dik bovenop dat het nauwelijks te harden is. Braaf, statig, stijfjes, zo een zwijmelfilm waarmee niets oprecht te zwijmelen valt. Wel een film die je over een aantal jaren op kerstavond met de hele familie(en zeker met je opgroeiende dochters) veilig kunt kijken, maar vertel dat dan niet verder aan je mannelijke vriendenkring. James heb ik wel vaker zien opduiken in een romantisch bedoeld vehikel, en toen vond ik haar toch meer overtuigend dan hier. Word tijd dat die meid eens een serieuze karakterol gaat spelen. Huisman doet het redelijk als haar heimelijke lover interest, handhaaft zich ogenschijnlijk makkelijk, maar deze weinig levendige routineklus zal hopelijk niet het beste zijn wat later bij een nabeschouwing over zijn buitenlandse carrière komt bovendrijven.

Een te verwaarlozen actiefilm. Zoiets werd vroeger gewoon een B film genoemd of achteloos bij een videoboer gedumpt. 50 cent heeft weliswaar enige presence voor het witte doek, maar geeft een veel te vriendelijke vertolking voor wat moet doorgaan als een tamelijk gewetenloze bad guy. Altijd nog beter dan de nonchalante, mislukte rol van de vadsige Kilmer, die bij elke film ongeïnspireerder lijkt te acteren. Wat het nog enigszins leuk maakt zijn de bijrollen van enkele bekende acteurs van ongeveeer 2 decennia geleden zoals James Remar en John Larroquette. En Danny Trejo is ook weer van de partij, in misschien wel de kortste rol uit zijn loopbaan.

Actiekomedie, volgepropt met excentrieke humor. Over wat dan goede humor is valt te twisten, maar ik vond het waardeloos, te bizar voor woorden allemaal. Verschrikkelijk overdreven, enige positieve wat je met veel goede wil kan zeggen is dat die merkwaardige stijl en toon van begin tot einde wordt volgehouden, waardoor het lijkt of de makers in ieder geval wel wisten wat ze wilden. Banderas nog nooit zo slecht gezien als in deze Gun Shy, en dat wil wel wat zeggen. Beschamend, het niet waard om hier veel tijd of woorden aan te besteden.

Vermoeiende explosie van geweld, afgekeken van talloze beter in elkaar stekende actiefilms. Kan op zich best leuk zijn als je er voor de zelfrelativering wat humor instopt en af en toe wat nuancering bij aanbrengt, maar dit is vooral zielloos, dom en bij vlagen behoorlijk irritant. Dankzij een goede laatste twintig minuten, met een confrontatie die doet denken aan die tussen The Bride en Bill, toch nog een half sterretje erbij, maar twintig redelijke minuten maken nog geen voldoende. Met heel veel goede wil zou je dit als een film over sterke vrouwen kunnen zien en derhalve hulde voor deze poging van de blijkbaar erg geëmancipeerde mannelijke regisseur, maar nee, uiteindelijk is dit toch ongezelligheid ten top en daarvoor ga je niet naar de movie. Jammer ook voor hoofdrolspeelster Gillan die me nog enigszins kon opwinden in twee Jumanji films, maar hier lijkt te slaapwandelen, een beeldschermverbod voor deze meid lijkt me een passende straf. De ondersteunende cast zit vol met bekende namen maar als je Headey en Giamatti zo onderbenut ben je niet goed bezig.