Opinions

Erg sterk. Als dit het Netflix filmdebuut is belooft dit nog wat.

Fukunaga lijkt de ideale regisseur voor dit project. Waar ik een beetje bang was voor een tvfilm is alles uitermate sfeervol en mooi geschoten. Sterk acteerwerk over de gehele linie alsmede de sound design.

Hoe het met de taal zit weet ik niet precies maar ben in ieder geval blij dat het geen perfect Engels met een accentje is.

Aanrader.

Tja. Tuurlijk, om een paar oude helden te zien is wel leuk enzo.

Maar dit is me wat TE oldskool. Iets teveel electro-invloeden, heb ook nooit veel gehad met de echte breakdance-muziek, pas vanaf Mantronix werd dat tof.

Verder is zoals altijd met dit soort films acteerwerk, regie etc. dramatisch, maar dat is verder niet erg.

Maar waar ik bij bvb een Krush Groove veel lol had aan de rap en oude artiesten en vibe had ik dat hier veel minder.

Niet erg overtuigend allemaal, met name het casten van een overbekend acteur als Tom Hanks in deze rol was niet erg slim. Je zit toch vooral naar een typetje van Tom Hanks te kijken.

En dat is jammer want Mister Rogers had best een goede film verdiend. Nu heb ik zoiets van kijk liever de documentaire. Wat me sowieso voor niet-Amerikanen wel handig lijkt om eerst te doen alvorens deze film te kijken anders heb je echt geen idee wie deze man is (plus het is een geweldige docu). Dat laten de reacties tot nu toe hier op moviemeter bij deze film trouwens ook wel zien.

Het lijkt nu net of Mr. Rogers gewoon een doodaardige man was (wat ie in werkelijkheid ook was) en de keuze om daar een cynische journalist tegenover te zetten was wel goed. Zo ging ik eigenlijk ook de docu in en werd aan het einde toch behoorlijk verrast over hoe authentiek en oprecht hij is.

Maar de docu laat het een beetje bij deze sullige ietwat ouderwetse man, terwijl in werkelijkheid Rogers zich enorm heeft verdiept in de pedagogiek en jeugdpsychologie en daar zelfs hele nuttige bijdragen aan heeft geleverd.

Ook wordt er nauwelijks aandacht besteed aan de baanbrekende onderwerpen in die tijd waar hij in een kinderprogramma mee beizg was. Hij besprak met zijn jeugdige publiek vreselijke dingen uit die tijd waar zij aan blootgesteld werden zoals racisme, moorden op Kennedy en MLK etc.

Dat soort zaken horen er echt bij als je zo'n film maakt vind ik. Nu is het gewoon een 'hoakey childrens programme presenter' zoals de interviewer zegt. Jammer.

Het is inderdaad een soort Barbershop 3, maar dan met een vrouwelijk tintje. Vind hem minder dan het origineel, maar toch leuker dan diens opvolger.

Weer een hoop geinige typetjes, veel ghetto-humor en lekkere muziek.

Ik zal wel zo'n beetje de enige zijn die dit leuk vind, maar ik heb dit liever dan de gemiddelde Ben Stiller of Will Ferrell comedy.

Mooi geschreven. .

Vond het zelf op een gegeven moment wel erg zwaar worden. Echt zo'n film uit de tijd dat mensen nog geduld hadden voor een film om het verhaal en het briljante acteerwerk, zonder allerhande andere poespas.

Kennelijk is dat geduld bij mezelf ook wat verdwenen. Maar toch absoluut de moeite waard.

Vergelijkbaar met het eerste deel uiteraard, maar deze vond ik toch wat leuker.

Beefs varieren van heel bekend (Roxanne Shante vs Real Roxanne) tot grappig (KRS1 vs Nelly ) tot best wel heftig. Zo hadden de beefs van D12 vs Royce da 59 en Cypres Hill vs Ice Cube zomaar helemaal verkeerd kunnen aflopen.

Dat van EPMD wist ik niet eens.

Ook een klein hoogtepuntje op het einde met Roxanne Shante.

