Opinions

Verrassend leuke Disney.

Mooi en afwisselend verhaal, prachtige animatie en met leuke humor.

Ik had er vooraf niet zoveel van verwacht, maar ik vond 'm erg leuk!

Goede stemmencast. Leuke stemrol van Danny DeVito. James Woods overtuigt ook als de duistere Hades.

Heel merkwaardige film zeg. Nogal oubollig. Je ruikt er een beetje spruitjeslucht bij.

Toch weet de film wel te boeien als degelijke Readers Digest episode van het Amerikaanse gezinsleven.

Het jonger maken van acteurs met digitale effecten daar ben ik geen fan van. Je blijft toch altijd het gevoel houden dat het nep is.

Weinig aansprekende rol van Robin Wright. En wat een vervelend type is die vader.

De camera op een vast punt zetten is tegelijk wel geslaagd experiment, maar ook een beetje een gimmick. Alleen op het eind zie je wat meer van de omgeving. Dat had ook wel gemogen gedurende de film.

Erg deprimerend maar sfeervol portret van een mysterieuze man die het nergens kon vinden. Dat er zo weinig van hem bewaard is gebleven en zo betrekkelijk weinig over hem bekend is draagt bij aan het mysterie.

Rene Daalder zoomt handig in op de spaarzame details die wel bekend zijn en voegt er een mooi persoonlijk verhaal bij.

Bas Jan Ader was een 'ongrijpbare' man. Veel eenzaamheid en treurigheid, net als in die documentaire over Nick Drake van Jeroen Berkvens.

Erg fijne film!

Origineel, fris en met bijzondere hoofdpersonages.

De 11-jarige Paloma observeert haar omgeving op scherpe wijze. Zij is eigenwijs en gaat volledig haar eigen gang. Zij trekt zich niets aan van haar omgeving, totdat ze nader kennis maakt met de concierge en de nieuwe bewoner (een japanner).

Prachtige rol van Josiane Balasko als norse concierge, zo'n personage zie je in weinig films. Leuk dat juist haar rol zo goed is uitgediept.

De aimabele japanner wordt voortreffelijk gespeeld door Togo Igawa. Het opmerkelijke is dat hij in werkelijkheid geen Frans spreekt.

Leuk dat er zoveel katten in deze film te zien zijn. Als kattenliefhebber kan ik dat zeer waarderen.

Er is veel aandacht besteed aan de art-direction. De tekeningen van het meisje worden als korte animaties tussen scenes getoond. Ook zijn de appartementen allemaal totaal verschillend vormgegeven, en toch passen ze bij elkaar.

Een film om vaker te zien.

Fenomenale, voor zijn doen relatief ingetogen rol van Belmondo.
Het is een gelaagd verhaal, dat uiteindelijk iets minder complex is dan het aanvankelijk lijkt.
Puzzelstukjes van het mysterie komen spaarzaam naar boven. De dreiging hangt steeds in de lucht, maar Belmondo's personage is onbevreesd. Hij heeft vooruitstrevende ideeën voor zijn fabriekswerknemers en over de krant die hij bezit is hij niet tevreden. Hij wenst dat de krant elke week een schandaal onthult.
Zoals het een goed complot betaamt is er zelfs een connectie naar het Vaticaan..
Het is een zwaar thema, maar er is ook genoeg vrouwelijk schoon en de film ademt een typisch en stijlvol jaren 70 klasse uit. Genoeg spanning en genoeg vermaak. En met een huiveringwekkende maar min of meer verwachte climax.

Erg mooie documentaire!

Het is net alsof je je midden in de natuur waant die in de film getoond wordt. Prachtige shots, bijvoorbeeld van koeien in de sneeuw. Het zomerlandschap met de mooie bomenrij die door het landschap kromt, doet aan Novecento denken. De lange shots zouden zo uit een Tarkovsky afkomstig kunnen zijn, zij het dat de kleuren wat warmer zijn. De omgevingsgeluiden werken ook erg sfeerverhogend.

De taal van de oude mensen is hoekig en rechtdoorzee en afkomstig uit een tijd dat het leven nog veel eenvoudiger was. Die eenvoud is wel gebleven, maar het werk is natuurlijk wel erg veranderd. En hoe!

