Opinions

Rutger Hauerj heeft in het begin van de documentaire wat moeite om te ontdooien en te antwoorden als de interviewster / regisseuse doorvraagt, maar gelukkig wordt hij naarmate de film vordert wat openhartiger.

Het goede van de documentaire is dat hij gedurende een periode gevolgd is op allerlei werklocaties EN privé. Geeft toch wel een mooi beeld van zijn hectische leven.

Ruim 3 sterren

Overdonderend. Een intense trip en tevens een unieke cinematografische ervaring.

Een fenomenale Ana de Armas. Ik denk dat Marilyn Monroe's psyche en voorkomen akelig goed worden benaderd.

Ontwikkelt zich uiteindelijk tot een psychologische horror film, met hinten naar Lynch. Ook in het begin van de film de merkwaardige playboy vrienden die er uit zien als een eeneiige-tweeling.

Wanneer Monroe uiteindelijk de grip op de realiteit kwijt raakt, mede door haar pillengebruik (of misbruik), toont de film heel treffend vormen van derealisatie.

Een zeer treurige film, het is moeilijk om geen medelijden met Monroe te hebben. Monroe's angstschreeuwen dringen diep door in je ziel.

Het is duidelijk dat de film gebaseerd is op een boek en dat het deels fictie of tenminste speculatieve inhoud bevat. Dat stoort me niet. En sommige dingen zijn ook niet uit te sluiten dat ze gebeurd kunnen zijn.

Typische jaren 60 komedie, die de koude oorlog op een leuke manier op de hak neemt.

Ik heb een zwak voor Mireille Darc. De film kijkt makkelijk weg, het is een knotsgek avontuur. Wellicht inspelend op de populariteit van de Fantômas films.

De film heeft een leuke sfeer en de aankleding van de film en de locaties zijn goed gekozen.

Verrassende Franstalige rol voor Edward G. Robinson.

Mooi gemaakt, regelmatig spannend.
Niks te klagen over DiCaprio en Connelly. Di Caprio valt me eigenlijk nooit meer tegen.
De Afrikaanse rebellen rijden tegenwoordig de ene film uit, de andere film in. Al die gruwelijkheden hebben impact, maar ik wil het niet zien in zo'n Hollywoodthriller. Bij de zoveelste afslachting wend ik mijn hoofd af.
De onstervelijke DiCaprio deed me aan Rambo denken. Wat ie ook doet, je weet dat alle kogels met een boogje om 'm heen gaan. Haalt de spanning er behoorlijk uit.
Op het einde 'mag ie dood'. Het is allemaal zo bedacht.
Was die acteur die zo op Tony Blair lijkt nou gecast als Tony Blair of wat? Vond het raar.

Ik ergerde me aan het kleuterschool niveau van het drugssmokkel verhaal.

Verder wel het kijken waard, maar we hebben het allemaal al eens eerder gezien, en beter.

De film duurt naar mijn mening een half uur te lang.

Blow out vind ik goed, maar ik had er meer van verwacht gezien de relatief hoge top 100 notering.

Travolta is goed en Nancy Allen is een schat.

De film doet nogal gedateerd aan. Bij veel oudere Hitchcock films heb ik dat idee bijna nooit.

Vanaf halverwege de film vond ik het verhaal steeds minder interessant.

Net als in Dressed to Kill is er wederom een 'metro' scène, alleen met een ander verloop.

Grappig om John Lithgow in deze film te zien als engerd. John Lithgow is Dick Solomon in de tv serie 3rd Rock from the Sun, die ik erg leuk vind.

Fenomenale en tragikomische rol van Cate Blanchett.

Tragikomisch, waarbij de nadruk toch wel op de tragiek komt te liggen.

Blue Jasmine draait om Jasmine, een vrouw die een hele voorraad maskers heeft om de schijn op te houden. Maskers die te zwaar voor haar worden, waardoor regelmatig haar ware aard naar boven komt. Als blikken konden doden…...

Sally Hawkins (Happy-Go-Lucky) speelt haar zus, iemand met een opgeruimd karakter, pretentieloos en dus min of meer haar tegenpool.

Blue Jasmine gaat over de clash tussen working class en (vergane) rijkdom. Woody Allen haakt scherp in op de gevolgen van de financiële crisis en figuren als Bernard Madoff.

Originele wraakfilm.

Vaak is de hoofdrolspeler in een wraakfilm een kille meedogenloze moordmachine. In deze film is hij een nogal neurotisch en ontaard persoon, die niets meer te verliezen heeft nu hij vrijwel in de goot ligt.

