Opinions

Totaal mee oneens. Juist het eerste kwartier is oersaai. Onboeiende jongeren die maar wat aanmodderen, slappe rock muziek op de achtergrond, en ook visueel valt er dan nog weinig te beleven. Maar eens aangekomen in de supermarkt keert dat; de film schakelt minstens een paar versnellingen hoger met een op tilt slaande montage en vooral een soundtrack die soms enórm sterk is. Waar de lamlendige rock uit het eerste kwartier vooral gaapjes deed opwekken zorgde de luide, snerpende noize/electro er soms voor dat ik helemaal opveerde. Het is sowieso een erg luidruchtige film, met dus een behoorlijk aanwezige soundtrack, veel geschreeuw en bij wijlen drukke editing. Ik vond het louter positief, maar ik vermoed dat lang niet iedereen het even sterk op prijs gaat stellen.

Het verhaaltje rondom het spel is helaas best suf en het was dan ook wat jammer dat het plotje in het pakweg laatste halfuur nog wat uitgediept poogde te worden aan de hand van flashbacks. De stijl blijft gelukkig wel overeind en de film kent genoeg wervelende momenten (en aardig wat gore), maar mijn 3,5* had best een 4* kunnen zijn mits de film het plot wat meer naar de achtergrond had geschoven en wat meer bij de kern was gebleven. Maar verder absoluut de moeite waard, maakt me benieuwd naar Gandu.

Dikke 3,5*, al neigt het dus wel richting de 4*.

Redelijk. Genrewerk pur sang dus veel originaliteit hoef je niet te verwachten. De uitwerking is lang zo slecht nog niet, maar voor een cijfer hoger dan deze krappe 2,5* laat het op teveel vlakken steken vallen. De soundtrack is inderdaad het meest heikele punt. Soms electronisch, soms poppy, op andere momenten klonk het weer als één of andere belabberde klassieke Hollywoodfilm, met die ergerlijke strijkers. Straalde in ieder geval weinig horror/suspense uit.

Visueel vond ik het ook niet veel, al moet gezegd worden dat sommige scenes qua gore niks te wensen over laten. Met name de al genoemde vingerfileer-scene was spot on. Acteerwerk viel ook best mee in vergelijking met wat je normaliter voorgeschoteld krijgt in dit soort films, dus een ramp is deze film beslist niet. Toch is het me allemaal wat té bekend terrein en weet de film gewoon niet genoeg toe te voegen om boven een krappe voldoende uit te kunnen stijgen. Voor de die-hard liefhebbers van dit genre zal dat wellicht anders liggen.

Inderdaad meer een experimenteel tussendoortje van Noé dan een echt volwaardige feature, maar wel een erg aangename. Ergens jammer dat het experimentele voornamelijk betrekking heeft op de narratieve vorm, visueel is het toch wel gewoon wat je kan verwachten van Noé. Niet dat je me hoort klagen verder, ik heb nu eenmaal zo'n grote zwak voor zijn stijl dat ik ook hier alweer gauw verkocht was. En zoals gezegd vormen de laatste tien minuten een heerlijke climax die nog even nazindert zodra de credits tevoorschijn komen.

Toch vind ik Noé een regisseur die in langere films nog net wat beter tot zijn recht komt, met name omdat de stijl dan meer de tijd krijgt om echt zwaar te gaan wegen. Na de weliswaar geweldige climax bleef ik toch nog een klein beetje op m'n honger zitten, vergeleken met ander werk van Noé.

Behoort niet tot zijn absolute beste werk, maar lager dan een ruime 4* zou crimineel zijn.

Gaaf! Doet qua sfeer wat denken aan oudere Europese arthousehorrors als Possession en Angst, maar weet tegelijkertijd ook modern genoeg aan te voelen. De soundtrack is ijzersterk en werkt vaak zeer vervreemdend, visueel is het redelijk minimalistisch maar wel apart. Voor de rest is het een soort weirde arthouse take op het hele possession subgenre, verwacht dan ook zeker geen film die alles voor je voorkauwt qua plot. De film begint al vrij vaag, maar wordt gaandeweg alleen maar weirder en weirder. Al had het wat mij betreft allemaal nog wel nét dat beetje gestoorder gemogen. Opvallend sterke casting ook trouwens, vooral die Bluthardt heeft echt een perfecte kop.

4*. Ook meteen de beste Duitse film die ik al gezien heb.