Opinions

Intens. Een film die mij behoorlijk heeft weten te verassen. Prachtig in elkaar gezet drama met de nodige humor. Vooral gedragen door het fantastische spel van LaBeouf. Wat een geweldige acteur vind ik dit. Daarnaast bevat deze prent een fenomenale soundtrack en sterke regie.Ik was ontdaan en zwaar onder de indruk terwijl de credits over het scherm gingen. Precies wat cinema hoort te doen.

Prachtige film.

Prima film met sterke dramatiek, maar persoonlijk kan ik vrij weinig met het verhaal. De insteek weet niet geheel te overtuigen, en moet het vooral hebben van personage en ontwikkeling. Deze worden echter sterk overgebracht door vooral Mulligan en de altijd indrukwekkend spelende Andrew Garfield. Keira Knightley vind ik daarentegen wat braaf.

Aaneenschakeling van flauwigheid, maar het mist scherpte en finesse. Plat en grof zijn de 'toverwoorden', en het werkt blijkbaar nogsteeds. In principe heb ik geen problemen met het concept, alleen met het publiek dat het aantrekt. Vreemd dat de meeste bioscoopgangers toch denken dat je moet schreeuwen en schelden als je naar de film gaat.

Toch is de beleving in de cinemazaal een klein puspuntje. Zodra de grappen en grollen over het scherm denderen is het wel lekker lachen met z'n allen. Iets wat je in je eentje niet zo snel zou doen om deze meuk. Daarnaast ziet het er allemaal erg strak uit en vind ik het knap dat de makers deze onzin vol kunnen houden. Er had iets meer aan het scenario geschaafd mogen worden, maar aan het bioscoop publiek te zien is het niet in kracht afgenomen.

Zodra de film was afgelopen, blijft er toch een hoop lucht over. Het is niet veel, en zal nooit veel worden. Leuk op het moment, maar zodra de lichten aan gingen was ik de film alweer vergeten.

Wel heb ik het idee dat het wel een beetje klaar is. Dit houd je niet nog een derde film vol; de grappen zijn nu wel gemaakt.

Bijzonder matig vermaak. Er wordt makkelijk gescoord met het over bekende gescheld, zonder ook maar enige verassing of inventiviteit. Er waren een aantal prima vondsten, maar te weinig. Daarnaast zijn alle geslaagde grappen in de trailer te vinden, en blijft er niets over dan irritant ge-kut en onverstaanbaar geschreeuw. Een aantal leuke bijrollen van bekende Brabo's zijn nog wel aardig, en de laatste 10 minuten zijn spectaculair. Toch heb ik het idee dat er meer uit gehaald had moeten worden. Of is dit het toppunt van het creatieve duo Steffen Haars en Flip van der Kuil?

Kiss Kiss Bang Bang is een goed voorbeeld van een wilde en ruige komedie die jaren lang blijft hangen. Het regiedebuut van Shane Black, die al een naam had gemaakt als een actiefilm schrijver (Lethal Weapon, The Last Boy Scout) liet goed zien wat hij in huis had. Het was slim, het was donker en het was niet bang om afgezaagde thema's uit eerdere misdaad flicks te bespotten.

The Nice Guys is in dat opzicht vergelijkbaar met Kiss Kiss Bang Bang. Een hommage aan de misdaad film, terwijl deze op het zelfde moment ook een beetje getreiterd wordt. Gezien de lichtere toon van de film hangt er veel af aan de likeability van de hoofdpersonages. Werkelijk prachtig vertolkt door Gosling en Crowe. Hun karakters komen sterk naar voren door middel van kwieke en spannende dialogen. Een groot deel van de film steunt op de ruzie over hun benadering van de zaak. Dit pakt bijzonder verrassend en vermakelijk uit.

Het acteurskoppel lijkt misschien een wat ongewone keuze, gezien we gewend zijn ze te zien in dramatische rollen, maar de samenvoeging van Crowe en Gosling werkt bijzonder fraai. Crowe speelt de rationele, verstandige kerel terwijl Gosling de losse, nonchalante yolo alcoholist is. Daarnaast geeft Shane Black de film een leuke 70's vibe met zijn sets, kostuums, muziek en referenties. Alles lijkt naadloos in elkaar te passen. De karakters lopen vloeiend over in de sfeer die de film met zich mee draagt. Black mixt toon perfect, schommelend van comedy tot zwaar geweld, met veelzeggende thema's en spannende ontwikkelingen. De Nice Guys is een slim geschreven maar lomp overkomende afwisseling te midden van de overvloed aan CGI monsters en superhelden.

