Opinions

Teenage angst vermengd met cliché horrormomenten, en wat krijg je dan? Een wat suffe film die nog origineel overkomt maar ten onder gaat aan gebrek aan spanning en flauwe humor gericht op trendy pubers. Ze wisten er dan nog een goed einde aan te breien; de laatste 15 minuten vond ik de film toch nog even boven water komen.

Prachtige western en survival film, die dichter aanleunt bij The Revenant dan bij klassiekere westerns. De film toont het harde bestaan van een "mountain man", die ervoor koos om in de bergen te gaan leven. Tussen de dreiging van de Indianenstammen, de wilde dieren en het ruwe klimaat kent Johnson momenten van vreugde en verdriet... Eén van de grootste rollen van Redford wat mij betreft dat is helemaal waar Brix. De productie van deze film kende heel wat problemen: slechte klimatologische omstandigheden, tekort aan budget waardoor Pollack in eigen buidel is gaan tasten. En toch hebben ze het project met pijn en moeite rondgekregen.. Het resultaat mag er zijn. Vooral het landschappelijk schoon deed m'n hart sneller slaan.

In Rod we Trust...

Typische Tom Cruise rol waarin hij lekker kan egotrippen. Eén van zijn irritantste vertolkingen vind ik. Ik zou bijna zeggen, als je niet van Cruise houdt, sla deze zeker over. Gelukkig is er net iets meer dan alleen maar de breed lachende superster. Het romantische subplot met de secretaresse en haar zoontje is sentimenteel maar versterkt de film dusdanig dat dit de sterkere troef is... en moet het nog gezegd worden :Gooding Jr is redelijk maf als het paard waarop Maguire al zijn geld wed. Schaamteloze feelgood eigenlijk, niet grandioos, maar toch met enkele sterke scènes die maken dat de film er bij mij nog goed van afkomt, niet in het minst de "show me the money" tirade maar bvb ook kleinere scènes zoals de date-avond met een erg mooie Zellweger of de scène waarin Rod neergaat tijdens een wedstrijd en dan weer opstaat als ware showman met een touchdown celebration.

Een sympathieke, tedere, aangename maar ook wat onbegrepen coming of age film van Ozon. Een minderjarig meisje ontdekt haar seksuele identiteit door zich te prostitueren. En het is veel meer dan dit alleen. Deze film gaat over geestelijke desoriëntatie, over zelf je eigen keuzes maken in het leven, de ontdekking van zichzelf, het verliezen van remmingen. Deze allesomvattende benadering van het leven op 17 jaar geeft Jeune&Jolie de nodige inhoudelijke sterkte. Ozon benadert al die chaotische gebeurtenissen in Isabelles leven als een experimenterende etappe.

De muziek speelt ook een belangrijke rol en hangt onlosmakelijk samen met de stroom aan emoties die door het hoofd van Isabelle razen... Een eerlijke en intelligente kijk op de soms moeilijke overgang naar volwassenheid. Rond de 20ste minuut wordt verwezen naar het gedicht "On n'est pas serieux quand on a 17 ans" van Arthur Rimbaud waar de essentie van de film wordt prijsgegeven. Het acteerwerk is magnetisch en ja... ik vond het zonder meer een prachtig filmpje.

Mindere Dardenne. Het thema radicalisering is hot maar een film als Rebel slaagde er beter in om een vinger te leggen op de gevoeligheden. De manipuleerbare Ahmed gaat onder invloed van een imam over tot een radicale daad en wordt vastgehouden in een verbeteringsinstelling. Maar dat blijkt niet voldoende om Ahmed tot bezinning te brengen. Door de ogen van een naieve jongen die geen nuchtere en volwassen blik op zijn godsdienst heeft, tonen de Dardennes dat het pad van de radicale islam een afkeer is voor al het moois in het leven (bvb de kus van Louise).. Het einde was me iets te moraliserend en vond ik niet passend.

