Log

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 2,5 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 2,5 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 2,5 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

In het Engeland van de vroege jaren 1980, onder het conservatieve bewind van Margaret Thatcher, ontstond maatschappelijke onrust over de opkomst van goedkope horror- en exploitatiefilms op videocassette, bekend als 'video nasties'. Deze films, vaak gewelddadig en expliciet, circuleerden zonder officiële classificatie en werden gezien als een bedreiging voor de publieke moraal, vooral voor jongeren. In een klimaat van morele paniek en toenemende censuurdrang kreeg de British Board of Film Classification (BBFC) een centrale rol in het reguleren van deze nieuwe mediavorm. De BBFC, oorspronkelijk opgericht om bioscoopfilms te classificeren, breidde haar bevoegdheden uit naar video en begon met het verbieden of zwaar bewerken van tientallen titels, wat leidde tot de Video Recordings Act van 1984, waarmee strikte controle op videodistributie wettelijk werd vastgelegd.

Ook in Censor (2021), geregisseerd door de Welsh filmmaker Prano Bailey-Bond, werkt Enid als filmcensor in het Engeland van de jaren 80, waar de gewelddadige horrorfilms – de zogenaamde "video nasties" – onder vuur liggen. Enid is nauwgezet en principieel, vastbesloten om het publiek te beschermen tegen schadelijke beelden. Maar wanneer ze een obscure horrorfilm beoordeelt die griezelige overeenkomsten vertoont met de verdwijning van haar zus, raakt ze geobsedeerd. Haar zoektocht naar de waarheid leidt haar steeds dieper in een verontrustende wereld waarin fictie en realiteit door elkaar beginnen te lopen, en haar grip op de werkelijkheid langzaam verdwijnt.

Bailey-Bond's film is een beklemmende psychologische horror die speelt met trauma, repressie en de kracht van beeldvorming, en een follow-up van haar eerdere korte film Nasty (2015). Censor drijft grotendeels op zijn vakkundig opgebouwde koortsdromerige nachtmerrie sfeer, van excessief geweld in onheilspellend neonlicht. Een zeer toepasselijke cinematografie van Annika Summerson en een fijne synth score van Emilie Levienaise-Farrouch, dus flink wat capabele vrouwen aan het roer.

Aanrader zonder kanttekeningen dan? Nee, dat denk ik niet. Censor is eerder een filmfestival horror (hij draaide ook op Sundance, Sitges, Berlijn en Imagine) voor de horrorfans die niet wegrennen voor een iets meer arty slowburner. Niet gelijk wegrennen, want deze kreeg 4* van Dentheman, joolstein, madmadder, remorz, robertinho, tanguy en Tonypulp. En nu dus ook van JM.

Een film voor mensen die affiniteit hebben met het werk van Peter Strickland en David Cronenberg, en wellicht ook Ducournau, Kent en Argento. Niamh Algar (Raised by Wolves) blijft zich ontwikkelen als sterke, veelbelovende actrice, maar ook de rest van de cast, waaronder Michael Smiley, geeft goede performances.

4*

Na een meteorietinslag in een rustig Amerikaans stadje komt een buitenaards wezen op aarde terecht. Het wezen — een vleesetende, wormachtige alien met meerdere rijen tanden — zoekt zijn toevlucht in de kelder van een huis. Daar begint het zich te voeden op alles wat leeft en zich snel voort te planten. Wanneer de bewoners van het huis, waaronder een groep tieners en een jonge jongen met een passie voor monsters, ontdekken wat er in de kelder huist, breekt de hel los. Terwijl de buitenaardse wezens zich uitbreiden door het huis en de omgeving, moeten de overlevenden vechten om te voorkomen dat de plaag zich verder verspreidt.

Je zou bijna denken dat het subgenre Schlong horror en Vagina Dentata toch behouden is gebleven in een samengevoegde vorm, als je poster van The Deadly Spawn (1983) ziet. Ik zie een soort penis-Hydra met scherpe tanden. Huuuuuuu! De Campyness van Douglas McKeown's film doet je echter in de eerste 2 minuten al realiseren dat je bang zijn hier niet hoeft te vrezen. De kaas ligt er te dicht bovenop. No pun intended (iew!)...

Vraag me niet hoe, maar op de een of andere manier heeft The Deadly Spawn het geschopt tot #636 op de TSZDT's The 1,000 Greatest Horror Films lijst. Dat moet de cultwaardering zijn zou je zeggen, alleen op die lijstjes ontbreekt hij gek genoeg. Het is wel knap wat ze met slechts $25.000 hebben gedaan, zoals het creëren van de eerste aanval waarbij we alleen een soort schaduwspel zien. Je kunt een hoop met karton, als je je geen dure prosthetics en robotics kunt permitteren, en je moet wat.

Zie ik dan iets over het hoofd? Alexspyforever, madmadder, Shaky en joolstein gaven alledrie 3,5*. Horrorfanaat Tonypulp zelfs 4,5*, waarbij de effecten, het creature design en de entertainmentwaarde worden geprezen. Shadowed daarentegen pakt uit met 1*, en Noodless houdt het op een zesje. Ik voeg me daar gebroederlijk bij. The Deadly Spawn is vermakelijk, en de Arrow release (die ik uiteraard niet fysiek heb) is knap gerestaureerd, maar ècht geweldig beeld en geluid wordt het met dit budget gewoon niet.

Ruim zesje voor mij dan maar. Wellicht is mijn liefde voor de Creature Feature Alien B-Movie gewoon nog wat onderontwikkeld...

3,2*

Hij schreef het niet alleen, hij regisseerde het ook nog. Naar eigen zeggen zonder een idee te hebben wat hij aan het doen was, en naar verluidt coked out of his fucking mind, in het laatste jaar voor de interventie die hem clean/sober kreeg. Dus wat mag je dan verwachten? "Watching Maximum Overdrive is like sitting alongside a 3-year-old as he skids his Tonka trucks across the living room floor and says "Whee!" except on a somewhat grander scale...It's hard to even imagine a movie so impeccably devoid of everything a movie ought to include."", aldus de Washington Post. Nou dat wil je dan natuurlijk zien!

En idd, het is niet best. Máár: Het is wel vermakelijk niet best. De dialogen en het acteerwerk zijn flut, het verhaal en de regie fladderen wat rond, en met name de tweede helft zat ik echt verbaasd te kijken. Maar ergens is dat ook de charme van deze film. En er is AC/DC. Geef een doorgesnoven beroemde schrijver een zak geld om zijn eigen werk te verfilmen, and see what happens.

Well.... This.

2,3*

vote posted

vote posted

Heart Eyes geeft zijn visitekaartje zo zelfverzekerd en enthousiast af, dat je je in de 25 minuten erna terwijl de karakters geïntroduceerd worden, bijna denkt: 'Hee, niet van dit, ga eens terug?'. Ik wist niet heel goed wat ik kon verwachten, want regisseur Josh Ruben ken ik alleen als acteur uit de short Pare (2021) en de charmante Olivia Holt helemaal niet. Ik was van plan om Totally Killer (2023) met haar en Kiernan Shipka te kijken, maar daar is het dus niet van gekomen.

JM vindt Valentijnsdag ook een beetje een Hallmark Holiday die met name commercieel is, maar Heart Eyes is heel zelf zelfbewust en niet te beroerd om de draak te steken met romantiek, terwijl het er stiekem tegelijkertijd óók wel mee flirt, tussen de gory kills door. Na de opening is het een klein half uurtje wachten tot de film weer een slasher wordt, maar ook dan is het niet onaangenaam toeven is het gezelschap van Holt en Mason Gooding, die ik kennelijk eerder zag in Booksmart, Scream, Fall en en Scream VI, en de zoon is van Cuba Gooding Jr.. Ook Brewster en Sawa komen even langs in een (ietwat ondankbaar) rolletje als detective.

Helaas kakt Heart Eyes nu en dan toch net iets teveel in voor een echt mooi cijfer, en voelt de toegift nadat de film aanvankelijk af lijkt, wat 'eraan geplakt'. Tevens haalt de twist er voor mij bijna een half punt af. Maar ik ben absoluut wèl vermaakt en een voldoende kan ik er nog steeds zeker aan kwijt. En wellicht toch maar eens tijd voor die andere Olivia Holt horrorfilm maken.

