Opinions

Ik weet niet veel over Al Jolson, maar bij het zien van deze hagiografie bekruipt me het onaangename vermoeden dat hij een manipulatieve, ambitieuze en rücksichtslose showbizfanaat was: als iemand een carrière zou hebben gehad met bijna alleen maar ups en zo weinig downs (zijn Joodse vader vertrekt zelfs geen spier wanneer hij zijn zoon in een kerkkoor aantreft) ga ik automatisch denken dat er wel een heleboel onaangename trekjes moeten zijn weggepoetst om zo'n onuitstaanbaar heilig boontje over te kunnen houden. Maar Larry Parks is een innemende performer, de altijd sympathieke William Demarest verdiende terecht een Oscarnominatie als het enige personage dat tegenwicht biedt aan Jolsons bijna manische optimisme, en tot mijn eigen verbazing zorgen de enorme hoeveelheid klassiekers die ten gehore worden gebracht er voor dat ik Jolsons gekunstelde zang en theatrale performance opeens prima kan hebben. In combinatie met het opmerkelijk navrante einde levert dat alles toch een sterke en indringende biopic op.

De heerlijke warmte van de Franse zon, van het kleine dorpsleven en van de goedbedoelende postbode die zichzelf voorbijrijdt, met meer grappen, grapjes en knipogen dan ik kan tellen. Het koebelletje, de rondzwaaiende tas, hoe je een schele man de juiste pin in een plank moet laten slaan (ja, die postbode is zo dom nog niet, boerenslimheid kunnen we dat noemen), hardop lachen wanneer François op een boerenerf plotseling in een put stapt, een nachtelijke dronkemansrit van een bijna surrealistische sereniteit (hoewel dat nog niets is vergeleken met de eenzame fiets)... "Goed nieuws komt nooit te laat!" De eerste lange film van dit unieke talent is meteen al een meesterwerk, en het idee dat de film langzaam op stoom komt heb ik nooit gehad: het gaat juist om de kleine momenten, en dat het in het begin nog niet helemaal duidelijk is waar de plot naartoe moet gaan is voor mij geen bezwaar. Hoe de vlaggemast omhoog moet komen is toch al een aparte two-reeler op zichzelf? En een uiterst gràppige two-reeler bovendien... behalve voor François wanneer hij die mast op zijn hoofd dreigt te krijgen en hij dan maar zijn fiets stuurt richting – afijn, ik bedoel enfin...

De eerste verfilming van het succesvolle toneelstuk van R.C. Sherriff uit 1928, gemaakt toen Hollywood nog maar net begon te wennen aan de techniek van de geluidsfilm, dus het is hier allemaal nog zeer toneelmatig met een stilstaande camera, een zeer beperkt aantal sets (drie: de dug-out, de loopgraaf en het niemandsland) en theatrale vertolkingen met veel Britse stiff upper lips. Wat mij betreft is het bronmateriaal sterk genoeg om de spanning twee uur lang vast te houden, maar kijkers met een kortere aandachtsspanne zullen misschien al vèr voor het einde uitgekeken zijn op bijvoorbeeld Colin Clive's vertrokken gezicht. Hoewel het hier een oorlogsfilm betreft gaat het eerder om psychologie dan om actie of gevechtsscènes, want de plot concentreert zich op de spanningen waaraan de personages bloot staan en waar ze zo verschillend op reageren. Qua stijl dus gedateerd dus, maar wat mij betreft nog altijd boeiend, en het grote succes ervan bracht een aantal carrières in een stroomversnelling: David Manners (Lt. Raleigh) speelde kort hierna in Dracula (1931) en The mummy (1932), R.C. Sherriff had een succesvolle carrière als scriptschrijver (o.a. The invisible man [1933] voor James Whale, Goodbye Mr Chips [1939] en The dam busters [1955]), en (het allerbelangrijkste) James Whale en Colin Clive maakten samen Frankenstein (1931) en The bride of Frankenstein (1935). (In 2017 regisseerde Saul Dibb deze remake met Sam Claflin in de rol van Colin Clive en Asa Butterfield in de rol van David Manners.)

Leuk als portretten van een ambitieuze vrouw die weet wat ze wil en van een dysfunctionele familie (soms op het randje van karikaturaal), matig als drama, ondanks het geïnspireerde spel van Jennifer Lawrence – het raakt mij persoonlijk niet genoeg om het doorzettingsvermogen en de wilskracht van het titelpersonage invoelbaar te maken en een gevoelige snaar te laten raken. De vele grote namen in de bijrollen voelen daardoor ook een beetje onderbenut aan, alsof je daarvoor ook wel minder bekende (en minder goede) acteurs en actrices had kunnen gebruiken als die rollen toch niet zoveel impact in het geheel hebben.

