Opinions

Erg goede film. Nice acteurs. Nice verhaal.

Het inege wat wat minder was vond ik waren de effecten en de nogal stereotype muziek.

Ze hadden het wat minimaler moeten aanpakken, gewoon complete stilte in de ruimte.

Erg vermakelijke film.

"Good. Bad. I'm the guy with the gun."

Tegenvaller. Dit derde en laatste deel uit de Evil Dead-reeks gaat eigenlijk nergens meer over. De spanning en horror is totaal verdwenen en waar deel twee wel erg grappig was vind ik dit deel eerder een klein beetje flauw.

Bruce Campbell speelde hier de onsympathieke gast die geen held wil zijn... dat werd snel vervelend. Gelukkig kwam de zombie-slayer ook weer even om de hoek kijken.

Het einde van deel twee word genegeerd (waarom eigenlijk?) maar Ash is wel in de middeleeuwen beland. Waarom in Engeland? Geen idee, de latere films spelen zich af in Amerika en als ik me niet vergis komt het Necronomicon van Lovecraft uit Arabië.

De effecten en stunts kunnen er prima mee door, al is de goor veel minder. De bezetenen zien er veel minder gaaf uit en dat leger van de doden lijkt regelrecht uit een van de mindere films van Ray Harryhausen te zijn gelopen.

De muziek van Joseph LoDuca en Danny Elfman zou net zo goed voor een Sword-and-sorcery film zijn gebruikt. Zaten wel een paar goede stukjes tussen.

Maar helemaal negatief ben ik ook niet. Het was een vermakelijke film en er zaten een paar erg grappige stukjes in. De film duurt ook niet te lang. De minste van de Evil Dead-films.

Met €25.000.000 voor het eerste deel en €21.977.803 voor het tweede deel is Arn de duurste Scandinavische film ooit gemaakt. De opnames werden gemaakt in Zweden, Schotland en Marokko.

Tijdens zijn jeugd valt Arn van een toren en zou hij vrijwel zeker sterven. Als hij door een wonder blijft leven sturen zijn ouders hem naar het klooster om zijn leven aan god te wijden. Eenmaal uit het klooster ontmoet Arn de knappe leken-non Cecilia en wordt op slag verliefd. Arn en Cecilia willen trouwen maar de confrontaties tussen de Folkung en Sverkers lopen steeds hoger op. Arn helpt zijn jeugdvriend Knut om de Sverker-koning te doden, maar de kerk staat nog aan de kant van de Sverkers en daarom wil geen priester Arn en Cecilia trouwen. Als bekend wordt dat Cecilia zwanger is worden ze beide veroordeelt tot 20 jaar boetedoening, Cecilia in het klooster en Arn in het Heilige Land…

De Arn-films zijn gebaseerd op de boekenserie van Jan Guillou. Het verhaal is mix van Hoofse romantiek en Ridderlijke epiek. Daardoor zijn er automatisch clichés, zo zijn de Sverkers hier echt slechteriken, terwijl dat voor Denen en Zuid-Zweden misschien wel de helden hadden kunnen zijn. Maar door de heerlijke middeleeuwse setting en het avontuur vergeef je dat Guillou snel. Wat wel jammer is, is dat ze het verhaal in te korte tijd hebben willen vertellen waardoor het een beetje afgeraffeld aanvoelt.

Wat te bewonderen valt aan Arn is de veeltaligheid. De Scandinaviërs spreken Zweeds, Deens en Noors. De Engelse benedictijnse monniken die zich in die periode in Scandinavië vestigden spreken Engels, Frans en Latijn. In het Heilge Land wordt voornamelijk Engels gesproken tussen de kruisridders, maar daarnaast ook Saraceens en Arabisch. Joakim Nätterqvist ontpopt zich in de film van ietwat sullige monnik tot de beste zwaardvechter van de Tempeliers. Sofia Helin (The Bridge) speelt sterk als Cecilia en daarnaast waren ook Simon Callow (Outlander) en Milind Soman als Salladin. Erg goed waren ook Michael Nyqvist als Arn’s vader en Bibi Andersson als de strenge Abdis.