Macon Blair kende ik nog niet. Hij overtuigt hier als een merkwaardige man. Achter zijn bange voorkomen schuilt meer dan je in eerste instantie zou denken, al word je over zijn achtergrond niet veel wijzer, behalve de motieven voor zijn handelen.

Zijn berekende plan leidt tot een reeks van impulsieve en onberekenbare (re)acties.

Het verhaal stelt zoals bij veel wraakfilms niet heel veel voor, maar de chaotische en rauwe uitwerking alsook de losse vertelstructuur zorgt dat deze film onderhoudend is.

Net genoeg diepgang, zodat het geen kolder is, al komt het soms wel zo over, door de aparte en vage personages.

Wel een charmant indie filmpje. Niet hoogstaand, maar wel vermakelijk.

Komedie zou ik het niet echt willen noemen. Ik heb het er iig niet zo in kunnen ontdekken.

Als Anna Paquin fan was ik wat teleurgesteld in haar rol. Ik vond haar optreden niet zo sprankelend als gehoopt.

7 januari 2002:

Die tweede keer is er nu pas gekomen. En daar heb ik geen spijt van. Ik was toen nog niet zo 'gewend' aan Lynch films denk ik. Het was vermoedelijk een van de eerste Lynch films die ik zag, ik had Mulholland Drive in ieder geval nog niet gezien.
Enfin, Blue Velvet is een geweldige ontdekkingsreis met bizarre karakters en duistere sferen.
Dennis Hopper is zo'n beetje het meest extreme karakter dat ik ooit in een film zag. Eng en hilarisch tegelijk.
Het verhaal van de film is voor Lynch begrippen vrij rechttoe rechtaan, maar het mysterieuze en duistere is volop aanwezig. Om niet te spreken van de surrealistische beelden van de brandweer, de bloemen voor het hek en de man die de tuin aan het sproeien is die een hartaanval krijgt.
De muziek van Badalamenti is weer fenomenaal, hoewel ik de score van Mulholland Drive nog net iets beter vind.
Laura Dern en Kyle MacLachlan zijn zo'n beetje de enige twee onbedorven karakters in deze film, waar MacLachlan gretig de duistere kanten verkent en volop risico's neemt.
De scene(s) met die 2 lijken in het appartement zijn geniaal. Zo onwerkelijk, luguber en vervreemdend.
Je schrikt je te pletter als er geluid uit de megafoon komt.
Ik ben blij dat Isabella Rossellini deze gewaagde rol heeft aangenomen. Ze had amper filmervaring en had vooral werkervaring als model. In een enkele scene merkte ik dat ze nog wat ervaring miste, maar voor het overige maakt ze een verpletterende indruk.
Ik ga van 3 naar 4 sterren, kan nog hoger worden.

Ontroerende film met goed naturel spel van de hoofdrolspeelster die Merel speelt.

De camera registreert veel alledaagse details, met oog voor de 'kleine dingen'.

De locaties vind ik goed gekozen. Het geeft de film de nodige afwisseling.

Van mij had de overgang naar het eind wat minder abrupt gemogen. Verder weinig op deze kleine, doch gevoelige film aan te merken. Mijke de Jong heeft duidelijk veel in haar mars. Na het treffende Uitgesloten weet ze me opnieuw te verrassen.

Mooie stijl. Een hartverwarmende en ontroerende film.
Hij duurt mij alleen wat te kort, want de ziekte van zijn vrouw en het overlijden gaat allemaal zo snel. Dat had wel wat meer uitgediept mogen worden.

Erg onderschatte film en ten onrechte onderbelicht.

Het is geen cinematografisch hoogstandje, het is ook niet Deruddere's beste film, maar dit is een film die erg lekker wegkijkt en knap gemaakt is.

De film ziet er goed uit en de acteeprestaties zijn ook dik in orde. Armin Rohde is een lekker foute schmierende Duitse meneer die als puntje bij paaltje komt, een man met een klein hartje blijkt.

Een mooi subtiel drama, rond de nukkige houthakker Bob Tarasuk die hier 'zichzelf' speelt.

De setting is schitterend; Massachusetts in een dikke laag sneeuw. Prachtig gezicht, de varkens en schapen in dat sneeuwrijke landschap.

De film kent een aangenaam rustig verteldtempo.

Bob is een man van het type binnenvetter, die zijn eigen gang gaat en het liefst met rust gelaten wordt. Deze karaktertrek zit hem echter in de weg als er wat tegenslagen komen.

