Opinions

Lekkere wegkijk film. De regenjas en hoed zijn wederom aanwezig, dus hier en daar een stiekem 'Casablanca' gevoel.

Vermakelijke film. Er worden twee verhalen door elkaar verteld. Het is dan ook jammer dat het ene verhaal (met Cage) een stuk interessanter is en veel lekkerder weg kijkt dan het andere verhaal (met Streep). Hierdoor voelt de afwisseling toch wat te vaak als een 'onderbreking'.

Verder is het bijzonder slim geschreven, met een leuke ondertoon. Het scenario weet zichzelf tijdens de speelduur te reflecteren. Ook als (beginnend) scenario schrijver kun je wat leuke 'tips & trics' halen uit deze film.

De film kent zijn mindere momenten maar de vaart blijft er in. Helaas slaat de derde akte iets te hevig een andere weg in en voelt het alsof de film geen waardig einde kent. Doordat Cage een leuke (dubbel) rol neer zet en Jonze een verfrissende visie aflevert worden de meeste mis stapjes wel verbloemt (haha)...

Kippenvel en een brok in mijn keel. Ben wel gevoelig voor dit soort films, en ook deze prent wist mij te raken. Mooi verhaal, goed gespeeld en ondersteund door sterke muziek van Spinvis. Deze film komt rauw op je dak en zal nog een hele tijd bij blijven.

Geinige Disney film. In plaats van een duidelijke richting in het narratief is gekozen voor een aaneenschakeling van gebeurtenissen die verder niets met elkaar te maken lijken te hebben. Benarde situaties zonder een duidelijke motivatie. Kan grappig zijn, maar je moet er even in komen. Als je Steve Carell een grappige verschijning vind is dit wel een film waar je jezelf een krappen 90 minuten mee kunt vermaken. Niet veel bijzonder, maar best te pruimen.

De serie aan het herbekijken, dit keer op op Blu-Ray. Opvallend hoe zo'n grootse en indrukwekkende serie als deze in de loop van jaren mijn herinnering uit gesijpeld is. Ik kan mij vrij weinig herinneren en bekijk de films als nieuw. Dit is helemaal niet erg. De beleving is nu optimaal.

Nu deel 1 t/m 3 bekeken. De conclusie is dat ook ik Aliens tot nu toe het minste deel vind. Het banale afschieten van Aliens zonder de continue dreiging uit het schitterende deel 1 en sterke deel 3. Deze film kan mij zeker bekoren, mede door de spectaculaire finale, maar het draagt geen enkele vorm van magie met zich mee. Snap ook niet waar de prent zijn grote schare fans aan verdiend.

Maar... Het is absoluut een film die de moeite waard is. Het is zeker geen niemendalletje en past verhaal technisch lekker in de serie. Jammer dat de spanning weg ebt en er lukraak op wezens geknald wordt, iets waar deel drie van geleerd heeft.

Deze film sprak mij aan door allereerst de sympathieke cast. Paul de Leeuw is wel iemand die over de gunfactor beschikt, en ik was zeer benieuwd naar zijn invulling van een zware rol in een film die hij toch wel moet dragen. Daarnaast ben ik na zijn rol in de pracht serie A’dam en E.V.A een kleine fan van de jonge acteur Teun Luijkx. Ook hij weet mijn interesse naar deze tragikomedie wat te bevorderen. Ook het feit dat Nederlandse drama soms erg mooi kan zijn. Een specifieke vertelwijzen en aandacht voor personages staan meestal centraal, en zijn niet altijd situatie gericht. Ook zie je vaak verhalen met een diepe ondergrond en onderwerpen die je niet altijd in een film tegenkomt, zoals homoseksualiteit en borstkanker, om deze film maar eens aan te houden. Het jammeren is dat zo’n film wel een perfect scenario moet hebben. Jammer in de zin van; dat heeft deze film niet. Helemaal niet. Het scenario werkt de film tegen. Nog meer tegen dan de acteer prestaties van Paul de Leeuw, die zijn best doet maar het ‘net niet’ is.

Zes vrouwen en 1 man (ikzelf, dus). Dat was de vulling van de zaal. Nu sta ik niet raar te kijken dat een zaal van 270 mensen maar 7 bezette stoelen heeft. Het was immers een middag voorstelling, en die zijn vaker rustig. Daarom ben ik erg benieuwd naar hoe deze film gaat scoren. Of deze film goed bezocht gaat worden. Naar mijn idee heeft deze film niet echt en specifiek publiek. Het is geen tranentrekker, train niet je lachspieren of heeft een hele rauw en beladen lading. Wat deze film mij als kijker nu eigenlijk wilt vertellen is eigenlijk ook onduidelijk. Waar gaat de film over, wat is de rode draad?

