Opinions

Aangenaam 'tussendoor' filmpje met leuke cast.

Jammer dat Nicolas Cage dit type rol eigenlijk nooit meer speelt. James Caan ken ik eigenlijk helemaal niet. Alleen van naam tot dusver. Binnenkort kijk ik Thief van Michael Mann. Ben benieuwd.

Mooie locaties (Las Vegas en Hawaii) en de Vliegende Elvissen zijn erg leuk.

3 sterren

Heel erg benauwend, deze blik op het leven van een jonge vrouw die eigenlijk sociaal totaal niet leeft en vrijwel alleen op de automatische piloot haar uiterst monotome bestaan leeft.
Verzwarende omstandigheid is dat haar moeder nog niet zo lang geleden is overleden. Haar rouwverwerking bestaat er voornamelijk uit dat ze haar vader via een camera in de gaten houdt.
Ji-na's werk is een hedendaagse variant op Modern Times; het is lopende band telefonistenwerk, waarbij ze alles volgens een vaststaand script moet doen. Het vervelende is dat het neer komt op het voortdurend aanhoren van klagende credit card klanten die onbeschoft zijn en niet te beroerd zijn om te dreigen met klagen over hun functioneren. Het werkklimaat is ook erg verstikkend. Van enige normale interactie tussen collega's lijkt totaal geen sprake te zijn. Haar manager heeft 0,0 charisma maar is wel to the point.
Mensen lijken hier slechts nummers te zijn. Zodra je onder de norm presteert of een paar steken laat vallen ben je out.
Wat was dat trouwens met die piep die Ji-na op het eind hoorde? Haar collega klaagde er ook al over.
Is het mischien een piep van software die aangeeft als je onder de norm presteert? Dat je te lang met een beller aan het praten bent of dat er nieuwe wachtenden zijn in de wacht? Ji-na raakt er danig van in de war en blokkeert uiteindelijk... Wat Ji-na vervolgens met haar leven zal gaan doen blijft in het ongewisse, maar hopelijk vindt ze een inspirerender baan met meer werkplezier.
De 'running gag' met de geestelijk gestoorde man die zegt een tijdreiziger te zijn is erg leuk.
Maar het brengt geen glimlach op Ji-na's gezicht. Zoals niks een glimlach op haar gezicht kan krijgen.
Het inwerken van een nieuw meisje is voor Ji-na een straf. Ze probeert hier tevergeefs onderuit te komen.
Terwijl dit lieve jonge meisje nou er net even voor had kunnen zorgen dat Ji-na wat afleiding heeft en even in de pauze bijvoorbeeld wat over koetjes en kalfjes te praten. Maar dat blijkt dus niet zo te zijn; Ji-na sluit zich volledig af. Ze lijkt helemaal geen behoefte te hebben aan sociale interactie van enige vorm. Dat is wel zielig voor de jonge collega die hierdoor totaal geen aansluiting vindt en worstelt om haar taken goed uit te voeren.
Dat is moeilijk om naar te kijken. Wat een beklemmende, benauwende en nare wereld leeft deze vrouw in.
Voorzichtig komt er op een gegeven moment wat meer ruimte in haar hoofd en kan ze wat hele kleine stapjes zetten om zich iets meer open te stellen voor de wereld om haar heen. Maar haar gedrag neigt een beetje naar het autismespectrum.
Er wordt opvallend veel gerookt in deze film. Ik heb nooit begrepen dat de jeugd met al die ontmoedigende regels en dure accijnzen er nog steeds voor kiest om te gaan roken, en helemaal vanwege de gezondheidsnadelen. Maar wellicht zal dit wel nooit veranderen.

Tja, de film is mij behoorlijk tegengevallen.
Ik heb ook nauwelijks in spanning gezeten. Het is allemaal zeer voorspelbaar en cliché.
Het drama verhaal dat er doorheen verwoven zit is misschien wel origineel voor een horror film, maar deze is zo tam en saai en nauwelijks boeiend.
De spanning werd vooral gesuggereerd door de geluidseffecten. Maar in beeld was het dan vaak niet spannend. Van een paar druppels uit het plafond ga ik niet griezelen.

