Opinions

Een sterk begin, maar na een kwartiertje raakt het verhaal volstrekt het spoor kwijt en verwordt de film tot een slap aftreksel van Fatal Attraction. En dan komt het einde nog - en dat maakt het helemaal tot iets bespottelijks. Wat hier nou toch de gedachte achter was is me een raadsel - als het al de bedoeling was om diepere lagen in het verhaal te weven, dan is dat zo subtiel gedaan dat ik er niets meer van maken kan.

De film doet verder wel verzorgd aan - er is een goede cameraman aan het werk. Sonja Richter, die als enige een klein stukje karakter heeft meegekregen om te spelen, acteert misschien niet heel slecht. Maar, dat doen Michael Nyqvist en Marcin Dorocinski wel - het komt op mij over alsof er een stelletje strijkplanken aan het werk zijn. En zoveel chemie is er ook ongeveer - de personages zijn ongeloofwaardig, niet herkenbaar, niet geloofwaardig, wekken geen sympathie op.

Iemand op IMDB noemt dit een 'esthetisch filmexperiment' - misschien is dat een juiste omschrijving, tenslotte is een kenmerk van experimenten dat ze niet altijd goed uitpakken. Ik vind dit experiment in ieder geval een volledige mislukking.

Q.

Het eerste deel. Jammer wel dat de introductie van het koppel smerissen wat weinig diepgang krijgt, en ook jammer dat het verhaal wat veel het geijkte patroon volgt - en via flashbacks eigenlijk al weggeeft hoe de vork in de steel zit voordat de film halverwege is. Onder andere daardoor toch wat erg sterk een televisiefilm.

Wel erg sterk qua sfeer, en Kaas en Fares zijn erg goed als het koppel.

Een aardig sprookje met een prinses en een ijsbeer, al is die laatste toch wel wat overduidelijk iemand met een berenpak aan, en overtuigt de beer nergens heel erg met zijn gebrul en gezwaai met zijn poten. De doelgroep kijkt daar overigens wel overheen lijkt me zo.

In de filmgeschiedenis van de ijsbeer is sinds de tijd van deze film overigens best veel vooruitgang gemaakt. Bijvoorbeeld het verschil tussen de Iorek Byrnisson van The Golden Compass (2007) en die van His Dark Materials (2019-2022). Maar de beste ijsbeer is overduidelijk die van Timmy Failure (2020). Ondanks dat die maar denkbeeldig is.

Komedie is toch echt niet het juiste genre, dit is een heel duistere film waar niet het minste lachje bij past - en dat zeg ik niet alleen politiek correct achteraf, ik vond het tijdens het kijken ook al niet leuk.

Ongeloofwaardig zal ik het verhaal niet noemen - je hoeft het nieuws maar aan te zetten en nog veel ergere absurditeiten komen langs. Zorgvuldig uitgewerkt is het basisgegeven zeker wel - tot in de kleinste details zelfs. Goed geacteerd wordt er ook, zonder opvallende uitschieters of tegenvallers doet de hele cast bewonderenswaardig werk. Het camerawerk maakt op mij dan wat minder indruk, ik vind het vooral lelijk en amateuristisch, maar wat gezegd wordt dat het past bij het verhaal vind ik wel herkenbaar.

Maar er zijn toch wel wat kritiekpuntjes mogelijk op het verhaal... Een open einde kan op zich best, maar in dit geval is het volgens mij toch echt een te makkelijke uitweg. Waarom niet een open einde met dat het meiske verward om zich heen kijkt voor de fabriek? En dat Christina geen verhaal komt halen nadat Pa haar met haar eigen videorecorder op haar kop gemept heeft - het komt over alsof er te hardhandig geedit is, of dat het geld op was voordat de opnames klaar waren.

Opgeteld vind ik dit geen fijne film. Eigenlijk vind ik 'm te naar voor woorden. Laat ik het dan maar een lamp film noemen. En dat is het dan wel - meer woorden ga ik er maar niet aan vuil maken.