Opinions

Amer is een Belgisch/Frans eerbetoon aan de Giallo. Dat is al genoeg om ervoor te zorgen dat mijn interesse is gewekt.

De film verteld het verhaal van een vrouw in drie perioden van haar leven. De film begon heel sterk als een klein meisje een nacht doorbrengt in het huis waar zojuist haar opa is overleden. Er is een beklemmende spanning en mede door de gesluierde oma is het bij vlagen zelfs eng. Helaas draait de film daarna eigenlijk nog maar om een ding, sensualiteit. Werkelijk alles wordt in erotische context gezet. En laat het erotische aspect van Giallo nou net het gene zijn dat ik niet waardeer aan het genre. De hele film gaat verder eigenlijk nergens over en word pas helemaal aan het einde een beetje interessant als er wat actie in voor komt.

Inhoudelijk stelde de film dus erg teleur, vooral na het sterke begin. Op visueel gebied vond ik de film dan wel weer bijzonder geslaagd. Op enkele drukke en veel te lange experimentele shots na is de hele film bijzonder mooi opgenomen. De film is grotendeels op echt film gefilmd (zo vermeld Kodak in de eindcredits), door de film op 16mm te filmen en vervolgens uit te vergroten naar 35mm krijg je dezelfde korreligheid die jaren '70 films vaak hebben. De composities doen Argentoësk aan, de zooms zijn af en toe Fulciaans en het magnifieke kleurgebruik in de droomsequenties is erg Bavaësk. Op een briljante manier wordt de manier van belichten die Mario Bava kenmerkt nagedaan, fel groen, rood en blauw. Helaas is de film daarna grotendeels met 'normale' belichting opgenomen.

De film heeft geen originele soundtrack, maar gebruikt enkele zeer mooie jaren '70 soundtracks van Bruno Nicolai, Stelvio Cipriani en Ennio Morricone. Ik dacht eerst dat het alleen nagedaan was.

Quentin Tarantino schijnt het een hele goede film te vinden. Dat verbaasd mij niet, want net als Tarantino's films is Amer visueel erg interessant, maar inhoudelijk niet. Wat Tarantino doet met cult-films en de Aziatische cinema doen Hélène Cattet en Bruno Forzani met de Giallo. Eigenlijk doet de film met alles aan Tarantino denken, de lange perioden zonder muziek en de gepikte Ennio Morricone-soundtracks uit eerdere films onder andere.

Hier had echt meer in gezeten, jammer dat er zo'n rare experimentele weg is ingeslagen. De visuele verwijzingen naar de Giallo waren wel echt fenomenaal en bewijzen dat onze Zuiderburen toch wel in staat zijn om interessantere films te maken. Ik zal L'Étrange Couleur des Larmes de Ton Corps van hetzelfde regisseurs-duo nog een kans geven in de toekomst omdat het lijkt alsof die film wel echt een plot heeft, en de titel is ook typisch Giallo.

"The loudest one in the room is the weakest one in the room."

American Gangster verteld het verhaal van de oud chauffeur van een overleden Misdaadkoning uit Harlem die zijn eigen imperium opbouwt door Heroïne direct uit Vietnam te importeren via het Amerikaanse leger. Tegelijk probeert een agent zijn organisatie op te rollen, hij komt echter niet ver door de grote corrupte in het New Yorkse politiekorps.

Frank Lucas is zonder twijfel Denzel Washington's beste rol. Op een sterke manier zet hij de misdadiger neer, zowel intimiderend als menselijk. Russell Crowe doet het verder ook goed als de Richie Roberts.

De film is mooi opgenomen. De jaren '60/'70 was goed gedaan, maar op een of andere manier vond ik het toch net wat te modern over komen. De muziek van Marc Streitenfeld vond ik erg goed.

De film is vrij lang, maar wist de aandacht toch goed vast te houden. Bepaalde dingen hadden beter belicht kunnen worden en ik vond het ook onwaarschijnlijk dat iemand zo machtig als Lucas zich zo laat intimideren door die corrupte agent. Verder heb ik toch weinig aan te merken. Mooi om te zien hoe Lucas zijn imperium opbouwt en de touwtjes strak in handen heeft.

Uitstekend Misdaad/Drama van Scott.

American Graffiti is George Lucas' nostalgische uitstapje naar de tijd van zijn tienerjaren. We volgen een aantal jongemannen die op het punt staan volwassen te worden. Twee jongens twijfelen of ze de volgende dag het dorp verlaten om te gaan studeren. Wat volgt is een nachtelijk avontuur met heel veel auto's.

Richard Dreyfuss, die later in Jaws zou spelen en voormalig kindacteur en regisseur in spe Ron Howard speelde leuke hoofdrollen. Verder heeft ook Harrison Ford een kleine rol.

De film heeft een heerlijk nostalgisch sfeertje. Mooi geschoten nachtscènes met typerend kleurgebruik, veel glanzende auto's en typerende kleding en kapsels voor die tijd. De soundtrack bestaat volledig uit klassiekers uit die tijd. Ik vind het altijd wel wat hebben die jaren '50/'60 muziek.

De film is in principe plotloos maar door de luchtige humor en het solide script weet de film de aandacht prima vast te houden. De personages zijn gebaseerd op verschillende fases in de jeugd van George Lucas. Zo was hij een nerd met dramatische uitgaanservaringen, een straatracer en ging hij studeren (wat in Amerika een hele verhuizing inhoud). Studio's waren niet echt kapot van Lucas idee om een zestigerjaren-film te maken en dus moest hij het met een klein budget doen. De film is chronologisch opgenomen, veel is ter plekke geïmproviseerd (de scooter-crash en de waterballon bijvoorbeeld) en acteurs als Ford schijnen de helft van de tijd dronken geweest te zijn. Uiteindelijk werd de film een succes en volgde een vervolg en vele andere nostalgische films.

Leuk om een keer gezien te hebben en zeker vermakelijk werkje van Lucas dit.

"Don't fuck with me 'cause I'm the most dangerous man in this prison. You know why? 'Cause I control the underwear."

American History X verteld het verhaal van Neo-nazi Derek. Over hoe hij zijn gezin meesleurt in de ellende. Als hij drie mannen heeft neergeschoten, moet hij de gevangenis in. Eenmaal uit de gevangenis is Derek een totaal ander persoon...

American History X is een ijzersterk drama dat op een goede manier laat zien hoe achterlijk racisme en rassenhaat zijn. Ook los van het racisme vind ik Neo-nazi's bijzonder vreemde lui, met name die uit de VS. Het is toch raar om de mensen waar je opa of overgrootvader tegen heeft gevochten te verafgoden? De mensen waar je eigen land met man en macht tegen heeft gevochten... Alleen zwarten-haat is bij die Neo-nazi's en KKK lui trouwens niet het geval. Ook blanken zoals Joden en Katholieken (zoals mijzelf) zijn bij hun ook het leven niet zeker.

Aanvankelijk vond ik het ongeloofwaardig dat iemand ineens een goed mens wordt door in de bak te hebben gezeten, maar nu ik er over na denk is het toch wel goed gebracht. Door de prettige omgang met die neger in de wasserij en de (zacht gezegd) bijzonder onprettige omgang met zijn mede Nazi's, is het niet onwaarschijnlijk dat hij terugkomt op zijn racistische opvattingen.

Edward Norton speelt een sterke hoofdrol, waarin hij zowel meedogenloos als zorgzaam weet over te komen. Stacy Keach (Prison Break) was verder wel aardig als de Führer van de Neo-nazi’s.

