Log

vote posted

vote posted

Holy shit! Opeens is hij er eindelijk, de langverwachte Toxic Avenger film van Macon Blair! Sorry Bambi, wellicht later. Categorie 57 van de horrorchallende is zojuist uit je pluizige pootjes gegrist door twee misvormde, gemuteerde handen!

Ik leerde Blair kennen als acteur in Jeremy Saulniers Blue Ruin (2013), maar ook zijn regiedebuut I Don't Feel at Home in This World Anymore (2017) was niet onverdienstelijk. De vraag was dus waarom deze film die in 2023 al op het festivalcircuit draaide, niet werd uitgebracht. Kennelijk durfden de distributeurs het niet aan vanwege de gory inhoud, tot Cineverse het in 2025 aandurfde en de rechten kocht.

Met Peter Dinklage, Jacob Tremblay en Elijah Wood heeft The Toxic Avenger een uitstekende cast, en Troma liefhebbers zullen vanaf het begin met vreugde constateren dat de Schlocky sfeer ondanks het torenhoge budget van 200 miljoen (!) dollar en de betere acteurs, gelukkig behouden blijkt, al oogt alles natuurlijk stukken gepolijster dan The Toxic Avenger (1984) van Michael Herz en Lloyd Kaufman (die hier een cameo maakt). Dat budget is overigens problematisch, want de film heeft tot nog toe een miezerige 3 miljoen dollar opgebracht aan de Box office. Daar zal nog wat bijkomen wellicht, maar winst maken kunnen ze wel vergeten. Gelukkig is het niet alleen kommer en kwel, want ondanks dit heeft distributeur Cineverse wel de nodige medical debt opgekocht van mensen in nood. Sympathiek!

Blairs Giftige Wreker werd niet unaniem met loftuitingen ontvangen, maar met een 6.4 op IMDb, 6.5 Metascore en 87% fresh op RT, is men overwegend positief. Ik kon wel genieten van de sfeer, de looks en de leuke combinatie van CG en practical effects. Het duurt een klein half uurtje voor de onvermijdelijke transformatie, en met name in de tweede helft van de film gooit Macon Blair de remmen los, wat gore betreft.

Wie niets met Troma films of schlocky B-horror heeft, zal door The Toxic Avenger (2023) niet opeens een fan worden, maar voor diegenen die dat wel kunnen waarderen, biedt de film een anno 2025 niet vaak op dit productieniveau voorbijkomend vermaak.

3,7*

Met minder dan 15 stemmen en slecht berichten van 4 users, is Laurin een wat onderbelichte film op MovieMeter, die nochtans op voldoende van Noodless en Alexspy kan rekenen. En nu ook (een ruime) van mij. Laurin is een sfeervol gotisch fantasysprookje met folk horror elementen, maar allemaal zo licht aanwezig dat ik me voor kan stellen dat users de horrorcomponent in twijfel zouden trekken. Maar goed, hij heeft het label op Letterboxd, dus soit.

Laurin rust voor een belangrijk deel op de performance van de jonge Dóra Szinetár als Laurin, wiens blik alleen al intrigeert. Wat gaat er allemaal om in dat koppie? Het werkt ook wat bevreemdend, want op de een of andere manier past die blik niet bij zo'n jong meisje, waardoor Laurin iets 'leeftijdloos' krijgt. Heel wonderlijk.

3,4*

Nog een giallo, al kijk ik hem voor Holidays Horror; aangezien de moorden bij een Oudejaarsfeest beginnen. Mijn eerste Luigi Bazzoni, en dat is op zich niet wat de film maakt. Maar met Storaro als DoP en Franco Nero in de hoofdrol, valt er genoeg te genieten om naar boven af te ronden. Prima thriller hoor.

3,5*

vote posted

Met een miljardair die bekendstaat om zijn ontaarde feestjes op zijn privé eiland, is het moeilijk om niet even aan 'Little Saint James' op de Amerikaanse Maagdeneilanden te denken, maar Zoey Kravitz geeft Blink Twice gelukkig een eigen draai en smoel., en houden de vergelijkingen daar wel een beetje op.

Het is een prima debuut van Kravitz, en ze heeft een fijne cast verzameld hier. Blink Twice kijkt lekker weg, maar maakt helaas niet helemaal de indruk waar ik na de eerste hype toch een beetje op hoopte.

3,6*

Oef. Dit was fijn.

Vanmorgen gezien in Imax in een vrijwel lege Pathè Arena. Gevalletje zo worden ze niet (zo veel) meer gemaakt. Voor mij een return to form voor PTA, aangezien Inherent Vice me flink tegenviel. Een bijzonder actuele film waarin Anderson geweldige performances uit zijn cast haalt. Audiovisueel een heerlijke ervaring in IMAX, bij gebrek aan VistaVision. Andermaal een niet altijd even toegankelijke, maar bijzonder treffende Johnny Greenwood score, zoals we inmiddels wel kunnen verwachten. Een track die me iets op de zenuwen werkte (en wellichte mistte ook dat zijn uitwerking niet), maar ook een aantal bijzonder mooie, met name tijdens de chase.

