Opinions

In navolging van Joolstein omdat ik op zoek was naar een kort filmpje voor de treinreis naar mijn werk, heb ik ook Attack of the Crab Monsters (1957) maar een kansje gegeven. Inderdaad ingehaald door de tijd, maar Cormans films hebben genoeg campgehalte om alsnog de moeite waard te zijn. Voor mij bestaat de primaire aantrekkingskracht uit aanschouwen wat ze met beperkte middelen hebben kunnen doen, en de interactie tussen de door hen gecreëerde monsters en de (vaak bordkartonnen) personages.

Ook hier is er een evil genius en protagonisten die uitleggen wat ze doen en wat ze zien. Show, don’t tell had Corman in ieder geval hier nog niet in alle scènes helemaal onder de knie. Het is ook jammer dat zo’n krabmonster uit de titel dan niet wat vaker in beeld komt, en zoals vaak bij dit soort films blijft het tevergeefs zoeken naar zo’n money-shot van een welgevormde deerne tussen de scharen van een krab, dat je op de poster ziet.

Leuk om een keer gezien te hebben, maar als je alleen al kijkt naar de laatste 20 seconden van de film, dan zijn die wel kenmerkend voor de moeite die er in het script is gestoken. En dat haalt het eindcijfer voor mij toch naar beneden

2,5*

Het zat er nu niet helemaal in. Ik vond sommige scènes en met name het einde van de film prachtig, maar ik heb wel een beetje moeten worstelen soms om er doorheen te komen en de aandacht erbij te houden. Op intellectueel vlak kan ik Bressons filosofie en aanpak wel waarderen, en voor filmanalytische discussies is het prachtig, maar gevoelsmatig ligt het wat moeilijker.

Op de vorige pagina's staat een lange discussie die dat aanstipt: de vergelijking met een film als Hachiko. Hoe bizar het ook moge lijken: ook ik heb Hachi vooralsnog een half sterretje hoger staan (schreef hij óók zichzelf verbazend). Bressons film is oneindig veel dieper, maar dat sentimentele Hollywoodvehikeltje raakte toch een diepe snaar, en dat gebeurde hier niet. Noch kwam er een andere soort van openbaring.

Moet je dat dan willen, dat raken van een gevoelige snaar? Hevige emotie? Ik weet het niet. Eerlijk gezegd heb ik daar nog niet genoeg over nagedacht. Ik zou zeggen van niet, niet persé in elk geval. Bressons film stemt meer tot nadenken, dat is zeker. Maar deze eerste aanschouwing van een van Bressons grote titels, heeft me niet genoegd meegenomen om een 4* te legitimeren. En daarme schaart hij zich in goed gezelschap, aangezien Un Condamné à Mort S'est Échappé ou Le Vent Souffle Où Il Veut (1956) en Pickpocket (1959) het tot nog toe ook beide met een 3,5* moeten doen uit kamp John Milton.

Heb je ook het Criterion Collection essay van James Quandt gelezen, Verhoeven? Dat haakt specifiek in op wat jij hierboven aanhaalt, wat symboliek e.d. betreft.

3,5*

Ik was helaas erg teleurgesteld. Teveel hooi op de vork wellicht, qua karakters en plekken waar de actie zich afspeelt. Het voelde voor mij nogal hak op de tak en niet in balans. Ik heb bij voorgaande Marvels echt beduidend meer genoten....

Zelf had ik dat niet direct aan zien komen, want ik keek er behoorlijk naar uit en ondanks dat ik geen hoge verwachtingen had, hoopte ik wel op iets fijns. Het verhaaltje met die infinity stones, een veelvoud aan CG heavy space scenes, het gebrek aan focus en karakterontwikkeling, Thanos als bad guy, het werkte voor mij allemaal een beetje net niet. Er zijn een paar mooie momenten, wat epische entrees, meer dan een handvol fijne oneliners, maar over het algemeen was ik wat onaangedaan en hoort dit wat mij betreft niet bij de betere Marvel films.