De film is degelijk opgenomen, met hier en daar een paar bijzonder mooie shots. De tegenstelling tussen zwart-wit en kleur was ook wel sterk gedaan, dat maakte de flash-backs iets overzichtelijker. Ook goede muziek van Anne Dudley, de orkestrale muziek zou je eigenlijk niet zo snel verwachten bij een dergelijke film maar past verrassend goed.

Het einde maakt de film nog een stuk dubbelzinniger, al heb ik wel mijn vraagtekens waarom een jongetje op klaarlichte dag op school iemand neerschiet. Toch geeft het de film een toepasselijke dramatische twist, door Dereks verleden komt zijn broertje alsnog om het leven.

Al met al is American History X een bijzondere film die terecht gewaardeerd wordt, ijzersterk drama, goed acteerwerk en een degelijke afwerking.

Is that Donald Trump's car?

Patrick Bateman is een ambitieuze yup en compleet geobsedeerd met uiterlijk vertoon, de muziek van Huey Lewis And The News en moorden...

Tijdens het kijken van American Psycho vraag je je steeds af waar je naar aan het kijken bent. Een horror-film? Een komedie? Een maatschappijkritische film? Of alles tegelijk. Komisch is het in ieder geval wel, neem de scène waar de heren visitekaartjes vergelijken en Bateman tot op het bot jaloers is.

Bateman krijgt met geen enkele consequentie te maken van zijn moorden. Als hij aan het einde aan zijn advocaat verteld dat hij een moordenaar is denkt die dat hij een grap maakt. Uiteindelijk houd de film het in het midden of het zich allemaal in Bateman's hoofd afspeelde of echt is gebeurd. Toch zitten er in de film diverse verwijzingen die suggereren dat de moorden niet echt hebben plaatsgevonden. Zijn assistent vind een notitieblok waarin alle moorden staan getekend, hij praat gedurende de film diverse malen over zijn moorden zonder reactie van anderen, niemand hoort dat hij met een kettingzaag door het gebouw rent, een auto explodeerd door een schot van een pistool en een pinautomaat vraagt "Feed stray cat to machine". Dit alles lijkt te suggereren dat het slechts de fantasie van Bateman is.

Uiteindelijk denk ik dat de film bedoeld is als kritiek op materialisme en yuppie-cultuur. Als alles zo kil en oppervlakkig is ben je in wezen toch ook een psychopaat?

Al jaren in mijn bezit maar nog nooit gezien. Nu dan eindelijk eens opgezet voor de Horror Challenge. Eigenlijk wilde ik The Wolf Man en The Curse of the Werewolf (met Oliver Reed) kijken, maar besloot toch maar eerst voor deze film te gaan. Grappig genoeg worden beide films hier genoemd.

Twee Amerikaanse toeristen trekken door Noord-Engeland. In een mysterieus dorpje worden ze op de heide door een wolf aangevallen. Als een van hen later in een ziekenhuis in London ontwaakt raakt hij er langzaam maar zeker van overtuigd dat hij een weerwolf is geworden.

Op een of andere manier had ik helemaal niet verwacht dat het een komedie film zou zijn. Horror/Komedie is soms geslaagd, maar meestal waardeloos, ik heb toch liever 'serieuze' horror. Toch vind ik dat John Landis de humor hier lekker luchtig brengt en de spannende momenten niet laat verpesten. Al vind ik wel dat hij af en toe net te ver gaat en dat hij dat hij beter een meer serieuze aanpak had kunnen kiezen.

De film begon heel sfeervol op de spook-achtige heiden. Heerlijk regenachtig sfeertje hangt er, alleen nog maar versterkt door de muziek. Ook de beelden van London, waar mensen door de weerwolf worden achtervolgt waren erg sterk. De gave droomscènes zagen er ook erg goed uit.

Speciaal voor deze film is de categorie Beste Make-up Special Effects bij de Oscars ontstaan. Rick Baker heeft terecht de prijs gewonnen want zijn werk aan deze film is uitstekend. De transformatie scène zag er erg indrukwekkend uit en verder zagen de wolf en de gore er ook zeer goed uit. Baker werkte tegelijk ook als supervisor aan The Howling waar zijn leerling Rob Bottin de special effects verzorgde. Bij The Howling zag de wolf er minder uit maar de transformatie vond ik mischien wel beter. Ook The Company of Wolves had een erg gave transformatie scène.

Blue Moon vond ik erg goed werken bij de film en paste vooral goed in het begin. Daarna vond ik dat Landis wat teveel bestaande muziek gebruikte. Elmer Bernstein heeft een erg mooie en spannende soundtrack voor de film gecomponeerd, maar daar zijn maar 7 minuten van gebruik in de film.

Al met al zeker geen slechte weerwolf-film. Zonder de luchtigheid en de gave effecten zou het echter een vrij standaard horror-filmpje zijn geweest. Het einde is veel te abrupt en er had veel meer mee gedaan kunnen worden. Door de special effects en make-up alleen al is de film echter het bekijken meer dan waard.

"Do you wear that hat in Hamburg?"
- "What's wrong with a cowboy in Hamburg?"

Ripley verhandeld vervalste schilderijen op een veiling in Hamburg. De Duitse lijstenmaker Jonathan is de enige die doorheeft dat het vervalsingen zijn. Ripley betrekt hem bij zijn illegale handeltje. Jonathan is ziek en hoopt zijn gezin geld na te kunnen laten.

Goede rol van Bruno Ganz. Apart om hem zo rustig en kalm te horen spreken als je zijn rol in Der Untergang gewend bent. Ook Dennis Hopper speelde wel aardig en de regisseurs Nicholas Ray, Sam Fuller en Gérard Blain hebben ook leuke rolletjes. De Duitsers en Amerikanen waren prima te verstaan, alleen die Fransoos was echt nauwelijks te verstaan (lastig gezien mijn versie zonder ondertiteling is).

De film was bijzonder mooi opgenomen. Wenders maakt mooi gebruikt van de mooie wolkenluchten en de uitstraling van de havenstad Hamburg en de metro van Parijs. Ook opvallend vond ik dat de film bijzonder modern overkomt. Ik dacht namelijk dat het een film van 1987 was. De muziek was ook erg goed. Mooie combinatie van ritmische gitaren, spannende muziek en de harmonica van Jürgen Knieper.

Wat ik wel aan te merken heb is dat het plot wat beter uitgewerkt had kunnen zijn. Ripley zou een meester manipulator zijn, dat haal ik niet zo uit deze film. Helemaal aan het einde laat Jonathan hem gewoon alleen achter, omdat hij de ambulance in de fik heeft gestoken? Ook snap ik niet goed wat de moorden nou met het verhandelen van illegale kunstwerken te maken heeft, maar dat kan er ook aan liggen dat ik die Fransman niet kon verstaan. Wat wel goed was uitgewerkt was Jonathan's angst voor zijn ziekte en dat hij zijn familie geld wil achterlaten, mocht hij overlijden.

Al met al vind ik Der Amerikanische Freund een erg goede Duitse film. De film is spannend, meeslepend en mooi opgenomen. Mooi eerbetoon aan de Film Noir.

Op het Spaanse schip La Amistad vind een opstand van slaven plaats. De slaven overmeesteren het schip en vermoorden de Spanjaarden. Het schip wordt door de Amerikaanse marine binnen gehaald, waarna een moeizame rechtszaak begint over het eigendom van 'de goederen'. Niet alleen de banden met Spanje komen onder druk, President Van Buren's tweede termijn hangt van de uitkomst van de rechtzaak af. Als de slaven vrij komen zou dat namelijk niet goed vallen in de Zuiderse staten en wordt de kans op een burgeroorlog alleen maar groter. De ambitieuze jurist Baldwin zet alles op alles om te bewijzen dat de slaven illegaal uit Afrika komen en ook de hulp van voormalig president John Quincy Addams.