Dicaprio is goed, maar Sean Penn steelt eigenlijk nog meer de show. Chase Infiniti maakt een bijzonder geslaagd filmdebuut.

Even snel in de korte pauze van het werk getypt, en de film vraagt meer reflectie en een tweede kijkbeurt. Maar dat hij nu al indruk heeft gemaakt, lijdt geen enkele twijfel.

4,4*

vote posted

Voor wie naast films kijken ook geïnteresseerd is in filmgeschiedenis en (in mindere mate) filmtheorie, is een docu als deze meestal wel de moeite waard. De ene keer beter gemaakt en diepgaander dan de andere keer, en het talking heads gehalte (plus niveau daarvan) wil ook nog wel verschillen... Met 83 minuten heeft Horror Noire een aangename speelduur en balans tussen interviews en korte fragmenten. Baanbrekende filmhistorische inzichten ontbreken wellicht, maar de docu geeft wel een degelijk inzicht in de geschiedenis van een onderbelicht subgenre.

3,5*

Leuke meid, die Alex Essoe. Inmiddels een Mike Flanagan regular, maar hier was ze nog behoorlijk groen. Starry eyes is een indie horror van voor de #metoo perikelen, die de vunzigheid van een Weinstein hier in een iets ander jasje lijkt te stoppen... Maar het idee is redelijk hetzelfde. Het kost Starry Eyes een uurtje voor de horror goed en wel op gang komt, maar dan is hij er ook.

Kan ook worden gekeken voor body-horror, maar ik vind hem zelf eigenlijk het beste passen bij categorie 72. Religion & Sects/Cults Horror. Dat is nog iets raker dan het Satanic/Demonic Horror Films lijstje waar ik hem uit heb gevist.

3,4*

vote posted

Eentje die ik vroeger altijd in de videotheek zag staan en wel benieuwd naar was, maar die me niet goed genoeg leek om mijn gelimiteerde fondsen aan te besteden. Meer dan dertig jaar later leek hij me nog steeds niet heel goed, maar is de nieuwsgierigheid naar deze early Elijah en Macaulay film wel toegenomen. Plus: ik heb een Creepy Kid subgenre te vullen, waarvan ik de meeste ècht goed lijkende titels al wel heb gezien...

Wood is voor mij wel duidelijk de betere acteur, terwijl hij toch de minder aantrekkelijke rol heeft, als Goody two shoes. Regisseur Joseph Ruben leerde ik als beginnend filmliefhebber een paar jaar nadat deze film uitkwam kennen als regisseur van best-degelijk-maar-zeker-niet-goed-films als Sleeping with the Enemy (1991) en Money Train (1995). Return to Paradise (1998) vond ik daar net weer iets bovenuit springen, maar met The Forgotten (2004) daalde Ruben voor mij weer naar zesjesniveau, waarna ik hem uit het oog verloor. Helaas is het matig geschreven en geacteerde The Good Son ook geen titel die eruit weet te springen. Nergens wil de film echt spannend of geloofwaardig worden, en het einde is behoorlijk over the top.. Leg dit eens naast een We Need to Talk About Kevin...

The Good Son heeft eigenlijk niet heel veel dat uitnodigt om hem 3 decennia later nog uit het stof te halen, op de twee bekende kindacteurs, en de leuke plaatjes van Maine na.

2,3*

vote posted

Een film waar je het beste zo blanco mogelijk in moet gaan, het liefste compleet zonder iets te weten. Als je voor je overweegt je tijd te spenderen, graag eerst wilt weten wie de film de moeite waard vinden: 4* van DionneDarko en 3,5* van Onderhond, Shaky, Threeohthree, scorsese, shadowed, shugenja en JM.

Mocht iemand voor de challange nog een verrassingsfilm willen voor comedy, sci-fi horror, mystery horror of thriller/suspense horror, dan kun je overwegen deze aan te zwengelen op Netflix.

3,6*

vote posted

vote posted

vote posted

De karakters in Evan Marlowe's Abruptio worden volledig vertolkt door levensgrote poppen. Marlowe wilde deze zo realistisch mogelijk maken, en zeker in een horrorfilm met splatter component, resulteert dat in een sfeer en beelden die je niet doorgaans voorgeschoteld krijgt. De stemmen (waaronder Jordan Peele, Robert Englund en Sid Haig) werden in 2015-2016 opgenomen, maar post-production eindigde pas in 2022; duidelijk een passieproject dus waar bijzonder lang over is gedaan. De film viel op meerdere festivals in de prijzen.

Je zou deze film ook voor splatter/gore kunnen kijken, of voor animatie. Toch is bij experimenteel wat mij betreft nog meer of zijn plaats. Vanwege de poppen, maar ook vanwege de sfeer. Abruptio voelt als een beklemmende koortsdroom, een verontrustende nachtmerrie waar Les niet uit wakker kan worden. Hoe eigenzinnig en bijzonder ook, het is alsnog geen film die ik zomaar mensen zou aanraden.

Check vooral de trailer, zou ik zeggen!