En dan toch eindigen met romance en You Can't Hurry Love, bold move. But he does pull it off.

2,8*

2,8*

vote posted

vote posted

Ik ben niet erg bekend met het werk van regisseur Carles Torrens. Sterker nog, ik zie op IMDb dat ik werkelijk niets van hem heb gezien; zelfs geen shorts of tv-afleveringen. Niets eens een segment van een anthologyfilm als ABCs of Death 2.5 (2016)... Dit was dus echt een eerste kennismaking, en die beviel... ok. I guess. In een uitgemolken genre als dit, vind ik dat je eigenlijk met iets extra's moet komen, zoals The Sadness. Slechts 'degelijk' is een risico wanneer je aan moeten sluiten bij een subgenre dat al zoveel klassiekers kent, origine invalshoeken en spectaculaire big budget box office hits als World War Z. Wellicht genoeg om wat entertainment te bieden, maar specifiek bij een film als deze met zulke sterk gedefinieerde tropes, kijk ik vermoedelijk extra kritisch wat de filmmaker wil vertellen, en hóe hij dat doet.

Francisco Ortiz als Manel vond ik een wat vlakke hoofdpersoon, die bij de gratie van het script lijkt te overleven. Hij sprayt bullets met zijn UZI achtig machinegeweer zoals Tarantino die in Dusk Till Dawn nadoet hij de figuur uit zijn mop de hele bar onderpist, en alle zombies gaan neer. Wanneer de laatste is neergemaaid, zijn de kogels op. Precies genoeg, wat fijn! Terwijl je daar ook een paniek moment had kunnen maken waar hij de laatste met de had af had moeten maken. In het ziekenhuis houdt hij een horde zombies tegen door een medisch klemmetje door de deurhendels te steken, waarvan je meteen snapt, dat blijft niet zitten. Maar het blijft precies lang genoeg zitten tot hij zijn spullen heeft gepakt, en wanneer ze naar binnen komen, komt een ander karakter als een deus ex machina tevoorschijn om hem te laten vluchten met een soort goederenlift, waarna de dreiging ook meteen weg is.

Niet slecht gemaakt, maar wel wat gemakzuchtig, en nergens onderscheidend. Kijk dan liever Ku Bei (2021), als ik iets aan mag raden.

2,8*

Voor de degelijke sc-fi-horror No One Will Save You (2023) met Kaitlyn Dever, leverde Duffield deze atypische coming-of-age romkom tienerhorrorcomedy af, die met een 7.8 een uitstekende metascore heeft, al is dat slecht over 7 reviews. Dat is me iets teveel lof, maar Duffield maakt hier wel een heel behoorlijk debuut, vol in bloedfonteinen exploderende tieners, dat mij wel met een glimlach voor het scherm hield.

Dat komt naast de premisse en dat Duffield het interessant weet te houden, voor een groot deel door de charmante performance van Katherine Langford. Ik zag nog niet veel van de Australische actrice; alleen Love Simon en Knives Out, maar ze heeft een erg leuk hoofd om naar te kijken, ook als blondine, wat haar een beetje een Kathryn Newton look geeft. Ik zal niet meteen 13 Reasons Why gaan kijken, maar ze staat hiermee wel op de one to watch radar

De verliest wel wat stoom in de tweede helft (wat ook een andere toon aanslaat), maar deze eigenzinnige high school horror was beduidend aardiger dan ik aan de hand van de poster had verwacht.

3,6*

Na de slotaflevering van anthology serie Monsterland, is Hallow Road het tweede werk dat ik van Babak Anvari zie deze horrorchallenge. Bij de horrorchallenge van 2017 zag ik zijn film Under the Shadow (2016), waar hij wellicht nog het meest bekend van is. Het in slechts 17 dagen opgenomen Hallow Road leek een uitgelezen kans voor het subgenre road movie horror, al zal ik de eerste zijn om toe te geven dat dit eigenlijk meer een thriller is, uit dezelfde koker als Steven Knight's Locke (2013) met Tom Hardy, een film die weinig meer behelst dan een man in een auto die telefoongesprekken voert. In dit geval zijn het ouders Rosamund Pike en Matthew Rhys, die hun tiener dochter aan de lijn hebben die iemand heeft aangereden.

Pike en Rhys zijn beiden prima acteurs, maar kennelijk geen Tom Hardy; Hallow Road kon mij nergens ècht grijpen zoals Locke dat wel deed, en ook nog zonder de horrorelementen. De film is geenszins slecht, en ik applaudisseer de durf om in feite met slechts 3 acteurs, zo'n film te willen maken. Maar ik miste toch iets, en het meer realistische drama van Locke maakte op mij meer indruk dan de bovennatuurlijke component van Hallow Road.

Een ruime voldoende, maar ik had op iets meer gehoopt.

3,2*

Azrael is de poes van Gargamel. Punt. Althans, dat denk je misschien. Azrael is ook de Engels de Doods in het Islamitisch volksgeloof, maar in sommige overleveringen in het sikhisme en het judaïsme komt deze engel ook voor. Hier is Azrael echter gewoon een leuke meid op de vlucht, met het innemende snoetje van Samara Weaving. Dat vindt kennelijk niet iedereen, want in deze wereld waarin niemand spreekt, maken ze met immense toewijding jacht op de jonge vrouw, die aan haar gevangenschap is ontsnapt. Wanneer ze Azrael opnieuw gevangennemen, zijn ze van plan haar op te offeren om een oud kwaad in de omringende wildernis tot bedaren te brengen. Zonder slag of stoot laat Azrael dit echter niet gebeuren.

We leren een hoop niet in deze film van E.L. Katz; over het hoe en waarom van Azraels vlucht, wat er precies met de wereld gebeurd is, en wat de precieze geschiedenis is van de 'burnt ones' of het spreken-is-een-zonde-geloof. Hoe dan ook, het duurt 36 minuten voor er voor het eerst gesproken wordt in de film, maar wat mij betreft werkt dat wonderwel. Film is a visual medium, en in capabele handen kun je verschrikkelijk veel vertellen zonder bergen dialoog. Overigens wordt er daarna evenmin veel gesproken, dus als dat je ècht tegenstaat, kun je wellicht beter iets anders kijken.

Prima Religion & Sects/Cults Horror wat mij betreft met goede praktische effecten, die de ballen heeft om te vertrouwen op visual storytelling. Azrael wordt aangeraden (gezien hun 3,5*) door Noodless, Number23 en joolstein. En nu dus ook door JM. Opgenomen in Estland, wat een prima locatie blijkt voor een film als dit. Dat is toch wel het leuke aan dit soort 'kleinschalige' coproducties. Je kunt best een hoop doen, met twaalf miljoen.

Die Samara. Ze moeten haar wel altijd hebben, hè?

3,5*

Pas mijn tweede film van actrice Meiko Kaji, na het leuke Female Prisoner #701: Scorpion. In 'The Tattooed Swordswoman', zoals Hîchirimen Bâkuto - Nôbarydu Takahadâ (1970) ook wel bekend staat, gaat het los tussen de yakuza.

Ook van regisseur Teruo Ishii zag ik slechts één film, namelijk Horror of a Deformed Man (969), maar dat was in 2016 en ik kan me er niets van herinneren, alleen 'het zesje' resteert. Ishii maakt van Kaidan Nobori Ryû (weer een andere titel voor dezelfde film) een misdaad /actie film met horrorelementen, maar het het resultaat is mij toch net iets te weird en de finale net iets te underwhelming voor een hoger cijfer.

Meiko Kaji doet het wel erg leuk. Toch Lady Snowblood ❄️ maar eens opzoeken. Helaas kan dat niet voor de challenge!

3,1*

88. Speak No Evil (2024)
110 minuten - Verenigde Staten
FTV - 2 punten - Totaal = 178 +14 = 192
Thema 70: Remake Horror - Voltooid: 70/100 (1-70)
Bron: Skyshowtime

Het Amerikaanse stel Louise en Ben Dalton is met hun elfjarige dochter Agnes op vakantie in Italië. Daar ontmoeten ze een charmante Britse familie bestaande uit Paddy, zijn vrouw Ciara en hun heimelijke, dove zoon Ant. De Daltons raken bevriend met ze en worden door hen uitgenodigd om het weekend door te brengen op hun idyllisch landgoed. Wat begint als een droomvakantie verandert al snel in een psychologische nachtmerrie.