De twee oude mannen vertellen dat boeren vroeger maar 4 weken per jaar hoefden te werken, omdat ze zoveel werklieden in dienst hadden en zich het dus konden veroorloven vooral als grootgrondbezitter en baas te handelen. Toevalligerwijs is dat ook het geval in Novecento...

Heel mooi is ook dat de titel van de film letterlijk in de film uitgesproken wordt!

Ruime 4 sterren

De film won tijdens de Nederlandse Filmdagen van 1993 de Prijs van de Stad Utrecht.

Teleurstellend.

Een bijna documentair verslag over het wel en wee van volwassenen voor, tijdens en na een sterfgeval van een van hun ouders.

Met dit onderwerp valt volgens mij heel veel te doen, maar de aanpak is mij veel te droog. Ik vind het vrij saai en voorspelbaar.

Binoche ziet er in deze film een beetje typisch uit. Blond staat haar niet zo goed. Verder speelt ze een nogal kleurloze rol.

Een vermakelijke Funès, alleen net iets te veel een klucht.

Het uitgangspunt is grappig en interessant, maar de uitwerking is wat saai.

Op een gegeven moment deed het me zelfs denken aan de Truman Show, omdat een heel dorp meewerkt aan het foppen van de man. Vervolgens werd hier helaas veel te weinig mee gedaan.

Nogal wisselvallige Mike Leigh film.

Het verhaal weet niet altijd te boeien, zo er sprake is van een verhaal. De statements en de weergave van de (bedorven) maatschappij zijn nogal gedateerd, maar doen aan de andere kant nostalgisch aan.

De twee hoofdrolspelers vind ik het leukst acteren. Ze hebben niet veel welvaart, maar ze zijn uiteindelijk wel het gelukkigst.

De overige acteurs zijn nogal karikaturaal en over the top. Dat zal ongetwijfeld expres gedaan zijn, maar het yuppenstel en de hysterisch lachende zus werkten me op een gegeven moment op de zenuwen.

Oef, dit viel me toch vies tegen.

Op het mooie einde en een enkele scène na, vind ik het maar een naargeestige en akelige film vol apatische mensen.

De grafsfeer die in de film hangt beviel me totaal niet. Ik kon er maar met moeite doorheen komen.

Visueel vind ik het ook niet imponerend, al kan ik sciencefiction films met een sobere setting op zich wel waarderen, maar dit oogt wel erg kaal en saai.

Wel een interessante rol van Binoche, anders dan we van haar zijn gewend. Als verknipte professor voortplanting komt ze wel opvallend uit de hoek en de 'erotische' scène is bijzonder, ook visueel.

Toch een film die je bijblijft ja. Prachtige hoofdrol van Gary Cooper. En de 'realtime' benadering is ook wat je niet zo vaak in films ziet. Een unieke western.

De verlamming van een stad vanwege angst voor dreiging van buitenaf is een tijdloos thema.

Een van de beste westerns.

Prachtrol van Eastwood en leuke personages met excentrieke koppen (de kapper!). Knap script, goede spanningsopbouw, briljante cameravoering en geweldige locatie.

4 sterren

Deze film gaat volgens mij over de schoonheid van het leven.

Over de kleine dingen waar een mens geluk uit kan halen. Ik vind deze film eigenlijk een les om van die dingen te genieten.

De engelen zien al die pracht blijkbaar heel goed en willen daarom ook kunnen voelen, proeven etc.

De magische sfeer die over de film hangt is prachtig in beeld gebracht.

Het is weer een geweldige Serrault show en het is mooi om de bevallige Seigner met een kudde geiten door een Milka landschap te zien lopen, maar ik had hier meer van verwacht.
Het verhaal wist me te weinig te verrassen. Teveel een ABC-tje.
Het moment dat niet Serrault maar de vriend van Serrault in de kist lag, dat was wel verrassend. Maar ik voelde me ook een beetje beetgenomen.

Cary Grant en Rosalind Russell zijn een leuk tegendraads duo!

Grant speelt meestal wat gemoedelijker types, leuk om hem eens een ander type rol te zien spelen. (Hij speelt overigens een paar jaar na deze film in Arsenic and Old Lace een nog excentrieker en drukker type.)