Arn - Tempelriddaren en Arn - Riket vid Vägens Slut werden voor televisie samengevoegd tot de miniserie The Crusader. De mini-serie is net zo lang als beide films samen, alleen omdat de serie voor de tv is ge-edit zitten er steeds irritante cliffhanger-pauzes in het verhaal. Daarnaast zijn de prologen uit de film volledig weggeknipt en zitten er veel herhalingen en flashbacks in. Dit versterkt het gevoel dat het verhaal wat afgeraffeld wordt gebracht. De mini-serie is voor 16 jaar en ouder en dat vind ik wat overdreven. In het begin is er zelfs een aantal keer niet eens bloed op de zwaarden te zien, later wordt dit gelukkig goed gemaakt, maar alsnog haalt Arn nergens het niveau van bloed en seks dat bijvoorbeeld Game of Thrones heeft. Verder is de mini-serie in 16:9 terwijl de films in 2.35 : 1 zijn uitgebracht. Er is echter niets weggeknipt, want de beelden zijn in 16:9 opgenomen.

De opnames zijn uitstekend verzorgd en de vele kostuums, maliënkolders en banieren zien er goed uit. Er zijn nauwelijks historische incorrectheden en je waant je echt in Middeleeuws Europa. Ook de muziek van Tuomas Kantelinen was erg sterk en lekker episch.

Arn is heerlijke tweedelige film over de Middeleeuwen. Ze hadden van mij veel langer mogen zijn, maar zo was het ook zeer vermakelijk. Eerlijk is eerlijk het is geen Kingdom of Heaven, maar deze Zweedse productie komt zeker in de buurt. Aanrader.

Met €25.000.000 voor het eerste deel en €21.977.803 voor het tweede deel is Arn de duurste Scandinavische film ooit gemaakt. De opnames werden gemaakt in Zweden, Schotland en Marokko.

Tijdens zijn jeugd valt Arn van een toren en zou hij vrijwel zeker sterven. Als hij door een wonder blijft leven sturen zijn ouders hem naar het klooster om zijn leven aan god te wijden. Eenmaal uit het klooster ontmoet Arn de knappe leken-non Cecilia en wordt op slag verliefd. Arn en Cecilia willen trouwen maar de confrontaties tussen de Folkung en Sverkers lopen steeds hoger op. Arn helpt zijn jeugdvriend Knut om de Sverker-koning te doden, maar de kerk staat nog aan de kant van de Sverkers en daarom wil geen priester Arn en Cecilia trouwen. Als bekend wordt dat Cecilia zwanger is worden ze beide veroordeelt tot 20 jaar boetedoening, Cecilia in het klooster en Arn in het Heilige Land…

De Arn-films zijn gebaseerd op de boekenserie van Jan Guillou. Het verhaal is mix van Hoofse romantiek en Ridderlijke epiek. Daardoor zijn er automatisch clichés, zo zijn de Sverkers hier echt slechteriken, terwijl dat voor Denen en Zuid-Zweden misschien wel de helden hadden kunnen zijn. Maar door de heerlijke middeleeuwse setting en het avontuur vergeef je dat Guillou snel. Wat wel jammer is, is dat ze het verhaal in te korte tijd hebben willen vertellen waardoor het een beetje afgeraffeld aanvoelt.

Wat te bewonderen valt aan Arn is de veeltaligheid. De Scandinaviërs spreken Zweeds, Deens en Noors. De Engelse benedictijnse monniken die zich in die periode in Scandinavië vestigden spreken Engels, Frans en Latijn. In het Heilge Land wordt voornamelijk Engels gesproken tussen de kruisridders, maar daarnaast ook Saraceens en Arabisch. Joakim Nätterqvist ontpopt zich in de film van ietwat sullige monnik tot de beste zwaardvechter van de Tempeliers. Sofia Helin (The Bridge) speelt sterk als Cecilia en daarnaast waren ook Simon Callow (Outlander) en Milind Soman als Salladin. Erg goed waren ook Michael Nyqvist als Arn’s vader en Bibi Andersson als de strenge Abdis.

