Opinions

Ontzettend knullig, maar boordevol charmes. Het idee is natuurlijk van de zotte, maar dat is het leuke er aan. De film wordt nergens spannend, of echt boeiend. Toch is het zeker een film om eens te kijken.

Fijn filmpje, vooral door het uitgemolken maar wederom hilarische spel van Allen. De lijn in het scenario is matig tot flauw maar heeft genoeg om het lijf om te vermaken. Erg verrassend was het allemaal niet, laat staan vernieuwend. Maar het is een leuke film om een keer te zien. Vervelen doe je in ieder geval niet.

Het eerste uur was nagenoeg briljant. Het 2e uur was duidelijk minder. Te veel 'Game-crap' en een mindere grap dichtheid. De finale voelde als verplicht. Jammer dus. Maar voor de rest was het een originele insteek. Iets wat ik nog niet gezien had. Prima spel en onwijs leuke, droge humor. Vernieuwend en verfrissend. Maar aan het einde té.

Scream 4 is een eigenzinnige 'remake' van het origineel. Dit in de lijn van de horror trends van het moment. Dit is een sterk aspect van deze reeks. Maar zoals vele remakes is ook deze film niet beter dan het origineel.

Maar lekker is-ie wel. Ik ben een groot Scream fan; vond zelfs deel 3 een redelijk geslaagde film. En ook deze was weer heerlijk. De sfeer, de spelers. Een echt vervolg en aanvulling van de serie. Deze prent heeft ook zeker zijn zwakke momenten: Ik ben geen fan van de 'grappige' opening, hoewel deze zeker zijn charmes had en beter tot zijn recht was gekomen als er geen 'Scary Movie' bestond. Soms wat traag door introducties van vele personages, maar dit komt ten goede omdat het doodgaan van deze personages er wat meer inhakt. Courteney Cox en zeker David Arquette stonden wat meer aan de zijlijn. Het was niet meer een trio samen met Neve Campbell, maar het aanschouwen en achteraan rennen. Zo is David Arquette's personage niet een keer geconfronteerd met Ghostface. Echt slachtoffers waren ze niet. Wat natuurlijk raar is te zeggen over Cox personage Gale, maar als zij er niet op af was gegaan had de killer in kwestie haar met geen vinger aangeraakt. Maar bovendien waren er geen echte achtervolgingen, zoals we wel in de voorgaande delen zagen. Het ging wat te snel en ontzettend veel screentime had de gemaskerde moordenaar niet.

Maar dat is gewoon muggenziften als je weer een lekker gevoel hebt gehad en een ode hebt gezien aan een van de beste en meest kenmerkende slasher films van de laatste 20 jaar. Spanning en sensatie, enge telefoontjes en grove kills. Deze film bevat wat deze film hoort te hebben. De ingrediënten zijn er allemaal en zijn goed en slim geschreven in een pienter scenario. Het einde vond ik ook zeer geslaagd en erg aannemelijk. Spoelt een beetje de slechte smaak van het einde van deel 3 weg, zelfs na 10 jaar. De film is beter dan deel 2. De film is beter dan deel 3. Niet beter dan deel 1. Maar dat hoeft ook niet en was duidelijk niet de intentie van de makers. Een sterke aanvulling op de serie en lust opwekkend voor meer. Ik heb genoten.

Vond Tarsem Singh na zijn uitmuntende 'The Fall' een waanzinnig talent met unieke visie. Een regisseur die ik in de gaten wilde houden en zeker wist dat er meer interessant werk zou volgen. 'Immortals' pakte al minder goed uit maar er was zeker spraken van een eigen identiteit. Zo ook bij 'Mirror, Mirror' die, ook al is de film niet als goed te bestempelen, een eigen vertelling is.

Helaas is de neerwaartse spiraal momenteel uitgekomen bij Self/Less. Niet per definitie een slechte film, maar zo standaard als het maar zijn kan. Een film die zijn genre niet weet te kiezen en last heeft van onlogische of zwak uitgeschreven motieven van de hoofdpersonages. Visueel niet perse aantrekkelijk en weinig vernieuwend. Vond dat met name Reynolds mooi spel afleverde, maar dit werd overschaduwt door de ongeloofwaardigheid van zijn personage.