Heel oprecht aanvoelend (rouw)drama over een klein meisje dat haar beide ouders verliest tijdens een luchtbombardement aan het begin van WOII, en opgenomen wordt in een boerengezin, de Dollé"s. Ze wordt er erg bevriend met de iets oudere Michel, die zich beschermend en broederlijk opstelt tegenover haar. Samen stelen ze daarna kruisen om een dierenkerkhof te maken. In deze onderneming schuilt dan de kinderlijke verbeelding om met de dood om te gaan, want de dood is iets wat Paulette nog niet begrijpt, en Michel maakt dat voor haar draaglijker op zijn manier.

Hoewel de film met een happy end kon aflopen, koos de auteur een ander pad die beter past bij de harde realiteit van de oorlog. De film heeft me wel geraakt maar niet overdonderd. Ik moet hem nog even laten bezinken en later nog een tweede kijkbeurt gunnen. Want ik verwachtte eigenlijk een heel ander (meer sentimenteel) soort film.

Jeugdsentiment, maar viel desondanks nogal tegen. In tegenstelling tot Romancing the Stone is dit een nogal kitscherige sequel met Arabieren die naar 80s deuntjes luisteren e.d. Ook de humor is niet al te hoogstaand, vooral omdat de interactie Douglas - DeVito te weinig aan bod komt. Enkel wanneer DeVito op kameel tegen een treintunnel smakt wil het eens leuk worden op een ouderwetse manier. Het plot met de Arabische potentaat interesseert voor geen zier. Weinig leuks aan deze sequel door te weinig avontuurlijk exotisme en een echt oninteressant verhaal. Gelukkig heeft men het daarna voor bekeken gehouden en heeft men het koppeltje gewoon laten trouwen... .

Inderdaad een aardige wuxia film, waarin het verhaal weet te boeien en op de proppen komt met enkele twists. Leek licht geïnspireerd door Assassin's Creed (moordenaarsgilde). Ook de actie mag er zijn en de humor is goed gedoseerd. Dit is ook een film die ruim bewierookt werd door het wereldje van de filmrecensenten. Niet bijster origineel allemaal en geen meesterwerk die er met kop en schouders bovenuit steekt, maar helemaal gemaakt zoals het hoort, en daarom is er ook niet veel reden tot geklaag. Dikke 3,5*

Sentimentele tearjerker over een naieve Koreaanse huismoeder die op de luchthaven van Orly opgepakt wordt met drugs in haar valiezen zonder dat ze daarvan afwist. Daarna wordt ze in een strenge gevangenis op het Caribische eiland Martinique gevangengezet. Intussen beweegt haar echtgenoot hemel en aarde om haar vrijlating te bespoedigen. Op de onmenselijke en incompetente ambassade van Korea in Parijs moet hij niet rekenen echter. Op wie dan wel?

Ik sta er werkelijk paf van dat dit verhaal echt gebeurd is en was overtuigd van het tegengestelde. Je zou van een Europees rechtssysteem een dergelijke behandeling van vreemdelingen niet verwachten. Van die lui in de ambassade keerde mijn maag bijna om. Het is een pakkende film geworden; voor mij net iets teveel op sentiment spelend maar goed, de absurditeit van de situatie moet ons als kijker ook wel in de borst treffen. Soms is de realiteit zo vreemd dat zelfs scriptwriters er niet op zouden komen. Linguistisch steekt het soms vreemd in elkaar met die mengelmoes van Frans en Koreaans maar de acteurs wisten het drama in ieder geval sterk over te brengen.

Na haar vrijlating was het in tegenstelling tot de happy ending allemaal geen rozengeur en maneschijn toen Jang Mi-jeong op wie de film is gebaseerd, terug in Korea zat. Als ex-convict werd ze jarenlang sociaal scheef bekeken en buitengesloten.

Kleine Japanse klassieker, die in de jaren '50 de Gouden Palm in Cannes won en misschien wel één van de eerste Japanse films in kleur was. Het verhaal bouwt zich erg traag op tot een dramatische climax. De kleuren en decors komen tot hun recht, maar het bijna bijbels verhaaltje rond het obsessief beminnen van de vrouw van iemand anders verrast niet meer. Niet onaardig om te zien maar verder niet wereldschokkend.

