Opinions

Degelijke western.

Ik irriteerde me wat aan de sulligheid van Stewart in deze film. Ik vind zijn karakter hier niet zo aansprekend als in andere films.

Ik mis bij deze film echt het breedbeeld formaat. Een western hoort gewoon breedbeeld te zijn, maar films hadden tot de mid-50-er jaren nog niet dat formaat.

De kracht van deze film ligt in het vage, het ongedefinieerde en het voortdurende ongemak.

Jesse Plemons steekt er hier qua acteerprestatie duidelijk bovenuit. Jason Segel heeft moeite te overtuigen als criminele indringer.

Windfall is op zich niet heel origineel binnen het home invader genre, maar de merkwaardige sfeer en de zonnige setting geven het toch iets extra's.

Lily Collins ingehouden spel is op het saaie af, maar het verrassende einde maakt wat goed.

Erg mooie en lieve film, die een aantal keer ook erg grappig is.

Misschien primair voor kinderen gemaakt, maar ik vond 'm hartverwarmend.

De stemmen zijn ook zo leuk, vooral van Poeh en Eeyore de ezel. Ook de stem van John Cleese als commentaarstem past er goed bij.

Het is allemaal zo klein gehouden, wat echt de kracht van de film is. Het simpele verhaaltje is prachtig uitgewerkt, zowel visueel als qua timing van de grappen en de scènes. Precies goed.

Ik was niet zo bekend met Poeh. Ik had ooit een Winnie de Poeh koffiemok en ik had wel eens wat prenten gezien. Ik hoop dat er nog meer Disney verfilmingen van volgen. Dit smaakt naar meer.

Op de hoofdrol van Zooey Deschanel na, vond ik alle personages maar karikaturaal en overdreven apart. Ik kon er niet zoveel mee.

Mooie rol van Deschanel en het was toch nog op z'n minst vermakelijk.

Die Tykwer weet altijd weer bijzondere films af te leveren.

Ik vond deze film minder evenwichtig dan Lola Rennt en Der Krieger und Die Kaiserin, maar zeker heel goed.

Niet alle verhaallijnen vond ik even interessant, maar het verhaal als geheel is verrassend en heeft veel diepgang.

Wederom kent deze film schitterende beelden; veel innovatieve camerashots. In combinatie met de (gedoseerde) hypnotiserende muziek is dat een genot om naar te kijken.

Niet onbelangrijk, de acteersprestaties zijn goed.

Hele cleane en cliché Disney film, met een potpourri aan invloeden en verwijzingen naar eerdere Disney films.

Het is allemaal zo voorspelbaar en zo veilig binnen de lijntjes gekleurd.

Het is een oubollig sprookjesverhaal, dat Disney vroeger al zo vaak beter en smaakvoller heeft gemaakt. Het lijkt wel alsof Disney AI opdracht heeft gegeven een verhaal samen te stellen uit eerdere Disney films.

Het verhaaltje stond me in het begin wat tegen, maar gaandeweg begon ik het een beetje te waarderen, maar Disney kan zoveel beter.

Het is lang geleden dat Disney iets vernieuwends heeft gedaan op animatiegebied, al heb ik Luca en Encanto nog niet gezien, maar Wish kent in ieder geval niks vernieuwends. Je mag toch wel wat meer verwachten van een animatiestudio die 100 jaar bestaat en een ode maakt aan de films uit zijn verleden. Dan kom je toch niet met zoiets simpels op de proppen? Ik kan daar gewoon niet bij.

Voor vernieuwing moet je dus blijkbaar nog steeds bij Disney Pixar zijn.

Charles Laughton steelt de show!

Door zijn toedoen komt er zoveel humor in de film, ik heb veelvuldig hardop moeten lachen. Dit is dus ook geen normale rechtbankfilm.

Het rechtbankgedeelte duurt misschien zelfs minder dan de helft van de film.

Marlene Dietrich is koel en doortastend. Ze heeft een heel bijzondere blik in haar ogen.

Het rechtbankverhaal is aanvankelijk heel overzichtelijk en zonder veel zijsporen, maar zoals je van Agatha Christie mag verwachten krijgt het einde een verrassende twist.

The Wizard of Oz; ik vond het altijd al een mooie titel, maar afgezien van wat fragmenten die ik wel eens in tv-programma's voorbij zag komen, had ik 'm nog nooit gezien.