Jammer, Tarsem Singh heeft ooit een pracht werkje afgeleverd. Hij lijkt nu te zijn gesetteld in de matige middenmoot van Hollywood.

Prima film die netjes binnen de waargebeurde lijnen kleurt. Hierdoor weet het niet met kop en schouder boven andere films in dit genre uit te stijgen, maar kijkt het goed weg en weet het hier en daar wat kleine snaren te raken. Qua spel is er nergens iets op aan te merken. Dit is natuurlijk prima, maar het wordt nooit sprankelend.

Michael Stuhlbarg speelt ijzer sterk, maar de film weet niet zijn volledige speelduur te boeien. Een aantal leuke en grappige scènes en een vleugje dramatiek maken een prima geheel, maar het scenario werkt niet altijd lekker mee. Zo zijn de vele situaties die zich voordoen niet altijd even overtuigend en zijn de 'nachtmerries' rond uit vervelend en tempo verlagend.

Helemaal zo gek nog niet. Best een leuk avonturen/ fantasy spektakel met prima effecten en een aangename cast. Tuurlijk zit deze film vol inspiratie uit andere, veel betere, fantasy flicks, maar dat mag de pret niet drukken. Het laffe verhaaltje wordt op een vermakelijke manier gevisualiseerd wat tot prima entertainment leidt. Zonder hoge verwachtingen een film die best kan vermaken.

Het is jammer dat het scenario niet al te geloofwaardig is. Het camerawerk en montage vond ik erg mooi. Hoewel de focus bijna tegen de zenuwen aan zat, geeft dit wel het effect wat het moet geven. Hier is heerlijke inspiratie uit te halen. Daarnaast vond ik de tijd die de personages gegund werd een prima insteek, maar wordt verkeerd benut. Hierdoor hebben de personages wat kartonnen rantjes. Het spel van de jongelingen vond ik zeer aangenaam en prettig natuurlijk overkomen, op een aantal geforceerde zinnetjes na. Kan mij dan ook niet vinden in de eerder genoemde commentaren. De film verlangt wel de nodige kijk aandacht, welke heel af en toe nipt wilt afdwalen.

Onvoldoende gevoel voor humor of tijd om jezelf even na te laten kijken?

Dat Aziaten van meisjes met haar voor hun gezicht houden is wel bekend, maar dat het nooit op een originele manier wordt uitgebeid of aangepast vind ik wel weer jammer. Deze film is namelijk ijzersterk, zenuwslopend en enorm effectief. Er gebeurt constant wat engs en de spanning wordt flink opgebouwd. De nekharen staan soms stijl overeind en de nieuwsgierigheid naar de afloop blijft de hele film door. De film is ook fenomenaal in beeld gebracht door Parkpoom Wongpoom en Banjong Pisanthanakun, die mooie set up/pay off’s subtiel in beeld brengen. (denk aan sprinkhanen op tv en de vlieg in het glas.) Dit vond ik erg sterk. Ook het verhaal was erg goed. De kijker wordt de hele film lang ‘bedrogen’. Je wekt sympathie op voor een persoon die uiteindelijk een enorme slappe zak blijkt te zijn. Ontdaan blijf je kijken, door dat de persoon waar je al die tijd voor hebt gehoopt dat hij alles zou overleven, iets afschuwelijks heeft gedaan. Dit vond ik een enorm sterk aspect in de film. Ok, het verhaal heeft veel weg van films als Ringu of JuOn the Grudge, maar wel met eigen elementen die mij enorm aanspreken. Zelfs dingen die ik eigenlijk haat (een enge gebeurtenis eindigt met het wakker worden in bed, walgelijk, overbodige spanning opwekken met het idee dat er misschien te weinig spanning in zou zitten) kan ik vergeven. De acteer prestaties zijn erg goed, maar misschien wat westers. Ananda Everingham heeft misschien een beetje een westerse look, misschien komt het daardoor. Wat mij ook aanspreekt is dat er niet ellendig doorheen wordt gezwengeld over dingen die je moet leren of moet in groeien in het leven, zoals wel vaak in Aziatische films voorkomt. Dit haalt je van het verhaal af, maar was in deze film niet aanwezig.