Arn - Tempelriddaren en Arn - Riket vid Vägens Slut werden voor televisie samengevoegd tot de miniserie The Crusader. De mini-serie is net zo lang als beide films samen, alleen omdat de serie voor de tv is ge-edit zitten er steeds irritante cliffhanger-pauzes in het verhaal. Daarnaast zijn de prologen uit de film volledig weggeknipt en zitten er veel herhalingen en flashbacks in. Dit versterkt het gevoel dat het verhaal wat afgeraffeld wordt gebracht. De mini-serie is voor 16 jaar en ouder en dat vind ik wat overdreven. In het begin is er zelfs een aantal keer niet eens bloed op de zwaarden te zien, later wordt dit gelukkig goed gemaakt, maar alsnog haalt Arn nergens het niveau van bloed en seks dat bijvoorbeeld Game of Thrones heeft. Verder is de mini-serie in 16:9 terwijl de films in 2.35 : 1 zijn uitgebracht. Er is echter niets weggeknipt, want de beelden zijn in 16:9 opgenomen.

De opnames zijn uitstekend verzorgd en de vele kostuums, maliënkolders en banieren zien er goed uit. Er zijn nauwelijks historische incorrectheden en je waant je echt in Middeleeuws Europa. Ook de muziek van Tuomas Kantelinen was erg sterk en lekker episch.

Arn is heerlijke tweedelige film over de Middeleeuwen. Ze hadden van mij veel langer mogen zijn, maar zo was het ook zeer vermakelijk. Eerlijk is eerlijk het is geen Kingdom of Heaven, maar deze Zweedse productie komt zeker in de buurt. Aanrader.

Arrival van Denis Villeneuve is gebaseerd op het korte Sciencefiction-verhaal Story of Your Life van Ted Chiang. Op een dag verschijnen er mysterieuze ovale stenen op aarde, schepen van ruimtewezens. Louise Banks is een taalexpert en word door het Amerikaanse leger opgeroepen om te proberen om met de Aliens te communiceren. Terwijl ze de taal van de Aliens probeert te begrijpen krijgt ze steeds meer visioenen uit haar eigen leven. Ondertussen ontstaat er een internationaal conflict over de manier waarop met de aliens om moet worden gegaan…

Waar ik mezelf aan stoorde was dat de Aliens toevallig ook een schrift en een taal hebben (dat hoeft namelijk helemaal niet, kijk maar naar de ontelbare soorten die er op de aarde leven zonder geschreven taal) en het ontcijferen van die taal en het communiceren met de aliens wel heel erg makkelijk en snel gaat uiteindelijk. Maar eerlijk is eerlijk, ik ben al blij dat de film niet voor Roswell-aliens heeft gekozen die met klak-geluiden communiceren en hoe in Close Encounters of the Third Kind door middel van muziek wordt gecommuniceerd was ook al niet heel erg aannemelijk. Bovendien hebben Villeneuve en Eric Heisserer wel daadwerkelijk een kloppende Alien-taal bedacht met zo’n 100 symbolen. Het conflict tussen China en de wereld landen was ook een beetje onderbelicht gebleven, waarom was de generaal ineens helemaal van gedachte verandert na het horen van de laatste woorden van zijn vrouw uit de mond van een Amerikaanse taalkundige?

Arrival heeft erg mooie cinematografie met veel subtiele camerabewegingen en een prettig donker kleurgebruik. Al waren de gekozen shots wel vrij stereotype voor ‘independent sciencefiction’-films. Liefhebbers van bijvoorbeeld Christoper Nolan (zoals ik zelf) zullen het ongetwijfeld kunnen waarderen. De muziek van Jóhann Jóhannsson was erg sterk en hielp vooral het plot rond Louise en haar visioenen.

Als ik Arrival met twee films zou moeten vergelijken zou ik zeggen dat het een soort mix is van Close Encounters of the Third Kind en Interstellar. Vooral de combinatie van sterke cinematografie, sciencefiction en drama rond verloren kinderen deed me aan Interstellar denken.

Al met al vond ik Arrival een goede Sciencefictionfilm. Het had zeker beter gekund, maar het is wel een vermakelijke film en als je eenmaal accepteert hoe het vertalen gaat is het ook een goed verhaal. Cinematografisch sterk en verder ook vermakelijk. Wordt steeds nieuwsgieriger naar Villeneuve’s Blade Runner-film.

"If a robot could genuinely love a person, what responsibility does that person hold toward that mecha in return? It's a moral question, isn't it?"

-"The oldest one of all. But in the beginning, didn't God create Adam to love him?"