Remake horror was wellicht het enige subgenre voor de horrorchallenge waar ik niet over na hoefde te denken. Begin 2024, toen het nieuws van de Hollywood remake van de Deens/Nederlandse coproductie Speak No Evil (2022) naar buiten kwam, vroeg ik me al af hoeveel van de rauwheid van Tafdrups origineel, Blumhouse en Watkins zouden gaan bewaren. Ik ben een van de weinigen die Haneke's remake van Funny Games prefereert, dus er is altijd hoop. Google's AI zegt het volgende over de vergelijking van de twee films: The 2024 American remake of Speak No Evil is softer and less disturbing than the original 2022 Danish film, primarily due to its altered, more conventional, and happier ending. The remake shifts the original's focus from a grim, psychological exploration of passive social behavior to a more standard thriller where the protagonists fight back and survive, leading to a less unsettling but more cathartic experience for American audiences".

En helaas is dat waar. Zò jammer. De originele film wist mij ontredderd achter te laten. 'Wat een rotfilm... In a very good way', schreef ik. Dat lukt echt maar weinig titels nog, na duizenden films te hebben gezien. Grappig genoeg is één daarvan Eden Lake, van deze regisseur. Schokkend Nieuws vindt deze remake superieur aan het origineel, maar hoewel de cast met McAvoy, Davis en McNairy uitstekend is, is Watkins' versie uiteindelijk gewoon conventioneler. En hoewel je je minder kut voelt wanneer hier de credits lopen, is hij daardoor ook minder memorabel. En ik zie al genoeg conventionele films.

Speak No Evil (2024) laat me uiteindelijk met wat dubbele gevoelens achter. De remake is onnodig, en wel héél erg snel, maar wel vakkundig gemaakt. Het acteerwerk (met name McAvoy) is uitstekend het script is hier en daar positief opgepoetst. Het gemiddelde van de remake is trouwens zowel op MovieMeter als IMDb ietsje hoger, dus van een duidelijk slechte remake is sowieso geen sprake. Ik denk dat wanneer Watkins het donkere einde van Tadrups film hier ook zouden hebben behouden, dat ik deze wellicht ook net iets beter zou hebben gevonden, al zou de impact natuurlijk een tweede keer hoe dan ook minder zijn geweest.

Onnodige, maar wel grotendeels geslaagde remake van een net iets memorabeler werk. Check vooral de gedachten van James Watkins over het maken van een remake en het veranderen van het oorspronkelijke einde van de film.

3,7*

Kennelijk had JFK het bij de White House vertoning van Blood and Roses na 40 minuten wel gezien en peerde hij hem, schreef Schlesinger in zijn dagboek. Ik had die neiging ook na een minuut of 50, maar de realisatie dat ik meer doorzettingsvermogen had dan Kennedy, gaf me hernieuwde kracht. Of ik heb gewoon niets beters te doen met mijn tijd, maar ik vind de eerste lezing eigenlijk leuker. Vadim's film is overigens niet slecht, er is best een aangename, dromerige sfeer, en de plaatjes zijn soms fraai. Maar het kabbelt maar wat door en de 79 minuten van mijn versie duurden daarmee best even.

Slechts 18 stemmen op MovieMeter, en van ons illustere horrorchallenge gezelschap (de crème de la crème van MovieMeter) zag alleen Alexspy de film, wat in 2* resulteerde, toch wel onder het gemiddelde van de 3,08* waar de film op stond. Ik ga er gebroederlijk tussenin zitten, denk ik. Gulden middenweg. Maar de volgende keer graag weer wat meer Gothic bij mijn Vampier, meneer Vadim.

2,6*

Meer. Meer Bette Davis, graag. Het spirituele vervolg op Whatever Happened to Baby Jane? (1962), zou je kunnen zeggen, maar dan zonder Joan Crawford, met wie Davis een legendarische rivaliteit had. Overigens was Crawford oorspronkelijk wel gecast voor een second pairing met Davis, maar de productiemaatschappij eiste dat ze vervangen zou worden na ziekte. Hier en daar lees je dat het gedoe met Davis op de set daar niet bij geholpen heeft, maar wat de waarheid ook is, ze moest op de radio horen dat ze was vervangen door Olivia de Havilland, tot haar grote woede.

Hush...Hush, Sweet Charlotte (1964) heeft een lekker donker plot, wat gelijk blijkt als een jonge Bruce Dern, ondanks dat hij al getrouwd is, er met de knappe Charlotte vandoor wil om te trouwen en vervolgens met een hakmes onder handen genomen wordt. Dag Hand. Dag hoofd. De sfeer is gelijk gezet! De film evenaarde het success van Whatever Happened to Baby Jane niet, maar deed het alsnog prima. Davis en de Havilland spelen hun rollen uitstekend (Davis is aangenaam unhinged), en Joseph Cotten is degelijk als altijd.

Ik kan eigenlijk geen andere actrice zien dan Davis in de rol van Charlotte. Dat is toch wel een teken aan de wand.

3,6*

"Welcome aboard, passengers. Just so you know, we are expecting some turbulence this evening, so please ensure your seat belts are fastened, baggage is safely stowed, and hold on to your vaginas."

Twee jaar nadat M3GAN, een wonder van kunstmatige intelligentie, op hol sloeg en begon aan een moorddadige slachtpartij, is haar maker Gemma een spraakmakende auteur geworden en pleitbezorgster voor overheidstoezicht op kunstmatige intelligentie. Wanneer de technologie voor M3GAN wordt gestolen en misbruikt door een machtige defensieaannemer om een militair wapen te maken genaamd Amelia, moet Gemma M3GAN weer tot leven wekken, en wat upgrades toevoegen, om de losgeslagen Amelia te stoppen.

Ik vond M3GAN (2022) wel ok. Bepaald niet vernieuwend en zeker niet goed, maar wel geinig popcornvermaak. Regisseur Gerard Johnstone maakt gelukkig niet de fout om meer van hetzelfde te doen, maar doet een James Cameronnetje: in deze film vecht M3GAN (2.0, bitches!) bij de good guys. Dat mag van mij!

De verrassing mag eraf zijn, ik vond de sfeer en humor in deze sequel eigenlijk nog iets leuker dan in het origineel. Nu is dat met een zesje niet moeilijk en wellicht ook afhankelijk van de eigen bui, maar het viel me niets tegen. De knipogen zijn volledig bewust, en als je daarbij aan boord kan komen, dan is M3gan 2.0 zeker genietbaar. Special mention voor Ivanna Sakhno, die viel me laatst ook al op in Pacific Rim: Uprising. Ze doet haar rol als Amelia hier erg leuk.

Prima vermakelijke bullshit. Minder horror, maar ik vond deze dus stiekem wel ietsje leuker.

3,2*

Hunter is getrouwd met Richie, een man die net de CEO taak van zijn vader overneemt, en met wie ze tevens een kind verwacht. Haar harmonieuze bestaan neemt een drastische wending wanneer ze op een dag de neiging om gevaarlijke objecten te eten ontwikkelt, een medische afwijking die bekend staat als Pica. Hunter poogt haar dominante schoonfamilie te ontvluchten om het duistere geheim achter haar obsessie te weten te komen. Best fucked up.

Ik had verder geen idee wat ik precies kon verwachten van Swallow. Carlo Mirabella-Davis kende ik als regisseur alleen van de docu The Swell Season (2011), zijn shorts had ik helaas niet gezien. Toch belandde hij op de wachtlist, want ik vind Haley Bennett een bijzonder leuke verschijning. Niet persé hier trouwens, want ze is een wat verdrietig en eenzaam miesje in 'Swallow'. Mirabella-Davis schreef de film overigens zelf, dat vind ik altijd wel een aardige meerwaarde; dan weet je zeker dat de regisseur deze film echt wilde maken.