Je komt moeilijk in deze film. Dit is vooral te danken aan het feit dat je de acteurs, en vooral Paul, ziet acteren. Ze zijn hun personage gewoonweg niet. Teun Luijkx en Karina Smulders zijn nog het meest overtuigend, waarvoor mijn complimenten. Want het matige tegenspel wat vooral Karina voor haar kiezen krijgt is niet mals. Daarnaast zit de moeite hem in het chaotische, ongeleide projectiel wat de eerste helft van de film heet. Ik kan dan ook hard op zeggen dat pak weg de eerste drie kwartier moeilijk te verteren zijn. Deze drie kwartier zijn gewoon slecht. Dit komt doordat de film nergens naar toe werkt. Er is geen uitgangspositie. Het kabbelt een beetje voort en steunt op een ongeloofwaardige ‘liefdes’ relatie van Paul en zijn Belgische Nederlander (ook weer zo’n raar verhaal) Alwin Puelinckx. Die laatste speelt vrij aardig. En de relatie tussen Paul en zijn zusje Karina. Deze relatie is aandoenlijk, maar bijzaak. Bijzaak waar het hoofdzaak had moeten zijn.

De film wordt onderworpen door te veel relatie problemen tegelijk. Niet werkende relatie met iemand die niet weet of hij wel of geen gevoelens heeft voor mannen. Een relatie met samenwonen en aanzoek tot vervolg. Vreemdgaan, nieuwe relatie, toch geen nieuwe relatie of toch wel. Relaties van andere die in de weg zitten. Stoppen maar. Het is gewoon te veel. De film gaat te veel van zijn doel af; namelijk een mooi verhaal vertellen. Hierdoor moet de kijker zich druk gaan lopen maken over te veel liefdesperikelen, de ene nog oppervlakkiger dan de andere. De film neemt, hoe ironisch het ook is, niet alle tijd om dit op een goeie manier uit te werken. Het verhaal springt van hot naar her en weet niet naar een doel toe te werken. Waar eindigt dit? Het is raar om te zeggen, maar het was maar goed dat er iemand een ongeneselijke ziekte krijgt. Hierdoor komt de film op de rails om naar zijn eindbestemming verder te reizen.

Hoe warrig en ongecontroleerd de eerste helft was, zo eerlijk, oprecht en ‘to the point’ is het laatste half uur. Nog steeds gaat het allemaal wat snel, maar het verhaal weet wat emotie over te brengen. De relatie tussen Maarten en zus komen tot hun recht, en er wordt nog best prima gespeeld. Er is een momentje in de film dat Paul de Leeuw een heus brok in mijn keel bezorgd. De relaties zijn nog even oppervlakkig en onrealistisch als voorheen, maar zijn tot rust gekomen. Dit komt ten goede en er wordt nu echt een verhaal verteld. De lijn is duidelijk. Er gaat iemand dood. Dit komt helaas veel te laat in de film. Maar gelukkig zit het in de film. Hoe voorspelbaar het ook allemaal is, je gaat er in mee. Het weet je eindelijk te pakken. Maar wederom; dit komt veel te laat.

De casting was prima. Hoewel je je vraagtekens kan zetten bij de regie. Allereerst zie je als ex- castindirector als eerste dat Paul de Leeuw het erg moeilijk heeft. Je hoort gewoon de zinnen uit het scenario. Het wordt nog net niet opgelezen. Daarnaast neemt Job Gosschalk nergens zijn tijd. Er is geen moment waar er echt wordt stilgestaan bij een ontwikkeling van een personage of situatie. Ik denk dat dit gebrek aan lef is. Hoewel dit wel een geschikte film was voor lef. Hiermee onderscheid je je van andere tragikomedies, waar er al zo veel van gemaakt worden.

Ik had echt gehoopt op een mooie film. Maar helaas. De potentie had het zeker, maar het scenario is te ongecontroleerd en wat te oppervlakkig. Hij weet niet wat er nu verteld moet worden, en maakt van bijzaken te veel trammelant. Prima spel van de verscheidene acteurs weet je nog enigszins te boeien, en zelf publiekslieveling Paul de Leeuw heeft zijn momenten, hoewel ik hem nog steeds liever met een gel pruik ‘Hallo Boppers!!’ hoor schreeuwen.

Ik vond deze film een bijzonder zwak scenario hebben. Motieven van personages waren vrijwel allemaal ongeloofwaardig. Uit het niets in een kraakpand wonen, en hier je moeder niet van op de hoogte brengen. Dit kan, maar alleen als de moeder/zoon relatie slecht is. Dit was niet het geval, en vond ik erg vreemd gaan. Zonder blikken of blozen je huis uit en op een boot gaan wonen. Anneke's personage had geen enkele zee of boot achtergrond. Je woning opgeven en een boot op gaan is wel erg drastisch. Ook als het om het geld van de woning gaat. En over dit laatste is geen woord gerept, dus geen motief. Proef wonen kon er ook niet vanaf. Het huis was vrijwel gelijk leeg. Hier denkt mijn eigen moedertje wel tien keer over na, voor ze zoiets doet.
Zo waren er meer dingen wat langzaam opstapelde tot een vervelende kijk ervaring. Het ging heel erg rap en beslissingen werden binnen een seconde genomen. De herkenning werd met de minuut minder, waardoor het mijn interesse in de vorderingen weg epte.