His Girl Friday is zoals gezegd een film met een hoog tempo. Vooral de dialogen zijn rap en humoristisch.

Ondanks het razend knappe scenario, uitstekende hoofd- en bijrollen, kom ik niet verder dan 3,5 sterren. Ik kan niet anders concluderen dat het met mijn smaak te maken heeft, er valt weinig op deze film aan te merken. Ik houd denk ik maar in beperkte mate van 'drukke' films met bijdehante types. Bij Wilders One, Two, Three had ik een zelfde gevoel.

Zit in de Brigitte Bardot collectie.

Wat opvalt is het experimentele karakter van de films.

Het eerste deel van Vadim beviel me goed. Erg goede sfeerschepping en ik was gefascineerd door Jane Fonda. Misschien zitten er iets te veel scenes in waarin ze op het paard door het landschap doolt. Had wel wat strakker gemonteerd mogen worden. Het verhaal is ook vrij basic.

Louis Malles bijdrage, de tweede film in deze omnibus, is ontegenzeggelijk het beste geregisseerd, het best geacteerd en kent de meeste diepgang. Ziet er ook erg goed uit.

Delon is meesterlijk en het samenspel met Bardot is bijzonder.

Het laatste deel stelde me het meest teleur. Het is min of meer een verkapte en ongeinspireerde remake in kleur van 8 1/2.

Ik ergerde me aan de beroerde nasynchronisatie en de nerveuze manier van filmen. Allemaal neurotische typetjes komen voorbij en visueel gaan alle registers open, soms mooi, maar ook vaak erg kitscherig.

Histoires Extraordinaires krijgen respectievelijk 3,5 sterren, 4 sterren en 2,5 sterren

3,5 sterren gemiddeld

Sympathieke roadmovie over warmbloedige fijne mensen.

Heeft inderdaad wel wat weg van The Straight Story. Ook ik vind Historias Minimas minder goed dan die bijzondere Lynch-film.

Er gebeurt naar mijn smaak iets te weinig. Toch kent de film redelijk wat grappige momenten.

Toch wel een bijzondere kerstfilm.

Ditmaal geen zoetsappige of overdreven sentimentele film, maar een tamelijk serieus drama met komische inslag; over liefde, eenzaamheid, ziekte, ouderdom en de dood.

Het is een mozaïekvertelling, waardoor je even aan alle personages en verhaallijntjes bekend moet raken. Als het eenmaal op gang komt zit de film vol diepgang en ontroering. Op het einde valt alles mooi op zijn plaats.

Prachtige contrastrijke beelden van uitgestrekte sneeuwrijke landschappen, met veel donkere schaduwen en sfeervolle belichting.

Schandalig, nog geen berichten bij deze leuke film.

Een fenomenale Charles Laughton, wat een geweldig acteur was dat toch. Het hoogtepunt is de dronken Laughton die van alles beleeft bij het lopen van slechts enkele meters buiten het café. Grandioos geregisseerd. Prachtige slapstick.

Leuke cast; die drie dochters en vooral simpele ziel John Mills. (imdb: John Mills often cited this as being his favorite film).

Ik wou hier net posten dat een van de drie zussen (Vicky) erg lijkt op Prunella Scales uit Fawlty Towers en precies zo praat. En dat Scales waarschijnlijk goed naar deze film heeft gekeken. Maar het is dus dezelfde vrouw!

Brenda De Banzie moet voor 30 doorgaan, terwijl ze in werkelijkheid eind dertig was. Dat komt niet echt geloofwaardig over, maar soit.

Leuke locaties en het interieur van de winkels is ook met veel aandacht en zorg samengesteld.

Deze film heeft veel van een Capra film. Ik zou de film dan ook aanraden aan Capra liefhebbers, maar sowieso verdient deze film meer aandacht.

Ruime 3,5 sterren

Dvd info:

Is op R2 als double feature met The Sound Barrier (ook Lean) verschenen. Helaas geen subs en geen extra's.

Toevallig gisteren net gezien. Het boek is scherper en gevatter, maar ik heb me prima met de film vermaakt. Niet alleen dat, de moeder heeft wel degelijk wat te vertellen.