Vanaf halverwege de jaren '80 wilde Spielberg zich steeds meer met serieuze drama's bewijzen. Na met Schindler's List de Holocaust behandeld te hebben, richt hij zich in Amistad op de slavernij (waar hij overigens ook al iets mee gedaan had in The Color Purple). Waar de Duitsers in Schindler's List Engels met een accent praten, spreken de Afrikanen hier gelukkig een Afrikaanse taal en de Spanjaarden Spaans.

Zoals we van Spielberg wel kunnen verwachten is het allemaal bijzonder degelijk. De cinematografie is goed verzorgd en het is allemaal mooi in beeld gebracht. Anthony Hopkins zet een sterke rol neer als voormalig president en Nigel Hawthorne (tevens Brits) deed het ook niet slecht als de huidige president Van Buren (die van Nederlandse afkomst was). Matthew McConaughey was vrijwel onherkenbaar als de jurist en Morgan Freeman paste zo goed bij de film dat ze even snel een personage voor hem verzonnen hebben in het historische verhaal.

Hoewel het allemaal erg bekwaam gemaakt is en de film alles prima verteld, is de film niet altijd even interessant. Het is een echt rechtbank drama met veel gepraat en je moet ook maar houden van de lange scènes waarin de Afrikanen door elkaar schreeuwen. De nadruk ligt heel duidelijk niet op dingen die de slaven hebben meegemaakt maar op de rechtzaak. Komt ook nog bij dat het typisch een film is over Amerikaans patriottisme met lange speeches en toepasselijke muziek.

Historisch gezien vond ik dat er een vrij eenzijdig beeld werd geschetst van het Zuiden en de oorzaken van de burgeroorlog. Het klopt dat een belangrijk onderdeel de slavenhandel was, het Zuiden was immers volledig afhankelijk van Slavenarbeid. Toch beriepen ze zich juist ook op de Onafhankelijkheidsverklaring omdat ze minder federale bemoeienis en meer lokale vrijheden wilden. Daarnaast verbaasde ik me gedurende de eerste helft over de wreedheden van de slavenhandelaars. Het zou erg onrealistisch zijn omdat slaven zo gezond en sterk mogelijk moesten zijn voor de veiling, dus die werden echt wel goed gevoed. Daarnaast is het martelen (beschadigen) en overboord gooien van je eigen 'goederen' niet bepaald goed voor de handel. Gelukkig werd dit uiteindelijk verklaard door aan te geven dat het schip is overvallen (de slaven zijn dus geroofd) en de overvallers de proviand niet goed hebben ingeschat en dus alle vrouwen overboord hebben gegooid.

Al met al een prima historische film, al is het een beetje een lange zit.

"GET OUT!"

The Amityville Horror vond ik toch een behoorlijke tegenvaller. Op het eerste gezicht is er niets mis met de film, het begon ook allemaal wel aardig.

Het acteerwerk was prima. James Brolin en Margot Kidder (Jezus, dat haar in het middenstuk... Wat zou Dr. Jones daar van zeggen) speelden samen erg sterk. We krijgen ook een goede introductie in het begin en de opbouw is allemaal wel goed. Het probleem is echter dat de film eigenlijk helemaal nergens spannend of eng word. Uiteindelijk krijgen we een sub-plot met een priester maar dat word niet goed uitgewerkt, en ook de oorsprong van het huis word aan het einde verwaarloosd. Ook het hele "gebaseerd op een echte gebeurtenis"-gedoe vind ik maar niets. De echte familie Lutz beweert namelijk nog steeds dat het echt een spookhuis is, er zijn diverse 'documentaires' over gemaakt en voor de grap moet je eens kijken hoe dom die zijn. De filmmakers geloven in ieder geval dat ze de boel bij elkaar hebben verzonnen om geld te verdienen met het boek.

Het huis heeft een geweldige uitstraling maar helaas heeft de film niet genoeg sfeer en spanning om je interesse vast te houden. Het is ook eigenlijk allemaal te lang en veel te psychologisch.

De film straalt de jaren '70 uit, de typische beeldkwaliteit en de enorm schelle en luide geluideffecten en schreeuwen. De muziek van Lalo Schifrin was best te doen. Aan het einde van de film moest ik een aantal keer aan The Shining denken, erg grappig.

Amityville is zeker geen slechte film, maar faalt als horror-film en is verder ook niet bijzonder vermakelijk. Een veel betere film over spoken/geesten is bijvoorbeeld Poltergeist, een film met wel een heleboel spanning.

Alex gaat voor het eerst in jaren naar zijn ouderlijk huis. Onderweg duikt in zijn auto Sandra op, die vanaf nu de rol van Alex vriendin aanneemt. Aangekomen bij het ouderlijk huis blijkt zijn moeder ziek. Alex broer Aram, die als twee druppels water op Alex lijkt, komt samen met Wouter terug van een mislukte overval. Er ontstaat een grimmige stemming tussen de twee broers, heeft het mischien te maken met een voorval uit het verleden?

AmnesiA is een van de weinige pogingen om een Nederlandse surrealistische mystery-film te maken. Het koste nogal wat moeite om de dvd in handen te krijgen (en de beeldkwaliteit is niet al te best), maar ik heb het wel over voor deze experimentele film van Martin Koolhoven.

Fedja van Huêt speelt een sterke dubbelrol als de tweeling. De manier waarop hij de twee verschillende broers neerzet doet denken aan Jeremy Irons in Dead Ringers. Theo Maassen had een komische bijrol als Wouter, Carice van Houten speelt Sandra en Carly Wijs had ook een rol als de vrouw in de flashback (zou zweren dat het Monic Hendrickx was).

De film bezat een soort Lynchiaanse sfeer met de grimmige absurditeit en de humor van Twin Peaks, alleen dan met een Nederlands tintje. Elementen zoals het uit het niets opduiken van Sandra, de flash-backs, het verwerken van misdaad-elementen en de excentrieke baas van Aram doen allemaal heel erg denken aan het werk van David Lynch. Door de humor werd de film nog surrealistischer en absurder dan hij al was. Van mij had de nadruk meer op mystery en grimmigheid mogen liggen, maar ik moet wel toegeven dat ik Wouter en Ahram me een aantal keer echt de slappe lach hebben gegeven (en dat heb ik niet vaak).

AmnesiA vond ik bijzonder sterk opgenomen. Het kleurgebruik was lekker donker en deed een aantal keer aan het werk van Mario Bava denken (niet gek want Koolhoven is immers fan van Gialli). De film bevat veel dutch angles en sterke close-ups. Met name het begin van de film en de flashbacks vond ik bijzonder sterk gefilmd. Ook het effect van de tweeling was goed gedaan. De soundtrack van Fons Merkies is erg mooi en sfeervol. Goede combinatie van duistere synthesizerklanken en melancholische orkestrale muziek. Goede setting ook, opgenomen in België. De film is vrij eenzijdig qua locatie, maar het was wel mooi afgelegen en sfeervol. Destijds gemaakt voor 800.000 gulden (zo'n 400.000 euro).