Wat ik lees was Bennet tijdens het filmen al ècht zwanger (ik vermoedde dat al tijdens het kijken) van Swallow's producent Joe Wright, wat tot zijn scheiding van Anoushka Shankar leidde. Ik wist dat allemaal niet, maar kennelijk zijn ze nog steeds bij elkaar. Wellicht dat Bennet dat in haar performance gestopt heeft, want die is heerlijk ongebonden; een stuk betere rol dan Kristy, eerder in de challenge. Wellicht haar beste werk. Austin Stowell (die ik me als mijn leven ervan af hing niet kan herinneren uit 12 Strong, Colossal, Bridge of Spies en Whiplash) speelt een prima rol als control freak slash absent husband die zich drukker maakt om de staat van zijn gebit en zijn nieuwe plek in pappa's bedrijf, dan zijn eigen familie. Althans, hij gaat zich druk maken wanneer Hunter af begint te wijken van zijn ideaalplaatje van hoe de vrouw van een executive zich hoort te gedragen.

Swallow had nominaties voor beste film op onder andere Sitges, Fantasia en Tribeca. En ik snap wel waarom, een erg vakkundig gemaakte psychologisch thrillerdrama, dat ondanks alle narigheid geen èchte horrorfilm is... Alhoewel...

3,7*

Het mocht even duren, maar Garland en Boyle hebben het toch voor elkaar gekregen. Geschoten met iPhones, maar vergeleken met 28 Days Later... (2002) is het alsnog een cinematografisch hoogstandje. En Boyle heeft er natuurlijk sowieso de nodige 'Boyliaanse' visuele schwung aan gegeven. De film is wat onevenwichtig, en wat mij betreft is de laatste scène daar het summum van (al kwamen de Alpha's en zwangerschap ook al wel in de buurt); ik kan me best voorstellen dat die bonkersness van Boyle sommige kijkers tegenstaat. Ik kan er wel om lachen. Maar na zo'n doorleefde scène als die met Spike Isla en Dr. Kelson voelen die twisted acrobatenkrijgers van Jack O'Connell wel wat... WTF.

Toch kan ik met gemak een ruime 7 kwijt aan 28 Years Later (2025), en hoop dat Nia DaCosta het vervolg 28 Years Later: The Bone Temple (2026) niet beduidend minder geslaagd maakt. Ik houd met oog op realistische verwachtingen maar beter wel een beetje rekening mee, aangezien ze nog nooit hoger dan een zesje heeft gescoord bij mij.

3,7*

Voor de horrorchallende slingerde ik The Damned (2024) aan op Plex aan de hand mijn Letterboxd kijklijst, na tien minuten bekroop me het gevoel dat dit toch wel een andere kant opging dan ik over de film gelezen meende te hebben. Bleek dat ik niet The Damned (2024), maar The Damned (2024) aan had gezwengeld. Meh. Gelukkig had ik het door, maar suf was het wel. Regisseur Thordur Palsson leverde eerder het goed gewaardeerde The Valhalla Murders (2019 - 2020) af, maar was voor mij een volslagen onbekende. Odessa Young had ik wel het een en ander van gezien, maar Joe Cole (Peaky Blinders) is hier vermoedelijk de bekendste naam.

The Damned is gekwalificeerd als drama / horror, en dat is wat mij betreft terecht. Naast het subgenre Period Horror zou je deze ook als Folk Horror of Art/slowburn horror kunnen kijken, want het is geen rollercoaster qua tempo. Wel bouwt Palsson geduldig en succesvol een benauwend en unheimisch gevoel op, en maakt je blij dat je in je warme, droge trui naar beneden kunt lopen voor nog een vers bereidde cappuccino. Ik kende de uit de Noorse mythologie afkomstige Draugr vooral uit Skyrim, maar dat was toch net even anders dan hier; al kom ik ze beiden liever niet tegen.

The Damned is volledig op locatie opgenomen in het onherbergzame, maar imposante landschap van de Ijslandse Westfjorden. DoP Eli Arenson, die eerder de fraaie beelden van Dýrið (2021) vastlegde, maakt daar dankbaar gebruik van. Leuk ook om Rory McCann (The Hound in GoT) weer eens te zien.

Goed gemaakte psychologische horror, die de geduldige kijker absoluut beloont. Fijne score ook.

3,8*

vote posted

Jaren geleden heb ik deze film ooit eens gewonnen op dvd bij een filmquiz, maar het leek me helemaal niets; ik vond het er aan de afbeeldingen te zien maar oubollig en amateuristisch uitzien. Het leek ook geen al te beste transfer te zijn. Dit was vermoedelijk nog voor ik op MovieMeter en Icheckmovies kwam in 2012, en mijn belonende queeste door de filmgeschiedenis was toen ook nog niet echt begonnen. Mark of the Devil prijkt echter op #671 van de TSZDT's The 1,000 Greatest Horror Films lijst, en op de BFI lijst met de Beste Europese Horrorfilms. Toch maar eens kijken dus, vooral nu hij mooi gerestaureerd is.

Regisseur Michael Armstrong heeft op MovieMeter geen heel grote wapenfeiten met slechts 3 films, waarvan de andere 2 geen al te beste waardering hebben. Daarnaast schreef hij het scenario voor Tobe Hoopers Lifeforce (1985), naast een stapel andere films. Wat de cast betreft is er een grotere naam met Udo Kier als heksenjager in opleiding. Tot mijn verrassing was Kier als jongeling best een knappe vent, dat had ik niet direct verwacht; met die lichte ogen is hij sowieso wel een markante verschijning. Maat het zijn toch de onfortuinlijke, schone dames die de aandacht trekken in Armstrongs gewelddadige historische horrordrama.

Want er wordt flink wat gemarteld om aan een bekentenis te komen, de film schuwt weinig op dat vlak. Voor categorie 89. Torture horror zou je deze ook zo voor kunnen kijken. Daarmee is het niet altijd een leuke horror om te kijken, maar in zijn subgenre vind ik dit wel degelijke een waardevolle toevoeging naast de bekendere namen als Witchfinder General en The Devils.

3,4*

Ik had de cast niet bekeken, en ik kon niet geloven dat deze gruff-Gerald-Butler-look-alike Devon Sawa was uit Final Destination. Doet 'ie goed! Ik weet niet meer hoe deze op mijn radar is gekomen, maar vermoedelijk door naar recente Canadese horrors met een goede waardering te zoeken. 3,5* van joolstein, Noodless en Collins. Aan de andere kant 2,5* van ibendb en 2* van Shadowed. Kiest JM een van die twee zijdes, of eindigt hij lafjes in het midden?

De eerste helft van de film neigde ik daar wel naar, in alle eerlijkheid. Maar het laatste half uur maakt het helemaal goed. Regisseur Shawn Linden bouwt de spanning mooi op, en de laatste akte is rauw en gruwelijk.

3,6*

Met minder dan 15 stemmen en slecht berichten van 4 users, is Laurin een wat onderbelichte film op MovieMeter, die nochtans op voldoende van Noodless en Alexspy kan rekenen. En nu ook (een ruime) van mij. Laurin is een sfeervol gotisch fantasysprookje met folk horror elementen, maar allemaal zo licht aanwezig dat ik me voor kan stellen dat users de horrorcomponent in twijfel zouden trekken. Maar goed, hij heeft het label op Letterboxd, dus soit.

Laurin rust voor een belangrijk deel op de performance van de jonge Dóra Szinetár als Laurin, wiens blik alleen al intrigeert. Wat gaat er allemaal om in dat koppie? Het werkt ook wat bevreemdend, want op de een of andere manier past die blik niet bij zo'n jong meisje, waardoor Laurin iets 'leeftijdloos' krijgt. Heel wonderlijk.

3,4*

Nog een giallo, al kijk ik hem voor Holidays Horror; aangezien de moorden bij een Oudejaarsfeest beginnen. Mijn eerste Luigi Bazzoni, en dat is op zich niet wat de film maakt. Maar met Storaro als DoP en Franco Nero in de hoofdrol, valt er genoeg te genieten om naar boven af te ronden. Prima thriller hoor.

3,5*

Met een miljardair die bekendstaat om zijn ontaarde feestjes op zijn privé eiland, is het moeilijk om niet even aan 'Little Saint James' op de Amerikaanse Maagdeneilanden te denken, maar Zoey Kravitz geeft Blink Twice gelukkig een eigen draai en smoel., en houden de vergelijkingen daar wel een beetje op.

Het is een prima debuut van Kravitz, en ze heeft een fijne cast verzameld hier. Blink Twice kijkt lekker weg, maar maakt helaas niet helemaal de indruk waar ik na de eerste hype toch een beetje op hoopte.