Conclusie: Een beetje 12 in een dozijn Aziatische geest, en een 12 in een dozijn Aziatisch horror verhaal, maar dan wel een van de beste die ik gezien heb.

Herzien. Dit keer de 'Recut and extended version'. Wil zeggen: Chronologisch en ietsje langer. Sin City blijft een heerlijk visueel spektakel met een geweldig grimmige sfeer en een vermakelijke sterren cast. Ieder verhaal heeft zijn eigen charmes en weet te verassen met zijn kleurrijke personages (haha) en 'twists & turns'. Hoewel de drie (of vier) onderdelen niet allemaal het zelfde niveau halen weet de stijl en een crossover hier en daar een mooi geheel te vormen. De schommelende Rodriguez laat met deze film zien dat hij wel weet wat hij aan het doen is. Deze man verdiend respect door zijn aanpak en inventiviteit. Een film die de comic letterlijk kopieert lijkt makkelijk, maar is het zeker niet.

Toch duurt de film met zijn 2,5 uur iets te lang en weet niet overal de aandacht vast te houden. Dit door de soms slepende voortduring van de visuele stijl die na een lange tijd als vermoeiend ervaren kan worden. Des al niet te min een fantastische, one of a kind film.

Jammer. De film is helaas niet meer dan 'leuk'. Het punt is dat je aan het einde met een gevoel wordt achtergelaten dat er meer in had gezeten. En laten we eerlijk wezen; er had meer in gezeten. De film bevat enorm toffe scènes, en prima cast en een angstaanjagende Sint met zijn Pieten. Het komt dan ook vooral dat op het moment dat het echt los moest gaan, er niets meer gebeurt. De 'point of no return' was in dit geval het einde.

Het scenario was gevoelsmatig ook niet voldaan. Nogmaals, er had meer in mogen, nee moeten zitten. Misschien kun je dit neer leggen bij een tekortkoming van budget, maar wat meer al dan niet subtiele slasher momenten hadden geen verkeerd gedaan. Maas volgde qua scenario netjes de regels van het horror/slasher genre en was op een aantal momenten na gewoon te braaf. Misschien zelfs laf (?) Dit vooral op personage gebied (wat was Caro Lenssen's toevoeging) die van karton leken te zijn gemaakt en op gebied van het verhaal. Te braaf. Op een aantal momenten na.

Daarnaast bevat de film wel een aantal erg leuke, en toch wel creatieve scènes met een dikke Dick Maas stempel er op. Vooral de eerste helft ging vlot. Je verveelt je over het geheel geen seconde, en je blijft je toch wel verbazen. Een aantal memorabele scenes die de nederlandse film geschiedenis in gaan. Mooi en vakkundig uitgevoerd. Ook kunnen woorden als sfeervol en spannend genoemd worden. Helaas werkt de muziek niet altijd even lekker mee, en klinkt het op de aftiteling muziek na, wat inspiratieloos.

Maargoed, veel pret en plezier en het is gewoon tof om een moordende Sint te zien. Dit zien we natuurlijk niet iedere dag. Een aantal gore momenten, toffe actie en leuke humor. Vervelen doe je je niet. Maar na het bekijken blijf je met een onvoldaan gevoel achter. Er had meer in gezeten...

Ik ben de film gaan kijken door alle geluiden over de verassende twist aan het einde. Dit vind ik een beetje overhyped. Ik heb niet vaak films door, maar ongeveer 30 min in de film wist ik hoe de vork in de steel stak en waren de 'hints' gedurende de film alleen maar bevestiging op dit idee. ( Angela die niet wil douchen, niet aangeraakt wil worden in intieme delen, etc ) Ondanks dat ik de twist dus duidelijk zag aankomen, was de ontdekking erg sterk. Een beeld wat enorm angstaanjagend was en op het netvlies gebrand blijft staan. Vooral doordat er gebruik is gemaakt van een masker van Felissa Rose, gedragen door een blote jongen. Vooral het feit dat ik niet direct door had dat dit (productioneel) een masker was, maar ik wel zag dat er iets niet klopte, was heel angstaanjagend.