Toch wel echt een meesterwerk van Steven Spielberg. Stanley Kubrick wou al heel lang een moderne versie van Pinocchio maken, maar bleef het project uitstellen omdat hij graag een echte robot wou gebruiken voor de opnames. Toen hij Jurassic Park van Spielberg zag was hij overtuigd dat als Spielberg levensechte dinosaurussen kon maken, hij ook perfect zijn project kon verwezenlijken. Spielberg en Kubrick besloten samen te werken. Spielberg was erg onder de indruk van al het artwork en de concepten die Kubrick door de jaren heen had verzameld. Uiteindelijk besloten ze dat Spielberg moest regisseren, Kubrick's gezondheid ging flink achteruit en ze hadden het idee dat de film dichter bij Spielberg's werk lag. Kubrick bestede de laatste twaalf jaar van zijn leven grotendeels aan het project maar zag het nooit voltooid toen hij stierf op 7 maart 1999.

Vooral aan het acteerwerk kun je merken dat Spielberg regisseur is. Haley Joel Osment speelt heel erg goed voor zijn leeftijd, Spielberg bewijst opnieuw dat hij erg goed is met kinderen. Niet alleen levert Osment zijn tekst erg natuurlijk, ook weet hij heftige emoties goed uit te beelden. Het verdere acteerwerk was ook erg sterk, nergens wat op aan te merken.

Het uiteindelijke verhaal is niet alleen gebaseerd op het concept van Kubrick maar ook op het korte verhaal Supertoys Last All Summer Long van Brian Aldiss en zeer losjes op Second Variety van Philip K. Dick. Het concept is geniaal en hoe wel ik in het begin een klein beetje teleurgesteld was in een paar keuzes vond ik dat de film uiteindelijk erg goed uitpakt. Deed me denken aan verhalen Isaac Asimov. Erg goed verhaal van Ian Watson en Steven Spielberg.

De CGI vond ik lang zo slecht nog niet, erg goed gedaan. Gelukkig zat er ook aardig wat on-camera werk in. Ik vond de futuristische steden een beetje tegenvallen maar verder waren de sets erg geslaagd.

De muziek van John Williams was weer erg mooi, zoals gewoonlijk. In het begin vond ik de muziek niet helemaal bij de film passen maar uiteindelijk word het perfect. Toen Williams begon met piano te spelen onder een projector heeft Spielberg de projector gewoon uitgezet en hem gevraagd door te spelen, vervolgens heeft hij bepaalde scènes over de muziek geedit. Aan het einde en tijdens emotionele momenten werk de muziek erg goed.

Het einde was ergens misschien wel een beetje te 'geëscaleerd' maar uiteindelijk vond ik het toch wel een schitterende finale. Ik vond dat de drama erg goed werkte op sommige punten. Ik vond 'supertoy' Teddy een erg leuke toevoeging, ik wou dat ik zo'n beer had. Al met al een erg sterke film, die eigenlijk een beetje ondergewaardeerd word.

As Above, So Below is een bijzonder goedkope found-footage film. De film barst van de clichés heeft een paar jumpscares en een bijzonder wierd plot. Het concept (de catacomben van Parijs verkennen) is op zich niet slecht, maar de manier waarop het hier is uitgewerkt. Uiteindelijk wordt het zelfs een soort Indiana Jones-wannabe.

Robert Ford verafgood de beroemde outlaw Jesse James al sinds hij pulpromannetjes over hem las in zijn jeugd. Op zijn negentiende probeert hij zich bij de James-bende aan te sluiten, uiteindelijk met succes. Ford ontdekt echter dat Jesse anders is als het populaire beeld dat men van hem heeft.

Brad Pitt vind ik over het algemeen een overgewaardeerde acteur. In deze film vond ik hem echter wel erg sterk als de beroemde outlaw. Ook Casey Affleck wist te overtuigen als Robert Ford. De film begint met de "infiltratie" van Ford en gaat daarna over wat we vaak in misdaad-films zien, onenigheid tussen de bende-leden en onderlinge verdachtmakingen. De film gaat er vanuit dat de kijker veel van de dood van James weet, het is iets onvermijdelijks.

De film is mooi opgenomen en heeft een erg realistische setting van het Wilde Westen. Geen bekende cowboy hoedden, want die hadden ze toen helemaal niet en alle wapens komen overeen met de periode. De beelden worden gekenmerkt door een erg aanwezig vignette-effect, dat vreemd genoeg wel passend is omdat je het in foto's uit die tijd ook vaak ziet. De muziek van Nick Cave & Warren Ellis zou je niet snel in een western-setting verwachten, maar paste wel bij de toon en sfeer.

