Opinions

Momenteel nummer 27 in de bottom rated movies op de IMDB. Ik kan nog wel slechtere films bedenken zoals The Giant Spider Invasion, ook van regisseur Rebane.

Technisch gezien valt er wel het één en ander op aan te merken, maar de geluidsband zou het zonder beeld al heel aardig doen als avantgardistisch meesterwerk. En die dramatische voice-over weet ook nog heel overtuigend te melden dat we hier met grootse uitdagingen aan het menselijk voortbestaan te maken hebben.

Weliswaar zijn turkeys als The Creeping Terror, Robot Monster en Plan 9 from Outer Space nog een tikkeltje hilarischer, maar ik kon nog wel redelijk genieten van deze Monster A Go-Go. En het eind is niets minder dan briljant!

Subtiele monsterfilm, want hoe verleidelijk het ook is om de hele film de creatures volop in beeld te brengen, hier wordt zeer doeltreffend gedoseerd.
Grootste gedeelte reizen we door de contaminated zone, maar waar het uitgespeeld had moeten worden als een reis naar het hart der duisternis, kiest men hier toch voor het ietwat obligate ontluikende liefde tussen onze hoofdpersonen.
De Texaco-scene is overigens prachtig!

Jonge woudlopersgids bij de hand .... en ja hoor!!!! Eindelijk een Wes Anderson-film die ik echt leuk vind!! Heeft er wellicht mee te maken dat het ietwat kunstmatige acteren beter werkt als het merendeel van de cast uit kids bestaat?

Grappig verhaal en situaties, heuse romantiek tussen 12-jarigen en geweldige soundtrack met Benjamin Britten en Hank Williams.

Dorpsdrama in Zwitserland, dodelijk ongeval waarbij de garagehouder een Italiaanse gastarbeider heeft doodgereden zorgt voor spanningen en verdeeldheid onder de bevolking.

Reporters zijn net op dat moment aanwezig om plaatselijke voedselexpert te interviewen, maar die zet net in een depressie.

Kabbelt allemaal aangenaam door, zonder echt tot ontlading te komen, misschien het zwakke punt van de film, maar als portret van klein Zwitsers dorp door de ogen van een buitenstaander redelijk geslaagd.

Wat meer rechtlijniger film van Bunuel dan de bekende klassiekers, maar zeker niet één van zijn slechtste films.

Grootse gedeelte van de film behelst een gruwelijke tocht door de jungle en overklast met gemak de meeste andere jungle-avonturen uit de jaren vijftig.

En voor de oplettende kijker: ondanks dat het wat meer mainstream-werk is zitten er wel degelijk een aantal eigenaardige scenes in, daarnaast zijn de personages en het einde ook niet wat je standaard zou verwachten in een jungle aktie-film.

DVD ooit eigenlijk gekocht om "Un Chien Andalou" die in Nederland aan deze film gepaard is en van deze "La Mort..." had ik eigenlijk niet zo veel verwacht, maar hij is zeer zeker de moeite waard.

Verder ontgaat me trouwens de logica van het paren van deze twee films van Bunuel, maar een interessante koop is het dus wel geworden.

Er kunnen verschillende redenen zijn om liefhebber van het giallo-genre te wezen: killers met leren handschoenen, killers met scheermessen, veel niet-functioneel bloot, foute nichten, fraaie visuals Argento-style, bloederig sadisme en vrouwenmishandeling. Bovenal en vooral zijn wij dol op het genre vanwege de vaak driedubbel overgehaalde plots waarin zo'n beetje de hele cast welk op enig moment de geheimzinnige killer zou kunnen zijn. En hier maken ze d'r zowaar een minimaal vierdubbel overgehaald plot van. Ofwel vergeet verder maar helemaal iedere logica en iedere les in zinnige filmplots schrijven. Ondertussen is het natuurlijk wel genieten met de geheimzinnige killer met oversized zonnebril en vooral de giechelende messenwerper die zo uit Bassie & Adriaan lijkt te zijn gestapt. Verder tikken we 3 van allereerst genoemde giallo-genre-kenmerken aan.

Rommeltje, maar voor de liefhebbers uitermate genietbare rommel.