Het beeld van die vier protagonisten in dat kleurrijke landschap was zo sterk en herkenbaar. Dat maakte nieuwsgierig.

Nu dan toch eindelijk gezien en ik vind het een tijdloze klassieker!

De film ziet er zeker niet zo oud uit als 'ie is (lijkt wel 15 jaar jonger) en is erg mooi vormgegeven. Vooral het intense kleurgebruik en de grote decors vallen op.

De special effects zijn ook goed en de rode schoentjes zien er magisch uit.

Toen het in sepia begon dacht ik nog, het was toch een kleurenfilm? En later als de kleuren verschijnen geeft dat wel een mooi effect; een enorm contrast tussen de werkelijkheid en droomwereld. Dit moet haast wel een van de eerste films zijn geweest die kleur en 'zwart-wit' afwisselde.

Over the Rainbow is zo'n bekend en klassiek liedje dat dus geschreven is voor deze film.

Men had het bijna uit de film gehaald. Maar goed dat dat niet gebeurd is, het is zo onlosmakelijk verbonden met The Wizard of Oz.

De musicalliedjes zijn vrolijk en amusant. Ik ben geen musicalfan, maar Singin' in the Rain en The Wizard of Oz zijn met recht klassiekers in het genre en zijn erg vermakelijk.

Ik ben nu erg benieuwd naar het boek The Wonderful Wizard of Oz (1900) van L. Frank Baum waar dit een verfilming van is. Ik heb al wat illustraties gezien. Zag er mooi en herkenbaar uit.

Ongelovelijk dat er maarliefst 14 Wizard of Oz boeken zijn geschreven. Daar kan Harry Potter niet aan tippen.

Viel me behoorlijk tegen.

Wat me vooral stoort is het gebrekkige verhaal. Het rennende meisje vond ik een half uurtje leuk, maar toen begon het me aardig te vervelen.

Het is een erg sentimentele film. De regisseur maakt te veel gebruik van Hollywood principes; ontzettend soetsappig en bedacht, zodat alles 'klopt'. Ik ben geen moment verrast, verveelde me dus zelfs.

De Titanic poster aan de muur in het begin van de film voorspelde niet veel goeds. De muziek is daar duidelijk op geïnspireerd, of hebben ze zelfs dezelfde muziek gebruikt ?

Wat een vervelende, sentimentele muziek. Muziek die ook nog eens overdadig gebruikt werd.

Dit is geen authentieke Aziatische regisseur, maar eentje die opzichtig naar Hollywood lonkt. Not One Less vond ik mooi, maar deze dus veel minder.

Ik geef 2 sterren. (sorry blabla)

Bijzonder interessante documentaire over een aantal broers (en een zusje) die in volkomen isolement zijn opgegroeid, en nu langzaam ontwaken in de echte wereld.
Het kijken naar films en het naspelen van scènes is vrijwel hun enige uitlaatklep geweest, en het maken van muziek. Ze lopen erbij als de neven van de mannen van Reservoir Dogs, in hun nette pakken. Ze lijken allemaal ook nog eens erg op elkaar.
Het is diep triest dat het gezin door hun vader zo is geterroriseerd, want het is niet mis wat ze hebben meegemaakt. Wat de vader precies allemaal heeft gedaan wordt niet geheel uit de doeken gedaan, maar dat er bijvoorbeeld te veel drank in het spel was wordt wel duidelijk. De moeder komt erg fragiel en beschadigd over, maar je ziet wel dat ze haar kinderen probeert te beschermen.
Beschermen was een merkwaardig excuus van de vader om de boze buitenwereld buiten te laten, maar het wrange is dat hun binnenwereld al die tijd vele malen erger en beangstigender was dan de buitenwereld.
Mooi om te zien dat de jongens nu langzaam opbloeien en wel naar buiten kunnen. De angst regeert niet langer. Het is een bizar idee dat ze nu pas voor het eerst naar de film kunnen. Voor hen een overweldigende ervaring. Het zijn cinefielen en hun enthousiasme werkt aanstekelijk.
Het wordt wel duidelijk dat het gezin al even een hulpverleningstraject in is geweest. Ze zeggen ook eerlijk dat ze nog niet zo lang geleden niets hadden kunnen zeggen voor de camera, omdat ze niet gewend waren te praten.
Ik ben wel wat bang voor blijvende schade voor de kinderen. Het is niet te hopen dat ze ooit een verslaving ontwikkelen of een angststoornis. Voorlopig hebben ze elkaar nog, maar als ze ooit op eigen benen zullen moeten staan zullen ze het nog zwaar krijgen. Tegelijk zullen ze ook eeuwig dankbaar zijn voor de zee van vrijheid, als ze daar maar goed mee om weten te gaan. So far so good.
De oudste zoon heeft letterlijk de weg vrijgemaakt voor een leven buiten het appartement. Het is maar goed dat dit is gebeurd, want anders was het slecht met gezin afgelopen.
Op het einde zie je beelden van een door de jongens gemaakte film, met figuren die angst en woede uitbeelden, met inventief gemaakt decor en masker. Vader en moeder figureren er ook in. De cirkel is rond.