The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford is zonder twijfel de langste Engelstalige filmtitel die ik tot nog toe ben tegengekomen. Al met al vond ik het een geslaagd portret, al duurt het mischien even voor het opgang komt. De film is boeiend en sterk geschoten.

"Look at that, two cops wishing me luck. I'm doomed."

Weer een erg goede film van John Carpenter. De eerste na zijn afstudeerfilm Dark Star. Assault on Precinct 13 had eigenlijk voor het zelfde geld een Zombie-film kunnen zijn. Hoewel de film helemaal realistisch is heeft de film heel erg een uitstraling van naderend onheil en de bendeleden hebben een erg bovennatuurlijk karakter omdat ze nauwelijks praten en steeds snel verdwijnen en weer opduiken. Carpenter heeft gezecht dat Night of the Living Dead een inspiratie was voor deze film, maar Rio Bravo en Once Upon A Tim in the West waren dat ook.

Austin Stoker is een sterke hoofdpersoon en doet het goed als de politieman. Darwin Joston was een erg interessant personage, hij deed me een beetje denken aan Harmonica (Charles Bronson) in Once Upon A Time in The West. Het acteerwerk in deze film was wel in orde, alleen de ijscoman die werd neergeschoten kon toch net niet.

De muziek van Carpenter is hier misschien een beetje simpel, zoveel muziek is er niet. Maar toch weer heel erg goed. Probeer jij die heerlijke bass-line maar eens uit je hoofd te krijgen.

Erg goede cinematografie van Carpenter. Ook de dagen en tijden in beeld hebben wel wat, zorgt ervoor dat de film een beetje als een documentaire aanvoelt. Assault on Precinct 13 (oorspronkelijk The Siege) is een erg gave actiefilm met een uniek karakter. Een van de weinige films waar we een kind op brute wijze zien worden doodgeschoten.

Aanrader.

"We're all gonna die."

Erg goede film. Geregisseerd door Gary Trousdale en Kirk Wise en geproduceerd door Don Hahn. Sinds het succes van The Iron Giant (1999) zijn Dreamworks en Disney eigenlijk alleen maar Sci-Fi animatie gaan maken. Zelfs Don Bluth maakte Titan AE. Dit was dan nog de enige Disney die ik niet gezien had.

Ik moet zeggen dat deze film een geniale cast heeft. Michael J. Fox en Leonard Nimoy zijn echt geweldig! Ook Corey Burton, Claudia Christian, James Garner, John Mahoney, Phil Morris, Cree Summer enz. Allemaal erg goed gedaan.

Het verhaal vond ik ook wel goed erg mooi allemaal. Wel moet ik zeggen dat ze het verraad van de de generaal een beetje typisch maken omdat in Titan A.E. precies het zelfde gebeurd. Ook vind ik het een beetje op StarGate lijken, Milo lijkt wel heel erg op Jackson (die tevens Atlantis theorieën had).

De muziek van James Newton Howard was erg goed.

De animatie was erg goed vond ik. Ik stoorde me nauwelijks aan de computer inkleuring. De tekenstijl is een beetje hoekig en de personages doen allemaal erg droog en snel vooral Dr Sweet. De achtergronden waren erg mooi en de poster is dat ook.

Geslaagde film!

Deze Kerst-horror getiteld 'Pinautomaat', was me min of meer aangeraden door de heren van It's Only a Movie. Op de terugweg van een Kerstfeestje moeten drie vrienden pinnen, maar dan worden ze door een mysterieuze stalker vastgehouden.

De film was aardig opgenomen en kende wat spannende momenten, maar het was wat te onbeholpen om echt goed te zijn. Het moment waarop de drie hoofdpersonen die Killer voor het eerst zien was zo slecht en ongeloofwaardig gebracht. Hoe paranoïde zijn die lui wel niet, ieder normaal mens was gewoon naar de auto gelopen.

De film bewerkstelligt geen goede Kerstsfeer en de kills klinken bruut maar zijn bloedeloos en saai. Ik bleef wachten op de clou, maar die kwam niet. De film probeert duidelijk Phone Boot een beetje na te doen, maar is nog goedkoper en zit veel minder sterk in elkaar.

Zet volgende keer liever Gremlins of Black Christmas op.