Compleet geschift plot, met zo'n beetje de hele cast als verdachte, gluurder, killer met scheermes en leren handschoenen, minimaal één travestiet, veel nudy scenes van de dames en homoseksuelen die de hele dag aan bloemetjes ruiken? En we scoren weer voluit op de giallo-score. Weinig Italië overigens , want na een begin in Parijs verhuizen we als snel naar de UK en mogen twee Scotland Yard inspecteurs de hele boel ontwarren.
Hele fijne giallo overigens, ondanks slechts één echt bloederige moordscene, maar voor de liefhebbers van close-ups van oogoperaties valt er waarschijnlijk nog wel wat te genieten, maar dan kijk ik altijd even de andere kant op.

Sjieke poging de typische Italiaanse Giallo te vermengen met artiestiekerige arthouse....en dan vraag je als regisseur iemand die voornamelijk bekend is van één van de vele Django-vervolgen en neemt Jean-Louis Trintignant en Gina Lollobrigade als elkaar naar het leven staand echtpaar in een hypermoderne kippenkwekerij vol met enge apparatuur en waar ze ook nog eens bezig zijn met het kweken van enorme plofkippen zonder kop, vleugels en met weinig botten.
En dan houdt Trintignant zich in z'n vrije tijd ook nog eens bezig met het vermoorden van prostituees.
Niet de geijkte soft-porno-jazz hier maar woeste atonale soundtrack met flink gehamer op de piano e.d.
Tamelijk weirde film en we eten minstens een week geen kip-produkten meer.

Greta verongelukt met haar koets en is haar geheugen kwijt, mijnheer en mevrouw nemen haar in huis en beginnen beiden een relatie met haar. Huisdokter Klaus Kinski gaat er met haar medaillon vandoor en ontdekt dat daar de formule op staat om de doden weer tot leven te wekken, in Inca-geschrift.

Joe D'Amato, dan weet je eigenlijk al dat je wat bloot en bloed krijgt, ramt hier ook nogal wat Poe door z'n werkje heen. Allemaal begin twintigste eeuw sjiek verder, maar af en toe flinke klodder bloed en verder nog wat darmen, oogbollen, maar verwacht verder niet te veel van de film.

Plot klinkt helemaal giallo, maar dit is duidelijk een poliziotto.

Redelijk standaard aktie met wat humor en een paar kills.

Toch tamelijk onderhoudend allemaal met een fijne autoachtervolging en een geweldige scene in de achtbaan.

Na het geweldige Requiem For A Vampire is dit mijn tweede Rollin.

En ik geloof dat het mij wel ligt Rollin's combinatie van sex en horror.

Hou rekening met niet al te sterk acteerwerk (die Amerikanen zijn duidelijk Fransen) en een relatief laag tempo.

Maar sfeer te over, erotiek en paar fijne geslaagde gore-scenes.

Beetje een kruising tussen Nacht van de Wansmaak en arty.

Een romantische lesbische zombie-film.

En bij mijn weten de enige film in dit sub-genre.

Zelfdoding van haar vriend geeft Morvern de kans om te ontsnappen aan haar saaie leventje als medewerkster van een supermarkt in Schotland.
En als je jong en uit de UK komt betekent vrijheid: Spanje (de Costa, Club Med, Clubs).
Toch lijkt Morvern ook iets meegekregen te hebben van haar vriend want z'n nagelaten muziek biedt een kijk op een andere wereld: Can, Boards of Canada, Lee Hazlewood, Aphex Twin, Stereolab...een gegeven dat Morvern en haar vriendin Lana uiteindelijk uit elkaar zal drijven.
Film die het voornamelijk moet hebben van de soundtrack, de beelden, de sfeer, de gezichtsuitdrukkingen en een soort van serieuzere en minder komische variant op "Trainspotting" lijkt.
Zou wel eens erg van het boek kunnen verschillen omdat de plot/het verhaal hier voornamelijk een kapstok lijkt om de beelden van een samenhang te voorzien.
Erg sterke film.

Goede bio-pic over de politieke carriere van Sir Oswald Mosley tussen 1918 en 1940.