3,4*

Van de meeste hier gereleasede films krijg ik het bestaan wel mee, maar ik kan me werkelijk niet herinneren dat ik iets van deze heb meegekregen. Zoekend naar een exorcism horror film kwam ik deze tegen op de TSZDT's The 1,000 Greatest Horror Films lijst, dus hij leek me het proberen waard. Overigens zou je deze ook voor found footage kunnen kijken.

The Last Exorcism (2010) doet best een hoop dingen goed. In de eerste plaats werkt het combineren van het uitgekauwde found footage genre met excorcism horror heel prima, maar de uitvoering is sowieso wel degelijk gedaan. Ook de sceptische toon van de priester/duivelsuitdrijver (hij ziet zichzelf meer als een showman die mensen in nood met een placebo-dienst helpt), voelde wel verfrissend. Belangrijker echter dan dat, de acteurs verkopen het goed. Patrick Fabian als de priester, maar ook de rest van de cast overtuigt, met name
Louis Herthum als de vader en Caleb Landry Jones die ik in de loop der jaren in allerlei films heb zien opduiken. Wat een screen presence. Toch Besson's Dogman (2023) maar eens kijken na de challenge...

Het found footage aspect zal niet iedereen bekoren, en ook het tempo (van met name het middenstuk) ligt voor sommigen wellicht wat laag. Maar binnen deze twee toch wel uitgewrongen subgenres, is dit wat mij betreft een vakkundig gemaakte combo.

3,4*

De afgelopen 13 jaar is er slechts één bericht bij deze film geschreven, dat is niet veel. Die ervoor dateert van 2012, geen ontzettend levend film dus onder de MovieMeter users. De enige reden dat ik hem tegenkwam en op heb gezet, is de BFI's 100 European Horror Films lijst, waar ik er de lopende horrorchallenge in elk geval een handjevol van wil kijken.

We zien een niet al te groot licht langzaam doordraaien en wegzakken in een neerwaartse spiraal van geweld, die hij uit zelfbehoud niet meent te kunnen ontsnappen. Niet vervelend, deze Spaanse misdaadthriller slash horrordrama. Maar hij maakt evenmin een blijvende indruk.

2,8*

Na het populaire en behoorlijk ontvangen Talk to Me (2022), scoorden de Philippou broertjes dit jaar weer met Bring Her Back, die naast Sinners en Weapons genoemd werd als een van de beste horrorfilms van het jaar. Ik zal gelijk me de deur in huis vallen: dat niveau haalt deze film voor mij (net) niet, maar dat zegt meer over Sinners en Weapons dan deze beklemmende, Australische horror. En uiteraard over mijn smaak, want ik vind die twee goed om dingen die deze film niet eens ambieert, en Bring her back maakt indruk op andere vlakken. Blijft lastig vergelijken dus. Dat geldt ook voor de vergelijking met hun vorige film; waar Talk to Me nog enige crowdpleasing elementen had, is Bring her Back heel verontrustend, grauw en wellicht zelfs wat deprimerend. Maar indruk maakte het wel, en horror was het ook absoluut.

Horrorfilms over rouw zijn niet nieuw, het onderwerp leent zich er wellicht ook dankbaar voor. En sommigen daarvan zijn ook zeker goed. Hereditary, The Babadook, Pet Sematary en Don't Look Now, bijvoorbeeld. Of tot op zekere hoogte The Descent, The Orphanage, Midsommar, en The Night House. Bring her Back is zonder twijfel een waardige toevoeging in dit subgenre. De broertjes houden de regie straks in handen, audio-visueel is het dik in orde en Sally Hawkins excelleert zoals gewoonlijk in een rol zoals we haar niet vaak zien.

4*

vote posted

Met net over de tien stemmen een wat onbekendere Japanse spookfilm, die desondanks wel een iets breder publiek verdient. Het tempo ligt niet enorm hoog, maar visueel is het een fijn werkje en met 80 minuten ook geen aanslag op je vrije tijd. De spookscènes zijn de hoogtepunten hier.

The Snow Woman (1968) heeft in 2024 een fraaie restauratie gekregen, en kan dus in goede kwaliteit worden bekeken.

3,6*

vote posted

vote posted

'if you love yourself some hardcore cyberpunk cinema, S-94 won't disappoint', schreef onze Onderhond op Letterboxd. Well, I don't really love it... Maar met The Girl witt the Needle uit de running bij de horrorchallenge, moest ik op zoek naar andere zwart-wit horror, en ik wilde geen oude film. Toen vond ik dit lijstje op Letterboxd, en bij gebrek aan een echt interessante vervanger, besloot ik drie shorts te kijken. Regisseur Shozin Fukui kende ik nog van Tetsuo (1989) (assistent-regisseur) en Rubber's Lover (1996), en wie daar iets van gezien heeft, weet wellicht wat hij kan verwachten... 964 Pinocchio (1991) is ook van zijn film. S-94 is de laatste film van zijn hand, maar de zestiger die de afgelopen jaren als videojockey heeft gewerkt, overweegt een terugkeer.