Droogkomische komedie met Lohues op z'n best.

Hij mengt levensfilosofie op zo'n geestige manier met humor, dat de tranen van het lachen al gauw komen. "Het platteland hier, platter kan ook haast niet."

Zeer sympathieke docu. 3,5*

Uitstekende rol van Rijk de Gooyer. Hij zorgt ervoor dat het hoofdpersonage boeiend blijft, van de eerste tot de laatste minuut.

Nogal treurig verhaal, met een typische jaren 70 setting.

Noiret is hier wederom groots en draagt in feite de hele film. Ik had wel te doen met zijn personage.

Het plot is verder tamelijk minimaal. De film neemt de tijd om het verhaal te vertellen. De vader die eigenlijk maar bar weinig weet van zijn zoon.

L'Horloger de Saint-Paul moet het vooral hebben van de sfeer en dus Noiret. De Lyon setting vind ik zeker wat toevoegen.

Jean Rochefort is ook zo'n bekende kop van de Franse films uit die tijd. Hij doet me altijd wat aan Martin Brozius denken.

Zodra de achtergrond van de moord en de motivatie van de zoon naar voren komen geeft dat wel wat gefronste wenkbrauwen.

Het einde is gewoon passend en prima. Toch blijft het een treurige bedoening.

Voor mij een tegenvaller. Way over the top allemaal.

Bergman lijkt een psychologieboek met uiterst stereotiepe karakters als voorbeeld gehad te hebben. Er wordt een extreme setting gecreeerd om een excuus te verkrijgen om allerlei drama effecten op toe te passen. Voor mij werkte het niet. Het is te bedacht allemaal.

Wellicht had het maar beter een toneelstuk kunnen blijven. Daar gelden andere wetten.

Ik struikel dus over het script. Acteren is erg goed, maar ook erg theatraal. 2,5*, met name voor de eerste helft van de film.

Dit drama gaat niet alleen over de oorlog, maar vooral over verstotenen van de maatschappij. Dat dit nog maar kinderen zijn maakt 't nog stuitender.

Vooral het meisje is levensecht. Aandoenlijk.

Ben het volledig eens met Quido.

Bijzondere film, ten eerste is er het originele verhaal van Mariska Mourik. Het plot ademt een continue onheilspellende spanning uit die veel ruimte geeft om te experimenteren en de makers hebben die ten volle benut; de stylering is over the top en toch op z'n plaats, met inventieve shots van Van Gennep, prachtige art direction van Harry Ammerlaan en een uitermate bombastische score van Fons Merkies.

De hele film ademt daardoor een aparte sfeer uit. Het acteergeweld van de twee Belgische filmbroers met hun markante gezichten maken het plaatje compleet.

Na Cloaca absoluut de beste film van Van de Sande Bakhuyzen.

4 dikke sterren

Viel me nogal tegen.

Het ziet er allemaal nog wel goed uit, maar de grappen en het magere verhaaltje zijn vrij afgezaagd.

Het lijkt er ook op dat ze zoveel mogelijk monsters in een film hebben willen stoppen, wat ten koste gaat van de scherpte. Het is allemaal erg vluchtig. Men heeft blijkbaar amper ideëen gehad om een scène goed uit te werken...

Het is nog wel onderhoudend, maar daar houdt het dan ook wel mee op. Paar aardige scènes, maar overall teleurstellend.

De magie en de kunsten van Houdini hebben me altijd gefascineerd.

Dit is wel een originele miniserie over het leven van Houdini. Dat zit 'm vooral in de nogal down-to-earth registratie en vrij ontnuchterende kijk op het mysterie en de magie van Houdini.

Over het algemeen vrij (v)luchtig, met naar het einde toe toch nog wat meer verdieping. De 'platte' en bombastische benadering werkt hier wel, maar ik had graag wat meer de magie en mysterie benadrukt zien worden en meer 'drama'.