Zo'n jong zwart ghettomeisje dachten ze bij de platenmaatschappij, zetten we er een clausule in dat we haar opleiding betalen, nooit verwachtend dat ze vroeg stopte met die raponzin, en een opleidingstraject van 1,5 ton afdwong en nu Phd is. Haha

Vooralsnog de minste van de 4 delen.

dat heeft in de 1ste plaats te maken met het B-garnituur aan rappers wat er voorbij komt.. Chingy.. Nelly.. .

Niet verrassend genoeg wordt daarmee ook makkelijk de trend voortgezet die in het tweede deel al op kwam, de beefs worden niet langer meer verbaal uitgevochten maar ook steeds meer in person. In dit deel vinden er zelfs enkele gewelddadige confrontaties plaats.

Wat verder opvalt is het volstrekt criminele tuig waarmee veel van die gasten zich, noodzakelijk of niet, mee omringen. Man man.

Die gasten rondom The Game in Compton of die uit Cloverdale, Houston hebben verder echt geen ruk met de hiphopwereld te maken, pure criminelen allemaal.

Lijkt me echt een pijnlijke film als je Duitser bent. Als in plaats van Duitsers Nederlanders op een dergelijke bekrompen manier werden neergezet was het gemiddelde hier ongeveer 0,5 ster. Maar ja, zo hypocriet zijn we dan wel weer .

Ik moet alleen nog even zeggen dat Rogier (U-96) deze film echt niet moet gaan bekijken, dat wordt te pijnlijk.

Laatste deel van de trilogie dus, en helaas niet zo bevredigend als de eerste twee.

Er zitten nog steeds boeiende en aardige dialogen in, maar wat de eerste delen zo aantrekkelijk maakte, die romantiek en vonk tussen de hoofdrolspelers, wordt hier wel vakkundig afgefakkeld.

Met name dus dat laatste deel in die hotelkamer wordt er wel erg veel slap geouwehoerd, deed me wat dat betreft denken aan Linklater's erg zwakke Tape, die zat al ook vol oeverloos gezever.

Met name Celine begon dermate te irriteren met haar volkomen onterechte en irritante gezeur dat ik het echt even gehad had.

Niet dat het verder slecht gedaan of geacteerd was, maar ik vond er gewoon geen bal aan.

Gelukkig bezat het eerste uur wel genoeg moois om te zien, met name de scene aan de eettafel was erg fijn.

Zeer onder de indruk. Volkomen natuurlijke en geloofwaardige film vol fijne en ontroerende momenten.

En na afloop toch zo'n fijn gevoel overhouden, dat is knap

Favoriete scene: het telefoongesprek

Erg fijn vervolg. Gedurende het eerste deel van de film echter had ik nog ernstig m'n twijfels. Niet dat het niet vermakelijk was, maar ik miste toch...iets, wat in de eerste film wel aanwezig was.

Tijdens de autorit valt eigenlijk pas alles goed op zijn plaats. Wat ook meteen de beste scene is imo, evenals het einde Die Nina Simone imitatie + dansje

Ik was ook zo blij aan het einde dat hij dus niet met het vliegtuig ging, of dat iig open bleef. Dat had voor mij namelijk toch wel wat verpest.
In het eerste deel kon ik er nog inkomen (jong, geen geld voor ander ticket enz.) maar dit keer had hij dat echt niet kunnen verkopen met zijn carriere hoor. Voor deze romantiek koop je maar een nieuw ticket, sloeber!

Erg vermakelijke film. Niet dat het verhaal zo enorm geweldig is, maar het wordt wel leuk uitgewerkt en er vallen geen grote gaten in het script, wat je tegenwoordig toch niet veel meer ziet.

Vooral de acteurs doen het hem, Hoffman is echt ge-wel-dig.

En Marisa Tomei is vooral zeer yummie. .

Best leuk. Af en toe iets te gemaakt quircky naar mijn smaak maar niettemin best weg te kijken. Al ben ik lang niet zo enthousiast als vele anderen hier kennelijk.

Vond met name het hele relationele gezever tussen McGregor en Laurent tamelijk vervelend.

Christopher Plummer was natuurlijk wel meesterlijk in deze rol en het allerbeste 'personage' was op zeker Arthur het hondje . Vooral als hij 'ging praten' haha. Schattig.

Tja, het ziet er wel leuk uit maar verder werkelijk geen idee wat de meerwaarde van deze film zou moeten zijn.

De gebeurtenissen vliegen ook voorbij waardoor elke sfeerschepping eigenlijk vrij nutteloos is.