Heel aparte film. Bijzonder.

Eigenlijk is Wolfsbergen een Nederlandse film met Aziatische verteltrant. Veel zwijgen en veel langs elkaar heen leven, geen rechtlijnig plot, maar scenes die elkaar willekeurig lijken op te volgen.

Voor westerse begrippen zou je kunnen spreken van een onaf script.

Er zijn natuurlijk ook Europese regisseurs die zo werken (Denis).

Over Denis gesproken, ook in Wolfsbergen is een bijzondere interesse voor het naakte menselijk lichaam (mooi en minder mooi) waar te nemen. En personages die niet doen wat je verwacht dat ze gaan doen. In die zin zie ik zeker raakvlakken.

Ik vind het goed dat ook dit soort films in Nederland gemaakt worden. Ik houd van iets meer plot, maar ik merk dat zulke films onderhuids nog even nawerken. Ze bezinken anders.

De sfeer van de film blijft je nog lang bij.

De personages wonen over het algemeen vrij groot, maar de interieurs zijn grauw en grijs en Leopold post haar camera opzettelijk vaak in gangen en trappenportalen.

Het hoofdthema is vervreemding. Vervreemding van jezelf en je omgeving. Ook troost, in welke vorm dan ook (alcohol, overspel, aanraking) is een belangrijk thema.

Wolfsbergen is een heel vreemde kijkervaring. In de bioscoopzaal moesten sommigen uit ongemak lachen. Bepaalde scenes zijn ook zeker tragikomisch.

Zoals de tandarts (Decleir) die hard een patient toespreekt omdat die niet geflost heeft.

Het einde van de film is zo raar en in zekere zin taboedoorbrekend.

Ik moet het nog even laten bezinken. Het is niet helemaal mijn soort film, maar ik heb toch gefascineerd zitten kijken.

Vooralsnog ruime 3 sterren, kan nog een halve ster meer worden.

In de basis een aardige eigentijdse Rear Window variant; 'een beetje vreemd maar wel lekker'.

Het donkere statige pand ziet er imposant en tegelijk unheimisch uit. Het sfeertje is wel goed getroffen.

Amy Adams is hier wel in haar element. Ze zet een goede en nteressante rol neer. Haar personage is behoorlijk van het pad af. Een beetje op de Kathy Bates toer

Het acteerwerk van de overige cast is over-the-top. Gary Oldman is hier onherkenbaar, een heel merkwaardige rol die amper wat voorstelt. Ze hadden elke andere acteur met grijs haar kunnen kiezen, het had niet veel uitgemaakt. Jennifer Jason Leigh is bijna een geest, zo weinig krijgt zij hier te doen.

Dan volgt het idiote slot dat zo'n 20 minuten duurt. Alle registers worden opengetrokken. Jaren 90 b-film thrillers hebben subtielere eindes. Bar slecht en een halve ster aftrek hiervoor.

Leuk tussendoortje, naar een uniek verhaal van Roahl Dahl.

Er wordt helaas een beetje te veel gepraat, waardoor het wat druk overkomt. Alle personages ratelen staccato hun teksten op.

Ik zou graag eens een Wes Anderson film zien die iets minder op dialoog leunt.

De korte speelduur is passend voor dit verhaal. Kort maar krachtig.

Prachtige feelgood film met een bijna aandoenlijke hoofdrol van Timothée Chalamet en leuke bijrollen.