De relatie tussen Houdini en zijn vrouw en hun strubbelingen wordt goed in beeld gebracht.

De serie geeft een afwisselende kijk op Houdini's acts en inspiratie.

Ik zou nog wel eens een documentaire over Houdini willen zien. In deze serie lopen feit en fictie namelijk door elkaar, dat wordt in de intro al verstandig verteld.

Sfeervolle Sherlock Holmes verfilming.

Peter Cushing overtuigt als Sherlock Holmes en is zoals je hem voorstelt als je de boeken hebt gelezen.

Je ziet hier wel duidelijk dat het allemaal in de studio is opgenomen, vooral ook door het kunstlicht, maar toch zien de sets en decors er indrukwekkend uit.

Ik heb het boek ooit voor Engels gelezen op de middelbare school, toen vond ik dit een erg spannend en goed boek. Deze film is vooral in het begin in de flashback angstaanjagend. Later overheerst vooral het avontuur.

Ik heb toch het idee dat er meer in had gezeten. De film is wat te kort.

Dat zeg ik niet gauw, ik vind een film eerder te lang dan te kort.

Het einde is erg afgeraffeld en er een ontbreekt ook een goede nabeschouwing van Holmes over de clues en hoe hij het heeft opgelost. Dat had wel wat uitgebreider gemogen.

Al gaf hij daar gedurende de film tijdens het speurwerk al enkele keren in het kort enige duidelijkheid over, toch vind ik het een gemiste kans.

House of Games heeft me aangenaam verrast!

Joe Mantegna is altijd een aangename acteur, maar helaas heeft hij zelden een hoofdrol. Dit is daar een leuke uitzondering op.

Het is een geweldig college oplichterspraktijken. Het script zit intelligent in elkaar en heeft een gelaagd plot

De dialogen zijn scherp. Ik heb de film niet als toneelmatig ervaren.

Naar het einde toe zitten er scenes in die niet zouden misstaan in een Hitchcock.

Lindsay Crouse is goed gecast als kaktrut. Haar uiterlijk doet aan Maartje van Weegen denken.

Een tamelijk bizar familie-epos.

Een excentrieke famile, met Adam Driver als Maurizio Gucci als introverte en verstandige van de familie.

Zijn vrouw heeft dubieuze plannen om leden van de familie tegen elkaar uit te spelen, in de kaart gespeeld door een louche waarzegster. Maurizio Gucci is te naïef en speelt het spel van zijn vrouw mee, of legt haar in ieder geval geen strobreed in de weg. Met pijnlijke gevolgen...

Ondanks de excentrieke karakters is het een vrij vlakke bedoening. Hoewel het drama zich het laatste half uur toch volop ontvouwt is het geen geweldige film.

Lady Gaga overtuigt wel. Wat is zij trouwens klein...

Ook een mooie rol van Al Pacino, die veel spelplezier toont.

Jared Leto speelt wel erg over-the-top, maar ik vind het wel een grappig personage.

Cinematografisch is het niet hoogstaand en het echte vuurwerk blijft een beetje uit.

De film was in de handen van iemand als Paolo Sorrentino waarschijnlijk veel spetterender geworden.

Krappe 3*

Fantastische surrealistische film over vervreemding met geweldige droogkomische humor. Drie geheel verschillende verhalen die toch erg goed bij elkaar passen. Elk verhaal begint heel sober, maar loopt dan op geheel eigen wijze uit de hand.

Het eerste verhaal is typisch De Swaef en Roels. De poppen zijn erg herkenbaar hun stijl. Misschien zijn het wel dezelfde poppen als uit hun eerdere films. Het verhaal neemt een hele verrassende en hilarische wending.

Het absurdisme van het tweede verhaal heeft wel wat weg van Wes Anderson's Isle of Dogs en ook wel wat van Lynch.

Het laatste verhaal is weer een voltreffer, met een heel eigenaardige sfeer en wederom een leuke anti-held.