3,6*

Voor wie naast films kijken ook geïnteresseerd is in filmgeschiedenis en (in mindere mate) filmtheorie, is een docu als deze meestal wel de moeite waard. De ene keer beter gemaakt en diepgaander dan de andere keer, en het talking heads gehalte (plus niveau daarvan) wil ook nog wel verschillen... Met 83 minuten heeft Horror Noire een aangename speelduur en balans tussen interviews en korte fragmenten. Baanbrekende filmhistorische inzichten ontbreken wellicht, maar de docu geeft wel een degelijk inzicht in de geschiedenis van een onderbelicht subgenre.

3,5*

Leuke meid, die Alex Essoe. Inmiddels een Mike Flanagan regular, maar hier was ze nog behoorlijk groen. Starry eyes is een indie horror van voor de #metoo perikelen, die de vunzigheid van een Weinstein hier in een iets ander jasje lijkt te stoppen... Maar het idee is redelijk hetzelfde. Het kost Starry Eyes een uurtje voor de horror goed en wel op gang komt, maar dan is hij er ook.

Kan ook worden gekeken voor body-horror, maar ik vind hem zelf eigenlijk het beste passen bij categorie 72. Religion & Sects/Cults Horror. Dat is nog iets raker dan het Satanic/Demonic Horror Films lijstje waar ik hem uit heb gevist.

3,4*

Eentje die ik vroeger altijd in de videotheek zag staan en wel benieuwd naar was, maar die me niet goed genoeg leek om mijn gelimiteerde fondsen aan te besteden. Meer dan dertig jaar later leek hij me nog steeds niet heel goed, maar is de nieuwsgierigheid naar deze early Elijah en Macaulay film wel toegenomen. Plus: ik heb een Creepy Kid subgenre te vullen, waarvan ik de meeste ècht goed lijkende titels al wel heb gezien...

Wood is voor mij wel duidelijk de betere acteur, terwijl hij toch de minder aantrekkelijke rol heeft, als Goody two shoes. Regisseur Joseph Ruben leerde ik als beginnend filmliefhebber een paar jaar nadat deze film uitkwam kennen als regisseur van best-degelijk-maar-zeker-niet-goed-films als Sleeping with the Enemy (1991) en Money Train (1995). Return to Paradise (1998) vond ik daar net weer iets bovenuit springen, maar met The Forgotten (2004) daalde Ruben voor mij weer naar zesjesniveau, waarna ik hem uit het oog verloor. Helaas is het matig geschreven en geacteerde The Good Son ook geen titel die eruit weet te springen. Nergens wil de film echt spannend of geloofwaardig worden, en het einde is behoorlijk over the top.. Leg dit eens naast een We Need to Talk About Kevin...

The Good Son heeft eigenlijk niet heel veel dat uitnodigt om hem 3 decennia later nog uit het stof te halen, op de twee bekende kindacteurs, en de leuke plaatjes van Maine na.

2,3*

Een film waar je het beste zo blanco mogelijk in moet gaan, het liefste compleet zonder iets te weten. Als je voor je overweegt je tijd te spenderen, graag eerst wilt weten wie de film de moeite waard vinden: 4* van DionneDarko en 3,5* van Onderhond, Shaky, Threeohthree, scorsese, shadowed, shugenja en JM.

Mocht iemand voor de challange nog een verrassingsfilm willen voor comedy, sci-fi horror, mystery horror of thriller/suspense horror, dan kun je overwegen deze aan te zwengelen op Netflix.

3,6*

Canuxploitation. Ik vermoed zo dat een hoop mensen dit subgenre hebben gegoogeld, als ze niet op ‘ info’. Hebben gedrukt in de subgenrelijst. Ik wist tot een paar jaar geleden (toen ik me wat meer in Canadese cinema ging verdiepen) niet wat het was. Deze kwam joolstein recommended, en is inderdaad erg leuk. Beetje noir detective sfeertje, maar dan wel in een heel origineel sausje. Ik doe ook mee met de waardering, lekker filmpje om bij uit te brakken van de nachtdiensten. Leuke meid die Elysia Rotaru, En Taylor Hickson (Ghostland), mag ik ook altijd wel graag zien.

En dat zijn 31 titels, doel gehaald! Al veel moois ontdekt, en er gaat ongetwijfeld nog veel moois komen

3,5*

JM is een beetje wereldvreemd. Dat zegt zijn breur die een paar jaar jonger is althans, als ik weer eens iemand niet ken die toch wel bekendheid geniet. Zoals Halsey? Ik kan het niet inschatten, want ik kende haar niet. Maar door het subgenre musical horror kwam ik op If I Can't Have Love, I Want Power (2021), dat kennelijk zelfs een IMAX release heeft gehad. En producenten Trent Reznor en Atticus Ross, ken ik uiteraard wel. Dus dit leek me een prima keuze voor dit subgenre. Joolstein kende de film al wel, dus ik liep idd al 1-0 achter

En ik moet zeggen: dit was bijzonder aardig geproduceerd, kennelijk tijdens de zwangerschap van de artiest. Duidelijk gefilmd in en om Praag. De muziek stond me ook niet tegen, ook al ren ik niet gelijk naar de platenzaa... high-res download.

3,2*

Regisseurs Tesh Guttikonda en Mitch Oliver spelen heerlijk met je preconcepties en genre clichés. Het ontbrak me net om uit te pakken met 4 sterren (al kan de late nachtdienst daar ook een rol in spelen), maar Lowlifes (2024) hield me heerlijk wakker, en bleef me tot het einde toe verrassen.

Ik heb niet heel veel Tubi Originals gezien, maar wat ik lees is dit wel een van de grotere verrassingen. Zowel script als regie zijn sowieso in orde, en ik kan hoe dan ook beamen dat Amanda Fix, Matthew MacCaull en Brenna Llewellyn hun rol alledrie leuk spelen. Leuk mieskie, die Brenna. En ja, dat is de rechter.

3,7*

Totaal langs me heengegaan, dit. Nu is JM niet Mr. Informed waar het op Anime aankomt, maar met al die film outlets in mijn newsfeed krijg ik alsnog het meeste wel mee. En een film met een art style als deze zou gelijk op mijn radar hebben gestaan. Ik kan me voorstellen dat het niet voor iedereen is, maar tussen alle generieke CG meuk die er uitkomt, vind ik zoiets met een eigen smoel echt een verademing.

Gekijôban Mononoke: Karakasa won tweemaal in de prijzen op het Fantasia Film Festival, en is gebaseerd op de Mononoke anime serie van Toei Animation, wat weer een spin-off was van Ayakashi: Samurai Horror Tales. Niets daarvan was mij dus bekend, noch dat dit onderdeel is van een trilogie. Het tweede deel Mononoke the Movie: The Ashes of Rage (2025) is reeds verschenen (en staat óók op Netflix), en het slot moet in 2026 verschijnen.

Helaas valt er voor mij qua verhaal weinig te halen bij een films als deze, maar als ik Polygon zo lees, kan dit ook lastig zijn voor nieuwe fans onbekend met de anime. Voor mij gold dat wel een beetje. Nochtans heb ik zo van de visuals zitten genieten, dat ik dat volkomen naast me neer kan leggen; jammer dan!

En dat op Netflix... Op naar deel 2!

3,8*

Al in het eerste kwartier werd duidelijk dat ik een goede titel had uitgekozen voor Art / Slowburn / Elevated Horror bij de horrorchallenge. Geen spannende opening, geen opzwepende score, maar vooral stilte en wat geluiden die het karakter on screen maakt. Voetstappen, knisperende bladeren... Not a bad thing, want je merkt eveneens meteen dat The Dark niet zonder aandacht in elkaar geflanst is. Laat dat maar aan de Oostenrijkers over. Alhoewel, deze Oostenrijks-Canadese productie is in Ontario opgenomen en Engels gesproken, dus het ademt niet heel erg Almdudler, jodelen en Wiener Schnitzel.

Het is een beetje alsof The Road en Let the Right One in een wat introvert kindje hebben gekregen, al komt de films soms alsnog behoorlijk naar en hard uit de hoek. Geen absolute topper, maar wel een bijzonder toevoeging aan het genre.