Het einde (met het dansen) vond ik prachtig. 3,5*

Niet onaardig, maar toch wat onbevredigend.
Javier Gutiérrez vertolkt zijn rol met verve. Je vraagt je steeds af tot hoe ver hij zal gaan en hoe het af zal lopen.
De klassieker in dit 'genre' is Harry, un Ami Qui Vous Veut du Bien (2000)
Hogar mist echter de gelaagdheid en diepgang van deze film.
Ik zat steeds te wachten op een twist, die niet kwam.
Het cynische einde is origineel. Als de ex-vrouw nou even hun laatste gesprek had opgenomen was hij alsnog ontmaskerd...
Voor de liefhebbers van dit type film, kijk ook Un Illustre Inconnu (2014)

Een maffe film met een knotsgek avontuur, die vanwege de Canadese en internationale setting voelt en oogt als een Hollywood productie. Belmondo doet in vermomming een beetje denken aan Walter Matthau.

Het verhaal is voor een heistfilm origineel te noemen. De heist is geniaal bedacht en uitgevoerd.

Het avontuur dat na de heist ontstaat is een beetje van de hak op de tak, maar zeker nog wel amusant.

Het einde is wat onnozel maar heeft net genoeg spanning.

Typisch 80s vermaak, in de goede zin.

Hele fijne film. Weer een leuke tragikomedie van Payne.

Paul Giamatti speelt gewoon weer als vanouds. Een grappige neurotische driftkikker. Dat is wat hij als geen ander kan.

De setting in 1970 is heel waardevol en voegt echt wat toe. Het speelt zich af in een grotendeels verlaten school. En dezelfde vibe van veel indringende 70s films hangt in deze film.

Dominic Sessa's personage is een interessant karakter. Hij blijkt meer in zijn mars te hebben dan hij aanvankelijk laat blijken.

Ik had het nog wel interessant gevonden als er nog een paar kinderen waren geweest waar Giamatti op had moeten passen.

Goede film. Thora Birch is een veelbelovend talent. Ze heeft hier een volwassener rol dan in American Beauty waarin ze het chagrijnige onzekere pubermeisje speelde.

De spanning viel me wat tegen, maar dat kwam misschien een beetje door de hoge verwachtingen die ik had. Tijdens de film dacht ik eerst aan 3 sterren, maar het laatste -pak 'm beet- kwartier levert een extra halve ster op.

Ik sluit me bij fiskerking aan. Wellicht te hoge verwachtingen.

Met hetzelfde beeldmateriaal had het allemaal wat spannender en uitdagender gekund.

Ik werd Thom Hoffman op een gegeven moment zat als hij weer een nieuwe dag aankondigde.

Iets meer Koyaanisqatsi effecten hadden de film gesierd.

De technische benadering van het verhaal, wordt eigenlijk ook gehanteerd in het beeldverhaal. Da's jammer, want daardoor worden de mooie wolkenluchten je op den duur zelfs te veel.

De interviews met kunstenaars vond ik het interessantst. Zij leverden wat mij betreft de leukste commentaren.

De technische man met zijn Nationale Wetenschapsquiz test vond ik oersaai. Ik vond zijn experiment ook niet pleiten voor de verdwijning van het Hollands Licht. Het IJsselmeer is nog steeds een heel groot water, ook al is het voor een relatief klein deel ingepolderd.

Ik geef voor deze vakkundig gemaakt documentaire 3 sterren.

Bijzonder grappige en ongepolijste film, met geweldige muziek van Arno Hintjes.

Dirk Roofthooft en Josse de Pauw als broers maar de twee zijn tegenpolen. Ze spelen allebei een prachtrol, hoewel ik het meest genoten heb van de strapatsen van Roofthooft en zijn idiote voorkomen.

Zwarte komedie op z'n best!