Schitterende documentaire!

How Many Roads is een documentaire in road-movie vorm waarin Jos de Putter 12 Amerikaanse Bob Dylan fans portretteert.

Dit is een documentaire met originele opzet waarin het meest voor de hand liggende element in het begin van de film zit; de beroemde videoclip van Subterranean Homesick Blues. De clip waarin Dylan bij een oude fabriek staat met tekstborden in zijn hand van de lyrics, die hij synchroon met de muziek, een voor een toont en laat vallen. Dit is meteen het enige beeld van Dylan in de film en ook de enige muziek die van hem te horen is in de film.

'How Many Roads' zijn de eerste drie woorden uit de Dylan klassieker Blowin' in the Wind. De teksten van Dylan lopen als een rode draad door de documentaire. Jos de Putter kiest ervoor om Dylan te portretteren via de fans en vraagt ze welke song hun het meest heeft geraakt. Ze citeren ieder een (deel van een) songtekst en wat die tekst betekent voor hun leven. Elke fan heeft een verhaal over hoe Dylan zijn of haar leven heeft veranderd en nog steeds in grote mate richting geeft. Voor de meesten van hen is het Dylan fanschap een soort van religie.

Jos de Putter volgt twee fans die soms dagen onderweg zijn naar optredens. Waaronder een onderwijzeres die reisangst heeft, die desondanks toch zelfs maximaal twee dagen met de auto op reis gaat naar optredens. Ze raakt wel eens verdwaald, maar wordt dan geraakt door het toeval dat opvallend vaak Dylan fans haar de weg wijzen.

De andere fan op reis is een gescheiden vrouw die dagenlang onderweg is, die in de auto slaapt om de kosten te sparen. Al die omzwervingen door Amerika hadden uiteindelijk een diepere betekenis voor haar; Dylan leidde haar naar het ouderlijk huis uit een vorig leven. In de film wijst de vrouw haar slaapkamer in dat huis aan en vertelt over haar man die niet terug kwam uit de oorlog. Ze vertelt het vol melancholie en is diep teleurgesteld als ze weer achter het net vist nu het huis verkocht blijkt te zijn.

Dylan blijkt alle generaties aan te spreken. Een jonge blanke rapper is lyrisch over zijn teksten. Naar Dylanvoorbeeld zijn zijn raps protestsongs tegen de oorlog. Een andere onverwachte Dylan fan is een jonge soldaat die een broer in het leger verloor die nu zelf naar de 'The land of the sand' wordt gezonden. Bloednerveus voor de uitzending naar Irak, vertelt hij over een vrolijke a-typische (?) Dylan song waar hij veel kracht uit put. Het meest opvallende in de film zijn twee twintigjarige meisjes die zittend op bed een zelfgeschreven lofsang op Dylan zingen, terwijl ze blozen alsof ze het over een jonge popgod hebben.

How Many Roads kent mooie en zonnige beelden van Amerika waarbij de filmmuziek van Vincent van Warmerdam de perfecte roadmovie muziek is. Grappige details in het landschap zijn de billboards met merkwaardige teksten, teksten die bijna net zo cryptisch zijn als die van Dylan.

Het is een erg afwisselende en boeiende film over een levende legende die door de fans als goeroe, wereldverbeteraar en profeet wordt gezien.

De versie die nu in de bioscoop is een compleet nieuwe film ten opzichte van de versie die op IDFA werd vertoond. Er werden twee delen bijgeschoten (in casu de rapper en de soldaat) en de film werd opnieuw gemonteerd.

Erg goede film!

Tim Robbins en Jennifer Jason Leigh zijn erg op dreef.

De film begint wat kalmpjes, maar naarmate de film vordert wordt de film steeds komischer. Let op de vele woordgrapjes. 4*

Leuke en vlotte Ealing Studio komedie.

Die Harry Fowler als Joe Kirby is goed gecast. Een vrolijk joch met branie.