3,3*

Redelijk. MM user Scorsese gebruikt wat mij betreft precies het juiste woord. En dat is toch ietwat teleurstellend, want ik had op iets meer gehoopt. Belén Rueda is en zeer fraaie 45-jarige in haar aaibare truitjes, maar speelde voor mijn gevoel een stuk overtuigender in El Orfanato. Los Ojos de Julia is wat mij betreft een aardige mysterie thriller, maar niet eentje die ik snel zal herkijken. Regisseur Guillem Morales ging hierna de tv wereld in, maar keert dit jaar voor het eerst terug op het witte doek met The Wasp (2024). Beetje voyeuristisch filmpje ook, maar het voelt meer male-gazey voor mij dan dat Morales' dit gebruikt om een betere film te maken en er iets constructiefs mee te zeggen.

Wat ik zelf nog wil zeggen. Die naaaaaaaald. Neeeeee niet doen!!!!!!

3,1*

-Bij de Horrorchallenge 2024

De meeste credits van de Canadese regisseur Chris Nash betreffen special effects jobs. Zo was hij de On-Set Creature Effects Supervisor bij Psycho Goreman (2020), die best een aantal deelnemers hier gezien heeft. Nash schreef en regisseerde dit verhaal over een groep kampeerders die naar een afgelegen bosgebied trekt. Op deze trip stuiten ze op een amulet, welke ze meenemen. Vervolgens wordt het een gevecht op leven en dood wanneer ze achterna gezeten worden door de ondode Johnny, de wraakgeest van een misdaad uit de seventies.

Als je de Trivia van de film op IMDb leest, dan zie je tussen de regels door dat In a Violent Nature met liefde en ambitie gemaakt is, ook al is het 'maar een slasher', Nash heeft wel degelijk een duidelijk visie gehad voor dit project, waarvan een hoop herschoten is toen de lead actor die het monster vertolkte uitviel wegens medische problemen. Ook het ontbreken van een score en leunen op het sounddesign is een gewaagde keuze. Hij omschrijft de film zelf als een geduldstest (wat een aantal kijkers niet zal bevallen), maar geeft aan dat dit juist bij horrorfilms vaak beloond wordt.

Het verhaaltje bij een slasher is vaak slechts een kapstok, en dat is hier niet anders: tieners in het bos, kampvuur, eng verhaal vertellen... En een bovenmenselijk onstopbare, lomp sterke Killer die één voor één geduldig zijn weg sjokt door het onwelwillend tienervlees. En dat is uitstekend gedaan, en voelt meer beschouwend dan cliché op de een of andere manier. Een deconstructie van het genre is het misschien niet, maar Nash doet er wel iets mee. De Gore streeft dan misschien niet naar 100% geloofwaardige uitvoering, maar is wel heel degelijk en vermakelijk uitgevoerd. Ik zat met een een verwonderde grijns te aanschouwen hoe Yoga miesje hierboven op een bijzonder lenige manier een kijkje nam door haar eigen rug. WTF. En zo'n van boven gefilmde scène met rock meets head is toch ook wel erg mooi uitgevoerd.

Ja, ik vond deze wel fraai, dit genrewerkje uit Canada!

3,6*

De trailer zag er al wel tof uit en ik vond Robert Morgans korte stop motion film The Cat with Hands (2001) ook al de moeite (YouTube). Mooie gelegenheid ook om Aisling Franciosi weer eens te zien, wiens werk ik compleet heb gemist sinds haar fijne rol in The Nightingale (2018). En daar heb ik gelijk spijt van, ik denk dat ik The Last Voyage of the Demeter (2023) ook nog op zal zetten deze challenge.

Bij eerste kijkbeurt ben ik jammer genoeg nog niet zo lyrisch als Joolstein, maar het zou kunnen dat herziening daar iets aan verandert, ik was wat vermoeid. En ik heb alsnog genoten. Stopmotion is erg sfeervol met creepy character designs en de animatie is erg goed. Aisling speelt de tragische figuur Ella zoals je mag verwachten zeer sterk, en Morgan laat zien dat hij prima een lange film aan kan, dat belooft wat. Hopelijk is het geen eenmalig iets.

3,7*

-Bij de Horrorchallenge 2024

Het plotje van JT Mollners Strange Darling klinkt tegelijk simpel en wel uitnodigend: Een gewonde vrouw is op vlucht voor een gewapende man. Ze krijgt hulp van een echtpaar van middelbare leeftijd dat geen idee heeft wat ze staan te wachten. Wie is deze vrouw? Wie is haar achtervolger en waarom probeert hij haar te vermoorden?

Mollner is ambitieus maar wellicht ook een beetje pretentieus, getuige de aankondiging vooraf dat de film op 35 mm gefilmd is. Daar was het nodige om te doen. Zelf heb ik er weinig moeite mee want het houdt de discussie levend dat filmen op film nog steeds een optie is, en ik blijf dat graag zien.

Strange Darling was voor mij verrassend, en Willa Fitzgerald speelt de pannen van het dak. Ondanks dat er wel wat kritiek te leveren valt, is alleen dat al een recommendation waard

3,5*

-Bij de Horrorchallenge 2024

Jane Schoenbruns film We're All Going to the World's Fair (2021) haalde een hoop lijstjes, al kon niet iedereen er evenveel mee en scoort de film op zowel MM als IMD geen voldoende. Metascore nochtans een 7.8

Meestal, wanneer de heren critici het oneens zijn met het 'grote publiek’, bevind ik me in het kamp van de critics qua waardering, maar in dit geval vond ik I Saw the TV Glow los van de performances ook een beetje tegenvallen. Ik kon er echt wat moeilijk inkomen.

2,5*

-Bij de Horrorchallenge 2024

Ik ben vermoedelijk een van de weinige Nederlanders die Luz (2018) in de bios heeft gezien, maar dankzij Imagine zie je af en toe nog eens iets. En dat was tof, Miss Milton en ik waren onder de indruk, en ook Woland kon er wel 4* aan kwijt. Maar de meeste Horrorchallenge deelnemers hebben deze nog niet gezien. UIteraard maakte dat me benieuwd naar Tilman Singers nieuwe film.

Hunter Schafer (Euphoria) speelt erg goed, en ook Dan Stevens en Marton Csokas hebben mooie rollen. Net als Luz is Cuckoo (2024) een vreemd filpje dat niet iedereen zal bekoren, maar ik was voldoende geïntrigeerd voor een zeven.

3,4*

Oh ja, kak! Dat was dus de film waar ik gisteravond bij in slaap viel. Bijna vergeten te registreren.

Laat ik overigens voorop stellen dat ik niet in slaap viel omdat Don't Move saai of slaapverwekkend is, dat is niet het geval. Brian Netto en Adam Schindlers film is best onderhoudend. Maar 93 minuten is gewoon veel wanneer je afgepeigerd bent en je op de bank zit met de oogopslag van de deerne op de poster van deze film.

In deze film heeft een doorgewinterde seriemoordenaar het gemunt op een rouwende vrouw. Wanneer de twee geïsoleerd zijn, diep in het bos, injecteert hij haar met een verlammend middel. Terwijl het middel geleidelijk haar lichaam overneemt, moet de vrouw rennen, zich verstoppen en vechten voor haar leven voordat haar hele zenuwstelsel uitvalt.

Laat ik eerlijk zijn: er is maar een reden dat ik Don't Move heb gekeken, want ik verwachtte een standaard Netflix film, wat het ook een beetje is. Maar die rede is Kelsey Asbille. In de eindexamenjaren mocht ik graag Giphart lezen, en die muntte de term 'zuchtmeisje'... Zo mooi dat je er een beetje van moet zuchten. Dat had ik bij Kelsey in Yellowstone. Het zou me niet verbazen als ze een echt goede rol aan zou kunnen (ik zag gisteren Mikey Madison in Sean Baker's Anora (2024) , fucking geweldig), maar voor nu blijft dat nog even een vraagteken.

Wat ik wel weet is dat Miss Milton het niet leuk zou vinden als ik voor werk met haar naar een première zou moeten.

3*

-Bij de Horrorchallenge 2024

Ik zag Damian Mc Carthy (kennelijk hoort daar een spatie tussen) zijn debuut Caveat (2020) niet, maar de buzz rondom Oddity was zodanig dat hij direct op mijn radar kwam. 96% fresh, een metascore van 78, #15 op de Letterboxd Official Top 50 Horror Films of 2024-lijst... Die moest natuurlijk gekeken worden.