Via de Tory's naar Labour (1924) om in 1931 zijn eigen New Party te beginnen die in 1932 wordt omgedoopt tot de British Union of Fascists.

Erg interessant, maar minder interessant is de ruime aandacht voor Mosley's huwelijk en minaressen, waarbij ook nog eens bijkomt dat die hele Mosley bepaald geen sympathiek figuur is.

Ook krijgen we nog zo'n beetje de minst overtuigende Hitler uit de filmgeschiedenis.

De moeite waard, maar niet over de hele linie boeiend.

Disfunctionele familie maar weer eens, maar de film lijkt maar geen tempo te willen maken en het is ook een beetje onduidelijk hoe we dit moeten zien: tragikomisch? Alleen zelfs een wrang grimlachje kan er niet van af en voor puur drama lijkt het allemaal weer net een beetje te absurd.

Enkele individueel sterke scenes (de verleiding, het everzwijn) weten de boel nog net in de middelmaat te houden.

Mijn vierde (originele Japanse) Godzilla-film en van de vier ook nog eens de beste. Goed ze scoren allemaal een ster of 4, maar ik vind dit een geweldige vorm van vermaak.

De beste omdat hier het hele verhaal ook toppie is en vanwege Mothra, een prachtige giga-vlinder.

Wel ietwat vreemd dat het ei van Mothra zo'n beetje groter is dan die hele Mothra zelf, maar ja voor de logica moet je niet naar Honda-films kijken.

Aanrader!! en we gaan er de komende tijd nog maar eens wat Godzilla-films tegenaan gooien.

Een zich langzaam ontrafelende neo-noir met jazzclubs, private eye's en prachtige auto's en met regisseur Edward Norton zelf in de hoofdrol als tweederangs privédetective met Tourette's. Helemaal mijn soort film en zo'n fantastische poging hebben we sinds Polanski's Chinatown niet meer gezien okay Scorsese dan misschien nog. Gezien de wat matige score voor het hedendaagse publiek schijnbaar wat te weinig actie, doe mij minimaal één zo'n film per jaar en ik ben een tevreden filmfan.

Lelijk gefilmde "slasher" over een krankzinnige vrouw (met een snoeimes en slangen) die een motel runt. Er valt vandaag helemaal niets positiefs te melden.

Heel grappig plot, maar het tempo en venijn-gehalte liggen helaas wat laag. Toch een paar keer flink gegrinnikt.

In de tweede herziening!

Film die pas in de tijd van de Perestrojka vrijgegeven werd door de Sovjets en destijds ook nog wel in de Nederlandse filmhuizen terecht kwam.

De film is druk, vol met personages, haast Fellini-achtig maar het camerawerk is van het niveau zoals alleen de grootste Russische meesters dat kunnen. Favoriete film van Tarkovsky, daar kan ik me inderdaad wel iets bij voorstellen en dat is iemand die er verstand van heeft.

Doordat de film ook geen heel gestructureerd plot heeft valt hij met gemak ook meerdere keren te bekijken, de laatste keer dat ik hem zag was een jaar of 25 geleden en bij herziening bleken de meeste scenes en zelfs de fanfaremuziek al die tijd flink in het geheugen gegrift te zijn.

Meesterwerk!

Langzame, maar boeiende thriller die zich afspeelt in het dorpje Morke (hetgeen zoiets betekent als duisternis).

Hoofdpersoon slaagt er ook maar niet in aan de greep van dit dorp te ontsnappen.

Typisch Scandinavische dreigende luchten ook in de film.

Dit mystery begint vrij zwak rond een vooral zeer nerveuze John Mills, maar als na een minuut of twintig de aap uit de mouw komt stapelen de bizarre wendingen zich op, zelfs iets voorbij het punt dat het allemaal nog geloofwaardig blijft. Anderzijds is het climax op climax blijven stapelen nu net wat de film doet afwijken van de gemiddelde misdaad/thriller uit begin jaren 50.

De lol zit in hem in een fijne lange autoachtervolging en onze hitman zonder benen, in rolstoel uitgerust met machinegeweren en ninja-sterren, daarnaast weet ie met z'n stompjes toch nog flinke karateklappen uit te delen! Helaas verder een standaard knokfilm uit de jaren zeventig.