Bijzonder prettige film over een acteur die uit zijn routine wordt gehaald door zijn dochter. Sterk spel, mooie camera perspectieven en een fijn tempo. Stephen Dorff zette naturel zijn personage neer en het was leuk om Chris Pontius eens niet in zijn blote reet te zien braken.

Tjonge, lekkere commentaren hierzo. Dit is namelijk best een bijzondere film die sterk om de karakters van de personages draait. Tuurlijk, het is geen meesterwerk of een film die je je leven bijdraagt, maar een mooi persoonsdrama met bijzonder sterk acterend groepje jonge mensen. Mooi.

Prima ziekenhuis film maar er is iets te weinig afwisseling om de volle speelduur te boeien. Dat is jammer, want er had erg veel moois gemaakt kunnen worden met de sterke cast en de constante nare sfeer die aanwezig is. Het segment ziekenhuis komt dusdanig goed over dat het een vervelende plaats is waar je als kijker ook weg wilt, even als de hoofdrol speler. krap aan 3*en.

Hele fijne Disney feel-good film die voor mij volkome onbekend was. Nu ik hem gezien heb is het leuk om te weten waar bepaalde Disney park muziek ("Zip-a-Dee-Doo-Dah", "How Do You Do?" en "Sooner or Later") vandaan komt. Ik kan de liedjes zo mee fluiten, maar heb nooit de 'bron' gezien. Zo ook van de attractie 'Splash Mountain' in Disney world.

Ik heb mij, mede door de niet zulke hoge verwachtingen, onwijs vermaakt met dit vrolijke filmpje met een prima cast en zondag-middag verhaal. Opmerkelijk vind ik wel dat Hattie McDaniel precies de zelfde rol speelt als dat ze deed in 'Gone with the wind'.

De film mist sentiment door matig spel en slecht uitgewerkte scènes. De gevestigde acteurs doen het leuk, maar de rest van de in de media geprezen cast lijkt zo uit de plaatselijke amateur vereniging te zijn gewandeld. Daarnaast is het boek opvallend slap naar scenario verwerkt en zijn er opvallend veel echt slechte scènes. Dialogen waren kinderfilm niveau en liepen nergens soepel. Bizar matige en overduidelijke nasynchronisatie knaagt de gehele speelduur.

Visueel was het dan weer wel redelijk sterk te noemen. Productie design was dik in orde, en het grote budget kwam in dit opzicht tot zijn recht. Helaas dat o.a. bordkartonnen personages, beperkte aantal getalenteerde kindacteurs, matige uitwerking van emotie en Sergio Hasselbaink deze film onderuit halen. Hier had veel meer in moeten zitten.

Elementen uit eerdere genre klassiekers leeg geplukt en dat in een uurtje en 13 minuutjes gepropt. Ik heb mij vermaakt! Lekker sfeertje, prima muziek. Vind de gore ook wel ok. Leuk..

Naast schaamteloze product placement bevat deze film veel spanning en vertier. Het ziet er allemaal prima uit en Gyllenhaal speelt goed. Helaas weet de film niet boven de gemiddelde Amerikaanse thriller uit te stijgen, en is deze prent, ondanks de originele insteek, een massaproduct. Het is allemaal erg braaf en binnen de lijntjes. Maar wel erg spannend en boeiend van begin tot eind.

Kolere, wat een afgang. Wat is er een misbaksel gebrouwen van het boek dat vroeger indruk wist te maken. Ik heb sterk het idee dat er maar een flinter van de lading van het boek is vertaald naar deze film. Uitwerking is kinderlijk eenvoudig en triestelijk onder de maat. Montage slaat kant nog wal en de film lijkt lelijk digitaal. Daarnaast weet geen enkele acteur te overtuigen en nergens de lading te dragen die het heeft. Behalve Ton Kas, want hij is een held.