Deze ook. Dit zijn van die historische lessen die we niet mogen vergeten over de vrijheid van denken. Noem het revolutieromantiek, ik vond het vooral een pleidooi voor het recht om anders te denken. In een oerconservatief Ierland van de jaren 1930 was dit helemaal niet welkom; de kerk was bang om haar controle, haar invloed te verliezen bij het volk. Waarom is een amusementszaal zo'n bedreiging?, wordt gevraagd. Er wordt alleen maar gedanst, gelachen en geleerd. Allemaal op zich niks mis mee, en toch, denk er maar eens over na.

Komt er ook nog bij dat Gralton, een lokale held die al deze vrijdenkerij meebracht na een ballingschap in Amerika, zich ook tegen de landlords verzette en het idee van verdeling van grond voor iedereen verdedigde... communistische ideeën dus, ideologisch totaal aan de overzijde van de katholieke kerk.

Het klinkt allemaal als zware kost maar dat is het bijlange niet. Jimmy's Hall is luchtig, aanstekelijk, met intelligente dialogen en een absurde onrechtvaardige situatie die toch nog even blijft hangen na de film. Loach is met de jaren wat afgestapt van de serieuze toon in zijn films en net als The Angels' Share, zijn vorige film (ook heel goed btw) is er ook hier plaats voor wat humor. Ook het Ierse platteland wordt mooi weergegeven. Prima film met leuke muzikale intermezzo's voor wie van de Ierse folk houdt.

Aangrijpende film van Zhang Yimou. Na het voor mij ontgoochelende Hero verwachtte ik me niet aan veel. Ik was dan ook positief verrast, zeker door een solide eerste 90 minuten. De oorlogsscènes zijn met zin voor esthetiek in beeld gebracht, toch wel apart om van dit zinloze bloedvergieten iets "moois" te willen maken. De geweldscènes vond ik erg hard. Die esthetiek geldt trouwens ook voor heel wat andere scènes doorheen de film : door brandglas filmen, zoninval in de kerk, de zon die door een door stof bezwangerde lucht prikt in een compleet vernietigd Nanking. Het zijn impressies die onmiddellijk op het netvlies blijven kleven.

De dramatiek overheerst in de film, met twee groepen meisjes (studenten en prostituées) die hun toevlucht vinden in een verlaten kerk, waar begrafenisondernemer Miller zich vanuit een menslievende inborst over hen ontfermt. Het laatste stuk van de film blijft wat vastmodderen in dilemma's, nobele gevoelens en drang naar opoffering, om lichtjes ontgoochelend te eindigen, maar het blijft toch globaal gezien een aangrijpend en zeer menselijk drama.

Laat ik maar beginnen met zeggen dat ik het verhaal niet veel soeps vond. Weinig vernieuwend, weer met klassieke romance tussen de überkrijger en de mooie chick. En weeral een tiran die de macht wil grijpen en moet tegengehouden worden. De Aziatische film heeft toch nood aan vernieuwing op dat vlak want na vele decennia van dit noem ik dit meer dan uitgemolken. Maar ja een Chinese film zou geen Chinese film zijn moesten ze het niet visueel weer erg mooi afmaken want het is weer buitengewoon mooi om zien. Heeft op veel momenten veel van een western weg (decors, muziek, opzet van de scènes). Ik moest ook wel lachen wanneer de kippenboutjes als wapen gebruikt worden . Maakt het luchtig en leuk. Martial arts vallen mee zoals hoort bij een wuxia film.. ziet er choreografisch niet makkelijk uit. Oerdegelijk, maar niet één die er echt uit springt.

Rustieke martial arts film met de iconische en veel te vroeg overleden Bruce Lee. Een simpel verhaaltje, een vleugje sentiment en vooral veel artistiek knokwerk... het is een klassieker. Het verhaal is net een sequel op "Fearless" met Jet Li, en vertelt over één van de leerlingen van Ho Yuan Jia die hem wil wreken

Simpel amusement deze kerstkomedie, met een nonstop mix van actie en familiefilm, die snel voorbijvliegt door het hoge tempo. Vooral de commerciële bullshit rond kerstmis wordt grondig aangepakt. Het turboman idee vond ik niet erg geslaagd eigenlijk en Schwarzenegger ligt me niet in het genre komedie. Over de kerstsfeer ben ik dan een stuk positiever : dit komt vaak heel goed uit de verf, met enkele maffe momenten zoals die kerstman-scam met daaropvolgende razzia en het rendier van de buurman. . Niet onvergetelijk, al verwachtte ik aanvankelijk niet aan een 3* te raken, dus ook beter dan verwacht.