Deze film is sfeervol, en bevat genoeg ingrediënten voor een prima film die mooi in een Halloween marathon past. De cast speelt opvallend goed, en het is leuk om (de mollige) Furlong weer eens te zien. Hoewel zijn personage het begin niet nodig had, wist hij te overtuigen op het moment van paniek, en er chaotisch spel naar boven kwam.

De film weet te vermaken door een goede combinatie van gore, spanning en mooi geschoten beelden, waar belichting een belangrijke rol bij speelt. Daarnaast weet het scenario te verassen door wat leuke dialogen, hoewel alles wat er om heen hangt wel is afgekeken van diverse andere films uit het genre. Maar dit mag de Halloween pret niet drukken.

Heb het origineel niet gezien. Dit gaat waarschijnlijk wel gebeuren, maar ik denk niet dat dit invloed zal hebben op de beoordeling van deze film.

-"Did it bite you?"

- "You know what? I think it wanted to fuck me..."

Ik vind het gewoon tof om horror 'iconen' als Myers, Leatherface, Freddy en Jason te zien. Daardoor zijn de eindeloze vervolg films zeker te pruimen. Daardoor vond ik de remakes geslaagd (waarvan Zombíe's eerste Halloween en de Texas Chainsaw uit 2003 zeer geslaagd) Er kon dus weinig 'echt' fout gaan voor mij bij deze film. Maar man, wat hebben de makers er hier een zooitje van gemaakt. Ik kan er gewoon niet bij. Wat een onwijs slechte film. En dat de nieuwe Freddy schim is van wat hij ooit geweest is, is tot daar aan toe. Maar deze film faalt op ieder apect. On origineel Camerawerk. Een scenario waar je suicidaal van wordt. Acteurs die niet weten waar ze mee bezig zijn. Een regisseur die er nog minder verstand vanheeft. En een lelijke, kat achtige ( wtf) Freddy. Wat een drama, wat een ramp.

Na het zien van deze film kun je alleen maar het origineel nog een keer bekijken. En hopen dat je deze draak zo snel mogeijk vergeet.

Marathon gezien van deel 1 en 2. De 240 minuten vlogen voorbij. Op sterke wijzen weet Von Trier wederom te boeien met zijn vreemde hersenspinsels en uitwerkingen.

Fijn is dat de door Von Trier aangekondigde pornofilm meer het intellect weet te prikkelen dan dat het op seks berust. Natuurlijk is er een flinke dosis naakt op het scherm te vinden, en is de regisseur niet vies van het in beeld brengen van penetratie. Het slim geschreven scenario weet te draaien om de nodige verwijzingen naar alles wat met de mensheid te maken heeft. Van het vliegvissen tot kunst, racisme en religie. Zelfs zijn eigen film, in de vorm van Antichrist, wordt in volume II nog even aangewezen. En alles gebaseerd vanuit het nymfomane karakter van de sterk spelende Gainsbourg.

Von Trier weet ver te gaan met zowel het onderwerp als zijn acteurs. Het lijkt wel of de beste man alles bij zijn spelers kan flikken. Hij maakt dan ook gretig gebruik van het feit dat Gainsbourg zich volledig aan hem overgeeft. Het is wel jammer dat de op eerste zicht indrukwekkende cast, die op fantastische wijzen op de serie teaser posters worden weergegeven, niet geheel benuttigd wordt. Waar LaBeouf, Jaimie Bell, Christian Slater en vooral Stacy Martin en Stellan Skarsgård geweldige bij rollen (in Martin's geval toch wel hoofdrol) leveren, zijn Uma Thurman en Willem Dafoe jammerlijk minder benut. Vooral op de lange speelduur van 240 minuten.

Visueel weet Nymphomaniac een degelijke indruk achter te laten, maar niet vaak te verassen. De film wordt nergens visueel zo aantrekkelijk als bijvoorbeeld Melancholia of Antichrist. Qua edit vond ik de film ook soms rare sprongen te maken door soms lelijke video beelden in te mixen. Maar hier heeft Von Trier uiteraard zijn redenen voor.

Al met al een mooie bioscoop ervaring, maar niet Von Trier's beste.