De film verslapt voor geen moment en weet de gehele speelduur de aandacht goed vast te houden.

Ik had eigenlijk verwacht dat het visueel en inhoudelijk zou tegenvallen, maar dat heeft het zeker niet gedaan.

Misschien is het Roald Dahl light, dat zou kunnen, maar ik heb me er uitstekend mee vermaakt. Gewoon een prima 'prequel'. Misschien had het wel iets minder zoetsappig gekund, maar ik heb me er niet aan gestoord.

Prachtige ingetogen film met een wereldrol van Kevin Bacon.

De frustraties en ingehouden emoties zijn van zijn gezicht af te lezen.

Het plot is inderdaad nogal gestructureerd en de toevalligheden komen voor de ontwikkeling van het verhaal erg goed uit, maar daar stoor ik me in deze film niet aan omdat de scènes echt wat aan de film toevoegen en erg functioneel zijn.

Het is oorspronkelijk een toneelstuk, dat verklaart wel een beetje de opbouw van de film en de setting (beperkt aantal locaties en de grote hoeveelheid gebeurtenissen op 1 plek).

Het thema pedofilie wordt in The Woodsman zorgvuldig benaderd. Petje af voor de schrijvers.

Dat Kyra Sedgwick ook irl Bacons vrouw is wist ik niet. Leuk weetje. De bedscènes zijn erg gepassioneerd...

De titel dekt de lading goed. Je ziet inderdaad niks anders dan kunstenaars die bezig zijn met creëeren.

Dat is afwisselend boeiend, maar soms ook wat saai.

Het camerawerk is goed en ook de muziek is mooi.

De documentaire moet het vooral hebben van de excentriciteit van de kunstenaars. Armando die in lelijk trainingspak, met klompen en tuinhandschoenen aan, staat te schilderen, op muziek van Django Reinhardt. Apart gezicht...

Ida Gerhardt was hier al 83. Ze heeft nogal een typische manier van vertellen en haar blik is ook heel vreemd. Alsof ze van een andere planeet komt.

'Het rivierenlandschap van haar jeugd - met zijn uiterwaarden, wisselende wolkenluchten en het altijd stromende water - is levenslang haar literaire biotoop gebleven.' lees ik net op de site van het Ida Gerhardt genootschap. Vandaar dat ze midden dat landschap haar gedichten voordraagt.

Het einde van de film is mooi, omdat je dan de kunstenaar naast het voltooide werk ziet. Het lijkt alsof er dan een bepaalde magie overheen is gekomen. Ineens zijn alle elementen op z'n plaats gevallen.

Het doek van Armando oogt erg somber (heel veel zwart), maar in het museum toont het in een witte omgeving, naast andere werken uit dezelfde serie, toch best mooi.

3 sterren

Bijzondere film!

De geestigste rol die ik van Anthony Hopkins gezien heb. Heerlijk hoe hij aan het hakkelen is en droge teksten uitspreekt!

Het is een soort van About Schmidt, Straight Story achtige film, qua thematiek dan. Deze film is wat luchtiger dan genoemde twee films.

Prachtige natuurbeelden en leuke bijrollen.

De soundtrack is me niet zo bijgebleven. Misschien had daar meer in gezeten.

Vreemde, maar zeer evenwichtige film van Herzog.

De thematiek heeft wel wat van Frankenstein weg.

Kinski begin ik steeds meer te waarderen. Hij is veelzijdiger dan ik dacht.

Ook deze Herzog is weer doordrenkt van melancholie, maar deze film heeft tegelijkertijd ook een erg luchtige en humoristische kant.

Het einde is erg indrukwekkend.

Ruime 3,5 sterren.

Erg goed gemaakt, degelijk vakwerk van Ritchie en mooi gefilmd. Ik had het een tijd gehad met Guy Ritchie, maar nu zit hij in een goede flow. The Gentlemen vond ik heel aardig en dit is wederom een stap voorwaarts.

Een goede opbouw van het verhaal, spannend en volop actie.

Ook al ben ik geen fan van Statham, hij zet hier een sterke rol neer, ondanks altijd dezelfde stoïcijnse blik.

Verder een goede ensemble-cast.

Remake van de relatief onbekende Franse film Le Convoyeur (2004) (AKA Cash Truck...)