Op de DVD zat ook een making off die door Theo Maasen was gefilmd. Als je die kijkt krijg je spontaan medelijden met Koolhoven. Ze liepen hem allemaal een beetje in de zeik te nemen en het leek alsof hij de enige was die de film echt serieus nam. Des te knap dat de film is geworden zoals ie is. AmnesiA is overigens tot Brimstone de enige film die Koolhoven helemaal zelf heeft kunnen schrijven. Koolhoven wil eigenlijk genrefilms maken, maar AmnesiA en Brimstone zijn tot nog toe de enige projecten die hij erdoor heeft gekregen. Ik hoop dat Koolhoven ons in de toekomst met meer van dit soort pareltjes gaat verblijden.

Al met al vond ik AmnesiA een geslaagde film. Hij mag zeker op het lijstje van beste en meest bijzondere films van eigen bodem. Een sterk surrealistisch drama met een (mischien iets te) komische toon.

Een indrukwekkend Drama van Michael Haneke over een ouder echtpaar waarvan de vrouw steeds verder aan het aftakelen is. Het acteerwerk was uitstekend evenals de cameravoering. Toch bracht de stijl van Haneke een zekere afstandelijkheid in de film, die niet altijd even goed werkte. De film is in ieder geval niet overdreven sentimenteel, eerder net iets te afstandelijk op een moment dat wat muziek of een extra close-up geen kwaad had gekund.

"Ze hebben monsters van het water genomen."

> - "Het lijkt erop dat het monster hen genomen heeft."

Na De Lift wederom een geweldige film van Dick Maas. Amsterdamned is eigenlijk een soort Nederlandse Giallo met ook nog best wat actie.

Huub Stapel speelt een stoere politieagent die een vreemde moord in de kanalen van Amsterdam moet gaan oplossen. Hij speelde prima, wat beter als in De Lift. Ook leuk om Jules Croiset weer een keer te zien in een klein rolletje als de burgemeester. Serge-Henri Valcke en Monique van de Ven speelde ook prima. Zeker voor een Nederlandse film viel het qua acteerwerk reuze mee.

Wederom maakt Maas zijn eigen soundtrack en ik vond het weer heerlijk die analoge synthesizers. De muziek geeft de film een heerlijke atmosfeer en spanning. Ook dat liedje aan het einde van de groep Loïs Lane was wel grappig, lekker 80s.

Amsterdamned heeft een goed verhaal en is toch best wel onvoorspelbaar. Geweldig hoe Maas soms uit de duiker filmt, waarschijnlijk een beetje afgekeken van Jaws en The Evil Dead. Erg mooie beelden van het zomerse Amsterdam en geweldig hoe ze in de nacht-scènes gebruik hadden gemaakt van blauwe belichting.

Voor mij ook een positieve verassing waren de special effects en de actie. De legendarische speedboot scène was fantastisch. Kan liefhebbers aanraden om de making of te bekijken. Schijnbaar hebben er een aantal buitenlandse (voornamelijk Britse) mensen de special effects verzorgt. Zo heeft de film zelfs matté paintings van het zelfde team dat Superman: The Movie en Labyrinth heeft gedaan.

Zelfs de gore en make-up effecten (die helemaal door een Nederlands team zijn verzorgt) waren best goed gelukt.

Voor het budget van 6 miljoen gulden (= 2,72 miljoen euro) is het zeker niet slecht gedaan. Heb lang niet zo'n vermakelijke film gezien. Snap niets van de wat lage waardering in Nederland, dit is juist een van die gelaagde Nederlandse producties. Bovendien heeft de film de tand des tijds aardig doorstaan, ben stiekem toch wel erg benieuwt naar de extra minuten op de blue-ray.

Aanrader deze Nederhorror.

Erg grappige film. Robert De Niro doet het best goed. Leuke amerikaanse humor.

Goede film. Na herziening is deze toch weer erg leuk.

Erg mooie en realistische tekenstijl. Erg goede handgetekende animatie. Erg mooie achtergronden. Vreselijke CGI. Leuk verhaal. Matige liedjes. Beetje druk.

Pooka (de hond van Anastasia) lijkt wel heel erg veel op Gurgi uit The Black Cauldron. Ik was vergeten dat Bartok oorspronkelijk ook uit Anastasia kwam (waarom hij ook een eigen film kreeg die zich veel eerder afspeelt en hoe hij bij raspoetin is gekomen is mij een raadsel).

Deze film kon net zoals The Secret of NIMH of The Land Before Time een van de meer serieuzere Bluth-films worden. Het begint allemaal wel erg mooi en verhalend maar als er veel word gezongen en drukke personages naar voren komen word het al snel wel te druk.

Erg goede en vermakelijke film.

De film verteld het verhaal van iconograaf Andrei Rublev ten tijde van de Tartaarse invallen in de 15e eeuw. De film houd zich bezig met de relatie tussen de mens en god, de mens en de natuur en de kunstenaar en het volk.

Andrey Rublyov is weer bijzonder mooi opgenomen. Opmerkelijk is dat de film totaal niet geënsceneerd overkomt. De pas geschilderde Kathedraal, de rook en de modder, maar ook de gigantische veldslagen en grote shots van steden. Het ziet er allemaal zeer middeleeuws uit en je wordt er nauwelijks aan herinnert dat het een film is waarnaar je aan het kijken bent. Overigens was het soms een beetje te realistisch misschien, want er zaten een aantal stunts met paarden in de film die er behoorlijk riskant uit zagen.

Het mag dan Tarkovsky’s meest spectaculaire film zijn, nog steeds behoud hij zijn uitzonderlijk oog voor detail en probeert hij de aandacht op de natuur te richten, o.a. in de vorm van druppelend water. De hele film is in mooi zwart-wit geschoten, wat de film ook een donkere middeleeuwse uitstraling geeft, maar dan krijgen we helemaal aan het einde prachtige kleurenbeelden van Rublev’s iconografie te zien.

Ik kom er nu achter dat ik de aller kortste 185 minuten-versie van de film heb gezien. Het was dan wel een mooie restauratie, ik vind het toch wel erg jammer. Ik vond de overgangen namelijk te groot en voor Tarkovsky's doen waren er niet bijzonder veel long shots. Toch vond Tarkovsky de kortste versie wel de beste. Hij was dan wel gedwongen om de film in te korten, maar heeft dit wel zelf mogen doen. De film is toentertijd niet uitgebracht in de Sovjet-Unie, begrijpelijk sinds de Atheïstische Unie de religieuze toon van de film niet kon waarderen en de film zich bezig houd met het ontstaan van het Tsarenrijk.

Andrey Rublyov is een erg indrukwekkende en bijzondere film. Niet alleen hebben we een perfect realistisch portret van de harde donkere Middeleeuwen in het Orthodoxe Rusland, maar daarnaast is het ook inhoudelijk een bijzondere film. Andrei filmt Andrei, de Sovjetrussische filmmaker verkend weer zijn gebruikelijke religieuze en filosofische thema’s en de film zit boordevol symboliek. Dit alles onder begeleiding van klokken, een Orthodox koor en het geluid van druppelend water.

I Saw The Devil is een Koreaanse wraakfilm met horror-elementen. Door de vele achtervolgingen en gevechten heeft de film ook het label actie gekregen.

Een seriemoordenaar ontvoerd meisjes om ze in zijn kelder te villen. Op een dag vermoord hij het verkeerde meisjes, namelijk de dochter van de commissaris. Een geheim agent die verloofd was met het meisje beloofd zijn schoonvader de moordenaar te zullen laten lijden. Maar om de juiste hoeveelheid wraak te nemen op het monster, moet hij eerst zelf een monster worden.