'Twee broers in de hel van Luik': - positieve NRC recensie

Roofthooft

Ik deel volledig de mening van Zelva.
De film begint leuk. Máiquels leven wordt in ene op z'n kop gezet door een roekeloze actie met een reeks bizarre gebeurtenissen als gevolg, maar ik miste net als Zelva diepgang in het karakter van het hoofdpersonage.
Het varken Bill is uiteindelijk het enige waar Máiquel om geeft. De beweegredenen van het hoofdpersonage worden verder nergens duidelijk. Dat ligt niet zozeer aan Murilo Benício, maar is met name te wijten aan het script. Het script dendert met zevenmijlslaarzen door het verhaal. Helemaal vanaf ongeveer halverwege de film worden zijn daden onbegrijpelijk en belachelijk.
Toen hij zijn vrouw 'per ongeluk vermoordde haakte ik af. Vanaf dat moment was de rest van de film voor mij een behoorlijke anti-climax. Zoals ook het moment dat hij uiteindelijk de maffiafiguren die hem altijd beschermd hebben vermoordt. Tja, het zal wel.
Máiquel komt over als een aardige maar introverte jongen. Dat hij voor het geld uiteindelijk kiest voor de misdaad, kan ik in komen, maar op een gegeven moment kon ik alleen nog maar schouderophalend naar de film kijken. Het wordt geen moment duidelijk waarom hij al die ingrijpende keuzes maakt.
Het kleine meisje vind ik een plat Hollywoodkarakter, dat helemaal niet in deze film past. Het is zó bedacht (en een beetje geleend van Leon). Daardoor irriteerde ik me mateloos aan haar. Het gedoe met de kerk en de priester maakte het alleen maar erger.

Wat ik wel goed vind aan deze film; prachtig vormgegeven; cameravoering, art direction en geluid zijn subliem. De acteerprestaties zijn prima in orde en tot ongeveer halverwege de film heb ik van de film genoten. Daarna haakte ik helaas af.
Meer vorm dan inhoud. Hetzelfde euvel als waar Almodóvars laatste film La Mala Educación aan lijdt (hoewel ik O Homem do Ano een veel betere film vind).
Ondanks alles toch nog 3 dikverdiende sterren.

P.S. Murilo Benício heeft uiterlijk wel wat weg van (een geblondeerde) Ruud van Nistelrooij. Van Nisterlrooij had zijn stunt double kunnen spelen.

Jammer dat veel Braziliaanse films op elkaar lijken.

Zelfde soort hippe montage, voice-over, arme en schuchtere sloeber gaat de misdaad in verhaaltje en amelie-in-het-kwadraat levensuitvergrotingkjes.

Vanaf na pak m beet 3 kwartier wordt de film een stuk beter. Het drukke gedoe wordt even enigszins weggelaten en het plot wordt wat interessanter.

Het plot zit vol rare kwinkslagen. De film komt er mee weg vanwege de komische en lichte toon, maar ik had graag een iets kortere film gezien met wat minder poespas.

Over poezen gesproken; Marinês (Luana Piovani) is om te

3,5 sterren

Het heeft altijd wel wat, het wel en wee van een kleine Franse plattelandsgemeente.

Mooie hoofdrollen van Catherine Frot en Fabrice Luchini, al is het wel even wennen om Catherine Frot als man te zien... Ze lijkt dan wel wat op een jonge Fassbinder haha.

De film is helaas te voorspelbaar. Bij feelgoodfilms mag dat ook wel, maar iets meer verrassing zou leuk zijn. Wat deze film te veel doet is precies binnen de lijntjes kleuren en precies alle te verwachten vooroordelen behandelen die de personages moeten overwinnen. Bijna elke scène kun je op voorhand wel aanvoelen dat die gaat komen.

Ik houd wel van dit soort verhalen, inderdaad in de traditie van Tom Ripley.
Deze film begint goed en de façade wordt zorgvuldig opgebouwd, uiteraard met de meeste dank aan het toeval van het vinden van het manuscript.
Pierre Niney is een goede acteur, die de geveinsde naïviteit makkelijk kan spelen.
Het gaat volgens mij mis met de film wanneer de zwager argwanend wordt en Niney deze zwager al dan niet per ongeluk doodt door hem neer te slaan.
Daarna wordt het een beetje meer een b-verhaal. De karikaturale man die hem gaat afpersen terwijl Niney al schulden opbouwt bij de uitgever. Het einde vind ik dan wel weer sterk.
Binnen het genre zeker geen hoogvlieger, maar toch de moeite waard om eens te zien.