Silly, silly, silly. Klassieke eighties-actie die toevallig in de nineties werd gemaakt. Paar grappige vondsten, zoals de kannibalenfamilie inclusief de met mechanische onderdelen volgestopte zoon, en Assante's ouderwetse robot genaamd Fido (die me overigens sterk aan de afgewezen robot in Robocop deed denken). Ook Rob Schneider is aardig is de humoristische laffe sidekick die Stallone's seriositeit een beetje parodieert; ik heb begrepen dat hij een komiek is van wie je gauw genoeg kan krijgen, maar omdat ik hem nooit in een andere film heb gezien kon ik hem hier (nog) goed hebben. Verder hangt het er een beetje van af hoeveel Stallone je kunt verdragen; voor de fans zal dit misschien een leuke SF-actie-film zijn, andersdenkenden zullen de film vermoedelijk vaak onbedoeld humoristisch vinden. "I AM THE LAW" – kom òp zeg.

Tamelijk voorspelbaar, maar het goede spel van alle betrokkenen en de altijd aardige haarkloverijen van de rechtbank maken dit drama toch redelijk de moeite waard. Grappig om Jeremy Strong als de zwakbegaafde Dale te zien: ik kon er maar niet opkomen waar ik hem eerder had gezien, maar dat bleek uiteindelijk in een bijna tegenovergestelde rol als hautain teamlid van Steve Carell in The big short te zijn.

Was deze film voor het publiek van 1961 al te lang, of begrepen genoeg mensen wat er in 1948 op het spel stond? Ja, hij duurt lang, maar hij is toch steeds de moeite waard vanwege het onderwerp, de sobere filmstijl (op een paar dramatische zoom-ins na), de afwezigheid van emotionerende muziek en de sterke vertolkingen van, wel, het is eenvoudig om er een paar namen uit te lichten, maar eigenlijk is iedereen hier geweldig. Bovendien wordt goed duidelijk gemaakt dat het hier niet alleen om de schuldvraag ging maar dat de uitkomst van het proces ook beïnvloed zou kunnen worden door randzaken: het argument van de verdediging dat de rechters juist erger wilden voorkomen, de vraag hoe veel de gewone Duitse burger wist of had kúnnen weten of eigenlijk had móéten weten, de vermeende vaderlandsliefde van de gehoorzame bureaucraten, de verantwoordelijkheid van de rest van de wereld (USSR, het Vaticaan, Churchill, de USA zelf) omdat Hitler werd gedoogd of zelfs geholpen, en (vanwege de crisis die buiten de deuren van de rechtszaal in volle gang is) de mogelijke naoorlogse rol van Duitsland als buffer tegen de USSR. Het samenspel van dit alles levert in mijn ogen een genuanceerde en indringende film op met een strekking die z'n drie uur speelduur meer dan rechtvaardigt.

Boeiende film die niet de rags-to-richess-geschiedenis van een wereldster vertelt maar alleen de from-rags-to-worse-ellende, met redelijk veel compassie zonder de donkerder kanten van Garlands karakter (of althans wat in deze film als haar karakter geschetst wordt) te verhullen. Zellweger doet haar uiterste best en slaagt er meestentijds ook wel in om mij de echte Garland te doen vergeten, maar nooit voor lang, want dat maniertje om even haar lippen uitdagend te tuiten brengt mij steeds weer terug bij Bridget Jones en Beatrix Potter, en daardoor kan ik nooit echt laaiend enthousiast worden over deze film of over deze hoofdrol. De allerlaatste scène waarin de hele zaal Somewhere over the rainbow begint te zingen wanneer Garland zelf niet meer kan dreigt de film nog even compleet te laten ontsporen, maar gelukkig rollen vlak daarna de eindcredits.

Aardig, met een plot dat niet erg diep graaft en ook niet de duistere ondertoon van de oorspronkelijke film heeft (want alles gebeurt hier niet in de echte maar in een verre fantasiewereld), maar het hoge tempo en vooral de bijzonder grappige interactie tussen de vier hoofdpersonen (het gemeenschappelijke plassen!) houden de film toch steeds onderhoudend, tot de climactische actie die weinig verrassingen biedt. Grappig genoeg zag ik deze film rug-aan-rug met Pain & gain; daarin speelt Dwayne Johnson een domme klerenkast, híér is hij juist een slimme angsthaas, maar allebei de rollen gaan hem even goed af. Een toch wel aparte acteur, en voor mij het voornaamste pluspunt van deze film.

Mijn favoriete Disney, misschien niet qua generieke achtergronden maar wel qua personages (met de innemende flierefluiter Baloo natuurlijk voorop), plot, humor, tempo en pure lol. Volwassenen kunnen bovendien via de Engelse geluidsband nog genieten van de bijna vloeibare dreiging waarmee George Sanders de stem van Shere Khan inspreekt. Vroeger in de bioscoop en nu op DVD onbeperkt kijkbaar.