Dat zou leuk zijn, ik ben wel benieuwd wat hij met de techniek van nu zou maken. Vast iets bizars.

2,8*

Canuxploitation. Ik vermoed zo dat een hoop mensen dit subgenre hebben gegoogeld, als ze niet op ‘ info’. Hebben gedrukt in de subgenrelijst. Ik wist tot een paar jaar geleden (toen ik me wat meer in Canadese cinema ging verdiepen) niet wat het was. Deze kwam joolstein recommended, en is inderdaad erg leuk. Beetje noir detective sfeertje, maar dan wel in een heel origineel sausje. Ik doe ook mee met de waardering, lekker filmpje om bij uit te brakken van de nachtdiensten. Leuke meid die Elysia Rotaru, En Taylor Hickson (Ghostland), mag ik ook altijd wel graag zien.

En dat zijn 31 titels, doel gehaald! Al veel moois ontdekt, en er gaat ongetwijfeld nog veel moois komen

3,5*

Regisseurs Tesh Guttikonda en Mitch Oliver spelen heerlijk met je preconcepties en genre clichés. Het ontbrak me net om uit te pakken met 4 sterren (al kan de late nachtdienst daar ook een rol in spelen), maar Lowlifes (2024) hield me heerlijk wakker, en bleef me tot het einde toe verrassen.

Ik heb niet heel veel Tubi Originals gezien, maar wat ik lees is dit wel een van de grotere verrassingen. Zowel script als regie zijn sowieso in orde, en ik kan hoe dan ook beamen dat Amanda Fix, Matthew MacCaull en Brenna Llewellyn hun rol alledrie leuk spelen. Leuk mieskie, die Brenna. En ja, dat is de rechter.

3,7*

Dit was een fijne verrassing. Ik had deze anders voorlopig op de stapel laten liggen, maar door het subgenre bodyhorror tóch maar opgezet. Wat Get Out was als metafoor voor racisme en culturele toe-eigening, is Together voor wederzijdse afhankelijkheid, de angst om je identiteit te verliezen binnen een relatie, en het verontrustende karakter van langdurige romantische verbintenissen... Waar de koek op is, en men toch toch bij elkaar blijft.

Franco en Brie (in het echte leven ook een stel, extra leuk dus) spelen hun rol vol overtuiging in dit overtuigende debuut van Michael Shanks, dat vermoedelijk een hoop kijkers zich wel ongemakkelijk kan laten voelen. Als het je niet na doet denken of er nog wel genoeg vonk in je relatie zit naast de liefde, dan doet de body-horror het wel. Auw-auw die arme pielemuis. Damon Herriman is ook leuk in een verrassend ingetogen rol ver van zijn befaamde redneck hillbilly karakters af.

'People who talk in metaphors, oughta shampoo my crotch', sprak Jack Nicholson ooit. Wie dat sterk aanhangt, vindt Together misschien gemakzuchtig en teveel leunend op de metafoor. Ok, 2 Become 1 was ook mij iets teveel on the nose, en wellicht het einde ook een tikkeltje. Maar verder werkte het uitstekend dankzij de capabele uitvoering, dus ik vergeef dat graag.

3,8*

vote posted

Grauwe, naargeestige horror met veel betekenisvolle stiltes in de dialogen. Of gewoon traag, afhankelijk van hoe je het ervaart. Verontrustende beelden en een morsige, beklemmende sfeer kun je aan Karim Ouelhaj wel overlaten, maar de dialogen en het scenario waren mij iets te afstandelijk en weinig zeggend om erg bij de film betrokken te raken. Desalniettemin wel een leuke genre-oefening uit Franstalig België, ook al werkt hij voor mij niet helemaal.

3,1*

vote posted

Totaal langs me heengegaan, dit. Nu is JM niet Mr. Informed waar het op Anime aankomt, maar met al die film outlets in mijn newsfeed krijg ik alsnog het meeste wel mee. En een film met een art style als deze zou gelijk op mijn radar hebben gestaan. Ik kan me voorstellen dat het niet voor iedereen is, maar tussen alle generieke CG meuk die er uitkomt, vind ik zoiets met een eigen smoel echt een verademing.

Gekijôban Mononoke: Karakasa won tweemaal in de prijzen op het Fantasia Film Festival, en is gebaseerd op de Mononoke anime serie van Toei Animation, wat weer een spin-off was van Ayakashi: Samurai Horror Tales. Niets daarvan was mij dus bekend, noch dat dit onderdeel is van een trilogie. Het tweede deel Mononoke the Movie: The Ashes of Rage (2025) is reeds verschenen (en staat óók op Netflix), en het slot moet in 2026 verschijnen.

Helaas valt er voor mij qua verhaal weinig te halen bij een films als deze, maar als ik Polygon zo lees, kan dit ook lastig zijn voor nieuwe fans onbekend met de anime. Voor mij gold dat wel een beetje. Nochtans heb ik zo van de visuals zitten genieten, dat ik dat volkomen naast me neer kan leggen; jammer dan!

En dat op Netflix... Op naar deel 2!