Ik vond dat er een Tarantino geurtje zat aan deze film. Best leuk, al is het jammer dat het zo'n voorspelbare formulefilm is. Meer dan een ordinaire revenge flick is het echt niet. Doorkijken is wel de boodschap, want het gaat helemaal los in de laatste twintig minuten, met behoorlijk bloederige actie. Niet slecht allemaal, maar al veel beter voorgedaan in andere films.

Historisch drama over Jeanne d'Arc, die de vraag oproept of ze werkelijk visioenen had of alleen dacht goddelijke visioenen te hebben. Mijn mening is nogal verdeeld. Vond het noch goed noch slecht.Jovovic heb ik nooit een prima actrice gevonden en als Jeanne d'Arc kan ze nergens die geloofskracht weergeven die massa's soldaten in gang bracht. Met wat schreeuwen en hysterisch doen sta je nog nergens. Ik was niet overtuigd. En Dustin Hoffman die haar op haar zonden wijst... ik weet niet goed wat ik van die vertoning moest vinden, wringt toch wat. Nee, is me ondanks de prima regie niet zo erg bevallen..

Mooie film, heel emotioneel en meeslepend. Een poging om een zwaar onderwerp als oorlog en ballingschap te verzoenen met kinderlijke onschuld en fantasie. Twee Japanse broertjes beleven de bezetting van de Russen op hun eiland (Shikotan, in de Koerilen) nadat ze de oorlog verloren hebben. Ik vond de episode op het eiland het beste eigenlijk; het redelijk functionerende samenleven van de twee volkeren zij aan zij, mooi geïllustreerd door de zang van de kinderen. Het tweede deel, dat zich op Russisch grondgebied afspeelt, is nogal somber en deprimerend, en kan toch enige indruk maken op kinderen. Het boek Night on the Galactic Railroad is een lichtbaken voor de kinderen en dat wordt in de film volledig uitgespeeld op het einde. Heel mooi, hoewel het toch wel vrij zware kost is, maar het blijft hoe dan ook een uitdaging om de gruwelen van de oorlog op een kindvriendelijke manier uit te beelden in anime. Giovanni's Island slaagt daar wel in.

De appel valt soms wel eens verder van de boom...

Prachtige indie film. Greens films zijn niet voor iedereen weggelegd; zeker niet voor het publiek dat op zoek is naar actie, spanning en sensatie. Die zullen van een kale kermis thuiskomen. Maar dit werkje vond ikzelf meesterlijk. De nachtmerrie van het dagelijkse leven van een aantal half-marginale personages is stuitend om te zien; Joe, gespeeld door een Nicholas Cage is een complexe kerel met het hart op de juiste plaats, maar ook met een explosief temperament waardoor hij op bepaalde momenten letterlijk op ontploffen staat. En dat doet hij hier als geen ander.

Hij ontfermt zich over een 15-jarige jongen, de zoon van een waardeloze kerel (fantastische prestatie van wijlen Gary Poulter, die ook in het echte leven een hobo was), die hem dreigt mee te sleuren in zijn lege bestaan en geweld. Green neemt de tijd om de band tussen Cage en de jongen te ontwikkelen en dat loont in de uitstekende finale. .

De sfeer is deprimerend en somber, tot hoopvol op het einde. Het sterke acteerwerk, de dromerige fotografie en de "uplifting" ambient maken dit tot een klein pareltje wat mij betreft. Dat Cage zich voor zo'n film aanbood kan ik alleen maar prijzen. Eén van de beste films die ik dit jaar heb gezien.

Ik kende deze western met Eastwood niet. Feest dus, zoals elke eerste kijkbeurt van een Eastwood film. Joe Kidd is rechttoe-rechtaan, fast-paced met lekker simpele figuren en er wordt flink wat gemoord. Eastwood en Duvall samen in een film; naar mijn weten de enige film waar ze samen te zien zijn. Op het einde nog het nodige spektakel wanneer Joe Kidd met een locomotief de lokale saloon binnenramt. Het verhaal van de hand van Elmore Leonard (Jackie Brown) is mager, maar in dit geval betekent dit tweemaal zoveel fun.