Ik had het eigenlijk niet gedacht, maar deze versie is bijna net zo leuk als het Disney-origineel uit 1967. De dieren zijn verbluffend goed geanimeerd (met uitzondering van de kleinere knaagdieren) en de plot is spannend, wellicht iets té spannend voor de allerkleinsten (zeker omdat er ook een paar doden vallen). En de stemmen dragen natuurlijk veel bij; Bill Murray steelt inderdaad de show zoals je kunt verwachten op grond van zijn personage, zijn dialogen ("You have never been a more endangered species than you are at this moment!") en zijn eigen populaire persoonlijkheid, maar Ben Kingsley, Idris Elba en Christopher Walken zijn toch ook perfect gecast. Het enige wat ik daar tegen in zou kunnen brengen is dat ik als kijker "verleid" word om de personages van de dieren meer te waarderen dan wanneer ze door onbekende stemacteurs zouden worden "gespeeld" omdat ik nou eenmaal graag de stemmen van Murray en Walken hoor, dus dat is feitelijk een oneigenlijk pluspunt, maar dat bezwaar zie ik dan maar door de vingers. Deze film was in ieder geval een afwisselend vermakelijke en spannende en sowieso altijd oogstrelende versie van het bekende verhaal.

Ingetogen en onderkoeld zijn geen adjectieven die ik met Sam Peckinpah zou associëren, maar in Junior Bonner laat hij eerder de ogen en de lichaamstaal dan de vuisten en de revolvers spreken (behalve dan tijdens een knokpartij in de saloon, pardon, bar waarin ik elk moment verwachtte Lucky Luke te zien opdoemen). Dankzij glansrollen voor Steve McQueen als de man die niet meer in het geïndustrialiseerde tijdperk past en Robert Preston als zijn vader die vermoedelijk nooit waar dan ook heeft gepast staan er twee prachtige personages aan wie het redelijk plotloze maar zeker niet inhoudsloze verhaal kan worden opgehangen, en dan hebben we ook Ben Johnson nog. Ruimschoots genoten, ondanks de belabberde 4:3-transfer van DFW.

Van geen van de twee door mij geziene oorspronkelijke Jurassische films was ik erg onder de indruk, dus om dit vierde deel stond ik eigenlijk niet te springen, maar ik ben toch aangenaam verrast. De plot blijft een variant op de tien kleine negertjes, maar de FX zijn opzienbarend sterk (prachtig moment wanneer die dinosaurus –of wat het ook is– vanuit de camouflerende bomen tevoorschijn komt!, maar ook wanneer Chris Pratt op zijn motor tussen de naast hem voorthollende "raptors" rijdt), de invalshoek met Vincent d'Onofrio is redelijk goed gevonden, er zit aardige humor in (de heroïsche afscheidskus tussen Jake Johnson en Lauren Lapkus die niet doorgaat omdat zij al een vriendje heeft), het climactische gevecht is zeer indrukwekkend, Bryce Dallas Howard is een zeer acceptabele (en bijzonder goed ogende) vrouwelijke lead, en na Guardians of the Galaxy is Chris Pratt ook voor déze hoofdrol perfect doordat hij stoer en sterk is zonder overdreven macho en onverstoorbaar te zijn – met deze twee films heeft hij zichzelf voor mijn gevoel duidelijk op de kaart gezet. Stiekem zat ik nog te hopen op Jeff Goldblum, maar ook zónder hem was dit een zeer onderhoudende film, ook al bracht hij qua plot dan vrijwel niets nieuws.

Tja, ik heb de pech dat ik net The seven samurai weer heb herzien, en dan voegt deze film toch wel weinig toe. De vechtscènes zagen er natuurlijk prima uit, Naritsugu is een geweldige schurk met een onthutsende sterfscène, en die brandende stieren of zwijnen waren een mooie vondst (hoewel de effectiviteit helaas goeddeels teniet werd gedaan door de slechte CGI), maar al met al liet deze film me toch redelijk koud.

Op zoek naar de gelijknamige meesterlijke Belgische film kwam ik déze op webshops steeds tegen. Nu ik hem inmiddels heb gezien ga ik niet meer op zoek naar de Belgische Just friends, want het risico dat ik weer met het opgeblazen nep-Reynolds-hoofd word geconfronteerd is mij te groot. Ik begon hier met best hoge verwachtingen aan, want Reynolds vind ik een leuke acteur en Amy Smart is niet mis, maar de film wilde gewoon maar niet leuk worden, en dat de bijrol van Chris Klein eigenlijk het interessantste plotelement was zegt feitelijk al genoeg. En tjongejonge wat was dat personage van Anna Faris irritant, en dan niet zoals bedoeld maar gewoon stomvervelend om naar te kijken. Ik betrapte mijzelf op precies twee glimlachen: één wanneer Reynolds de pastelkleurige "softe" kleren in ogenschouw neemt waarmee hij gevoelig bij Smart wil overkomen en mompelt: "Jesus – looks like the Michael Bolton Starter Kit!", en de tweede toen de film afgelopen was. Gelukkig heeft Reynolds inmiddels ook al een aantal acceptabele rollen gespeeld (Adventureland, Buried, Safe house), dus ik zal hem dit soort misbaksels niet al te zwaar blijven aanrekenen.