Soort van iets volwassener en realistischer variant op "Stand By Me" of "Q & Q" en het is een beetje onduidelijk welke leeftijdscategorie de regisseur in gedachten had.

Beetje young adult jongensboek, maar onderhoudend ondanks de tamelijk lange speelduur van 130 minuten, mooi gefilmd ook allemaal.

Matthew McConaughey lijkt hier trouwens sprekend op één van mijn favoriete acteurs (Bruce Dern) in de jaren zeventig en ik me de hele tijd maar afvragen waar ik hem ook al weer van kende (juist "True Detective", vorige maand nog gezien).

Fijn, onderhoudend, mooi maar helaas mist het net een beetje eigen smoel.

In de herziening!

De eerste keer was nog uit de videotheek op VHS, in een uitermate donkere periode in mijn leven en staat nog te boek als een reuze-impact (waarbij we voor de volledigheid maar melden dat de combinatie Mullholland Dr. en psychoses een tamelijk intense is).

Fijn, dank u inmiddels gaat het veel beter en kunnen we (en durven we) de film na een jaar of tien weer te herkijken, zal de impact minder funest zijn, maar concluderen we wat de eerste keer ook al wel duidelijk was: meesterwerk!

Hele fijne gothic horror, met een Nederlands sausje. Het feit dat we in Nederland zitten, valt weliswaar alleen te zien in de (schaarse) buitenopnamen. Mag de pret niet drukken, want het is een zeker voor die tijd redelijk origineel gegeven, film heeft genoeg spanning en mysterie en een fraaie finale.

Vrij aardige Mexicaanse chiller over een Voodoo-priester en zijn leger van killer-dolls (die nogal doen denken aan The Thunderbirds).

Flinke dosis seventies-paranoia nog in deze begin jaren tachtig film over een psychopaat die dodelijke signalen verzendt via de telefoon. Nog van die lekkere ouderwetse telefoons met draaischijven en drukknoppen. En iedere keer op het puntje van je stoel als er een telefoon gaat!

Zal voor een hoop kijkers wel wat te cheesy of te ouderwets zijn, maar ik kon er wel van genieten.

Executive producer: Herman Goering

De Twin Towers, kleine kinderen vermoorden.

Regisseur is er nogal wat aan gelegen te shockeren.

Het enige dat hij voor elkaar kreeg was dat de kelder-scenes zodanig realistisch werden gevonden dat de politie onderzoek ging doen.

Nou ja de publiciteit voor de film werd gedaan door ...Sharon Tate.

Kelderscenes zijn redelijk overtuigend, maar jammer dat daar nog een uur film omheen zit dat beduidend minder weet te overtuigen.

American Psycho meets Peeping Tom. Maar het wordt nergens echt shockerend, laat staan spannend.

Film van paar aardige stukjes en zelfs daar zit niet echt een scene in die mee mag in de "canon van shocking cinema scenes".

Fulci goes Flashdance en dat allemaal met een luidruchtige Keith Emmerson-soundtrack en een budget waar je niet eens een MTV-80's-videoclip mee kan maken. Niet helemaal onmogelijk dat Fulci meer een moderne versie van Suspiria voor ogen had maar na de commerciële flop van "The New York Ripper" was het eigenlijk over en uit voor Fulci. Gore zit er niet in en een dode kanarie is zo'n beetje het meest schokkende in de film. Nog net geen complete onvoldoende dankzij het volslagen van de p*t ger*kte plot en de tieten.

Hoog aangeschreven musical uit de jaren 60.

Leuk oplichtersverhaaltje, paar erg goede songs en choreografiën.

Minder ... nou ja beetje onderhavig aan het genre, maar blijft af en toe beetje erg zoetsappig en het liefdesverhaaltje tussen Preston en Jones houdt het verhaal af en toe wat op (en is bedeeld met een aantal mindere songs).

Nou ja we kijken liever naar de klassieke Hollywood-musicals dan geld uit te geven aan een avondje Joop van de Ende ... die kan hier bij lange na niet aan tippen.

Nou ja, musical is zowiso een genre dat op film veel sterker werkt dan in een theater.