Leent wat van Star Wars, leent wat van Avatar, maar het resultaat is zoveel minder leuk, zelfs met de mooie special effects. John Carter is de moeite als visueel spektakel, maar het is een onnozel verhaal met slechte acteurs. Daarom drong de Disney-magie nooit echt door. Anderzijds is er geen enkele originele toevoeging aan dit alles; alles lijkt wel op één of andere manier uit andere films gejat. En er zit zo weinig luchtigheid en humor in dat het soms saai en zielloos aanvoelt en dat zou echt niet mogen bij zo'n film die alles inzet op spektakel. Dit was oorspronkelijk als een trilogie bedoeld maar gelukkig bleef het bij één enkele film.

Eigenlijk een echt schaamtelijk stukje Hollywood sentiment dat zo strak opgeblazen is dat je er niet meer in gelooft. Hij wacht op een mirakel van God, en natuurlijk doet zich dat mirakel voor . Het tegengestelde zou me verbaasd hebben.

De ene emo-scène met het traantje in het oog volgt het andere op. Gelukkig gaf de reflectie over het uitsluiten van financieel zwakkeren in het gezondheidssysteem de film een nuttig uitgangspunt. Jammer dat het op zo'n Jerry Springer-achtige manier gepresenteerd werd met die hele media show buiten het hospitaal. Verder ook Denzel en Duvall in rollen die me minder aanspraken.

Interessante film. John Rabe, een vergeten held die duizenden mensen redde tijdens de hel van Nanking, één van de vergeten holocausts. De film toont hoe hij zijn invloed gebruikt om te redden wat te redden valt. Vooral het politieke verbond tussen Japan en Duitsland hielp een handje maar ook persoonlijke moed en wat hulp van een Duitshatende arts (een ongewone rol voor Steve Buscemi). Ook het positieve en wat naieve idee dat Rabe had van Hitler vond ik goed op zijn plaats. Toch ligt het zwaartepunt van de film nogal op tragiek en emo. Zeker op het einde, wanneer de Chinezen hem euforisch toejuichen had men er beter uit gelaten.

Stijlvolle wraakfilm die ook wat meeheeft van die Aziatische thrillers door het gebruik van neon en felle kleuren. Het speelt zich ook af in een strak afgelijnde wereld met uitsluitend onderwereldfiguren... dat maakt het allemaal cartoonesk en zelfs een tikkeltje surrealistisch, zeker wanneer de shootouts uitbarsten.

En dat zijn er nogal wat, bijna nonstop tot het einde. Wick deelde zelf stevig in de klappen, een heel verschil met Equalizer, waar Washington helemaal ongehinderd doorheen wandelde. . Vond ik hier wel fijn. Karakterontwikkeling? Normaal gezien vind ik dat ook wel belangrijk maar hier zou dat totaal overbodig geweest zijn. Een matig acteur als Reeves kan er zelfs nog mee door; hij doet gewoon lekker zijn ding : een terminator van vlees en bloed spelen. Liever zie ik hem zo dan dat hij zich belachelijk maakt in drama's en dergelijke waar het echte talent van hem vereist wordt.

Wat hier wel tekortschiet is een boeiend verhaal, want behalve een aaneenschakeling van martial arts en een hoop schietpartijen is dit narratief beneden alle peil. Je kan werkelijk de hele film in tien woorden samenvatten. Maar toch sterk van genoten op visueel vlak. Een echte guilty pleasure nog eens.

Fuck yeah!! Net als zijn voorganger een erg vermakelijke film met leuke locaties en ongelooflijke vechtscènes (zeker die met Common) maar misschien een ietsiepietsie heel klein beetje overdreven Nee, de formule werkt goed maar ik heb deze met een amigo bekeken bij een frisse pint en het blijft amusement verzekerd. Voelden ons net weer tieners. De lijken vallen in bosjes, John Wick lijkt onverwoestbaar en het plot rond die supermaffia ("The High Table") biedt mogelijkheden. Vraag me af wat john Wick chapter 3 zal bieden.