Anneke Blok bewijst wederom een degelijk actrice te zijn, en het camera werk en montage was prima. Jammer van het makke scenario.

Lastig. Liep toch de bioscoop uit met een teleurgesteld gevoel. Ik kan er echter niet mijn vinger op leggen waarom. Hoofd oorzaak zal wellicht het script zijn. Vind Electro nogal een makkelijke en simpele bad-guy. Zijn motieven komen nogal kinderlijk over en Jaimie Foxx is niet heel denderend. Design van deze slechterik is echter wel erg sterk, en zijn stem is een prima vondst.

Daarnaast is de chemie tussen het koppeltje Garfield en Stone goed aanwezig, maar komt deze relatie ook wat simpel uit de verf. Dramatiek en complexiteit in deze relatie had wel wat sterker aanwezig mogen zijn.

Maar waar ik het meest in teleurgesteld ben is de muziek. Waar we in deel een nog een heerlijk thema voorgeschoteld kregen, die muzikaal centraal moet staan en herkenbaar moet zijn van de amazing spider-man serie, is de score nu een zooitje. Het thema is in zijn geheel laten vallen en vervangen door een 'Mars Attacks' aftreksel. Jammer, jammer. Daarnaast was de toegevoegde muziek van de 'magnificent six' dramatisch misplaatst.

Vermakelijk is de film wel. Bijzonder fraaie actie scenes en de film kent zijn emotionele momenten. Effecten waren een vooruitgang ten opzichte van zijn voorganger en de designs waren verfrissend en modern. De film beloofd veel voor de toekomst als in een Spider-man Universe.

Ik moet de film over een tijdje nog eens bekijken om hem meer te waarderen. Dit ging ook zo met het eerste deel.

Behoorlijke prachtfilm. De constante sfeer en de prettige voortgang weet altijd te boeien. Mocht je een actie film verwachten, kom je bedrogen uit. Maar de prachtige filmhuis aanvoelende prent weet een goede opbouw, interessante personage ontwikkeling en een verrassend einde neer te zetten. Clooney speelt een fascinerende rol, en speelt de sterren van de hemel. Daar waar Thekla Reuten pijnlijk laat zien dat ze het niveau niet aan kan als ze haar zinnetjes op dreunt. Mooie beelden in een mooi dorp, heerlijke traagheid is hier passend aan. Ik ben enorm verrast.

Uitstekende persoonsdrama. Sterk acteerwerk van Paprika Steen, waar de hele film terecht op steunt.

Kreeg voortdurend het idee dat Uwe Boll met deze film bijzonder laks is omgegaan. Twee dagen filmen op locatie, wat op school filmen, simpele montage en klaar is Uwe. Alleen al het feit dat er veel school gebabbel op een uitermate ongeïnspireerde setting (schoolbord, zouden het dan scholieren zijn?) is opgenomen, maakt me misselijk. Ik denk dan, licht het even mooi uit. Gebruik een goede kwaliteit camera en geluid. Maak er wat van. De verfilming van de gebeurtenissen waren af en toe indrukwekkend. Maar het idee van shockeren en in het oog springen is duidelijk aanwezig. Interviews komen trouwens bijzonder gemaakt over en beschikken over bar weinig overtuiging. Uwe's persoonlijke monoloog maakt het geheel alleen maar triester. Waarom moet uitgerekend hij dit de jeugd van tegenwoordig leren?

Prima gore en een flink aantal schrikmomenten worden dwarsgezeten door wat onlogische plot punten. De film heeft een leuke insteek maar weet niet voldoende van de grond te komen. Het acteer werk is van een opvallend aardig niveau. Vermakelijk filmpje en een prima 'niets te doen' horror.

Jaja, Avatar. In IMAX 3D mogen aanschouwen. Heb Cameron altijd wel een interessante regisseur gevonden, maar ik stond niet te trappelen om deze film te bekijken. In tegendeel zelfs, de film leek mij in eerste instantie geen ruk aan. Het is dat het een 'mijlpaal' in de filmgeschiedenis schijnt te zijn. Dat er miljoenen mensen de film meerdere keren kijken. Dat het records verbreekt en zo niet Oscars naar binnen gaat slepen. Ik wil niet de enige zijn die over ongeveer 5 jaar zegt: nee, ik heb deze film niet in het 3d in de bioscoop gezien. Dan sta je voor lul. Althans, als ik de hype moet geloven, kun je deze film niet, niet in de bioscoop hebben gezien.