Oddity is geen Hollywood Horror, maar een Ierse horrorfiilm die bouwt op op sfeer en sounddesign. Doe een control F op de filmpagina op het woord 'creepy' en verbaas jezelf over hoeveel mensen dat woord in de mond nemen. Vakkundig geregisseerd en fijn spel ook.

3,8*

-Bij de Horrorchallenge 2024

Joolstein en ik zijn het best vaak eens, maar meestal niet over slowburn arty horror. TENZIJ er folk horror uit het beeldscherm druipt, dat smeert de boel dan wellicht nog iets. Maar dat is hier niet het geval en Hvistendahls film is zelfs MIJ te langzaam. Ik moet altijd een beetje huilen om eenzins comments die luiden: “Er gebeurt niets in deze film!”, maar hier is dat gedeeltelijk het geval. Er zijn wel degelijk rake en mooie momenten, maar ze voelen een beetje als krenten in een wat smakeloze pap, waar je per minuut maar één hap van mag nemen.

Hier had meer ingezeten, is mijn eerste gevoel. Maar ik zal hem nog een keer herkijken terwijl ik geen zeurende pijn heb.

3*

-Bij de Horrorchallenge 2024

Richard Stanley. De filmmaker waar ik ooit een docu over zag op Imagine (Lost Soul: The Doomed Journey of Richard Stanley's Island of Dr. Moreau (2014)) over het maken van een film die ik niet eens had gezien. Maar dat maakte weinig uit, Stanley leek me interessant zat. Daarom maakte ik haast en wachtte ik een jaar of tien met het kijken van zijn Dust Devil.

Woland leek iets underwhelmed toen hij deze zag na het zien van Hardware (1990), ik ben gewoon underwhelmed, aangezien ik Hardware ook een zesje vond. Dust Devil is mysterieus en ongrijpbaar, en ik snap dat sommigen hier een unieke visie (menen te) zien. Wellicht is die er ook en kijk er nu met een de nodige been- en rugpijn overheen, maar voor nu vond ik het vooral rommelig. Wel toffe karakters, en een leuke rol van Chelsea Field.

3,2*

-Bij de Horrorchallenge 2024

Holy Shit, Michael Mann...!

Kennelijk heb ik er tijdens het samenstellen van mijn watchlist en de begincredits overheen gekeken, want ik zie het nu pas. Op zich geinig, want Mann is een stylist waarvan men (en ik ook) zegt dat hij een erg herkenbare stijl heeft. Nu duurt het natuurlijk even voor je zoiets ontwikkelt, en The Keep is het eerste dat hij maakte na Thief (1981), maar ik zou alsnog hebben verwacht zijn hand te herkennen. Niet dus. Maar wat een cast met Byrne, Prochnow, McKellen en Glenn

In deze film krijgt een groep Nazi's de opdracht om een oud en mysterieus fort in een Roemeens gebergte te bewaken. Een van hen bevrijdt per ongeluk de kwade kracht die zat verborgen in de oude muren van het fort. Een mysterieuze vreemdeling uit Griekenland voelt dit aan en vertrekt naar het fort om de kwade kracht te stoppen.

Ik vond van The Keep vooral het begin erg fijn, de tweede helft werd me iets teveel 'evil warlock'. Ik moet wel zeggen dat nu ik weet dat dit na Thief gemaakt is, ik hem zo nog een keer zou willen zien om te analyseren of ik met mijn neus heb zitten kijken dat dit me niet opgevallen is. Men werkt ook aan een docu over deze film zie ik, die momenteel in post-productie is: A World War II Fairytale: The Making of Michael Mann's 'The Keep'. Wellicht aardig als het kwartje bij herziening alsnog valt.

Voor nu houd ik het op een zesje, ik vind hem wat lastig te beoordelen.

3*

-Bij de Horrorchallenge 2024

Volgens mijn Steam profiel heb ik daar 961 games, en dat is alleen op steam. Er waren tijden dat ik ook vrij getrouw het nieuws bijhield op Gamespot, Kotaku, Game Rant, PC Gamer, etc. Toch weet ik niet zeker of ik ooit van Five Nights at Freddy's had gehoord to de game uitkwam. Dat kan natuurlijk komen omdat hij me totaal niet aanspreekt (wie benieuwd is; hij kost slechts 3,99 op steam), en ik de game dus gewoon weer vergeten ben. Al met al geen voorkeurskandidaat om te kijken voor het subgenre video game adaptation, maar die blijft gewoon lastig. Want hoewel we met The Last of Us en Fallout inmiddels goede series hebben die gebaseerd zijn op games, blijft het met films vooralsnog toch iets lastig. En aangezien dit toch wel een bekendere titel is moet het maar: mijn 2* is de 249e stem.

Mike Schmidt is een nachtwaker die bij het plaatselijk restaurant Freddy Fazbear's Pizza begint te werken. Tijdens zijn eerste nacht op het werk realiseert Mike zich dat er iets niet pluis is. Weldra wordt hij geconfronteerd met de waarheid over de poppen die er verblijven: het zijn niet zomaar robots. Ze leven. Zal Mike de vijf komende nachten in het restaurant kunnen overleven?

Ik vond Emma Tammi's film Five Nights at Freddy's (2023) dus vrij ruk. Niet eng, niet spannend, niet knap gemaakt, geen tof character design, een josh Hutcherson, meh. Was er dan helemaal niets leuk? Jawel, Matthew Lillard. Ik twijfelde even of het hem was in het begin, maar hij was voor mij een van de lichtpuntjes hier.

De sequel is al in de maak en moet December 2025 uitkomen. Te laat voor de horrorchallenge 2025 dus, maar anders zou ik hem ook niet hebben gekeken.

2*

-Bij de Horrorchallenge 2024

Wie zich wel eens op het internet buiten MovieMeter begeeft, en dat zal voor de meeste filmliefhebbende forumleden gelden, is waarschijnlijk bekend met Cage's bovenstaande 'overacterende' tronie. Lang heb ik niet geweten uit welke film dit kwam, want ik hoefde het immers niet te onthouden als ik het ergens zag. Want slecht. Dat kon niet anders. Toch? Gek genoeg kwam ik echter steeds vaker meningen tegen die Vampire’s Kiss als een ondergewaardeerde cultfilm bestempelden. Toch maar eens kijken dus. En wat blijkt? Ik heb zitten genieten, dit is hilarisch.

Cage speelt een uitgever die in zin nek gebeten wordt door een vrouw en vervolgens grillig gedrag begint te vertonen. Hij drijft zijn secretaresse tot het uiterste terwijl hij in het reine probeert te komen met zijn waanideeën. De vrouw blijft hem bezoeken en naarmate zijn waanzin toeneemt, begint het erop te lijken dat sommige gebeurtenissen die hij meemaakt hallucinaties zijn. Of verandert hij werkelijk in een vampier?

Vooral liefhebbers van Mary Harron's American Psycho (2000) zou ik Vampire’s Kiss absoluut aan willen raden, want het is een geweldige companion piece. Cage gaat tot het uiterste (en daar voorbij) maar in de context van de film werkt het. Tevens lijkt hij zijn inspiratie uit de silent horrors van de jaren 20 te halen, wat ik een feest vind om naar te kijken.

Absoluut cult, en een film die ik nog eens zal moeten herzien voor een definitief oordeel.

3,7*

-Bij de Horrorchallenge 2024

Aan de ene kant had ik de neiging om iets super obscuurs en bizars op te snorren voor deze parel van een subgenre, want laten we eerlijk zijn: Vagina Dentata / Schlong Horror in de themachallenge stoppen, is natuurlijk wel een huzarenstukje. Mocht ik de rest van mijn leven verder nog maar weinig presteren, dan kunnen ze in mijn grafrede op zijn minst trots vertellen dat ik dat heb bereikt. Maar: het voelde verkeerd om iets anders te kijken dan Mitchell Lichtenstein's Teeth uit 2007, aangezien dat de eerste film is die ik kende over deze mythologische voorstelling, die wel eens uit het mannelijke castratiecomplex voort zou kunnen komen.