Schieten, bonken en rammen

John Wick is op niveau. Niet ontgoocheld maar oversteeg niet de twee vorige voor mij. De makers hebben het neusje van de zalm onder de gevechtschoreografen gerecruteerd voor de stunts en vechtscènes en dat levert flink wat intense actie op. Dacascos en de Indonesiërs uit "The Raid" brengen zelfs een geslaagde noot humor in de film. Het verhaal is inderdaad minimaal geworden maar toch boeit het hele gedoe rond de regels van de High Table genoeg om er probleemloos in op te gaan. Keanu Reeves is een slecht acteur maar hij vindt hier zijn plaats waar hij dat niveau kan verzilveren. Het incasserings- en recuperatievermogen van John Wick is soms echt wel belachelijk in deze film. Als er iets is waar ik me soms even aan heb geërgerd dan is het dat wel. Het bijna surrealistische decor waar de laatste fights plaatsvonden vond ik geweldig. Goed gedaan. Nu weer twee jaar wachten op John Wick 4.

Ik haak nu toch ook voor de eerste keer wat af op deze onzinnige actie. Overkill is inderdaad het juiste woord. John Wick lijkt ook geen echt doel meer te hebben in deze film behalve zijn vrijheid afkopen. En dan is het "kill 'm all"? en in first person shooter modus terwijl Wick tussen de kogels loopt. Hoe stompzinniger kan een actiefilm nog zijn? Nog best gaaf gefilmd soms, zoals de actie die van bovenaf wordt weergegeven maar een leuke held is Wick niet meer. Het was al kantje boordje in deel 3 maar hier wordt het te bont.
Zijn levenloos gebrabbel viel me tegen. En tegen het einde wordt hij nog eens geholpen door één van zijn vijanden .... De snobistische markies en Mr Nobody zijn ook al geen spannende tegenstanders. Hier is more duidelijk less...

Goed gevulde parodie op de gangsterfilm/film noir, met running gags, seksuele toespelingen, woordspelletjes, knipogen allerhande... In het begin is het even wennen, maar zodra je begrijpt dat het allesbehalve een ernstige film is, begin je te genieten van elke mop, hoe flauw ook, die voorbij komt. De rode draad is een misdaadverhaal rond een sympathieke gangster, Johnny Dangerously (Keaton), die in het vizier komt van zijn broer (Dunne), die de D.A is en niet weet dat de meest gezochte misdadiger in de stad zijn eigen broer is. Wie zijn klassiekers kent zal vooral heel wat stijlkenmerken terugvinden uit de typische James Cagney films. Het mag dan wel allemaal wat flauw zijn door de verouderde humor maar het is wel een vrolijke levendige opkikker en geen suffe saaie film. Dat is ook al iets. De running gag met de krantenverkoper, de versprekingen van Maroni's scheldwoorden en de "told me once" gag van badguy Vermin zal ik niet zo snel vergeten. Verder viel de cleavage van Marilu Henner me ook wel in de smaak.

De data smokkelaar

Wow dat was echt slecht.. Onsamenhangende rommel met special effects die wel uit de jaren '60 leken te komen. Lundgren is al geen geweldig acteur, doch hier maakt hij zich nog meer belachelijk als Jezusfiguur op anabolica. Ook de andere acteurs zijn weinig genietbaar. Na nog redelijke rollen in Speed en Point Break was het even richting afgrond met Keanu Reeves tot de Matrix films er zouden komen. Johnny Mnemonic was het begin van vele Golden Raspberry's voor hem. Het ziet er allemaal uit als een slechte B-film, en dat is het eigenlijk ook. Nochtans kon met dit interessante scenario iets gedaan worden, daar ben ik wel van overtuigd.

Viel me zwaar tegen. Precies een film voor wie nog zou twijfelen dat de Joden écht geen inferieur ras zijn en de Nazi ideologie verfoeilijk is. Kortom, ik vond de film niks nieuws vertellen. De originele insteek moet komen van de verwrongen visie van een kind op dit alles, en op zijn bizarre dialogen met het Dolfje in zijn kop, maar ik vond het niet zo grappig als ik verwachtte en waar de film naartoe ging was voor de hand liggend. Ik vond het een filmpje van niks.