Waar de titel I Saw The Devil op slaat wordt nergens duidelijk in de film. Het hele mystery-aspect is ook niet echt aanwezig in deze film. Ergens doet het een beetje denken aan de TV-serie Hannibal waarin Will Graham het opneemt tegen seriemoordenaars en uiteindelijk bang is om er zelf een te worden. Normaal gesproken is de moordenaar een intimiderende persoon die de held verrast. Hier is het echter precies andersom. De held verrast de verblufte moordenaar en verslaat ze ongewapend.

Uiteindelijk vond ik het zeker geen slechte film. Goed opgenomen en een aantal sterke confrontatie-scènes. Wel vond ik het erg jammer dat het Mystery-element ontbrak en de film nogal lang op hetzelfde bleef doorgaan. Had er dan ook iets meer van verwacht, dan alleen het wraak-aspect.

"I gotta thing about chickens."

In de jaren '50 krijgt privédetective Harry Angel de opdracht om de vermiste zanger Johnny Favorite op te sporen. Zo komt hij uiteindelijk in New Orleans terecht waar de bewoners er vreemde voodoo rituelen op na houden. Maar al snel draait het uit op iets dat hij nooit had kunnen voorstellen.

Mickey Rourke had een beetje een vervelend accentje, maar ik vond hem wel goed spelen. Robert De Niro had achteraf geen hele grote rol (hij word in de credits ook aangeduid als 'Special appearance by') maar ik vond het wel erg goed spelen, het schijnt dat de crew bang van hem werd tijdens de opnames. Het verdere acteerwerk was allemaal ook wel in orde.

Trevor Jones, die eerder epische soundtracks maakte voor films als Excalibur en The Dark Crystal en een erg leuke 80s synthesizer score maakte voor Labyrinth, maakte voor Angel Heart een mysterieuze soundtrack met soundscaping en atmosferische arpeggio's op synthesizer en saxofoonmuziek. Soms passen de verschillende sporen niet helemaal bij elkaar maar over het algemeen vond ik de muziek goed werken.

De cinematografie vond ik erg goed. Mooi hoe ze met donker en licht speelde en geweldig hoe ze gebruikt hebben gemaakt van schaduwen. De film krijgt een mooie onheilspellende sfeer daardoor.

De film zit bom vol mysterie en het verhaal weet op een goede manier boeiend te blijven. Hoewel de link tussen Louis Cyphre en Lucifer snel gemaakt is, kwam de ontknoping voor mij totaal onverwacht (nauw ja, het was in ieder geval niet voorspelbaar). De nogal occulte zaken vond ik ook wel gaaf, ik ben niet zo van de voodoo maar de link tussen voodoo en satanisme was hier aardig gedaan. Ben als horror-fanaat niet snel bang maar toch krijg ik iedere keer weer de rillingen van die duivelse rituelen en occulte zaken. Sommige details in de film waren ook erg slim: Louis Cyphre is gelovig (hij spreekt af in een (katholieke) kerk). Satan was immers eerst een van god's aartsengelen die naar de hel werd verbannen omdat hij in opstand kwam. Ook maakt Louis Cyphre in de film een aantal verwijzingen naar het oude testament. Mooi hoe je je dat soort subtiele dingen realiseert na afloop van de film. Ook de ouderwetse lift die omlaag gaat (naar de hel) was leuk gedaan.

Angel Heart vind ik een sterke mystery, misschien een beetje langdradig halverwege maar daar zit je zo doorheen. Aanrader.

"Religion is flawed because man is flawed."

Erg goed vervolg op The Davinci Code, misschien nog wel beter zelfs.

Tom Hanks zet hier weer een erg gave Robert Langdon neer en de rest van het acteerwerk was ook zeker niet slecht. Vooral Ewan McGregor deed het erg goed als Camerlengo Patrick McKenna.

Mijn compliment voor de filmmakers dat ze zulke goede sets hebben kunnen maken. Het is niet toegestaan om in het Vaticaan te filmen dus is er voor de film een groot deel van het Vaticaan nagemaakt in een studio, door middel van greenscreens werden de sets uitgebreid met CGI en beelden die zijn opgenomen in delen van Rome waar wel opnames mogen worden gemaakt.

Wederom een erg intrigerend verhaal van Dan Brown. En ik vind de veranderingen die Ron Howard heeft gemaakt ook allemaal erg goed.

Erg mooie opnames van Howard al vond ik de Hicks-deeltjes een beetje te... typisch.

Al met al weer een goede, vermakelijke en intrigerende film.

Aanrader.

Angst is een erg aparte en vrij obscure Oosterijkse film. Het is een van de favoriete films van Gaspar Noè, regisseur van Irréversible en Enter the Void, die claimt de film meer dan 40 keer te hebben gezien.

Gebaseerd op de Werner Kniesek, een echte seriemoordenaar. Een man die zijn moeder heeft vermoord komt na 10 jaar vrij uit de gevangenis en breekt in bij een afgelegen huis. Dan komen de bewoners thuis...

Het is eigenlijk een soort Home Invasion, maar dan vanuit het oogpunt van de moordenaar en niet van de slachtoffers. De monologen van de moordenaar, die een soort logica achter de gekte moeten geven, vond ik wel indrukwekkend. Erwin Leder speelt de rol van Psychopaat vol overtuiging en lijkt door zijn onvoorspelbare doen echt gestoord. Ik vond het ook een verademing dat tijdens de moorden niet van die ergerlijke Hollywood-kreten te horen waren, maar de slachtoffers relatief stil blijven.

Naast dat de film een portret is van een gestoorde moordenaar is het ook cinematografisch een interessante film. Het openingsshot is meteen erg indrukwekkend als de camera vanaf het dak van een oude gevangenis helemaal naar beneden gaat. De vele tracking-shots en instabiele bewegingen doen de film heel modern overkomen. Een aantal shot leken haast wel met een steadycam opgenomen, echt geen flauw idee hoe het überhaupt mogelijk was om toendertijd zo te filmen. Op totaal overbodige momenten wordt een grote kraan gebruikt om alles van boven te filmen, erg indrukwekkend. Daarnaast zitten er ook een aantal erg mooi geschoten close-ups in.

Qua gore zal de film sommigen mischien een beetje teleurstellen, want er is eigenlijk maar één moord waar bloed aan te pas komt, maar die is dan ook meteen erg bloederig. Voor de film is varkensbloed gebruikt om het realistischer te doen overkomen. De gore is vrij indrukwekkend, al was het een beetje onduidelijk in beeld gebracht.

De muziek van de Duitse elektronische musicus Klaus Schulze - bekend van de band Tangerine Dream, die enkele fenomenale soundtracks heeft verzorgt - was erg sterk en voegde nog wat originaliteit toe aan het geheel. Het soundtrack-album schijnt haast nog bekender te zijn dan de film zelf.

Angst lijkt mischien op een exploitatie-werkje, maar door de overbodige manier van filmen, de monologen en dingen zoals de teckel (die ook totaal overbodig lange tijd in beeld is) wordt toch echt duidelijk dat het hier gaat om een stukje Art Cinema. Door de controverse rond de film heeft regisseur Gerald Kargl nooit meer een film kunnen maken, jammer wat dit was een veelbelovend debuut. Erg aparte film, die het vooral door de invalshoek, de cinematografie en soundtrack de moeite waard is.

Angustia is een nogal aparte film. Waar ik verwachte naar een vrij standaard Europese Horror-film te gaan kijken bleek dit niet het geval te zijn toen ik erachter kwam dat de film die ik aan het volgen was een-film-in-een-film is.