3,8*

Boer Vincent Smith en zijn jongere zus Ida wonen op een boerderij met een bijbehorend motel, genaamd “Motel Hello”. Vincents beroemde gerookte vleeswaren zijn in werkelijkheid mensenvlees. Hij zet vallen op nabijgelegen wegen om slachtoffers te vangen. Hij begraaft de slachtoffers tot aan hun nek in zijn “geheime tuin” en snijdt vervolgens hun stembanden door om te voorkomen dat ze kunnen schreeuwen. Ze worden in de grond gehouden en gevoed totdat ze klaar zijn voor de “oogst”. Ida helpt Vincent, omdat ze allebei de slachtoffers als dieren zien.

Betere productiewaarden dan ik had verwacht, en Motel Hell is ook een best lekker wegkijkende horrorkomedie met een best cult gehalte. Tonypulp benadrukt in zijn recensie de filmhistorische erfenis van Kevin Connors film. Dit zou oorspronkelijk een Tobe Hooper project worden, maar toen Universal ervan afzag, viel dat door de mand. Ik ben benieuwd hoe de film zou zijn als Hooper was aangebleven, maar het is alsnog een aangenaam redneck filmpje geworden.

Wanneer je Motell Hell niet te serieus neemt, en het ziet al een degelijk gemaakte Midnight Drive-inn horror flick, dan is dit zeker een vermakelijk werkje, dat zowel op de lijsten Badmovies.org's Best B-Movies als TSZDT's The 1,000 Greatest Horror Films prijkt.

Misschien wel de best film ooit waarin een man met een varkensmasker en kettingzaag een sheriff probeert te fileren.

3*

Al in het eerste kwartier werd duidelijk dat ik een goede titel had uitgekozen voor Art / Slowburn / Elevated Horror bij de horrorchallenge. Geen spannende opening, geen opzwepende score, maar vooral stilte en wat geluiden die het karakter on screen maakt. Voetstappen, knisperende bladeren... Not a bad thing, want je merkt eveneens meteen dat The Dark niet zonder aandacht in elkaar geflanst is. Laat dat maar aan de Oostenrijkers over. Alhoewel, deze Oostenrijks-Canadese productie is in Ontario opgenomen en Engels gesproken, dus het ademt niet heel erg Almdudler, jodelen en Wiener Schnitzel.

Het is een beetje alsof The Road en Let the Right One in een wat introvert kindje hebben gekregen, al komt de films soms alsnog behoorlijk naar en hard uit de hoek. Geen absolute topper, maar wel een bijzonder toevoeging aan het genre.

3,3*

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote posted

vote posted

Whoopsie. Nadat ik me bij de vorige challenge best vermaakt heb met V/H/S (2012), leek het me aardig er nu weer een te kijken, maar kennelijk ben ik vergeten om V/H/S/2, V/H/S: Viral, V/H/S/94, V/H/S/99 en V/H/S/85 te kijken. V/H/S/Beyond is namelijk alweer het achtste deel van de franchise, en deze oktober komt met V/H/S/Halloween (2025) alweer het negende deel uit, met segmenten van onder andere Paco Plaza en Alex Ross Perry. Want dat is het format bij deze films; een handvol horrorshorts van verschillende regisseurs (vaak filmmakers on the rise), in een wat lossig raamvertellinkje dat ze aan elkaar praat. In dit geval is dat buitenaardse wezens en sci-fi.

V/H/S/Beyond sprak me aan boven zijn voorgangers vanwege segmenten van Jordan Downey (ThanksKilling (2009), The Head Hunter (2018)), en omdat ik benieuwd was wat Justin Long en Kate Siegel zouden doen in een horror anthology als dit. Downey opent de film gelijk lekker met beklemmend POV shots van een politieteam in een verlaten huis met infected, wat een beetje op een shooter lijkt. But done right. Erg creepy en met toffe special effects. Ik zat er gelijk in!

Het tweede Bollyhorror-achtige segment van de Indiase Virat Pal viel me wat tegen, al heeft het zoals onze joolz zegt wel een paar coole momenten. Het derde segment van Southbound regisseur Justin Martinez, over een groepje skydivers dat het aan de stok krijgt met een alien in de lucht en een boomgaard, maakt dit weer goed. Heel leuk gedaan; ook hier werkt de POV echt uitstekend, en dat komt van iemand die Hardcore henry niet zo vond. Wtf. Ambitieus segment. Helaas kon ik met segment 4 (Long) en 5 (Siegel) weer minder.

All in all komen we dan alsnog op een voldoende uit, maar segment 1 en 3 sprongen er voor mij toch wel uit.

3*

vote posted

vote posted

vote posted

Tsja. Als je de betere Afrikaanse horrorfilms als Saloum (2021) en Gaia (2021) gezien hebt, dan ga je verder kijken wat je nog meer kunt vinden. Aangezien ik voor het Uit welke landen kijk jij films? - topic sowieso al veel Afrikaanse films kijk die ik weet op te snorren, blijft er helemaal specifiek voor horror meestal alleen de restjes over; films die lager dan een zes scoren, zoals The Tokoloshe.