Een film die documentair overkomt en me daarom soms even deed denken aan Het Is een Schone Dag Geweest (1993)

Hele goeie thriller.

Geweldige sfeer. Spannend en met een leuke twist op het eind.

Heb ik nog in de jaren tachtig op video gehuurd.. Later nog 'ns gezien en vond 'm toen nog steeds goed.

Bovengemiddeld goede neo-noir thriller met fantastische rollen van de twee hoofdrolspelers.
Kathleen Turner was een beetje de Sharon Stone van de jaren 80.
Productioneel ziet het er allemaal erg goed uit. Erg sfeervol en gefilmd op mooie locaties.
De spanning wordt goed opgebouwd en gedurende de hele film vastgehouden. De onvermijdelijke climax stelt niet teleur. De 'twist' is wat over-the-top, maar het past ook wel bij de film.

Interessante en behoorlijk originele Hollywoodfilm.
Het eerste uur is het best. Kevin Costner's rol is gewoon solide, maar ik miste wel een beetje de chemie tussen Whitney Houston en Costner. Ik merk wel dat ik het moeilijk vind om naar Whitney Houston te kijken, met de kennis van nu en haar tragische einde.
Het laatste half uur is wat traag en minder interessant. De film is inmiddels wel wat gedateerd.
Je gaat je wel afvragen hoe goed die beveiliging is als je op slechts een man met een oortje in moet vertrouwen, in zulke kasten van huizen en riante hotel en congresomgevingen. Maar eind goed al goed, en Costner is de hero die de kogel op vangt. Ik denk wel dat het een veel betere film geweest zou zijn als Costner bij zijn ultieme daad was overleden.
Ik denk toch dat dit meer een vrouwenfilm is.

Ik vind dit vooralsnog, na Simon, Terstalls beste en leukste.

Goed geschreven en je ziet dat het met veel plezier gemaakt is.

Goede hoofdrollen van Nadja Hüpscher en Dirk Zeelenberg. Leuke personages.

Ik heb gemengde gevoelens na het kijken van Boiling Point.
De dynamiek in het restaurant komt goed over doordat de camera alle personages dicht op de huid volgt.
Maar wat me uiteindelijk tegen begon te staan, is het belabberde niveau van de chef. Zijn gedrag is meermaals onprofessioneel en chef onwaardig. Welke chef doet de lepel die hij al in zijn mond heeft gehad, nogmaals in een gerecht? Zijn gedrag is veel te nonchalant waardoor hij moet overcompenseren en steeds overal te laat is. Wel mooie rol van Stephen Graham. Ook vond ik het nogal overtrokken die reactie op een klant die lamsvlees doorbakken wil. Dat lijkt me dagelijkse kost zulke klanten, daar ga je toch als restaurant professioneel mee om.
Uiteindelijk een halve ster aftrek voor het einde.
De chef heeft 200.000 pond schuld, doet zijn administratie waardeloos waardoor het restaurant niet goed loopt ivm misgelopen bestellingen, maar hij blijkt ook nog eens cokesnuiver. Beetje too much vind ik dat.
Ik had het leuker gevonden als er een meer Michelin waardige chef had gestaan. Die heeft al genoeg uitdagingen op zo'n avond. Wat er nu allemaal bij wordt gehaald aan privé sores vind ik een beetje jammer.

Vreemd. Het script rammelt aan alle kanten. Bizarre vondsten lijken de voorkeur te hebben boven enige logica.
De film is een aaneenrijging van bedachte vondsten. Er zitten hele goede tussen, die je nog lang zullen bijblijven. Ze kunnen alleen het ontbreken van een coherent verhaal niet maskeren. Da's jammer, want het dramatische uitgangspunt is goed gekozen.
Ik vind het een zwaktebod dat geweld steeds de verhaallijnen met elkaar moet verbinden. De gewelddadigheden en het aantal doden komt je op een gegeven moment de neus uit. Het moment dat het kleine meisje verdronk was voor mij de druppel. De subtiliteit is in die scenes ver te zoeken, bijvoorbeeld de gek die op die plaats rondliep. Het werd mij allemaal te veel.
De sympathie voor de hoofdpersonages is dan verdwenen en dus restte voor mij alleen nog het uitzitten van de resterende tijd.
Pluspunten: veel indrukwekkende camerashots, op mooie locaties.
De jongen met het groene haar vond ik erg sterk. Ook het meisje met de pamfletten vond ik een leuk type.
Een interessante mislukking.