The Mommy (de film die de mensen in deze film kijken) vond ik over het algemeen eigenlijk veel beter dan de film zelf. Angustia vond ik namelijk erg sterk beginnen, intrigerend verhaal een oogheelkundige die door zijn moeder wordt opgehitst en de ogen van slachtoffers gaat verzamelen... Persoonlijk denk ik dat de film beter was geweest als het niet een-film-in-een-film betrof maar dat de moordenaar uit de eerste film de bioscoop van film 2 zou binnenlopen. Maar de film wil natuurlijk een soort statement maken. Hoewel het me nogal deed denken aan Demoni betreft het hier toch een heel ander soort film, de film op het doek volgt namelijk qua verloop de echte gebeurtenissen en het lijkt soms in elkaar over te vloeien.

Michael Lerner en Zelda Rubinstein vond ik het erg goed doen in het begin van de film. De 'tweede film' heeft wat meer typisch acteerwerk en is ook wat duidelijker nagesynchroniseerd.

De gore van de film was best sterk, al zag ik er niet heel veel van, misschien komt dat omdat mijn versie 5 minuten mist... De film is toch wel heel sterk opgenomen, vooral het eerste half-uur, daarna wordt het een stuk minder. Het oogt allemaal heel Europees en er zitten een aantal mooie close-ups in. Ook goed dat de film in Panavision is opgenomen. Het einde als we de eindcredits in weer een andere bioscoopzaal zien vond ik ook wel grappig gedaan.

Alles bij elkaar is het toch wel een interessante film om een keertje gezien te hebben. Al had er veel meer ingezeten.

Wel een grappige film. Het boek is eigenlijk niet te verfilmen en ik snap wel waarom het dan alsnog is geprobeerd. Een hoop goede acteurs hebben hun stemmen geleend aan de dieren uit animalfarm en de effecten van Jim Hensons Creature Shop zijn om aan te zien. Ook is de orchestrale muziek wel goed. Af en toe wat minder goed (het is dan ook een tv-film van Hallmark) maar toch wel grappig. Deze film toont ook weer mooi aan dat communisme onmogelijk zou kunnen werken, ooh nee animalisme

Akinori Nagaoka's verfilming van Het Achterhuis. Als animatiefreak kon ik een animé-verfilming van het dagboek van Anne Frank natuurlijk niet laten liggen. Ik heb de originele Japanse versie gekeken met Engelse ondertiteling.

Ik ben niet zo weg van alle live-action verfilmingen. Omdat ze allemaal niet niet realistisch zijn (Anne spreekt geen Nederlands maar Engels) en goedkoop ogen naar mijn mening. De vormgeving van deze animatie vind ik dan veel geslaagder. Wel jammer dan er dan geen Nederlandse dub te vinden is.

De animatie van Anne no Nikki is helemaal prima. Prachtige achtergronden en cel animatie. De personages zijn erg mooi getekend vind ik, totaal niet typische manga met grote ogen of overdreven emoties. Erg leuk hoe ze Amsterdam hebben vormgegeven. In de achtergrond ook Nederlandse teksten: "Maaskaas", "Maak nu zelf Jam met Opteka" enz.

Wel is het een beetje geromantiseerd. De film is geen letterlijke verfilming van Anne's dagboek zoals wij dat kennen maar van de manga gebaseerd op het dagboek. Ook gedragen de personages zich niet heel Nederlands. Toch vond ik het zeker niet slecht hoor, alleen bij de scéne dat de onderduikers door de SS worden opgehaald vond ik dat de personages wat te kalm bleven en de SS'ers moeten ook gaan schreeuwen, LAUFEN!!, in plaats van gewoon stil te blijven. Maar verder vind ik dat de film sterk is. De drama werkt erg goed, deze word ook versterkt door de mooie piano muziek. De film had een aantal zee sterke momenten.

Al met al een erg goede film.

-Animatie 9/10

-Cinematografie 9/10

-Verhaal 7/10

-Muziek 8/10

-Algemeen 8,9/10

De historische setting was erg geslaagd en het acteerwerk was ook wel redelijk. Het nut van de oost-Europese accentjes snap ik echter totaal niet. Doe dan gewoon Engels of realistisch Tsjechisch.

Ook vind ik die verzetsstrijders een stel enorme faalhazen. Het is totaal niet realistisch dat zulke prutsers de op twee na belangrijkste man van Nazi-Duitsland moeten uitschakelen. Ik snap best dat de film probeert om de verzetsstrijders op een menselijke manier neer te zetten en niet als standaard heroïsche personages, maar dit is ook weer niet geloofwaardig.

De film is opzich prima opgenomen, maar voor mijn doen was het beeld veel te schokkerig. Die hele handheld-look vind ik maar niets, als je de mogelijkheid hebt voor een stabiel shot neem die dan ook gewoon.

Al met al dus geen topper, maar wel een redelijk vermakelijke film.

Boer Bas - Mijn zonen hebben een moeder nodig.
Antonia - Ik heb jouw zoons niet nodig.
Boer Bas - Heb je dan geen man nodig?
Antonia - Waarvoor?"

Met het landelijke drama Antonia won regisseur Marleen Gorris niet alleen het Gouden Kalf voor beste regie maar ook de Oscar voor beste buitenlandse film. Reden genoeg om deze film eens te bekijken.

De oude Antonia kijkt terug op haar leven wanneer ze aanvoelt dat ze gaat sterven. Ze herinnert zich hoe ze met haar dochter terug is gegaan naar haar geboortedorp in Limburg. Voor de tijd hebben moeder en dochter een hele moderne kijk op het leven. Ze wil kinderen, maar geen man. Hetgeen een conflict met de lokale priester veroorzaakt. Antonia's kleindochter is superbegaafd en zij krijgt op haar beurt ook een dochter. De vriendelijke boer Bas probeert de hand van Antonia te winnen en er ontstaat langzaam een band tussen de twee...

Gorris is een feministe en dat is heel duidelijk af te zien aan de film. Er is natuurlijk helemaal niets op tegen dat er een keer een landelijk drama wordt gemaakt door de ogen van een vrouw, maar de film is wel heel erg gepreoccupeerd met de vrouwelijke personages. De mannen in de film komen allemaal nauwelijks aan bod of zijn inhoudsloze stereotypes, waar de vrouwen allemaal sterk en vrij en intelligent zijn. Alle mannen in de film zijn of vervelende lompe lastbakken of ze worden door de vrouwen gebruikt om een bepaald doel te bereiken. Je wilt een kind dus je gebruikt een man daar even voor, is dat nu wat feministen willen van relaties? Een kind dat opgroeit zonder zijn vader en een vader het contact met zijn kind onthouden?

De rol van Jan Decleir had bijvoorbeeld ook veel groter mogen zijn. Natuurlijk gebeurd het andersom veel vaker dat vrouwen in films inhoudsloze rollen krijgen als lustobject, maar hier worden de rollen omgedraaid en dat is nog steeds een scheve verdeling. Je zou het eigenlijk gewoon 'seksisme' kunnen noemen. Daarnaast is de film ook niet helemaal geloofwaardig, de kinderen van Antonia krijgen alleen maar dochters en die lijken bijna allemaal geen mannen nodig te hebben. Ook heeft de familie wel hele progressieve ideeën over seksualiteit (vergeet niet dat de film zich afspeelt in de periode tussen de jaren '40 en jaren '70). Gorris gaf het zelf al toe tijdens het in ontvangst nemen van haar Oscar: Antonia is een feministisch sprookje. Ik ben erg blij dat ze dat eerlijk toegeeft en ik de film dus ook als zodanig kan beoordelen.