Ik vind het wat een merkwaardig complot, die criminele organisatie die boodschappen verstuurt via een strip. Echt helemaal snappen deed ik het niet.

De achtergrond van Londen in naoorlogs puin is bijzonder. Het geeft de (vooral) jongens veel ruimte om te spelen.

En ze gaan recht op hun doel af, meestal onbevreesd. Bijzonder die scène in het riool. Zo zitten er meer scènes in die heel origineel zijn.

Wat treurig, nu ik lees over het lot van actrice Joan Dowling...

Een relatief kleine rol van Alastair Sim, dat is wel jammer. Die man is altijd geniaal.

In Nederland te zien op Netflix!

Leuke film, maar ik had er meer van verwacht.
Het begin zou wel eens een inspiratiebron kunnen zijn geweest voor Amelie. Erg leuk gedaan en met leuke originele vondsten.
Daniel Auteuil en Pascal Duquenne zijn een maf koppel.
De film duurt mijns inziens een klein half uur te lang. Het einde is nodeloos opgerekt en wil maar niet vlot afronden. Vanaf het moment dat de mongolen de bus kapen (een letterlijke verwijzing naar One Flew), wordt het verhaal erg slordig en stuurloos afgewerkt. En een mongool die zelfmoord pleegt. TJa, ik vind het niet zo'n mooi einde.
3,5 sterren - halve ster aftrek voor het einde, dus eindoordeel 3 sterren.

Beklemmend en ongemakkelijk.

Wat als je huis niet helemaal feng shui is, en als je familie in dit ongezellige appartement ook niet helemaal feng shui is? Dan krijg je The Humans.

Het nog niet volledig ingerichte appartement voelt erg claustrofobisch aan. De familie kan er ook niet echt aarden, mede vanwege de rare geluiden van de buren of het washok dat nabij is. De sfeer in huis moet komen van een projector die sfeerbeelden op de muur projecteert, maar zelfs dat weet de familie niet te waarderen.

Niemand lijkt zich op z'n gemak te voelen. Alles voelt geforceerd en ongemakkelijk aan, hoewel ze nog wel hun best doen oprecht te zijn naar elkaar. Het 'spel' met het slaan op het speelgoedvarken heeft nog wel iets oprechts.

Deze mensen zijn familie tegen wil en dank. Erg stimulerend zijn ze niet voor elkaar.

Als er gelachen wordt voelt het meer aan als overwonnen droefheid.

Het maakt het al met al wel een pijnlijke en lange zit. Geen film om even een ontspannend avondje te hebben, maar toch vond ik het de moeite waard, als een hele rare maar zeker originele ervaring. De film is uiteindelijk toch wel meer dan de som der delen. De sfeerschepping is sterk, met beklemmende beelden en geluiden en originele camerastandpunten.

Nu heb ik wel zin om hierna een luchtige komedie te zien. Pfff..

Ik zal een poging wagen.

Ik vind dit een bijzondere film. Het zijn allemaal van die typische en markante personages, maar wel echte mensen. Fascinerende mensen. Ze zijn zichzelf en vertonen onaangepast gedrag. Dat pure vind ik mooi om te zien.

Net als in Happiness, wordt de kwetsbaarheid van de mens 'mooi' in beeld gebracht. Er zit veel verbittering en eenzaamheid in de film, maar ook tragikomische humor en ontroerende scènes (het (ex-?) echtpaar op de schommel in de regen).

Zonder gene durfen de regisseur en acteurs lelijkheid te tonen. Die acteurs, die vrijwel allen amateurs zijn, spelen voortreffelijk. De regisseur heeft de acteurs geen vaste dialogen gegeven, ze mochten die zelf invullen. Mede hierdoor komt het spel erg naturel over.

Ook gaat de film over wat mensen elkaar aandoen. Er zitten ongemakkelijke scenes in de film. Het zijn de kleine hartjes die hier geweld plegen. En uiteindelijk is er verzoening. Dat klinkt misschien erg Hollywoodiaans, maar zo wordt dat absoluut niet in deze film getoond.