Woorden schieten tekort. Een meesterwerk!

Leuke feelgood film die een beetje is opgezet als een klucht. Het had misschien hier en daar nog wel wat meer over-the-top gemogen.

Het is allemaal netjes binnen de lijntjes gekleurd maar het is een onderhoudende film.

Juliette Binoche en Yolande Moreau zijn in hun element.

Door makeup en haardracht ziet Juliette Binoche er hier jonger uit.

Einde zag ik wel een beetje aan komen.

De film kent wel een prettige sfeer, maar inhoudelijk stelt het allemaal erg weinig voor.

Deze film had met een strakkere montage wat beter kunnen uitpakken. 100 minuten is toch wat te lang voor deze povere verhaaltjes. Vooral het laatste deel, nota bene met en ondanks Funès, duurt te lang.

Verrassend goede film!
Leuke eind jaren '70 - begin jaren '80 sfeer. Lekker retro. Mooie kostuums e.d.
Geweldige soundtrack trouwens! 99 Luftballons zat er zelfs bij.
Minpuntjes vind ik het niet zo passende happy end en de lange speelduur van de film.

Indrukwekkende film met een beklemmende sfeer.

Je moet er niet aan denken dat je zelf in die onderzeeër zit!

Tegenvaller. Flauwe poep en pies humor en kijk-mij-eens-hoe-ver-ik-durf-te-gaan-bij-Amerikanen.

Ik vind Borat in de tv-serie een stuk leuker!

Daar balanceert ie veel beter op het randje van echt en onecht. Heb aardig wat interviews gezien van Borat in de tv-serie (zag ze op NL3), die erg hilarisch zijn. De film wil ie te gemakkelijk scoren. Ik kreeg zelfs medelijden met Pamela.

Oef, dit viel me niet mee. Ik had een laagdrempelige indie film verwacht, maar ik vond hier erg moeilijk om doorheen te komen. De humor is duidelijk niet mijn humor. Het is niet eens flauw, ik vind het eigenlijk gewoon non humor. En dat is vreemd, want er zijn genoeg Wes Anderson films die ik wel heel erg kan waarderen. De typische Wes Anderson stijl is ook nog niet in deze film te herkennen.

Een film over twee kneuzen kan best leuk zijn, maar dit was gewoon pijnlijk om te zien. Owen Wilson is hier tamelijk onuitstaanbaar.

Die romance met de aantrekkelijke Inez was aanvankelijk een leuk intermezzo maar het sleept te lang voort waardoor de interesse wegvalt.

De overval en het einde is ook maar so-so.

Het is dat ik elke Wes Anderson film gezien wil hebben, anders had ik na een half uur waarschijnlijk besloten wat anders te gaan zien.

Een vrij doorsnee high school komedie met de bekende bullies en high school film ingrediënten. Dat het hier een lesbo high school komedie betreft, dat is dan wel net even anders. Het is wel een leuk gezelschap, die vechtende meiden.

Ik heb niks tegen flauwe komedies, maar ik vind dit net iets te flauw. Echt scherpe of originele grappen kent de film niet. Het kijkt wel makkelijk weg, dat wel. Maar mag het iets meer zijn?

Het einde is niet goed en niet slecht.

Viel me hier trouwens op hoe klein Rachel Sennott is.

Bijna niet te geloven dat dit de regisseur is van Dolores Claiborne en The Devil's Advocate.

De plotwendingen zijn lachwekkend en übercliché.

Damian Chapa deed me geregeld aan een Jiskefet typetje denken. Hij kijkt de hele film alsof hij het in z'n broek heeft gedaan. En de man mist ook een fiks aantal gezichtsspieren geloof ik.

Ik vind de film gek genoeg beter dan BI. In die film stoorde ik me regelmatig aan het plot, daar had ik bij deze film nauwelijks last van.

Goed camerawerk en goed gebruik van afwisselende locaties. Matt Damon is geknipt voor de rol. Hij heeft meer dan in BI een getergde blik, en dat vind ik altijd wel mooi bij dit genre.

In dit soort films doen mensen het licht in de gang niet aan als ze hun huis binnen komen. Die truc om het extra spannend te maken wordt hier iets te vaak herhaald. Verder zitten natuurlijk alle cliché-ingredienten van het actiegenre in de film.

Geen Day of the Jackal maar wel zeer vermakelijk. De achtervolging in Moskou is spectaculair.