Wat opvalt aan Antonia is dat er bijzonder veel Belgische acteurs in de film spelen, maar die spreken wel met een Limburgs accent en niet Vlaams. Dit levert echter wel een probleem op, Antonia is Hollands maar haar dochter is zo Vlaams als maar kan zijn en de dochters die daarna in het dorp worden geboren zijn weer allemaal Hollands. Willeke van Ammelrooy doet het niet slecht in de hoofdrol, al vond ik haar wel een beetje theatraal. Vooral als ze met haar dochter het dorp binnenloopt en op overdreven wijze als een arrogante stadse (ja ik ben nu eenmaal een dorpeling) alles loopt af te kraken, zijn de dialogen heel erg geforceerd. Later is ze stukken beter in de (liefdevolle) interactie met haar andere dochters en met het personage van Jan Decleir. Decleir speelt op charmante wijze boer Bas, al vond ik het erg jammer dat hij geen grotere rol had. Het zou juist erg leuk zijn om te zien hoe hij hopeloos verliefd is op deze vrijgevochten vrouw en zij uiteindelijk toch voor hem kiest (nu komt het een beetje uit de lucht vallen).

Een ding waar ik me erg aan stoorde tijdens het kijken van de film was de voice-over. Ik durf ook te beweren dat die in de Amerikaanse versie ontbrak. De voice-over voelt aan als een opgelezen boek en is de helft van de tijd totaal overbodig. "Antonia stond op van haar bed", nog nooit gehoord van Show-don't-tell? Ik denk in ieder geval dat de film beter was geweest zonder. De belerende 'stadse' toon van de stem van Lineke Rijxman werkte me ook op mijn zenuwen.

Wat er ook ook over de inhoud gezegd kan worden, Antonia is wel een erg sfeervol drama met prachtige beelden van het platteland. De film is deels opgenomen in Eygelshoven in Zuid-Limburg en voor veel buitenopnames is ook het pittoreske Franse dorpje Neuville-lez-Beaulieu in de Ardennen gebruikt. Een prachtig dorp waar de tijd geen greep op heeft gehad, maar niet bijster overtuigend als een Nederlandse plaats. Het voegt echter wel toe aan het 'sprookjeskarakter' van de film. Net als het surrealisme trouwens. De dochters van Antonia zien namelijk regelmatig mysterieuze verschijningen zoals een knipogende Jezus of een glimlachende Maria en laten we ook zeker niet vergeten hoe de onderwijzeres in een Venus veranderd. Deze vlagen van surrealisme zijn ongetwijfeld geïnspireerd door Cinema Paradiso waar de jonge Toto de leeuw in de bioscoop tot leven ziet komen.

Al met al een van de betere Nederlandse films. Ook al had het mijns inziens veel beter gekund, het acteerwerk was goed, de locaties mooi en de muziek was ook prettig sfeervol. Antonia is een feministisch sprookje, verpakt in een sfeervol en degelijk drama.

Vroeger tussen 2007 en 2009 was ik een bezopen fan van het Huis Anubis. voor de tijd dat ik echt goede films ontdekte en meer tekenfilms ging kijken keek ik echt naar dit soort Nederlands/Belgische pulp. als ik het terug kijk moet ik er bijna van huilen hoe slecht het was. maar vroeger vond ik het zo goed. het verhaal van de serie is ook wel goed. alleen het is allemaal zo slecht geacteerd alleen Victor word goed gespeeld.

“The Horror...The Horror”

Hoewel ik grote interesse heb in Geschiedenis in het algemeen, heb ik de Vietnamoorlog nooit echt een bijzonder interessant conflict gevonden. Toch zijn er wel een hoop erg sterke oorlogsfilms over deze oorlog gemaakt. The Deer Hunter van Michael Cimino, Platoon van Oliver Stone en Full Metal Jacket van Stanley Kubrick, om er enkele te noemen. Van alle Vietnam-films is Apocalypse Now van Francis Ford Coppola het hoogst gewaardeerd.

Als Captain Willard net terug is van een missie krijgt hij een geheime opdracht. Hij moet de krankzinnig geworden Colonel Kurtz zien te vermoorden. Wat volgt is een reis op de Nùng rivier waarin Willard en zijn metgezellen de meest bizarre en gestoorde kant van de oorlog te zien krijgen.

Joseph Conrad's boek Heart of Darkness lag als basis voor het script van Apocalypse Now. Coppola veranderde de locatie van Congo naar Vietnam en verving Belgisch kolonialisme met Amerikaans Interventionisme. Hoewel er heel veel wijzigingen in het verhaal zijn aangebracht zijn veel dialogen letterlijk uit het boek overgenomen.

Apocalypse Now zou aanvankelijk door George Lucas – de geestelijk vader van het Star Wars-universum - geregisseerd worden. Lucas en Coppola (als producent) waren van plan om de film op te nemen in Zuid-Vietnam terwijl de oorlog nog aan de gang was. Geen enkele studio durfde echter dit risicovolle project te financieren. Coppola ging aan de slag met The Godfather en dat werd een succes waardoor het project weer kans kreeg. Lucas was inmiddels echter druk bezig met Star Wars, waardoor Coppola de rol van regisseur zelf op zich moest nemen. Aanvankelijk zouden de opnames 6 weken in beslag nemen, uiteindelijk werden dit 16 maanden met nog eens 3 jaar voor de montage van de film. De opnames in de Filipijnen waren niet zonder problemen. Conflicten met acteurs, Sheen die een hartaanval kreeg, Filipijnse piloten die werden opgeroepen om het tegen rebellen op te nemen en Brando die een belachelijk hoog loon eiste waren slechts enkele van de vele tegenslagen.

De film is meesterlijk opgenomen. Coppola doet onmogelijke dingen. Het is er allemaal: helikopteraanvallen, explosies, grote constructies. De cinematografie was magnifiek en het kleurgebruik in veel van de beelden was ook ongelofelijk sfeervol, briljant gebruik gemaakt van schaduw en licht. Waar het in Star Wars een originele keuze was om een orkestrale soundtrack te gebruiken in plaats van het voor Sciencefiction voor de hand liggende elektronische, is het hier precies omgekeerd. In plaats van epische militaire muziek bestaat de soundtrack van Apocalyps Now uit muziek van The Doors, flarden van inheemse Vietnamese muziek en elektronische muziek van Carmine en Francis Ford Coppola. Briljant hoe het geluid van helikopters is verwerkt tussen de moog-synthesizers. Het gebruik van Wagner tijdens de helikopteraanval - wat overigens echt gedaan werd in de oorlog, de theorie was dat omdat het Hitler's favoriete muziek was het iedereen agressief zou maken – lijkt zelfs een soort aanklacht van Coppola op het feit dat er vaak heroïsche muziek is te horen in oorlogsfilms.

Af en toe werd de film voor mij iets te absurd. Die Kilgore met z’n surfplank bijvoorbeeld. Maar verder zorgde het surrealisme naarmate Willard hoger op de rivier komt juist wel een prettig vervreemdend effect. De extra scènes van de Redux-versie vond ik echt wat toevoegen. De scène op de Franse plantage voegt een hele nieuwe dimensie toe aan de film die in vrijwel alle Vietnam-films ontbreekt. Namelijk dat Vietnam oorspronkelijk een Franse kolonie is en dat de enige reden dat de Amerikanen er zijn is omdat ze willen voorkomen dat het land communistisch wordt. De kritiek op het Amerikaanse beleid uit de mond van de Fransoos en de rustige kalme sfeer in het koloniale gebied bood een prettige afwisseling tussen het geweld door. Sowieso vind ik langere versies altijd prettig, een film heeft eerder gebreken omdat hij te kort is dan omdat hij te lang is.