De liftster vind ik hilarisch. Ik krijg niet genoeg van haar. Als je het serieus gaat benaderen denk ik dat ze aan een autistische stoornis lijdt.

Het oude mannetje vind ik ook een erg grappig karakter.

Prachtige scene wanneer ie verhaal gaat halen in de supermarkt. Of het zoeken van het kadootje en de striptease door de huishoudster. Heel apart.

5 sterren en een plek in mijn top 10

Prima stijlvolle 'eetfilm' die net als The Menu het culinaire topchef gebeuren op de hak neemt.

Lange tijd denk je, zit er achter Chef Paul ook nog een normaal denkend en kwetsbaar mens, maar als hij na tegenslag blijft volharden in zijn killermentaliteit ten koste van alles en iedereen, blijkt dat dit een larger than life karakter is.

Tegenover hem staat de timide en sympathieke Aoy, die eigenlijk tegen wil en dank in het wereldje is terecht gekomen. Maar ze weet aardig haar mannetje te staan en wordt gehard na de nodige tegenslagen. De ultieme clash is onvermijdelijk...

Erg jammer van de lange speelduur. De film kent wat zijpaden die de film onnodig langer maken. Een half uurtje korter had de film een hogere score opgeleverd, nu geef ik het een ruime 3*

Het idee is erg leuk en het begint goed, maar het lijkt te veel op een toneelstuk van een plaatselijk gezelschap.

Het wist me maar matig te boeien. De humor is te flauw.

De heren van Radio Bergeijk hadden van hetzelfde gegeven een hilarisch schouwspel kunnen maken. Of Anders Thomas Jensen met z'n vaste groep acteurs. Hoewel Søren Pilmark wel prominent in deze film zit. Hij komt alleen niet veel verder dan boos kijken en de stoere bink uithangen.

Mooie film.

De symboliek ligt er wel erg dik bovenop in deze Kim Ki-duk.

Wat kleiner opgezet dan zijn 2 voorgaande films, maar het draaien op de boot zal een hels karwei geweest zijn vermoed ik (zeeziek....?).

De bijrollen vind ik matig, met name die vissers die schrikken tonen een sterk staaltje overacting.

Verrassend sterke film die het aanvankelijk vooral van de speelsheid moet hebben, maar langzaamaan steeds meer indruk maakt.

Een erg frisse film. Met goede jonge acteurs die al eens eerder met de zelfde regisseur hadden gewerkt, en dat is te merken.

De moraal ligt er af en toe iets te dik op, maar het blijft niettemin binnen de perken.

De retrosfeer en de sfeer op het reizen op een internationale trein is wel goed getroffen.

Ik heb zelf ook wel reizen gemaakt in de jaren 90 in een slaaptrein, maar ik kan gelukkig wel vertellen dat ik aangenamer gezelschap had dan deze tokkie.

Ik ben niet zo lovend als andere users. Eigenlijk is die meid maar een saaie boerentrien en komt er niet veel uit haar. Nou ligt het denk ik ook aan haar gezelschap maar toch. Je leert haar amper kennen, behalve dat ze archeologiestudent is en lesbisch is (?) ben ik niet veel wijzer geworden over deze vrouw.

Elke keer maar weer bellen naar die vriendin die niet op haar telefoontje zit te wachten, pijnlijk. Wat juist het kenmerk van vakanties in die tijd was; maximaal een keer bellen met het thuisfront, als je al belde. Je stuurde meestal alleen vakantiekaarten.

Die tussenstop bij die vrouw met de illegaal gestookte drank vond ik nog het grappigst, maar dat gesprek en die scène was helaas super snel voorbij.

Met Before Sunrise heeft deze film super weinig overeenkomsten.

De manier van filmen is inventief en knap gedraaid, alsof je daadwerkelijk aanwezig bent in deze trein.

Het slot is wel imposant, in de weidse natuur, met enkele imposante shots.