Julien wordt tijdens de Duitse bezetting naar een Rooms Katholiek internaat gestuurd voor kinderen van rijke ouders. Hij raakt bevriend met het buitenbeentje Bonnet. Julien vermoed steeds meer dat er iets geheimzinnigs met Bonnet aan de hand is, tot hij het geheim ontdekt: Hij is Joods.

Gebaseerd op de ervaringen van regisseur Louis Malle die op de school van de monnik Père Jacques heeft gezeten in de jaren 40 en heeft gezien hoe zijn schoolhoofd en Joodse kinderen door de Nazi's naar Auschwitz werden afgevoerd. De film staat op de lijst van 45 beste films volgens het Vaticaan.

Au Revoir les Enfants is een erg sterk Frans drama waarin eerst het leven van schoolkinderen in de oorlog op een normale manier lijkt door te gaan. De Wiskunde-leraar vind een bombardement bijvoorbeeld geen reden om niet door te gaan met zijn les. Toch krijgt het internaat ook te maken met de gruwelen van de oorlog. Erg sterk hoe eerst heel mysterieus wordt omgegaan met de achtergrond van Bonnet en de twee jongens steeds beter bevriend raken. Ook erg sterk gespeeld door de kinderen.

Indrukwekkende film. Des te meer omdat de filmmaker de feiten waar het op is gebaseerd zelf heeft meegemaakt.

"Ooo, Behave! Yeah, baby, yeah"

Vermakelijke film waarin de jaren '60 flink op de hak worden genomen. Ik vind dat de filmmakers de typische 60s stijl qua filmtechniek goed hebben weten te immiteren, vooral de auto's met bluescreen. Ze hadden dan natuurlijk wel beter de CGI links kunnen laten liggen...

De film is ondoordacht en hilarisch knullig maar dat was denk ik precies de bedoeling. Mike Myers die ik eerst meer kende van Shrek is de geheim agent Austin Powers. Ik vond hem best grappig, vooral omdat hij van die ontzettend flauwe typische uitspraken heeft.

Ik heb het nooit echt zo op al de komedie-films die aan de lopende band worden geproduceerd (Uitzonderingen voor Mel Brooks en een paar horror-comedies) maar deze was best wel aardig. Ik moet wel zeggen dat ik niet bepaald van mijn stoel ben gevallen van het lachen, maar grappig was het wel.

Mooie film. Een beetje overgewardeerd is ie wel (een gemiddelde van 4!!). Goed verhaal, Goed Geacteerd. Mooie en zeer vermakelijke film. Effecten zijn dan weer heel goed en dan meer wat minder. Mooie film!

Heel erg knullige Computer animatie. ik heb zoiezo al een hekel aan computeranimatie maar als ze dan heel mooi en gedetailleerde zijn gaat het nog (voorbeeld The Adventures of Tintin, Owl of Ga-Hoole) maar deze film is weer een goed voorbeeld van een film die eigenlijk een PS2-game had moeten zijn. verhaal is wel leuk en best grappig. leuke kinderfilm.

Meh... Een mix maken van het Alien- en Predator-universum slaat nergens op.
Het is ongeveer het zelfde als je Star Wars vs Star Trek tot een film zou maken.

Belabberd acteerwerk. Ik snap niet dat je je niet zou schamen om in zo'n film te spelen of als regisseur dat je met zulke b-acteurs werkt. Al moet ik toegeven dat die actie van Kristen Hager erg goed was.

Het verhaal slaat nergens op. Een mix tussen Aliens en Predators? En ze houden zich niet aan de "regels"; zo doden Predators geen ongewapende mensen en kan een Alien niet rechtstreeks andere aliens via de mond in mensen parasiteren.

Je ziet de aliens ook nergens echt goed. De gevechts-scènes zijn erg donker dus moeilijk te zien. Erg veel CGI maar erg nep was deze ook weer niet.

Het is ook een beetje een raar einde. En alleen al omdat die blonde het niet overleefd is het voor mij geen happy end.

"The nameless one will rise again."

Erg sfeervolle Mummy-film van Mike Newell.

Charlton Heston heeft een sterke rol als Matthew Corbeck, de geobsedeerde egyptoloog. Ook leuk om "The Emperor" Ian McDiarmid weer eens te zien. De jonge Stephanie Zimbalist is zeker geen straf om naar te kijken en acteert ook niet heel slecht.