Typisch een verhaal voor een 3 uur durende jaren 70 film.

Na wat twijfelen toch maar naar 3,5*

Je bent geneigd door de afschuwelijke hoeveelheid kitsch de film dit wat te verwijten, maar in feite is het gewoon geweldig weergegeven.

En Michael Douglas is echt bril-jant, kan niet anders zeggen. Niet gedacht dat ie dit nog in zich had.

Ik sluit me aan bij Onderhond, wel erg langdradig gedoe over o.a. familiebanden en allerhande intriges in de Taiwanese geschiedenis.

Met Queto ben ik het minder eens, want

Verder wat mij betreft ook wel wat vergelijkingen te trekken met een Meglio Gioventu, die ik dan wel tig keer beter en boeiender vind.

Merkwaardige mix van Chinese muziek en Giorgio Moroder-achtige 80's synths op de soundtrack trouwens!

-edit- overigens was de versie die ik zag een uur of 3 lang .

Had niet echt een idee wat te verwachten, maar bleek een prachtige film. Sterker nog, deze had van mij wel de Oscar mogen krijgen ipv Coda.

Overduidelijk met enorm veel liefde gemaakt en er mankeert eigenlijk helemaal niets aan. Mooi tijdsbeeld van deze specifieke buurt in Belfast, erg sfeervol, mooi gefilmd en gespeeld en prachtige (hoewel overbekende) muziek van Van Morrison.

Zeer geslaagd.

Tjee, wat een teleurstelling. het lijkt wel een aflevering van SchoolTV of zo.

Veel te karikaturaal en extreem. Tuurlijk, pesten is geen enkele school onbekend, maar zo'n makkelijk slachtoffer als een autistische gast op zo'n manier vernederen... zulke laffe figuren waren bij mij op school in ieder geval zelf flink de lul geweest. daar valt geen eer aan te behalen. maar hier doet iedereen gewoon vrolijk mee. Vond het wel een beetje overdreven allemaal.

Buiten dat was het vooral het verhaal naar het einde toe dat wel erg flauw was die ouders die meehelpen aan dat domme plan. . en dat einde kan echt niet.
Acteerwerk van vooral de hoofdpersoon was ook al niet best en de hele film was lelijk en goedkoop gefilmd.

Bluebird was 100 keer mooier en treffender.

Gewoon een grappige feelgood-movie met leuke muziek. 3 sterren. De DVD heeft trouwens grappige extra-features waaronder een aantal Indiase tantes die kooktips geven.

Hm, mwa mwa. kan er met moeite een 2,5* uit peuren.

Met name het eerste uur is wel erg pover. Het is wel aardig gespeeld allemaal, maar het komt zo kleinschalig over... alsof Oss bestond uit 2 straten en 1 café.

Die Schoenaerts mag ik wel, fijn acteur waarvan we nog een hoop gaan zien.

Tweede helft was iets beter, met name omdat er toch een aardige vaart in de film kwam, wat ik eigenlijk niet meer had verwacht.

Het Brabants accent is ook wel leuk eigenlijk. 'Op oe knieën!!'

! tof filmpje hoor. Fijne muziek, redelijk modern ingevuld verhaaltje, paar aardige rollen, niks mis mee.

Het hele 'One Flew over the Cuckoos Nest gebeuren' was er een beetje teveel aan, maar desalniettemin frisse aanrader.

Aandoenlijke, Oscarwinnende documentaire (door niemand verder gezien ) over de geestelijk achtergestelde neef van de regisseur, die op 53-jarige leeftijd opeens voor de stap van zijn leven staat als hij meer op eigen benen moet staan omdat zijn ouders nu eenmaal de leeftijd bereiken dat ze kunnen overlijden.

Opmerkelijk te zien hoe Philly (met een voorliefde voor het meeblèren van evergreens ) na het uit zijn beschermde omgeving komen opeens bepaalde dingen heel snel oppikt en andere weer helemaal niet.

Hartverscheurend zijn ook de ouders en zussen die echt de grootst mogelijke moeite hebben Philly door anderen te laten verzorgen.

Ach het is best een aardige film, maar wel uiterst voorspelbaar en bewandelt betreden paden. Af en toe ook wel erg duidelijk uit op effect.