Jammer. En vreemd dat hij zo hoog gewaardeerd wordt.

Voelt als een van mijn meest nostalgische jeugd films die ik nog nooit heb gezien. Nu pas (bijna 30) een eerste keer bekeken. De schittering van de film ligt in zijn alomvattend realisme. Een film over vriendschap en opgroeien. In veel opzichten betekent de afsluiting van hun zoektocht het einde van onschuld (of in ieder geval kindertijd)- wat je als kijker gedesillusioneerd achter kan laten.

Daarnaast voelt de jaren '80 ook volledig als een andere wereld. Behalve dat het tegenwoordig druipt van de nostalgie- Iets wat momenteel zijn piek bereikt met producties als Stranger Things- brengen de thema's opvallend veel contrast. De film betrekt jonge personages in veel volwassen inhoud, waaronder taal, seksuele verwijzingen, drinken, roken, en nog veel meer. Is dat oke? Was dit wel een jeugd (kinder) film? Ik heb het idee dat zo'n film vandaag de dag totaal geen plaats kan krijgen binnen het genre. Zo creëert de film een confronterende verbeeltenis van de dood. Of het nu op familieleden, vrienden, of vreemden is. De vroege dood van Phoenix sterren die na deze film plaats vond maakt dit verhaal van vriendschap nog schrijnender, en het einde extra effectief.

Onverwachts diep geroerd voelt de film vertrouwd en als een herinnering, ook al keek ik de film nu pas voor het eerst.

Vond hier bijzonder weinig aan. Er gebeurde niet veel en het kon mij nergens echt boeien. Ik ben dan ook totaal geen Star Trek liefhebber, maar had wel zin in een goeie sci-fi. Helaas kon deze film mij niets bieden, op wat mooie miniatuur beelden en wat prima effecten na. Ik kreeg het hier niet warm bij. Er zit dus geen vervolg in mijn Star Trek ontdekking.

Gezien in 3D. Moet zeggen, prima toevoeging. 3D is zeker geslaagd, ziet er erg mooi uit. Jammer dat je weer met de neus op de feiten wordt gedrukt dat de 'nieuwe' films toch echt een pak minder zijn dan de originele trilogie. Wat heb ik mij geïrriteerd aan de plotgaten en aan Jar Jar. Maar, Star Wars Ep. 1 draagt altijd een stukje sympathie met zich mee, en kan voor mij nooit een onvoldoende scoren. Puur omdat het een groot onderdeel van mijn jeugd is geweest.

Grauwe maar erg mooie sfeer. Experimentele montage is het meest opvallend van het geheel. Hierdoor blijft de aandacht bij het verhaal wat meer om het lijf had mogen hebben. Regie was opvallend sterk; vind Felix van Groeningen een groot talent en het is een regisseur om naar uit te kijken.

Jammer dat ze de meest afgrijselijke super villains en bepaalde overbodige, nogal standaard helden samen met Superman, en mijn jeugdheld Batman, in één film hebben gestopt. Animatie was ok, maar kwam niet boven het gemiddelde 'cartoon network' niveau. Het verhaaltje was dan weer wel origineel. Althans, de grote lijnen, zonder de bemoeienis van debiele personages met on originele namen (power girl ) Jammer, jammer. Geef mij maar een wat realistischere kijk op Batman, voor zover dat kan. Heb me dan ook meer vermaakt met 'Gotham Knight'.

Erg traag, maar mooie kijk in het trieste leven van een jongetje uit Georgië. Sterk gespeeld, maar de film vergt wel enig geduld van de kijker. Het is moeilijk om, ondanks de niet al te lange speelduur, je aandacht er voor de volle honderd procent bij te houden. Lange stukken zonder dialoog weten veelal te boeien, maar niet altijd. De grote tragiek die het land en de omstandigheden met zich mee brengen komen goed over, en zo komt een 'ver van mijn bed show' wel erg dichtbij.