Gebaseerd op The Jewel of Seven Stars van Bram Stoker (bekend van Dracula). Voor het eerst uitgegeven in 1903, jaren voordat er ooit een Mummy is gevonden. Sterker nog, het graf van Toetankhamon dat in 1922 door Howard Carter is gevonden is het eerste en tot nu toe enige Egyptische graf ooit dat ongeschonden is gevonden. Best spooky dat Stoker jaren daarvoor en jaren voor de geruchten van de vloek dit verhaal schreef.

Erg intrigerend verhaal. Dr. Corbeck is geobsedeerd door de geschriften van de Nederlandse Egyptoloog Van Hoorn (weer een Nederlander net als Van Helsing in Dracula) waar hij vertelt over een naam die telkens is weg gekrast uit tempels en tomben. En over de locatie van de tombe die bij die naam hoort. Na lang zoeken in de vallei der Koningen vindt Corbeck een steen met daarop een vreemde tekst "Treed hier niet binnen opdat de naamloze niet zal herrijzen.". Na de omgeving te hebben afgegraven vinden ze de deur naar de tombe en gaan naar binnen. Tegelijkertijd bevalt Corbecks vrouw van hun dochter Margaret. Daar in de tombe vind Corbeck Kara die 3800 jaar op hen heeft gewacht. Achtien jaar later is hij nog steeds geobsedeerd door zijn vondst en laat hij de mummie voor onderzoek naar Londen komen. Als zijn dochter ook geïnteresseerd raakt in het mysterie rond Kara besluiten ze weer naar Egypte te gaan. Corbeck vindt teksten voor vreemde rituelen en dan vind hij het mysterieuze Juweel der Zeven Sterren en de profetie die daarbij hoort "Na vele maansverduisteringen zal er een man komen vanuit de noordelijke hemel en de naamloze doen terugkeren. De naamloze zal herrijzen."

Geweldig verhaal, vooral de profetie en de reïncarnatie mythe spreken me enorm aan. Van jongs af aan ben ik al gefascineerd door het Oude Egypte. En een liefde voor klassieke horror heb ik ook al sinds mijn elfde. Tot nu toe is The Awakening de beste Mummy-film die ik heb gezien. We hebben dan wel geen wandelende mummie en geen priester die zijn geliefde tot leven wil wekken maar misschien is dat juist goed, het is een keer iets anders.

Bijzonder aan deze film is dat het een van de enige films is die ook daadwerkelijk in de vallei der Koningen en andere Egyptische tombes is opgenomen in plaats van in een studio. En dat is te zien wat het ziet er hier aanzienlijk beter uit dan in bijvoorbeeld The Mummy (1959) die helemaal in de Hammer Studio's is opgenomen. De zandstorm is bijvoorbeeld helemaal echt, en per ongeluk in de film gekomen.

Newell heeft een goed angstig sfeertje weten te creëren. Dat word versterkt door de geweldige muziek van Claude Bolling. De film is ook mooi opgenomen. Hoewel ik geen HD-versie heb kunnen vinden en alleen een erg gedateerde VHS-rip tot mijn beschikking had kon ik toch af en toe een glimpje opvatten van de uitstekende cinematografie.

Een groot min-puntje vond ik wel het einde. Zo anticlimactisch als maar zijn kan. Omdat we simpelweg niet weten hoe het afloopt. Paul Whittier zou naar het museum moeten gaan en daar Corbeck aantreffen. Het mag van mij best een duister "twisted" einde zijn maar dan moet je het niet zo open laten.

Echte aanrader voor de liefhebber van cult-horror of mummy-films. Goed acteerwerk van Charlton Heston, een knappe Stephanie Zimbalist, een heel intrigerend verhaal en aardige spanning.

Awakenings is een goede feelgood-film van de onlangs overleden Penny Marshall. Robin Williams speelt een (vermoedelijk autistische) arts en Robert De Niro een comateuze patiënt die door de inspanningen van de arts weer terug bij bewustzijn komt. De film is gebaseerd op een werkelijke gebeurtenissen, al is dat soms vrij moeilijk te geloven wanneer je de onderzoeken en haast miraculeuze genezingen ziet (al geeft de film daar uiteindelijk toch wat nuance). Het blijft me altijd verbazen om te zien dat geneeskunde geen exacte wetenschap is en vrij kort geleden nog veel minder kennis was dan nu over veel zaken.