En hoeveel er zeker wat fatigue optreedt, ben ik doorgaans enthousiast. Bij Civil War en Age of Ultron kwam ik meer dan geamuseerd, zo niet onder de indruk, de bioscoop uitgelopen. Bij Thor: Ragnarok en Black Panther ook. Dat was nu niet het geval: ik ging er echt in met de verwachting dat het een zeven of acht zou kunnen worden, en op zijn laagst een zesje. Het is wat het is, wanneer het je allemaal niet zo raakt, de montage je niet aanstaat en ook Silvestri’s score je grotendeels onberoerd laat. De minste van de ensemble films, wat mij betreft.

Ik hoop voor de rest van de kritische kijkers met hoge verwachtingen dat het ‘just me’ was. En wie heeft in vredesnaam de invulling van Groot’s karakter bedacht? Wat een verspilling van mogelijkheden. En misschien dat ik daardoor extra streng naar beneden afrond, maar het voelt niet onterecht.

2,5*

Prachtig.

Moeilijk te beschrijven film, van deze Armeense filmmaker. Maar de synopsis hierboven dekt het echt heel goed. Ik merkte trouwens dat er een opnieuw gekleurde versie bestaat, naar verluidt van een nieuwe 2k scan. Of dat klopt kon ik niet goed achterhalen, maar hij ziet er beduidend beter uit dan mijn gepindakaaste dvdrip, of de screenshots van de complete dvd.

Die nieuwe versie staat trouwens in zijn geheel op YT, maar op de een of andere manier wilde bij mij de stream niet starten. Gelukkig had de YT ripper daar geen last van. Maar ik zou deze graag eens op het grote scherm zien. Paradzjanov, Tarkovsky, Deren. En toch absoluut eigen. Heerlijke dromerige film om over na te denken en na te lezen. Ook geen overbodige luxe met mijn beperkte kennis van Askarian en Armenië. De film is uiterst genietbaar zonder, maar de diepere lagen voegen wel degelijk toe.

4*

Azrael is de poes van Gargamel. Punt. Althans, dat denk je misschien. Azrael is ook de Engels de Doods in het Islamitisch volksgeloof, maar in sommige overleveringen in het sikhisme en het judaïsme komt deze engel ook voor. Hier is Azrael echter gewoon een leuke meid op de vlucht, met het innemende snoetje van Samara Weaving. Dat vindt kennelijk niet iedereen, want in deze wereld waarin niemand spreekt, maken ze met immense toewijding jacht op de jonge vrouw, die aan haar gevangenschap is ontsnapt. Wanneer ze Azrael opnieuw gevangennemen, zijn ze van plan haar op te offeren om een oud kwaad in de omringende wildernis tot bedaren te brengen. Zonder slag of stoot laat Azrael dit echter niet gebeuren.

We leren een hoop niet in deze film van E.L. Katz; over het hoe en waarom van Azraels vlucht, wat er precies met de wereld gebeurd is, en wat de precieze geschiedenis is van de 'burnt ones' of het spreken-is-een-zonde-geloof. Hoe dan ook, het duurt 36 minuten voor er voor het eerst gesproken wordt in de film, maar wat mij betreft werkt dat wonderwel. Film is a visual medium, en in capabele handen kun je verschrikkelijk veel vertellen zonder bergen dialoog. Overigens wordt er daarna evenmin veel gesproken, dus als dat je ècht tegenstaat, kun je wellicht beter iets anders kijken.

Prima Religion & Sects/Cults Horror wat mij betreft met goede praktische effecten, die de ballen heeft om te vertrouwen op visual storytelling. Azrael wordt aangeraden (gezien hun 3,5*) door Noodless, Number23 en joolstein. En nu dus ook door JM. Opgenomen in Estland, wat een prima locatie blijkt voor een film als dit. Dat is toch wel het leuke aan dit soort 'kleinschalige' coproducties. Je kunt best een hoop doen, met twaalf miljoen.

Die Samara. Ze moeten haar wel altijd hebben, hè?

3,5*