Niettemin is het natuurlijk een topcast, een leuke setting en wat betreft het komediegedeelte redelijk stijlvol (je zou het ook oubollig kunnen noemen als je alleen American Pie-achtige dingen gewend ben)

Rollercoaster van emoties, inderdaad.

Beetje teveel van het goede wat mij betreft. Dit en de nodige verhaaltoevalligheden maakten het wel erg soapachtig.

Dat was het eerste deel ook wel maar die vind ik toch wel leuker.

Zo'n verhaal wat je werkelijk nooit zou geloven als het niet waargebeurd zou zijn.

Daar wringt hem ook een beetje de schoen want ondanks dat het op waargebeurde feiten is gebaseerd is het wel erg simplistisch allemaal.

De Klan moet wel echt gigantisch dom zijn geweest dat ze dit niet van tevoren zagen aankomen.

Het ligt er echt allemaal wel erg dik bovenop. En dat ondanks het redelijk fantastische verhaal dat nog veel verder ging eigenlijk na de gebeurtenissen uit de film.

Maw. geloofwaardigheid in een film is niet 1 op 1 afhankelijk van dat er een waargebeurd verhaal aan ten grondslag ligt. De scenarist moet dat ook echt kunnen overbrengen. Daar is deze film wel een schoolvoorbeeld van.

Verder gewoon een vermakelijke film met een beetje een tv-film uitstraling. Sam Rockwell is zoals altijd fantastisch maar ik heb altijd een hekel aan Taraji. Veel te overdreven altijd.

Kan haar ook nauwelijks los zien van Cookie uit Empire.

Best geinig, maar na een tijdje soms ook wat saaiig en herhalend.

De docu begint nochtans vrij geniaal met de introductie van die ubersympathieke tandarts george Hardy waarna je pas te weten komt wat zijn rol bij die film was..

Daarna leuk wat personages leren kennen en wat over de film. Echter dan wordt uitgebreid dat hele cultfollowing gedeelte uit de doeken gedaan inclusief allerlei screenings en fan meetings, maar dat heb ik al eerder precies zo gezien bij Winnebago Man (2009) en die had ook nog een veel grappiger hoofdpersoon.

Het wordt dan ook een beetje been there, done that allemaal.

Die regisseur is dan nog wel een leuke idioot om er even bij te halen.

Niet al te leuk filmpje. Over een serie die ik nooit gezien heb en wat heksachtig gedoe. Stralende Kidman is wel geschikt in deze rol, maar verder is het niet echt iets om voor te gaan zitten.

haha, dat taaltje van de GVR lag ik als kind echt plat om, prachtig.

Nu nog steeds erg leuk en creatief. Dat hele gebeuren met de Koningin kon ik me eerlijk gezegd niet echt meer herinneren, en dat was tevens ook het minste uit de hele film.

Gewoon heerlijk escapisme.

Klassieke western met grote Hollywoodcast, wijdse natuurbeelden, niet al te ingewikkeld verhaal met duidelijke goodies en baddies en uiteraard heerlijke Technicolor. Wat wil je nog meer als je 2,5 uur van de wereld wil verdwijnen?

Gregory Peck kan natuurlijk als geen ander een heer van stand spelen, maar voor de rol van Jean Simmons had ik liever iemand anders gezien. Burl Ives steelt overigens de show in een geweldige rol.

Het gaat toch ook niet echt om het verhaal. Meer om de uitwerking en de duizenden supergrappige details. Je vindt Elephant zo'n goede film, zie ik..toch niet om het verhaal? Maar juist om hoe dat op beeld wordt gezet.

Een film als Big Lebowski moet het volledig hebben van originele uitwerkingen van een standaard gegeven.

Voorbeeld: de film draait om een bepaald misverstand en de hoofdpersoon probeert zich eruit te redden. Dat komt in honderden andere films voor, dus niet zo bijzonder.

De manier waarop de hoofdpersonen aan elkaar gerelaterd zijn het idee van een bowlingclubje met vage personen of het volkomen ontspannen karakter van de hoofdpersoon in deze situatie (vergelijk met The Wrong Man bijvoorbeeld) maken het juist enorm origineel.

Dat de humor je niet ligt, prima. Maar om het op het verhaal te gooien...beetje onbegrijpelijk, juist bij een komedie.