Een kritiekpunt vind ik wel dat er niet echt sprake is van een conflict tussen Willard en Kurtz. Ik zou graag gezien hebben hoe Kurtz Willard probeert te beïnvloeden en hoe Willard omgaat met de mannen van Kurtz. Nu lijkt het alsof iedereen Willards opdracht accepteert en Kurtz vermoord wil worden (wat uiteindelijk ook zo is). Nu begrijp ik dat Brando zijn tekst niet wilde leren en Coppala Brando en Sheen uren lang samen heeft gefilmd in de hoop dat er wat goeds uit kwam. Dat bedenkende is het einde toch nog erg meningsvol en geslaagd geworden.

Martin Sheen speelde een sterke rol als Willard. Ook de voice-over (ingesproken door Joe Estevez) was sterk gedaan en gaf de film een boekachtige vertelstructuur. Marlon Brando is natuurlijk een sterke method-actor, ook al is hij dan zo’n enorme lastpost. Verder waren er dan ook nog onder andere Robert Duvall, Harrison Ford en een piepjonge Laurence Fishburne.

Uiteindelijk is ook Apocalyps Now weer een meesterwerk dat New Hollywood heeft voortgebracht. Opvallend is hoe modern de film overkomt en hoe hij in geen enkel opzicht gedateerd is. De combinatie van het anti-oorlogssentiment, de cinematografische perfectie, de originele invalshoek en de literaire oorsprong maken Apocalyps Now tot een bijzonder boeiende en intrigerende film.

Een kleine Maya-gemeenschap leeft vredig in de jungle, maar dan worden ze overvallen door een troep welvarende Maya's die opzoek zijn naar mensenoffers voor de zonnegod. Een jonge krijger moet zijn hoogzwangere vrouw en zoontje achter laten...

Apocalypto is een sterke en meeslepende Historische avonturenfilm van Mel Gibson. De film had een stereotype blockbuster kunnen zijn, maar Gibson maakte de wijze beslissing om alle rollen te laten vertolken door indianen en afstammelingen van Native Americans die ook nog eens een inheemse taal praten. Veel acteurs in de film hebben nooit eerder geacteerd en leven echt als Indianen in de jungle.

Voor de film hebben de filmmakers zich laten inspireren door de Popol Vuh (een boek met de Mythologie van een mayavolk dat tegenwoordig door indianen als heiligboek wordt gezien), Spaanse manuscripten over de Maya's en het Kuifje-album De Zonnetempel (waar Kuifje door een eclips zijn vrienden van de brandstapel weet te redden).

Het camerawerk was sterk gedaan en deed af en toe denken aan een natuurdocumentaire. De film is vrijwel volledig op locatie gefilmd in Mexico en dat is te zien. De digitale effecten zijn uitstekend met de beelden geïntegreerd. De scènes met dieren zagen er erg echt uit, waarschijnlijk veel gebruik gemaakt van animatronics. De gore was ook erg sterk, van Tapir-geslachtsorganen tot mensenoffers.

Weer een goede film van Mel Gibson. In grote lijnen is het natuurlijk nog steeds een avontuurlijke blockbuster over de held die zijn dierbare wil beschermen, maar dit is gewoon vakkundig goed en origineel gedaan.

Een student ontdekt dat een oude man die bij hem in de buurt woont een Nazioorlogsmisdadiger is. Hij confronteert de oude man hiermee en dreigt om hem aan te geven als hij hem niet wil vertellen over zijn verleden in de oorlog. Het oprakelen van de herinneringen aan de Holocaust maakt echter iets wakker in de oude man en het heeft ook een vreemde invloed op de jonge student.

Ian McKellen, een Brit van in de 50, speelt ogenschijnlijk moeiteloos een Duitser van in de 70. In het begin heb je haast een soort medelijden met zijn personage als hij door de student wordt gechanteerd. Niet veel later ontpopt hij zich echter tot een soort personificatie van het kwaad, wat ook de manier was waarop McKellen het personage zag. Met name de scène waar hij een kat probeert te vergassen was vrij schokkend.

Hoewel Stephen King natuurlijk naam heeft gemaakt met zijn sterke bovennatuurlijke verhalen, vind ik vaak juist zijn niet-bovennatuurlijke verhalen ook bijzonder beklemmend en sterk. Neem Misery, Stand by Me of The Shawshank Redemption bijvoorbeeld. De film heeft een erg intrigerende opzet en de manier waarop de twee personages elkaar onder druk zetten en chanteren is ook interessant. Toch mistte de film ergens iets. We horen slechts flarden van wat de oude Nazi zegt, de echte vraag die bij de student speelde wordt niet beantwoord en we krijgen geen indrukwekkende flashbacks te zien. Hoe groot is de kans ook dat een Holocaust-overlevende en een Nazi naast elkaar in een Amerikaans ziekenhuis liggen? Ondanks die onwaarschijnlijkheid werkte het wel goed als ontknoping.

Een fijne film van Bryan Singer, maar had ook makkelijk beter gekund.

"Thomas O'Malley"

Geweldige en erg mooie Disney!!

De Animatie vind ik wel mooi met de schetsachtige lijnen en dikteverschillen. Veel beter in dat opzicht als films zoals 101 Dalmatians. Mooie achtergronden. Leuke personages.

Erg mooie stemmen zowel de originele als Nederlandse versie. Wel irriteer ik me mateloos aan de nieuwe stemmen uit 2008 Günther Neefs, Maaike Widdershoven, Sander de Heer Geef mij maar de stemmen uit 1970 van Harrie Geelen met Louis Neefs, Wieteke van Dort, Luc Lutz, Arnold Gelderman, Joost Prinsen Waarom ze daar een nieuwe versie van gemaakt hebben komt er bij mij niet in

Soms is er tussen de geweldige animatie wat mindere te vinden. Slordigheden, onafgemaakte lijnen. Ze hebben zelfs, met een techniek die me erg aan Heavy Metal doet denken, een live-action scooter bewerkt tot Edgar's brommer.

Erg leuke liedjes vooral die van Thomas O'Malley. Erg leuk verhaal.

Arlington Road begon niet zo bijzonder, maar wist uiteindelijk erg positief te verassen. De film bouwt op een geslaagde manier spanning en mysterie op en bevat erg goede momenten van Suspense.

Een terrorisme-expert, die enkele jaren geleden zijn vrouw kwijt is geraakt door een mislukte actie van de FBI, krijgt nieuwe buren. Hij heeft het vermoeden dat zijn buurman iets te verbergen heeft en gaat graaft in zijn verleden.

Jeff Bridges speelt een sterke hoofdrol en neemt je echt mee in de frustratie van zijn personage. Tim Robbins en Joan Cusack speelde ook goed als de geheimzinnige buren.

De film is degelijk opgenomen. Veel saaie shots met matige compositie maar naarmate de film vordert ook een aantal sterke close-ups en Hitchcock-achtige zooms. De film kwam eigenlijk überhaupt heel Hitchcockiaans over. De suspense en de manier waarop de lieve buurvrouw ineens angstanjagend wordt doen erg aan The Master of Suspense denken. Prima muziek van Angelo Badalamenti, maar niet zo goed als zijn werk voor Twin Peaks.

Er zaten enkele onwaarschijnlijkheden in het verhaal, maar voor dit genre viel het me ongelovelijk mee. Ook sterk dat er echte aanslagen uit die tijd in de film verwerkt zitten. We doen wel alsof het tegenwoordig zo erg is, maar we vergeten dat in de tweede helft van de 20e eeuw veel meer grote aanslagen waren dan nu.

Al met al een spannende en meeslepende Thriller die het kijken meer dan waard is.