Goed is de film helaas niet, maar ik heb wel degelijk gefascineerd zitten kijken hoe het kuise 'save yourself for marriage' meisje Dawn (Jess Wexler) zich tot de daad laat verleiden, en hoe dit onherroepelijk vreselijk fout gaat. Want hoe kijk je wanneer tijdens de sex plots je snikkel wordt afgebeten, en je vol afgrijzen constateert dat slecht een rafelig afgehapt, bloed spuitend stompje resteert? Nou, zoals hierboven dus.

Als dat intrigeert en je wilt er meer van zien, dan moet je Teeth zeker eens... aanzwengelen.

2,5*

-Bij de Horrorchallenge 2024

David Gordon Green probeert het weer met een klassieke horrorfilm, en hij slaagt er wat mij betreft dit keer nog minder in dan bij Halloween. Ik heb de twee lager gewaardeerde sequels daarop niet gezien, dus ik was op deze film met een nòg lager gemiddelde (hij duikt nog onder de 2,42* gemiddels van Halloween Ends) niet helemaal voorbereid. Maar ik snap wel waarom. Als je Leslie Odom Jr. en Ann Dowd in de cast hebt, en zelf Ellen Burstyn hebt weten te strikken, dan moet je wel met een sterk verhaal komen. En dit slappe aftreksel dat wat doelloos ronddwaalt doet de mijlpaal die Friedkin's film is, geen eer aan.

2,4*

-Bij de Horrorchallenge 2024

De vorige horrorchallenge liep er een beetje tegenaan dat ik van de New French Extremity de meest aansprekende titels met goede waarderingen al zo'n beetje gezien heb; Martyrs, In my Skin, Inside, Haute Tension etcetera. Dus ik was blij om op de Letterboxd New French Extremity-lijst de nieuwe film van Alexandre Bustillo en Julien Maury te vinden. Op een enkele review na vind ik verder weinig 'bewijs' dat we deze onder New French Extremity mogen rekenen, but I'll take it.

Ledouen en Hamy spelen de twee coppers die het mysterie van de moorden en verdwenen kinderen proberen te ontrafelen. Ik had Virginie Ledoyen niet meer gezien sinds Danny Boyle's The Beach (2000), dus ik herkende haar 25 jaar later niet direct (ik had de cast niet bekeken). Het meisjesachtige is er vanaf, maar met inmiddels 48 levensjaren achter de rug, is het nog steeds een fraaie verschijning. Hamy kende ik nog van Malgré la Nuit (2015) en Sibyl (2019) en is een degelijke mysterieuze leading man, voor zover we daarvan kunnen spreken bij deze film.

Bustillo en Maury zijn natuurlijk oudgedienden van de [New French Extremity, de twee werken al 20 jaar samen en leverden eerder films als À l'Intérieur (2007), Leatherface (2017), Livide (2011) en The Deep House (2021) af; op een na allemaal zevens voor mij. Dat verandert met deze bovennatuurlijk police procedural (een echte horror is The Soul Eater niet) gelukkig niet, al hoort de film voor mij niet bij hun betere werk.

Het is wel fraai en vakkundig genoeg om naar boven af te ronden.

3,3*

Short Night of Glass Dolls is het regiedebuut van Aldo Lado, van wie ik afgelopen zaterdag Chi l'ha Vista Morire? (1972) zag, en eerder L'Ultimo Treno della Notte (1975). Beide films kregen een zesje van mij, maar deze heeft het hoogste gemiddelde van de drie en mag zich op 4 wendyvortex sterren beroepen, plus 3,5* van joolstein, Tonypulp en Baspls. Iedereen lovend? Nee. Noodless kon er met 2* beduidend minder mee, dus ik was benieuwd of Lado nu ook bij mij zijn eerste ruime voldoende zou scoren, met deze giallo van de lijst BFI's 100 European Horror Films.

Dat is helaas niet zo. Het ridicule plotje over de man zonder hartslag die in het mortuarium zijn eigen moord probeert op te losssen, dat na de fijne openingsscène maar wat voortkabbelt zoals Noodless het omschrijft, wist ook mij niet te grijpen. Wel fraaie beelden van Giuseppe Ruzzolini en een gelukkig weer wat sterker einde. Maar een helaas te klein rolletje van mijn early crush Barbara Bach en een wat repetitieve score van grootmeester Morricone.... Het resultaat is net niet genoeg, en helaas dus een derde zesje voor Lado.

Jean Sorel deed me hier trouwens erg aan Franco Nero denken met die ogen van hem, grappig.

3,2*

vote posted

Castle Freak is een film die al veelvuldig in de horrorchallenge voorbij is gekomen... Wellicht dat de tot de verbeelding sprekende poster daar een rol in speelt; of men komt gewoon voor regisseur Stuart Gordon en Jeffrey Combs, en JM is een beetje een pervers mannetje. Wie weet, het een hoeft het ander natuurlijk niet uit te sluiten.

Ik vond Castle Freak aangenaam wegkijken. Hoewel de Lovecraftiaanse component voor mijn gevoel niet enorm aanwezig was, is het nochtans gebaseerd op zijn korte verhaal 'The Outsider'. Hoe dan ook, Gordon maakt er zoals je mag verwachten een lekkere pulpy horrormysterie van met een freaky kasteelmonster, een blind meisje, vochtige kerkers, mismaaktheid, sex en afgehakte pielemuizen van.

3,2*

Ik had El Conde eigenlijk beide afgelopen horrorchallenges al willen kijken, maar kon op de een of andere manier steeds een nóg beter idee vinden voor de categorieën waar hij in paste. Nu vond ik het echt wel tijd, dus werd deze Chileense Netflix horror onder 'Latin American Horror' geprogrammeerd voor de subgenre challenge. Vampire horror (of Black & White Horror) had wellicht meer voor de hand gelegen, maar daar had ik al iets staan (net als voorgaande jaren). Gelukkig kon ik hem dit jaar elders kwijt.

Van de eerdere films waarin Pablo Larraín de nalatenschap van Chili onder Pinochet beschouwt, zag ik NO (2012), die me iets tegenviel, en El Club (2015) waar ik meer mee kon. Dan blijft naast deze El Conde, alleen Post Mortem (2010) over, die we bewaren voor een andere keer. Heel andere films sowieso, aangezien Pinochet en Chili's worsteling met het verleden, hier in een satirische vampiermetafoor worden gegoten.

Werkt dat? Volgens veel MovieMeter gebruikers niet, en ik vrees dat ik daar wel een beetje in kan komen. Gelukkig is het bij Larraín zoals gebruikelijk wel een uiterst verzorgde productie, ditmaal met een imposante klassieke soundtrack (de film opent verrassend genoeg met de Radetzkymars (Tiet-en-Kont). Maar het zijn de visuals van DoP Lachman en naar verluidt ook Larraín zelf, die de film voor mij net over de streep trekken om naar boven af te ronden. Daarmee voeg ik me naast Number23, volgens mij de enige andere horrorchallenge deelnemer die ook 3,5* uit 'durfde' te delen.

3,4*

Je verloofde meenemen naar een stag party in de Australische Outback... What could possibly go wrong...? Met slechts 7 stemmen en één enkele review (van de Joolz hierboven die 1,5* gaf) geen horror die via MovieMeter op mijn kijklijst is gekomen. Hoe dan wel? Nou, Birdeater staat ondanks die 1,5* in de The Official Top 50 Horror Films of 2024 van Letterboxd, op #23. Dat betekent uiteraard dat hij onder veel van de grotere namen staat, maar alsnog een hoger gemiddelde waardering heeft dan titels als Speak no Evil, Beetlejuice, Beetlejuice, A Quiet Place Day One, Maxxxine en Abigail. Toch maar kijken dus.

Doorgaans haal ik meer uit arty slowburners dan joolstein, maar hier moet ik hem absoluut gelijk geven. Het duurde een goed uur voor er een moment kwam dat ik een beetje interessant vond. Met name over het sound design, de audiomix is onvoorstelbaar ruk met niveautje studentenfilm. De soundtrack overstemd zowat de dialoog, en ik kan niet begrijpen hoe regisseurs Jack Clark en Jim Weir dat niet zelf door hebben gehad... De sfeer is awkward en drukkend, wat op zich aardig is gedaan, maar ook de dialogen voelen niet natuurlijk. Wanneer uiteindelijk de grootste redeeming quality van je film is dat Shabana Azeez een leuk gezicht heeft om naar te kijken, dan sla je de plank toch wel behoorlijk mis.

2*

vote posted