Het was dan ook een aangename verrassing dat deze film helemaal zo slecht niet was. Het folkloristisch aspect geeft het sowieso enige meerwaarde, maar ook de sfeer is best heel aardig gelukt. De productiewaarden bovendien, zijn niet ondermaats voor een Afrikaanse horror. Ik ben benieuwd wat het budget was, want regisseur Jerome Pikwane heeft er een vrij aardig genrewerkje uit weten te persen. Die 4,5/10 op IMDb is wat mij betreft niet op zijn plaats.

2,9*

John Milton voelt zich een beetje misleid. In het ootje genomen. John Milton verwachtte tijdens zijn nachtdienst even opgepept te worden door een zinderende, psychologische actiehorror. Die verwachting gaven de labels op IMDb. Maar Kiyoshi Kurosawa's (Cure (1997), Pulse (2001)) Cloud (2025) is wat mij betreft eerder een slow-burn misdaad thriller-drama, dat zich nergens laat haasten, maar waar ook de actie voor mijn gevoel ver te zoeken was. Best degelijk gemaakt en gespeeld, en naar het einde toe wordt er heus wat op elkaar geschoten, maar dat gebeurt zo onderkoeld en praktisch zonder score, dat het bepaald niet spannend wordt.

Zesje van JM, zesje van onderhond. Dat gebeurt ook niet iedere dag.

3*

Een sort mengeling van Indiana Jones en The Descent? Ook weer niet helemaal, maar As Above, So Below doet er soms wel wat aan denken. Helaas pakt die vergelijking niet helemaal gunstig uit voor John Erick Dowdle's film, en levert hij een behoorlijke maar nergens opmerkelijke film af. Consistent is hij wel, want daarmee scoort hij na Quarantine (2008) en Devil (2010) zijn derde overtuigende voldoende af, die desalniettemin te weinig indruk maakt voor een zeven of meer. Het acteerwerk hielp daar ook niet altijd bij.

Wel mooie ogen die Perdita Weeks, dat dan weer wel.

2,8*

En met de sprekende ogen van Susan Hampshire uit een Vlaamse film, bereik ik veel eerder dan verwacht het einddoel van deze challenge, al ga ik op mijn gemakje door (leer mij Joolstein en zijn nachtdiensten kennen, dit is nog niet genoeg, als ik zou willen winnen. Maar de geschiedenis leert dat daar meestal iets filmdipperigs tussenkomt )...

Van Harry Kümel zag ik eerder Les Lèvres Rouges (1971), en die beviel me ondanks enkele aanmerkingen heel prima. Die heb ik hier ook, en de nasynchronisatie is er een van. De dub van Malpertuis (1971) is vreselijk, en veel voice acting voelt gewoon wat amateuristisch, alsof iemand op tijd voor de lunch klaar wilde zijn in plaats van zich ècht inleven in de emotie van de scène. Orson Welles Vlaams horen hijgen (Excuses, heer Kümel) terwijl het duidelijk niet helemaal gelijk loopt, voelde ook behoorlijk spaghettiwestern. Om van de knabbel en babbel geluiden die ze in de gangen van Cassavius' landhuis horen, nog maar te zwijgen.

Verder valt er nochtans genoeg te genieten in dit sfeervol kleurrijke, mysterieuze en bizarre raadsel van een film, al ben ik ook benieuwd naar de Cannes versie met muziek van ene Georges Delerue waar een aantal het over hebben op de pagina van de film zelf, en die door Kümels hermontage niet meer paste. Volgens Mac Hammer Fan is "de Cannes versie - in het Frans - een absolute must!". Ik zal er geen DVD voor op gaan snorren, maar als ik de kans ooit krijg houd ik me wel aanbevolen.

Maar de Vlaamse dub kan ik gewoon niet meer geven dan 3*, hoe graag ik ook zou willen voor alles wat er wel echt tof aan is. Zonde, want wat heeft het een potentie...

3*

Bij: Horrorchallenge 2021

Losstaand van de je dierbare neergesabelde klassieker, moet je af en toe iets kijken uit de koker van Onderhond. Althans, je moet niets, maar ik gun mezelf graag de ontdekking om af en toe iets te zien waar ik zelf niet direct mee in aanraking zou zijn gekomen. Natuurlijk zie ik genoeg internationale cinema in het filmhuis, maar die draaien uiteraard ook alleen de werkjes waarvan ze hopen dat er mensen op af komen.

Monsters Club is op zich wel een een fijne companion piece van het Duitse Der Nachtmahr dat ik eerder voor deze chanllege zag, of het eveneens Japanse Kokuhaku (2010). Beide films verschillen genoeg van Monsters Club, maar hebben tegelijkertijd genoeg overeenkomsten voor een mooie discussie. De film ziet er mooi uit, heeft een erg lekkere score en een sfeer om je heerlijk in om te wentelen. Dat geldt niet voor iedere horrorfilm.