Allereerst stond ik enorm te kijken van het grafische spektakel dat je voorgeschoteld krijgt. Adembenemende beelden en prachtig 3d in de diepte vorm. En daarmee bedoel ik, niet 3d om 3d te zijn (dingen die naar je toe komen) maar 3d om de omgeving en gebeurtenissen letterlijk en figuurlijk uit te diepen. Dit is de 2e 3d film die ik in de bioscoop zie, en ik was weer erg verbaasd. In positieve en negatieve zin, dan wel. De bril was bijvoorbeeld lomp groot en irritant. Een 'one size fits all' pet of muts pas ik nooit, en die bril zakt de hele tijd af. Nee, voor mij liever geen bril. Maar ja, je ontkomt er niet aan tegenwoordig. Zeker niet nu ik toch wel onder de indruk was van de trailer van de nieuwe 'Alice in Wonderland' van Tim Burton. (Voor het eerst in 3d mogen aanschouwen.) Dus ik moest er maar mee leven. Ook waren mijn ogen niet zo blij met deze revolutie. Ik voelde dat ze het beide moeilijk hadden. Maargoed, het zag er wel allemaal erg mooi uit. Het was ook nog opvallend scherp, waar ik dus voor de gehele 3d hype voor vreesde. Aan de techniek is niet af te vallen.

Maar waar kolossale bevolkingsgroepen helemaal wild van worden, kan ik niet zien. Nogmaals, de hele film leek mij in eerste instantie niks aan. De blauwe, katachtige reuzen die door een oerwoud zwerven. Mwa. De trailer trok mij ook totaal niet. Wat ik dus verwachtte was om ontzettent verrast te worden. Mijn eerste idee was dat het niet veel aan was. Er was een hele hype en iedereen prijst hem drie keer in de ronte, dus ik MOET wel enorm verrast worden. Dat kan niet anders. Helaas kan dat wel anders.

Het vervelende is namelijk dat 3d went. Prachtige beelden, dat wel. Maar op een gegeven moment weet je het wel. Ook vind ik die hele avatars gewoon niets. De hele look van die beesten vind ik eigenlijk wat kinderachtig. Beesten op de aarden worden door de natuur aangepast. Konijnen die in de sneeuw wonen zijn wit. In een bruinen boom wonen bruinen diertjes. Tussen groenen bladeren wonen groene diertjes. Daar zorgt de natuur voor. Maar op Pandora niet. In het groene bos zijn de wezens... Blauw. Nee die uit de kluiten gewassen Smurfen vond ik niet veel aan.

Dan die planeet zelf. Weinig origineels, op die lichtgevende omgeving na. De dieren die er wonen. Ik kan zo een aantal films opnoemen waar ik soortgelijke beesten heb gezien. Ik kreeg bij vlagen Jurassic Park ideeën. (ze hebben zelfs letterlijk geluidsamples uit die films ge- ctrl +c't, ge- ctrl +v't)

Het verhaal begon goed, maar eindigde in een bak vol met clichés. Man, man. Daar mag Cameron zich wel eens even over zijn bolletje krabben. Er zijn zoveel scènes die uit een willekeurig ander epische film zouden kunnen komen (als die blauwe grapjassen er niet in gezeten hadden). Dood van de vader, die nog even wat zegt. De twee worden verliefd. Als alle hoop vervlogen is, komt het hele dierenbos alles redden. Het gevreesde beest is plots aan de goede kant. Daar frons ik mijn wenkbrauwen voor.

Waarom dan toch een 3,5 ster. Omdat het er waanzinnig uit ziet. Wat heb ik genoten van de beelden, 3d en de geweldige animatie. De huid, reactie op en van de omgeving, gezichten bewegingen en emoties. Geweldig. Ik heb vele 'WOW' momenten beleefd in mijn bioscoop stoel. En ik stond toch wel erg te kijken van het 3d. Zeker een toegevoegde waarden. Maar ja, dit is op dit forum al lang en breed besproken. En wat het grafische spektakel betreft, daar sluit ik mij volledig bij aan.

Een revolutie? Nu even wel. Qua uiterlijk van de film. Maar de hele hype inclusief zelfmoorden slaat naar mijn mening nergens op.

Edit: Ik wil ook nog even kwijt dat ik da aftiteling muziek verschrikkelijk vond. Wat een afgang. Leek net of dat ik naar de aftiteling van 'Pocahontas' aan het kijken was.

Fantasie- en sfeervol vormgegeven, maar dan houd het ook wel op. Het scenario heeft last van kinderlijke humor en tergende traagheid. Dit doordat het middenstuk in herhaling valt, en er weinig vooruitgang te bespeuren is. Erg bijzonder wordt het ook nergens, doordat het veelal nietszeggendheid uitstraalt.