4*

Bij: Horrorchallenge 2018

Erg bijzonder, deze Duitse horror van visueel kunstenaar Akiz (Achim Bornhak). Het eerste deel van een vermeend drieluik, waar de rest nog van moet verschijnen. Ik hoop dat dat gebeurt. Akiz mag dan iets rustig aan doen met de dynamic range, want die is Extreem. Mijn versterker staat normaal op 60, maar na 22-23 uur ‘s avonds zet ik hem doorgaans naar 50. Lager dan dat gaat hij nooit. Hier moest ik hem terugzetten naar begin 40 tijdens de rave scènes, om daarna idd de dialogen niet meer te kunnen verstaan in de daaropvolgende scènes. Dus je zet hem harder om vervolgens opeens een oorverdovend lawaai te krijgen als er een nieuwe Rave scène komt.

Los van die minder praktische eigenschap, is dit een heerlijk originele, psychologische body-horror waarbij je nooit precies weet hoe het nu zit, en die vragen oproepen belangrijker vindt dan het leveren van pasklare antwoorden.

4*

Bij : Horrorchallenge 2018

“It's not a monster. It's not a monster. It's just a doggy” – Donna Trenton

“What is wrong with this dog?” – Rachel Greene

Misschien een van de engste boeken die ik ooit heb gelezen. Sowieso toen ik Kings oeuvre verslond in mijn vroege tienerjaren, was dat zo. Kings schijnt zich weinig van het creatieve proces en het schrijven te kunnen herinneren, zo onder de coke en alcohol zat hij. Ik merkte daar weinig van tijdens het lezen toen, en ook toen ik het herlas een aantal jaar later, in de tijd dat ik vermoedelijk ook de film voor het eerst eens zag.

En hoe blijft dat overeind? Hij was nooit zo eng als het boek, toen niet, en nu niet. Maar als het boek zo angstaanjagend is, zegt dat dan wel veel? Nee, niet echt. Cujo is zeker geen meesterwerk, maar ik vond het zelfs bij deze rewatch (3e of 4e keer?) nog steeds wel spannend. En hoewel niet iedere gevechtshandeling met Cujo even echt lijkt, bleef ik me ook nu weer verbazen hoe ze bepaalde dingen gedaan hebben en hoe gevaarlijk die hond wel niet lijkt; kwijlend, slijmend en pussend van de rabiës. Dat vroeg onder andere 5 verschillende Sint Bernards, een hoop gekwispel wegsnijden tijdens de montage, en het invoegen van enkele Rottweiler close-ups, waar de lobbessen niet gemeen genoeg wilden kijken, volgens IMDb.

De film leunt voornamelijk op de performances van Dee Wallace als Donna Trenton en Danny Pintauro als haar jonge zoontje Tad. Stephen King ging zo ver om die van Wallace de beste performance van al zijn verfilmingen te noemen, inclusief Kathy Bates. Het was zeker niet slecht, maar dat laatste haalt ze voor mij toch (bij lange na) niet. Pintauro schijnt bizar genoeg pas wanneer hij compleet hysterisch moet spelen, waar hij zo overtuigd dat je je afvraagt of ze dat joch niet echt doodsbenauwd hebben gemaakt. Jackie Coogan-tactieken, of iets dergelijks.

Kortom, geen meesterwerk, maar ik heb me zelfs bij deze herhaaloefening niet verveeld. Dat zegt toch ook wel wat.

3*

(Uit: Horrorchallenge 2017)

Zach Creggers vorige film Barbarian (2022) was een aangename verrassing. Met die in het acherthoofd was het leuk om te zien met hoeveel buzz en loftuitingen 'Weapons' werd ontvangen. Veel horrorkanalen en filmsites spraken van een van de (of zelfs dé) horrorfilm van het jaar, samen met Sinners, en in mindere mate Bring her Back. Dat bracht onvermijdelijk anticipatie met zich mee, en dus het risico op teleurstelling. Ik zie dat dat ook bij enkele users het geval is, wellicht ook doordat Weapons geen standaard horrorfilm is, en ook nog eens echt zijn tijd neemt met 128 minuten en enkele langzamere hoofdstukken.

De opbouw in afzonderlijke hoofdstukken lijkt niet voor iedereen de optimale keuze te zijn, maar heeft wel al voordeel dat je steeds een completer beeld krijgt van wat er speelt, en voor de andere karakters aan bepaalde gebeurtenissen is vooraf gegaan. Dingen die je eerder hebt gezien komen daardoor soms in een ander daglicht te staan, al waakt Cregger ervoor dit als een gimmick voor grote onthullingen te gebruiken.

Garner, Brolin en Ehrenreich zijn sterk zoals je zou mogen verwachten, en dat geldt eigenlijk voor de hele cast. Maar het zijn de strakke regie, goede score (die Cregger naast de film, zelf schreef met de Holladay brothers), en cinematografie van Everything Everywhere All at Once DoP Larkin Seiple die Weapons zijn beklemmende sfeer geven. Er zijn zeker een aantal kippenvel genererende jump scares, maar Weapons heeft veel meer te bieden dan dat, tot de bevredigende (spoilers!!) conclusie van de film aan toe. Tegelijkertijd kneiterhard en óók grappig.

Een van de beste (horror)films van het jaar, ook voor mij. Amazeballs.

4,3*

vote posted

vote posted

Een bizar scenario, maar laat het maar aan John Landis en deze cast over om het vermakelijk te maken, eens je op de golflengte van deze film zit. want de mengeling van italian gangster en vampierfilm is op zijn minst opmerkelijk. Maar het lukte Landis wel degelijk mij aan het grinniken en glimlachen te krijgen (now there's a ringing endorsement!)...

Joey's handtwin blijft voor mij wel een beetje vreemd, ik kan Lapaglia moeilijk ontkoppelen van die sullige cameo. Speaking of which, cameo's zijn er genoeg in deze film.

3,2*

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Na de gruwelen van W.O.I overleefd te hebben, zweert Jean Diaz de liefde en persoonlijke geneugten af om zich volledig te kunnen richten op een wetenschappelijk onderzoek naar een machine die oorlog kan voorkomen. Wanneer hij denkt dat hij succes heeft, weet de overheid zijn uitvinding te saboteren en belandt Europa opnieuw in een oorlog. Wanhopig richt Diaz zich tot de geesten van de overleden oorlogs-slachtoffers om te protesteren.

Niet te verwarren met Gance's J'Accuse! (1919), die ik ook al erg fijn vond. Filmhistorisch sowieso interessant, zo gemaakt aan de vooravond van Tweede Wereldoorlog. Visueel zeer de moeite.

Geen volbloed horror, al zou je natuurlijk kunnen stellen dat als de gruwelen van de oorlog geen horror zijn, what is.... Hoe dan ook, de eerste 4* zijn binnen.

4*

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 4,0 stars

De meeste credits van de Canadese regisseur Chris Nash betreffen special effects jobs. Zo was hij de On-Set Creature Effects Supervisor bij Psycho Goreman (2020), die best een aantal deelnemers hier gezien heeft. Nash schreef en regisseerde dit verhaal over een groep kampeerders die naar een afgelegen bosgebied trekt. Op deze trip stuiten ze op een amulet, welke ze meenemen. Vervolgens wordt het een gevecht op leven en dood wanneer ze achterna gezeten worden door de ondode Johnny, de wraakgeest van een misdaad uit de seventies.

Als je de Trivia van de film op IMDb leest, dan zie je tussen de regels door dat In a Violent Nature met liefde en ambitie gemaakt is, ook al is het 'maar een slasher', Nash heeft wel degelijk een duidelijk visie gehad voor dit project, waarvan een hoop herschoten is toen de lead actor die het monster vertolkte uitviel wegens medische problemen. Ook het ontbreken van een score en leunen op het sounddesign is een gewaagde keuze. Hij omschrijft de film zelf als een geduldstest (wat een aantal kijkers niet zal bevallen), maar geeft aan dat dit juist bij horrorfilms vaak beloond wordt.

Het verhaaltje bij een slasher is vaak slechts een kapstok, en dat is hier niet anders: tieners in het bos, kampvuur, eng verhaal vertellen... En een bovenmenselijk onstopbare, lomp sterke Killer die één voor één geduldig zijn weg sjokt door het onwelwillend tienervlees. En dat is uitstekend gedaan, en voelt meer beschouwend dan cliché op de een of andere manier. Een deconstructie van het genre is het misschien niet, maar Nash doet er wel iets mee. De Gore streeft dan misschien niet naar 100% geloofwaardige uitvoering, maar is wel heel degelijk en vermakelijk uitgevoerd. Ik zat met een een verwonderde grijns te aanschouwen hoe Yoga miesje hierboven op een bijzonder lenige manier een kijkje nam door haar eigen rug. WTF. En zo'n van boven gefilmde scène met rock meets head is toch ook wel erg mooi uitgevoerd.

Ja, ik vond deze wel fraai, dit genrewerkje uit Canada!

3,6*

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 2,5 stars

vote posted

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

De juiste film voor deze maand, terwijl de Dolle Mina's heropleven en de pleinen zich terecht vullen met protestanten tegen Femicide. Wat is er mis met dit soort mannen? Waar is het fout gegaan? Wat is er kapot in die zieke breintjes dat men het acceptabel vindt om zoiets absoluut verwerpelijks te doen met een groepje?

De plaats van de vrouw in de algehele cultuur wellicht een beginpunt. En hoe verander je zoiets, wanneer traditie en religie zo'n sterke rol spelen? Bijzonder, zo'n film uit Algerije. Op bovenstaande vraag biedt Damien Ounouri overigens geen antwoord, maar dat poogt hij ook niet. De woede is echter overduidelijk, en als Arabische revengefilm doet Kindil het meer dan prima. Met krap 100 stemmen op IMDb, amper critic reviews, en nu pas één stem op MovieMeter, is dit wat mij betreft een onderbelichte drama-horror. Vakkundig geschoten, geacteerd en geregisseerd.... en met 40 minuten ook snel weer gedaan.

Fijne Verrassing

3,8*

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted